Ανεξάρτητος Νικ. Παπαδόπουλος: Κατα ριπάς! Για εθνικό ξεπούλημα, κομματοκρατία, στημένο σύστημα, ισραηλινές “επενδύσεις”, τουρκοφιλία, μετάλλαξι Ν.Δ. και ...Μενδώνη.

Ακόμα και οι ζηλωτές πρέπει να ακούγονται, παρ’ όλη την όποια προκατάληψι ή την ενδεχόμενη ημιμάθειά τους, καθότι συχνά λένε ψυχωμένα πράγματα και συσκοτισμένες αλήθειες.

 

Ν. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: «Το παιχνίδι είναι στημένο» – ΒΟΜΒΕΣ για Ρόδο, Τουρκία και Μενδώνη

 

Απο ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΕΝΑ:   Ο ανεξάρτητος βουλευτής και πρόεδρος του Ελληνικού Παλμού Νίκος Παπαδόπουλος μιλά στην Ελεύθερη Πένα και σχολιάζει την πολιτική επικαιρότητα, την επίσκεψη της Λίνας Μενδώνη στη Ρόδο, τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, το μεταναστευτικό, τα εθνικά θέματα και τις εξελίξεις στην Ελλάδα. Στη συνέντευξη αναφέρεται επίσης στον ρόλο των ΜΜΕ, στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος, στην κατάσταση μέσα στη Βουλή και στις προκλήσεις που θεωρεί ότι αντιμετωπίζει η χώρα τα επόμενα χρόνια.

Ο ειδικός των Λεξαρίθμων στην Χαλκίδα! (Αύριο τ' απόγευμα στο Ιδρυμα Καράκωστα)

ΑΥΡΙΟ Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

 ΥΠΟΘΕΜΑΤΑ:

 

 

Υποχρεωτικό «κατηχητικό» πολυπολιτισμικότητας από την κρατική τηλεόρασι. Νέο κρούσμα σε ΝΕΡΙΤ και Κανάλι της Βουλής. Quale cultura favorisce la tv greca statale?

Μαθήματα γερμανικών άνευ διδασκάλου (με τουρκο-βουλγαρικούς διαλόγους)!

Σάββατο βράδι. Παραμονή Πεντηκοστής σύμφωνα με το ημερολόγιό μας. Λίγος καναπές και τηλεόρασι.
Όχι δεν είχα διάθεσι για κάτι απαραίτητα ηθικοπλαστικό ή κάτι οπωσδήποτε βαθυστόχαστο.
Κάτι απροσδιόριστα ψυχαγωγικό ( κάτι εγκυκλοπαιδικό, ιστορικό ή έστω εκλαϊκευτικά επιστημονικό) έψαχνα. Γνωρίζοντας ότι η ημέρα (και κυρίως η ώρα) δεν ευνοεί εκπομπές κοινωνικο-πολιτικού λόγου και ουσιαστικού διαλόγου, ήμουνα έτοιμος να συμβιβαστώ ακόμα και με κάτι αθλητικό.
Κάποια στιγμή πάτησα την σειρά με τα μικρά νούμερα στο τηλεχειριστήριο - παλιά συνήθεια στο σπίτι, από τότε που υπήρχε μόνο η κρατική τηλοψία στην χώρα μας. Τί να δώ;
Μια γερμανική ταινία με πρωταγωνιστές Τούρκους! Με τον ελληνικό τίτλο «Μαζί ποτέ» (ή «Σχεδόν ποτέ», όπως διάβασα στο site της ΝΕΡΙΤ;) .
Η υπόθεσι έφερνε γύρω από την σημερινή πραγματικότητα της τουρκικής μειονότητας στην Γερμανία. Η σύγκρουσι της τουρκικής κουλτούρας με τον σύγχρονο ευρωπαϊκό –γερμανικό- τρόπο ζωής και κάτι τέτοια. Η εναλλαγή των εικόνων γρήγορη και οι διάλογοι των προσώπων (νεαρά ευπαρουσίαστα άτομα σε πρώτο πλάνο - και την τουρκική γλώσσα να κυριαρχεί) όλο έντασι. Το τουρκο-γερμανικό περιβάλλον, όμως, όχι ως απλό ντεκόρ, αλλά με όλα τα πολιτιστικά στοιχεία: Νεανικά στέκια στην Γερμανία, αμιγώς ή μή τουρκικά μπάρ, τουρκική μουσική, σύγχρονα και παραδοσιακά τουρκικά τραγούδια, αμανέδες, χοροί, διατροφικές συνήθειες (μέχρι και συνταγές «τούρκικου» φαγητού παρακολούθησα!), όλα δοσμένα με σύγχρονο, λίαν ελκυστικό -η ταινία είναι φυσικά βραβευμένη- περιτύλιγμα: λίγο δράσι, λίγο πρέζα, όχι λίγο σέξ, αρκετή βία (και όχι μόνο λεκτική) και πολλή πολλή γυναικεία απελευθέρωσι. Γυναίκα γάρ η πρωταγωνίστρια! Επισημειώνω ότι είχε παρ’ όλ’ αυτά τον χαρακτηρισμό : «Κατάλληλο με γονική συναίνεση».
Άντεξα καμμια ώρα συνολικά, αλλά έχασα την κατάληξι του δράματος…

Το πλήκτρο "i" (πληροφορίες προγράμματος) μου έδωσε όλα τα επίσημα στοιχεία:

Μαζί Ποτέ (Head On)
ΝΕΡΙΤ HD (προβολή σε SD) Σάβ 07/06
22:30 – 00:30 Κατηγορία: Ταινίες. Διάρκεια: 120΄
Σκηνοθέσία: ΦΑΤΙΧ ΑΚΙΝ
Συντελεστές: Μπιρόλ Ουνέλ, Σιμπέλ Κεκιλί, Γκούβεν Κιράκ, Κατρίν Στρίμπεκ
Ξένη ταινία. Δράμα (2004)
Συμπαραγωγή: Γερμανίας και Τουρκίας.
Η Σιμπέλ, γερμανίδα τουρκικής καταγωγής, αγαπάει πολύ τη ζωή της και ασφυκτιά μέσα στα πλαίσια της συντηρητικής μουσουλμανικής οικογένειάς της. Προκειμένου να δραπετεύσει, προσποιείται απόπειρα αυτοκτονίας...

Εν τω μεταξύ έκανα και ένα γρήγορο πέρασμα («ζάπινγκ») από το λίαν αντιπαθητικό μου, το ομολογώ, κανάλι της Βουλής.
Απελπισία! Μία από τα ίδια: Γερμανικά με βουλγαρικούς τώρα διαλόγους. Η υπόθεσι είχε πρωταγωνιστές Βούλγαρους και τα προβλήματά τους.
Δεν άντεξα άλλη κουλτούρα! Το τηλεχειριστήριο νά ‘ναι καλά!

Σας δίνω και αυτού του αριστουργήματος τα στοιχεία –για του λόγου το αληθές!

Ο κόσμος είναι μεγάλος (The world is big) 
Κατηγορία: Ξένη ταινία 
Ταινία του Στεφάν Κομαντάρεφ 
Δράμα Γερμανικής – Βουλγαρικής παραγωγής (2008) 
Μετά από ένα αυτοκινητικό δυστύχημα, ο (βουλγαρικής καταγωγής) Αλεξ χάνει τη μνήμη του. Για να τον βοηθήσει, ο παππούς του οργανώνει ένα ταξίδι στο παρελθόν, ένα ταξίδι μνήμης πίσω στη χώρα που γεννήθηκε και μεγάλωσε... 

Καταληκτικό σχόλιο: 
Ώστε η κρατική τηλεόρασι δεν παίζει τα …τουρκικά σήριαλ;
Ώστε η κρατική τηλεόρασι προάγει τον «πολιτισμό». Ποιόν πνευματικό πολιτισμό όμως και ποια πολιτιστική παράδοσι;

Ένα είναι το βέβαιον: Εγώ, εσείς, ΕΜΕΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ χρηματοδοτούμε αυτές τις επιλογές της κρατικής εξουσίας. Στο όνομα της Δημοκρατίας; Ή μήπως κάποιας Γερμανοκρατίας;
Εμείς δηλαδή είμαστε υποχρεωμένοι να πληρώνουμε τους νεκροθάφτες της πολιτισμικής μας κληρονομιάς;
Μου θυμίζει - κι ανατριχιάζω- κάποια περιστατικά στην Κατοχή, όπου οι Γερμανοί βάζαν τα άτυχα θύματά τους, συνήθως αθώους πολίτες, να σκάβουν μόνοι τους τον λάκκο στον οποίο στην συνέχεια, μετά την οργανωμένη εκτέλεσι, τους πέταγαν μέσα…

Αυτό το σήμα στέλνει η τηλεόρασι του ελλαδίτικου κρατιδίου στον Ελληνισμό της Διασποράς;
Ζούμε, άραγε, τις τελευταίες στιγμές του ιστορικού μας κύκλου ως Έλληνες;
Η πολυπολιτισμικότητα σε όλο της το μεγαλείο. Κι εγώ, εσείς, ΕΜΕΙΣ, παθητικά την παρακολουθούμε να αποθρασύνεται…

Λέω να κλείσω με τον τρόπο του Γ. Σεφέρη

Αφού όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει.

Αφού στο μεταξύ ο καπετάνιος παρέμεινε απαθής.

Αφού το καράβι που λεγόταν ΑΓ ΩΝΙΑ 937

σήμερα, εβδομήντα επτά χρόνια μετά, δεν τρίζει απλά και μας ματώνει,

έχει αρχίσει να μπάζει νερά και να μπατάρει,  

τώρα 77 χρόνια μετά

να κάνουμε ενωμένοι εθνικά μιαν ανταρσία

ή μη ξεμπαρκάροντας ατομικά να ρίξουμε τις λέμβους;

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης

 

«Ἐκλογές ἐν ὄψει»: Επίκαιρο άρθρο του Σ. Καργάκου για την ανάγκη επιστροφής της πολιτικής στην Παιδεία. Elezioni in vista Testo di S. Kargakos

"Elezioni in vista"; Testo di Sarantos Kargakos
Sulla Politica e la Cultura

Σαράντος Ι. Καργάκος

Ἐκλογές ἐν ὄψει

Η συνθηματική αυτή φράση σε παραλλαγή μπορεί να δηλώνει εμφάνιση εχθρού ή φάρου ελπίδας. Με τις ερχόμενες εκλογές μπορούμε και να σωθούμε και να χαθούμε. Δεν θα υποδείξω στους ώριμους κατά τη σκέψη αναγνώστες της «Εστίας» τι να ψηφίσουν. Κάτι τέτοιο θα ήταν προσβλητικό και για μένα ατιμωτικό. Απλώς, όπως πάντα συνιστώ: φεύγετε την αναγνωρισιμότητα. Μην αφήνετε τα «μήντια» να διαλέγουν για σας πριν από σας.

Τότε τι νόημα έχει το κείμενο αυτό; Είναι απλό: θέλω να υπενθυμίσω κάτι που εδίδασκα παλιά. Όταν κάποτε ρωτήθηκε ο μεγάλος ιστορικός Ιούλιος Μισελέ, ποιο είναι το πρώτο κεφάλαιο της πολιτικής, αποκρίθηκε: -Η παιδεία. –Ποιο το δεύτερο; -Η παιδεία. –Και ποιο το τρίτο; - Η παιδεία. Όλα, σύμφωνα και με τον Πλάτωνα, αρχίζουν και τελειώνουν με την παιδεία. Διότι, αν αληθεύει το λεγόμενο ότι ο άνθρωπος είναι η παιδεία του, τότε πρέπει να ισχύει και το ακόλουθο: Η ποιότητα ενός κράτους καθορίζεται από την ποιότητα της παιδείας των πολιτών του. Δεν μπορούμε να απαιτούμε καλύτερο κράτος από τους πολίτες του.

Αν το πολίτευμα της δημοκρατίας ευδοκίμησε μόνον στην αρχαία Αθήνα, τούτο οφείλεται όχι τόσο στο γεγονός ότι οι Αθηναίοι είχαν μέση μόρφωση ανώτερη από κάθε άλλο λαό της εποχής τους αλλά κυρίως γιατί είχαν όραμα ανθρώπου. Η «καλοκαγαθία» ήταν ο στόχος της αθηναϊκής αγωγής. Αν, λοιπόν, η Ελλάς θα σωθεί, τούτο δεν θα εξαρτηθεί από τις επόμενες δόσεις του δανείου. Δάνεια κατά την τελευταία τριακονταετία πήραμε πολλά. Τα φάγαμε και, τελικά, αυτά μας ... φάγανε! Η Ελλάς θα σωθεί από την παιδεία της, αρκεί η παιδεία αυτή να δείχνει το «Μονοπάτι του Σωστού Ανθρώπου», όπως έλεγαν οι ινδιάνοι προτού τους αφανίσουν οι «πολιτισμένοι», που ονομάσθηκαν Αμερικάνοι.

Όπως είπα πρόσφατα στην παρουσίαση ενός βιβλίου, ένα σωστό σχολείο δεν μπορεί να αγνοεί την αξία μιας τεχνοκρατικής παιδείας. Πρέπει να είσαι κάτοικος της «Πόλης των Τυφλών» για να το αρνείσαι αυτό. Αλλ’ η τεχνοκρατία δεν πρέπει να υποσκελίζει την παιδεία. Πρέπει να είναι ancilla, θεραπαινίδα της παιδείας. Αλλιώς τον ανθρώπινο θα υποκαταστήσει ο ηλεκτρονικός εγκέφαλος. Η παιδεία πρέπει να έχει σαν στόχο τον Άνθρωπο, χωρίς να αγνοεί τους αριθμούς. Άλλωστε, ο πρώτος μεγάλος παιδαγωγός της αρχαιότητας, ο Πυθαγόρας τους αριθμούς όρισε ως αρχή των πάντων, όχι για να κάνει τους μαθητές του ικανούς για να ανοίξουν μπακάλικο, αλλά για να μπορούν με την παράλληλη διδασκαλία της μουσικής και της ηθικής εγκρατείας να πετύχουν την ευλογημένη αρμονία και να κάνουν τον κόσμο (ο όρος είναι του Πυθαγόρα) πραγματικό κόσμο, που σημαίνει στολίδι, ομορφιά.

Θα έλεγα, λοιπόν, στον μέλλοντα πρωθυπουργό να γίνει, κατά το πρότυπο του Περικλή, ένας καλός του λαού παιδαγωγός. Και για να το πετύχει αυτό, θα του συνιστούσα να κάνει οδηγητικό άξονα της πολιτικής του τους στίχους του Παλαμά, που απευθύνονται στον Έλληνα Κυβερνήτη –οψέποτε παρουσιασθεί αυτός-, προκειμένου να στεργιωθεί «το σαλεμένο της πολιτείας σπίτι». Ας τους θυμηθούμε:

«Του κάκου ιδρώνεις, έμπα σ' άλλη στράτα.
Το νου μας πρώτα στύλωσε και χτίσε,
και πρώτ' απ' όλα αλφαβητάρι κράτα.
Δάσκαλος γίνε, αλήθεια αν ήρωας είσαι...»

Η Ελλάδα πήρε την κάτω βόλτα, όταν έπαψε να προσφέρει παιδεία εις ηρωισμόν και άρχισε να προσφέρει παιδεία εις μηδενισμόν και αμοραλισμόν. Πρέπει να γυρίσουμε πίσω, για να πάμε εμπρός. Πρέπει να ξαναδώσουμε παιδεία εις ηρωισμόν και όχι παιδεία φυγής προς το εξωτερικό. Η παρεχόμενη παιδεία έκανε τα παιδιά ανίκανα να ζήσουν στον τόπο τους ή να ζήσουν τον τόπο ή για τον τόπο τους.

Επί 50 και πλέον χρόνια δάσκαλος (ποτέ δεν έπαυσα να διδάσκω) δεν ήθελα τους νέους «δαμασίφρονες», δηλαδή με δαμασμένο χαρακτήρα. Δεν ήθελα παιδιά φρόνιμα. Ήθελα και θέλω παιδιά με γενναίο φρόνημα. Ήθελα και θέλω να τολμούν και να μπορούν να με ξεπερνούν. Γι’ αυτό ένα βιβλίο μου παλιό, το έχω αφιερώσει στους μαθητές μου που στάθηκαν οι καλύτεροι δάσκαλοί μου. ήθελα και θέλω οι μαθητές να αυτενεργούν, να μην κολλάνε στο ένα και μοναδικό βιβλίο που παράγει πνευματικό ραγιαδισμό, πνευματικό υποσιτισμό, αλλά να προσφεύγουν και σ’ άλλα βιβλία. Πάντα εδίδασκα: «Από δύο πέτρες βγαίνει τ’ αλεύρι».

Ας βάλουμε τέρμα στην «παπαγαλία» που σκοτώνει την αυτοβουλία και νεκρώνει την τάση για μάθηση, για περισσότερη μάθηση. Οι παλιοί μας δάσκαλοι απαγόρευαν την «παπαγαλία». Αρχή τους ήταν: «Πεσ’ τα με δικά σου λόγια». Όταν μαθαίνεις να μιλάς με δικά σου λόγια, μαθαίνεις να σκέπτεσαι και με δική σου σκέψη. Μαθαίνεις πώς να μαθαίνεις. Επί 35 χρόνια γράφω και φωνάζω: όχι στην «παπαγαλία», όχι στη δικτατορία του ενός και συνήθως κακογραμμένου ή ύποπτα «συσκευασμένου» βιβλίου. Αν η νέα πολιτική ηγεσία του μέχρι τώρα υπουργείου κακοπαιδείας δεν δώσει στη μάθηση ελευθερία, τότε μας περιμένει νέος «συνωστισμός» σε κάποιο γκρεμό. Ας ελπίσουμε ότι θα βάλουμε μυαλό.

(Αναδημοσίευσι απο το ιστολόγιο του συγγραφέα)

Για τον Νίκο Παπάζογλου, δυό τραγούδια, μια σκέψι, μισό ξόδι. Per la morte di Nicos Papazoglou due amate canzoni e un pensiero...

«Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό…»
«από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως…»

Σχεδόν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου συμβαίνει να ξυπνάω με μελωδίες και στίχους τραγουδιών στο κεφάλι. Με έναν παράδοξο τρόπο το μυαλό τους βάζει μές στο στόμα. Τελευταία (και ίσως πιο τακτικά από άλλων μεγάλων τραγουδοποιών ή τραγουδιστών) μου ‘ρχόντουσαν τα τραγούδια του Νίκου του Παπάζογλου.

Σήμερα, Κυριακή των Βαΐων, με μια σιγανή βροχή να πέφτει μουλωχτά, επίμονα, εκνευριστικά και ασταμάτητα από την χθεσινή συννεφιασμένη μέρα, το πρωί –είχα κοιμηθή και βαριά- δεν είχα όρεξη να σιγοτραγουδήσω κανένα τραγούδι.
Ίσως έτσι έπρεπε. Γιατί από κάπου ήρθε, απρόσκλητη, και έκανε ακόμα πιο κρύο το δωμάτιό μου η απίστευτη είδησι του θανάτου του…

Πάνω που ετοιμαζόμουν ο καλός σου να κάνω μια αφιέρωσι στα σαράντα του άλλου μεγάλου Έλληνα ροκά, του Μανώλη Ρασούλη –πόσο είχαν ταιριάξη μέσα μου οι δυό τους! – κεραυνός εν αιθρία η αναπάντεχη αναχώρησι του Νίκου. Θα τα πούνε τώρα οι δυό τους ανεμπόδιστα…

Δεν τον γνώριζα τον τραγουδιστή και τραγουδοποιό Νίκο Παπάζογλου από παλιά. Δεν είχα ιδέα, (όταν μου ανέφερε το όνομά του ο αδελφός μου ο Γιώργος, τότε που τον είδε κατενθουσιασμένος στους «Αχαρνείς» στο πλευρό του Διονύση Σαββόπουλου, ούτε κι αργότερα, όταν τον πρόσεξα καλύτερα ως ερμηνευτή στην «Εκδίκηση της Γυφτιάς»), πως νεώτερος ήταν σε ένα Πόπ-Ρόκ συγκρότημα.
Σύντομα όμως, κάτι το ότι ήταν ένας συνειδητοποιημένος Πόντιος από Θεσσαλονίκη, κάτι ο μοναδικός τρόπος – εκείνος ο έστω κάπως συνεσταλμένος και απόμακρα ανατολίτικος λαρυγγισμός στην φωνή, με παρέπεμπε πότε στον Χρύσανθο, πότε στον Δημήτριο Στράτο (Demetrio Stratos) – στην ερμηνεία, τα τραγούδια του –δικές του ή όχι συνθέσεις, αδιάφορο – με συνέπαιρναν και με μάγευαν.

Όμως ακόμα πιο πολύ τον αγάπησα τον Νίκο από τότε που τον συνάντησα και τον είδα από κοντά. Όταν τον είδα και άκουσα να τραγουδάει. Ήμουνα για μεταπτυχιακά στην Ιταλία, εκεί προς το τέλος των σπουδών μου –κοντά στα μέσα της δεκαετίας ΄80, όταν ο Νίκος Παπάζογλου ήλθε στην Βενετία για μια συναυλία προσκεκλημένος από το εκεί ελληνικό Προξενείο.

Έκτοτε τον έχω ακούση και άλλες φορές ζωντανά σε συναυλίες, αλλά το άκουσμα κάποιων τραγουδιών του, όπως το «Αύγουστος» ή το «Κανείς εδώ δεν τραγουδά», πηγαίνει πάντα τον νού μου σε εκείνο το απόβραδο σε μια πλατεία της Βενετίας. Τότε που με την νοσταλγία της πατρίδας στο βλέμμα και το βίωμα της συναισθηματικής εξερεύνησης του νέου ανθρώπου στην καρδιά μου, τον έβλεπα εκστατικός να τραγουδάει:
«…Ποτές μου δεν την έχω δει
ούτε κι αυτή με ξέρει,
μα σίγουρα πολύ συχνά
κοιτάμε το ίδιο αστέρι…»
(Εκείνο το φεγγαρολουσμένο βράδι νόμιζα πως τραγουδούσε μόνο για μένα και πως το τραγούδι μίλαγε για την δική μου χαμένη «Καρυάτιδα»…)

Τα χρόνια πέρασαν. Γύρισα στην πατρίδα. Αγάπησα σχεδόν όλα τα τραγούδια του και τα χιλιοτραγούδησα. Κοίταξα, εδώ στην ρωγμή του χρόνου, τόσες και τοσες φορές τον καθρέφτη. Άλλες τόσες περιορίστηκα στο χαμόγελο.
(Κοίταξα βέβαια και στον ουρανό. Αυτόν πάντα με δέος και με υιική συγκατάβασι).

Σήμερα και όλο το βράδι θα τον ξενυχτήση η σκέψι μου τον Νίκο. Για το καλό κατευόδιο. Η καλλιτεχνικά αγγελική μορφή του –ήτανε του φωτός ο Νίκος- μπορεί συν τω χρόνω να ξεθωριάση λίγο. Μοιραίο. Αλλά δεν θα χαθή. Οπωσδήποτε θα έρχεται –μαζί με άλλες αρχαγγελικές μορφές/φωνές του ελληνικού τραγουδιού, όπως εκείνη του συνωνόματού του Ξυλούρη ή του σχεδόν αποθεωμένου ήδη Στέλιου Καζαντζίδη- να συντροφεύει την μνήμη της γενιάς μας.
Ενώ είναι βέβαιο πως και από αύριο θα συνεχίσουμε να ξυπνάμε και να αρχίζουμε την μέρα μας κρατώντας μές στο στόμα μας ζείδωρους στίχους-ήχους από τραγούδια/μελωδήματα των λαϊκών πρωτοψαλτάδων μας με τις εξαγιασμένες φωνές. Σαν του Νίκου του Παπάζογλου.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ


Στίχοι: Νίκος Παπάζογλου
Μουσική: Νίκος Παπάζογλου

Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό
με μιάς θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και μ’ έπνιξε.
Φυλάξου για το τέλος θα μου ‘πής

Σ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο ‘πώ
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
Λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
Κουράγιο θα περάσει θα μου ‘πής

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
Θα πάω κι ας μου βγή και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
Από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φώς
που μέσ’ στα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που τό 'χει δή

Μέσ’ στο βλέμμα της ένας τόσο δά ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
Μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
Θα πάω κι ας μου βγή και σε κακό

ΚΑΡΥΑΤΙΔΑ



Καρυάτιδα
Στίχοι: Νίκος Παπάζογλου
Μουσική: Νίκος Παπάζογλου

Είμαι ερωτευμένος,
δέν μ' ενδιαφέρει ό, τι κι αν πούν,
με μια απ' τις Καρυάτιδες,
με μια απ' αυτές που λείπουν.

Είν' όμορφη και λυγερή
με νάζια και καπρίτσια
και όλα τ' άλλα δύσκολα
που έχουν τα κορίτσια.

Μαθαίνω πως απόχτησε
περίεργες συνήθειες
πως με τίς ώρες παρατηρεί
τον ουρανό τις νύχτες.

Ποτές μου δεν την έχω δή
ούτε κι αυτή με ξέρει,
μα σίγουρα πολύ συχνά
κοιτάμε το ίδιο αστέρι

(Το τραγούδι που αμέσως μίλησε μές στην καρδία μου για την μυστηριώδη γυναικεία μορφή που ακόμα τότε ονειρευόμουνα…)

Η Επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα στον ιταλικό Τύπο. Articolo sulla restituzione dei marmi del Partenone (tradotto dalla stampa italiana).

Από τον Ιταλικό Τύπο μεταφράζουμε ένα χθεσινό άρθρο για τα κλεμμένα μάρμαρα του Παρθενώνα και το ζήτημα της επιστροφής τους στο Μουσείο Ακροπόλεως.

[Το άρθρο έχει τίτλο: «Τότε και το Γκετί να μας επιστρέψη τον Λύσιππο». Προφανώς η συντάκτρια αναφέρεται στο εικονιζόμενο άγαλμα του γλύπτη Λυσίππου που βρίσκεται στο Getty Museum]




«Κάποτε λαμπυρίζανε πάνω στην Ακρόπολι των Αθηνών, τώρα βρίσκονται στο Βρεταννικό Μουσείο, στο επίκεντρο μιάς από τις πιο πολυσυζητημένες διενέξεις της ιστορίας της Αρχαιολογίας. Πρόκειται για τις 56 μαρμάρινες πλάκες, με 15 μετώπες του Παρθενώνα, 17 αετώματα, μία Καρυάτιδα και μία κολόνα του Ερεχθείου, τα λεγόμενα «Ελγίνεια Μάρμαρα», από το όνομα του Βρεταννού πρέσβη Τόμας Μπρούς (Thomas Bruce), έβδομου κόμη του Έλγιν (conte di Elgin), ο οποίος στις αρχές του 19ου αι. τα αποκόλλησε από τά αθηναϊκά αρχιτεκτονήματα και τα μετέφερε στο Λονδίνο, στο …σπίτι του. Τώρα πολλοί αναρωτιούνται: είναι σωστό ή όχι να τα επιστρέψουν στην Αθήνα για να επανενωθούν με τα υπόλοιπα που σήμερα βρίσκονται στο Μουσείο της Ακρόπολης;
Υποστηρικτής της επιστροφής είναι ο Κρίστοφερ Χίτσενς (Christopher Hitchens), συγγραφέας του βιβλίου «Τα μάρμαρα του Παρθενώνα. Οι λόγοι για την επιστροφή τους», άρτι εκδοθέν σε ιταλική έκδοσι (εκδ. Fazi, σς. 163, 19,50 Ευρώ). Απέναντί του έχει το Βρεταννικό Μουσείο και άλλες προσωπικότητες της κουλτούρας.
Ο Άγγλος Χίτσενς, συγγραφέας ιδιαίτερα μαχητικός (…), έχει ενστερνιστή την υπόθεσι των «Ελγινείων» από χρόνια. Η προσπάθειά του για επιστροφή αρχίζει 20 χρόνια πριν, όταν η «Βρεταννική Επιτροπή για την Επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνος» του ζήτησε μια παρέμβασι «η οποία απλώς θα έκανε αναφορά στην φυσική δικαιοσύνη»: τα γλυπτά του Παρθενώνα ακρωτηριάστηκαν και λεηλατήθηκαν την εποχή κατά την οποία η Ελλάδα ήταν κατακτημένη από τους Τούρκους, στις αρχές του 1800. Μια αδικία που θα έπρεπε να αποκατασταθή.
Στο σημερινό βιβλίο (με εισαγωγή της νοτιοαφρικανής συγγραφέως Ναντίν Γκόρντιμερ) ο Χίτσενς ανατρέχει όλη την ιστορία του Παρθενώνα, από τις αρχές μέχρι τις μεταμορφώσεις των αιώνων, μέχρι και τις υφαρπαγές του 19ου αιώνα. Διηγείται πώς εκείνες οι μεγαλειώδεις πέτρες που σκαλίστηκαν τον καιρό του Περικλέους και του Φειδία τον πέμπτο αιώνα, τεμαχίστηκαν και αποσπάστηκαν ξεκινώντας από το 1801 από τον λόρδο του Έλγιν «με τρόπο όχι νόμιμο» και με σκοπό και συμφέρον ιδιωτικό: τον καλλωπισμό του σπιτιού του που κατασκεύαζε στην Σκωτία και την πιθανότητα να αποκόμιζε ένα γερό κομπόδεμα από την αγγλική κυβέρνησι, προσφέροντας τα μάρμαρα για 62.440 στερλίνες και εξασφαλίζοντας τα μισά από αυτά.
(…)
Οι αντίθετες απόψεις όμως υποστηρίζουν πως, χάρις στον Ελγίνο, τα γλυπτά διατηρήθηκαν, ήσαν περισσότερο ασφαλή στο Βρεταννικό Μουσείο παρά στην Αθήνα, επέτρεψαν την μελέτη της ελληνικής αρχαιότητας και ότι ο καλός Ελγίνος έδρασε με το πνεύμα ενός συντηρητικού.
Επιπλέον η επιστροφή των μαρμάρων θα δημιουργούσε ένα προηγούμενο για το άδειασμα των Μουσείων και των συλλογών τέχνης όλου του κόσμου, απ’ το Μουσείο Γκιμέ (Guimet) της ανατολικής τέχνης του Παρισιού, μέχρι το Αιγυπτιακό Μουσείο του Τορίνου. Χωρίς να συνυπολογίσουμε ότι η Βενετία θα έπρεπε να επιστρέψη στην Κωνσταντινούπολι τα άλογα του Αγίου Μάρκου και το Βερολίνο τα μάρμαρα του Βωμού της Περγάμου στην Τουρκία. Ή η προτομή της Νεφερτίτης που σήμερα φιλοξενείται στο Μουσείο «Άλτες» (Altes Museum) της γερμανικής πρωτευούσης, εκτός κι αν αποδεικνυόταν χωρίς ίχνος αμφιβολιών ότι δέν είναι γνήσιο κι επομένως κανείς δεν θα ενδιαφερόταν γι’ αυτό».

(της Maurizia Tazartes)

Ιμάν ΜΑΛΕΚΙ Ένας ζωγράφος. Γ΄ Τοπία και Παιδιά. 7 πίνακες, 2 Βίντεο και τα "όμορφα" πτώματα. Maleki, 3rd part, Landscapes and Children (+ a comment)

Ιμάν ΜΑΛΕΚΙ Ένας ρεαλιστής ζωγράφος. Γ΄ Τοπία και Παιδιά.
Επτά πίνακες, ένα Βίντεο και τα …όμορφα πτώματα.
Iman Maleki: Photos or Paintings? 3rd part, Landscapes and Children. 7 Paintings, 2 videos and a comment about ...beautiful (dead) Bodies
Iman Maleki: Foto oppure Pitture? Terza parte: Paesaggi e Bambini (7 Quadri, 2 videos e un commento sull’ Arte di cadaveri).

Ίσως οι ειδικοί περι την ζωγραφική τέχνη αναγνώστες μας να διαφωνούν με την συμπάθεια που κρύβει το αφιέρωμα του παρόντος Ιστολογίου σ’ αυτόν τον Ιρανό ζωγράφο -βλ. και τα προςφάτως δημοσιευμένα, πρώτο και δεύτερο μέρος- και ίσως να εκτιμούν πολύ λιγότερο από εμάς τους αδαείς το έργο και το ταλέντο του ζωγράφου.

ΒΙΝΤΕΟ 1

Όμως, εμείς προτιμούμε εκατομμύρια φορές την αθωότητα και την πολύχρωμη μαγεία που αποπνέει το έργο του Μαλέκι , από κάποιες κουλτουριάρικες αηδίες είτε στρατευμένης τέχνης (σαν λ.χ. την απίστευτα προκλητικά βλάσφημη συμμετοχή του ακατανόμαστου Βέλγου στην έκθεσι Outlook κατά την "πολιτιστική Ολυμπιάδα" του 2004) είτε τέχνης αυτονομημένης από την ηθική διάστασι του πολιτισμού, όπως η τρέχουσα έκθεσι με έργα καμωμένα από ανθρώπινα μέλη ή ατεμάχιστα πτώματα.

[H Έκθεσι "BODIES..." φιλοξενείται στην πόλι της Αθηνάς, του Θησέως, του Σωκράτους και των άλλων αρχαίων και αιωνίων παιδιών (στην Τεχνόπολις, στο Γκάζι), υπο την αιγίδα του Δήμου της(!), με τον υπότιτλο «Ένα ταξίδι στο ανθρώπινο σώμα» από τις 7 Φεβρουαρίου. Οι υπεύθυνοι συνοδεύουν την παρουσίασι του θέματος της έκθεσης στο επίσημο site με το παρακάτω ελκυστικό προλογικό κείμενο:

"Το ανθρώπινο σώμα, μια συναρπαστική εμπειρία!
BODIES... Η Έκθεση
Στην έκθεση παρουσιάζονται με σεβασμό (sic) αληθινά ανθρώπινα σώματα στην ολότητά τους ή ανά μέρη, τα οποία έχουν διεξοδικά διαχωριστεί και διατηρηθεί μέσω μιας πρωτοποριακής διαδικασίας δίνοντας έτσι η ευκαιρία στους επισκέπτες να δουν την ομορφιά και την πολυπλοκότητα των ίδιων τους των σωμάτων, των οργάνων και των συστημάτων του ανθρώπινου οργανισμού. "

Καμμία λέξι και στο παρακάτω ενημερωτικό τους για την προέλευσι των ανθρωπίνων μελών και βέβαια ούτε κουβέντα για την υποψία ιερότητας και τον πραγματικό σεβασμό του ανθρωπίνου σώματος…]


ΒΙΝΤΕΟ 2