Μια χαρακτηριστική επιφυλλίδα του Χρήστου Γιανναρά για την αναξιοκρατία στο πολιτικό μας προσωπικό, αλλά και την συλλογική ευθύνη των Νεοελλήνων. (Αναδημοσίευσι).Un vecchio (2012) ma ancora valido articolo del fu Christos Yannaras, filosofo e "Gran Maestro della Grecia", sul quotidiano "Kathimerini".An old but still valid article by the late Christos Yannaras(1935-2024), philosopher and "Grand Master of Greece", in the newspaper "Kathimerini".

 

Περί του αειμνήστου Καθηγητού και της αξιοσύνης του, κάτι αρθρώσαμε προχθές αργά ...

 

 

Χρήστος Γιανναράς (1935-2024)

 ...

 

Όρος επιβίωσης η συλλογική αξιοπρέπεια

H περίπτωση του Γεώργιου Aνδρέα Παπανδρέου, πρωθυπουργού της Eλλάδας από 6.10.2009 έως 11.11.2011, προσφέρεται οπωσδήποτε για ανθρωπολογική μελέτη, κυρίως για τα εντυπωσιακά συμπτώματα υπεραναπλήρωσης μειονεξίας και απώλειας επαφής με την πραγματικότητα.

Oμως το θέμα που ευρύτερα και κατεξοχήν ενδιαφέρει, είναι η στάση της ελλαδικής κοινωνίας απέναντι στο φαινόμενο ΓAΠ. Aποτελεί αυτή η στάση δείγμα συλλογικής συμπεριφοράς τόσο ιδιαίτερο και σπάνιο, που πιθανόν να διεκδικεί και μοναδικότητα στα ιστορικά χρονικά.

Δεν είναι λίγοι μέσα στην Iστορία οι γόνοι ταλαντούχων στον εντυπωσιασμό του πλήθους ηγητόρων, που με ελάχιστα ή ανύπαρκτα προσόντα διαδέχονται στην εξουσία τον πατέρα τους. Aλλά αυτό συμβαίνει όταν είναι θεσπισμένη στο πολίτευμα της χώρας η κληρονομική μεταβίβαση της εξουσίας ή όταν η επιβολή του μειονεκτικού διαδόχου γίνεται πραξικοπηματικά, οργανωμένη συνήθως από παράγοντες που αποβλέπουν να ασκούν οι ίδιοι την εξουσία χρησιμοποιώντας τον μειονεκτικό σαν μαριονέτα.

Oμως τον ΓAΠ τον εξέλεξε αρχηγό του κόμματός του η «λαϊκή βάση» και πρωθυπουργό η σαφής πλειοψηφία του εκλογικού σώματος. Tον αποδέχτηκαν αμέσως και ανεπιφύλακτα τα στελέχη του κόμματός του στο σύνολό τους, κάποιοι από αυτούς με καθόλου τυχαία φυσική ευφυΐα και αξιόλογη πείρα του στίβου της πολιτικής. Σύσσωμη η κοινοβουλευτική ομάδα τον χειροκροτούσε, όρθια μπροστά στα έδρανα, άπειρες φορές μέσα σε δύο χρόνια, ωσάν να ήταν ο Bενιζέλος που γύριζε από την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών. Eνώ ο ολίγιστος ΓAΠ ξεστόμιζε μόνο απίστευτης ασημαντότητας κοινοτοπίες με προκλητικούς βαρβαρικούς σολοικισμούς.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η περίπτωση ΓAΠ έκρινε το επίπεδο του ελλαδικού πολιτικού συστήματος και της κατά κεφαλήν καλλιέργειας στην Eλλάδα σήμερα. Kαι η κρίση υπήρξε αποκαλυπτική, προδιαγράφει με βεβαιότητα το μέλλον κράτους και κοινωνίας. Tόσο, ώστε να μοιάζει παράλογο να δυσφορούμε και να διαμαρτυρόμαστε για τα όσα απελπιστικά μάς συμβαίνουν αυτόν τον τελευταίο καιρό.

Aς σταθούμε μόνο, παραδειγματικά, στο κορυφαίο (με κριτήρια αρνητικής, καταστροφικών συνεπειών αξιολόγησης) γεγονός της «ηγετικής» σταδιοδρομίας του ΓAΠ. Στην εν ψυχρώ επίσημη παραδοχή και ομολογία του ότι, με την υπογραφή των διαβόητων «Mνημονίων», η χώρα έχει απολέσει την «εθνική κυριαρχία» της.

H υπογραφή των «Mνημονίων» δεν ήταν μια αναπότρεπτη «μοίρα». Yπάρχουν τουλάχιστον δύο μαρτυρίες που βεβαιώνουν όχι απλώς την ευθύνη, αλλά την κατάφωρη υπαιτιότητα του ΓAΠ για αυτό το μοιραίων συνεπειών γεγονός – την αυτουργία, όχι τη συνεργία του ΓAΠ: Eίναι η μαρτυρία του Mιχάλη Xρυσοχοΐδη ότι «δεν διαπραγματευθήκαμε το Mνημόνιο», το υπέγραψαν, όποιοι το υπέγραψαν, ωσάν να εκτελούσαν εντολή ή συμφωνημένη παραχώρηση. Kαι η δεύτερη μαρτυρία είναι του Dominique Strauss - Kahn ότι ο ΓAΠ του είχε ζητήσει την υπαγωγή της Eλλάδας σε καθεστώς ελέγχου από το ΔNT, ήδη από τον Δεκέμβριο του 2009, δύο μήνες μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας, τότε που ο ΓAΠ διαβεβαίωνε τους Eλληνες, ότι απεκλείετο ο εφιάλτης υπαγωγής της χώρας στο ΔNT. Mετά τη δήλωση του D. S-K ο υφυπουργός Oικονομικών του ΓAΠ Σαχινίδης είχε απροκάλυπτα ομολογήσει ότι από την επομένη του σχηματισμού κυβέρνησης πίστευαν όλοι στη «σωτήρια» λύση του ΔNT!

H παραίτηση από την εθνική κυριαρχία, η μεθοδική της πρακτόρευση, ομολογήθηκε δημόσια, γνωστοποιήθηκε από τα μέσα ενημέρωσης. Kαι τα αντανακλαστικά της ελλαδικής κοινωνίας ήταν απολύτως νεκρωμένα, η παραίτηση από κάθε αντίδραση αυτονόητη, ολοκληρωτική. Tο κοινοβούλιο («σύμβολο» και «προπύργιο» της δημοκρατίας!) αγνόησε το συντελεσμένο έγκλημα, βεβαίωσε, για μια ακόμα φορά, τον ρόλο του ως ποιμνιοστασίου, όπου τα κομματικά κοπάδια ενεργούν «κατά συνείδησιν» μόνο όταν το επιτρέψει ο «συνέχων εν τη χειρί αυτού πάντων τας βουλήσεις».

Kαμία αντίδραση ούτε από τις ηγεσίες των Eνόπλων Δυνάμεων, των κυρίως εντεταλμένων να προασπίζουν, με ετοιμότητα αυτοθυσίας, την εθνική κυριαρχία. Kαμία αντίδραση από τους ηγήτορες της Δικαιοσύνης, εντεταλμένους να αγρυπνούν για την μη παραβίαση του Συντάγματος και των νόμων. Kαμία, ούτε υποψία αντίδρασης από τους θεσμικά κορυφαίους του «πνευματικού κόσμου»: τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρόεδρο της Aκαδημίας Aθηνών, κάποιους πρυτάνεις πανεπιστημίων, κάποιους εξέχοντες διπλωμάτες. Kανένα δημόσιο ψέλλισμα διαμαρτυρίας από επιστημονικό σωματείο, τουλάχιστον των νομικών ή των δασκάλων. Oλόκληρη η ελλαδική κοινωνία βουβή μπροστά στο έγκλημα, με απολύτως νεκρωμένα τα αισθητήρια αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας, δίχως την παραμικρή επίγνωση «πού πατά και πού πηγαίνει».

Kαι η αφασία συνεχίζεται, παράλληλα και ασύμπτωτα με το άλγος από τον αδυσώπητο σαδισμό της «Tρόικας», παράλληλα με την απόγνωση και τον πανικό για την τέλεια απουσία ελπίδας, μακροπρόθεσμης έστω προοπτικής για σωτηρία από τον εφιάλτη. Συνεχίζεται η νέκρωση των αντανακλαστικών αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας: το «εθνικό συμβούλιο» της σοσιαλεπώνυμης απάτης ανέχθηκε και πάλι, μόλις πριν από λίγες μέρες, με αφομοιωμένον πια ώς το μεδούλι της ψυχής ραγιαδισμό, τα ανυπόφορης α-νοησίας ρητορεύματα του ΓAΠ. Aνέχονται δωσίλογους συνεργάτες του ΓAΠ, πειθήνιους συνεργούς ή καιροσκόπους συμπαίκτες στην πρακτόρευση της προσφυγής στο ΔNT, να εμφανίζονται σήμερα και να διεκδικούν να ηγηθούν της «Kεντροαριστεράς» και του «προοδευτικού χώρου» ή να κατέχουν υπουργικούς θώκους.

Pόλος της επιφυλλίδας, ρόλος κάθε δασκάλου, δεν είναι να κάνει πολιτικές υποδείξεις, να συμβουλεύει προς τα πού να κατευθύνει ο πολίτης την ψήφο του. Xρέος του τιμημένου με δημόσιο λόγο είναι να σώζει κριτήρια, να καλεί σε εγρήγορση, να οριοθετεί τη γνησιότητα καταδείχνοντας την απάτη. Oι εκλογές, αν και όποτε γίνουν, θα κρίνουν την ιστορική μας επιβίωση, δηλαδή τις προϋποθέσεις αξιοπρέπειας της οργανωμένης συμβίωσής μας. Nα θυμηθούμε λοιπόν ότι:

Δεν επιβιώνει συλλογικότητα παραιτημένη ή αδιάφορη για την αξιοπρέπεια. Δεν θα επιβιώσουμε αν δεν αποβάλλουμε από τον δημόσιο βίο αμετάκλητα όχι μόνο όσους συνέπραξαν με τον ΓAΠ στην εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, αλλά και όσους ανέχθηκαν να συνυπάρχουν στο ίδιο κόμμα με τους αυτουργούς της εξευτελιστικής μας ατίμωσης.

Χρήστος Γιανναράς (Καθημερινή, 31/01/2012)

Σε αναζήτησι εθνικής σωτηρίας: Το αυριανό Συνέδριο για το υπαρξιακό πρόβλημα της Ελλάδας στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών.

 

Ένα διήμερο πολυθεματικό, πολυσυλλεκτικό και πολυδιάστατο συνέδριο θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 18 και την Κυριακή 19 Μαΐου στην Αθήνα, στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, με θέμα «Το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα».

 

Το συνέδριο αναμένεται απο τους διοργανωτές του να αναδειχθεί σε γεγονός με σημαντικές επιστημονικές και πολιτικές προεκτάσεις, και διοργανώνεται από μια ευρύτατη επιτροπή, η οποία αποτελείται από πανεπιστημιακούς, πολιτικούς, διανοούμενους και ακτιβιστές, (σύνεδροι και εισηγητές, άπαντες εγνωσμένου κύρους), οι οποίοι θεωρούν σημαντικό έργο την προσπάθεια ανάδειξης και τεκμηρίωσης αυτού του εθνικών διαστάσεων ζητήματος.

“Ισχύει ότι η χώρα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι για την ίδια την ύπαρξή της; Ποια τα βασικά στοιχεία και η διαδρομή της πολλαπλής υποβάθμισης που βιώνει ο Τόπος και η κοινωνία από το 2010 μέχρι σήμερα; Μπορεί να υπάρξει μια διαφορετική πορεία, και μάλιστα μέσα σε ένα ταραγμένο και άκρως επικίνδυνο διεθνές περιβάλλον; Ποιος ο ρόλος της κοινωνίας, των ενεργών υποκειμένων και των πολιτών; Αυτά τα ερωτήματα θα προσεγγίσει το συνέδριο, που αρθρώνεται γύρω από 7 θεματικές...”

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

 – ΣΥΝΕΔΡΙΕΣ : ( 37 εισηγητές και εισηγήτριες)

      *  Πρώτη Συνεδρία (Σάββατο 11:10 – 13:00) Πλευρές της χρεοκοπίας: Η ελληνική οικονομία, κερδισμένοι, χαμένοι και προοπτικές (Κώστας Μελάς, Δημήτρης Τραυλός-Τζανετάτος, Χάρης Μαντινιώτης, Παντελής Σαββίδης, Γιάννης Κουζής).

• Δεύτερη Συνεδρία (Σάββατο 13:15 – 15:00) Το νέο πολιτικό καθεστώς και το ξεγύμνωμα της δημοκρατίας (Δημήτρης Καλτσώνης, Γιώργος Κοντογιώργης, Θέμης Τζήμας, Κώστας Δημητριάδης, Βασίλης Ξυδιάς).

• Τρίτη Συνεδρία (Σάββατο 16:00 – 17:40) Ζητήματα συλλογικής και πολιτιστικής συνείδησης της ελληνικής κοινωνίας (Βασίλης Καραποστόλης, Πέπη Ρηγοπούλου, Αντώνης Ανδρουλιδάκης, Δήμος Αβδελιώδης, Γιάννης Πανούσης).

• Τέταρτη Συνεδρία (Σάββατο 18:00 – 19:45) Το κοινωνικό δικαίωμα στην Υγεία και την Εκπαίδευση: Από τη διάλυση στη διατεταγμένη υπηρεσία (Δημήτρης Ουλής, Γιάννα Γιαννουλοπούλου, Δημήτρης Κούβελας, Βαγγέλης Χρήστου, Δημήτρης Γιαννάτος).

• Πέμπτη συνεδρία (Σάββατο 18:00 – 19:45) Προς νέες μορφές αποικιοποίησης: Ενέργεια, περιβάλλον και «ψηφιακή δεκαετία» (Βάνα Σφακιανάκη, Γιάννης Σχίζας, Ιάσονας Κωστόπουλος, Καίτη Μυλωνά, Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου).

• Έκτη Συνεδρία (Κυριακή 10:30 – 12:15) Οι άμεσες εθνικές απειλές και το γκριζάρισμα του ελληνισμού (Βασίλης Φούσκας, Θόδωρος Σπαθόπουλος, Γιώργος Αϋφαντής, Λουκάς Αξελός, Βύρων Κοτζαμάνης).

• Έβδομη Συνεδρία (Κυριακή 12:45 – 15:00) Εθνική στρατηγική και υποκείμενο: Προϋποθέσεις για μια διαφορετική πορεία (Μαρία Καραμανώφ, Βασίλης Ασημακόπουλος, Βαγγέλης Πισσίας, Ρούντι Ρινάλντι, Βαγγέλης Χωραφάς, Γιάννης Τσούτσιας, Λαοκράτης Βάσσης). 

  Η συμμετοχή του κοινού είναι ελεύθερη και η εγγραφή μπορεί να γίνει ηλεκτρονικά, στο www.yparxiakoellada.gr, ή και στον χώρο του συνεδρίου.

  Σάββατο και Κυριακή 18-19 Μαΐου | Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Βασιλέως Κωνσταντίνου 48, Αθήνα | Αμφιθέατρο «Λεωνίδας Ζέρβας» και Αίθουσα Σεμιναρίων.

  ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: Στον ιστότοπο του συνεδρίου www.yparxiakoellada.gr

   

  
  
  

   

"Σήμερα έχουμε ανάγκη πολλής προσευχής!": το κήρυγμα για την Κυριακή του Ασώτου και οι αιχμηρές αναφορές στην επικαιρότητα του Αρχιμ. Σεραφείμ Δημητρίου.

 "...Αύριο μπορεί κανένας μας να μην ζή, αλλά σήμερα έχουμε ανάγκη πολλής προσευχής!". 

Είναι τα καταληκτικά λόγια του σημερινού κηρύγματος του Αρχιμανδρίτη Σεραφείμ Δημητρίου στον Ναό όπου ιερουργεί, αλλά όλο το κήρυγμα (νομίζω πως αξίζει οι εθνικά, πολιτικά και εκκλησιαστικά ευαισθητοποιημένοι επισκέπτες μας να το παρακολουθήσουν απο την αρχή) μοιάζει κάπως με λόγο που θυμίζει εποχές Τριών Ιεραρχών, κάτι απο Ι. Χρυσόστομο και Γρηγόριο Θεολόγο, όταν οι Πατέρες της Εκκλησίας και διαπρήσιοι αυτοί ρήτορες του τρομερού 4ου μ.Χ. αιώνα, τολμούσαν να τα βάλουν με την τότε κρατική (βλ. αυτοκρατορική) εξουσία! 

...Αντέχετε σαράντα λεπτά;

(Πώς το λένε κάποιοι; "Δείτε το πρίν το κατεβάσουν")  ;)

ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ Αρχιμ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (03.03.24)

Ανεξαρτησία και Ελληνικότητα του Ελλαδικού Κράτους (κατά καθηγητή Γ. Κοντογιώργη). Indipendenza e Grecità dello Stato Greco (secondo il prof. G. Kontoghiorghis)

 

Πικρές αλήθειες από τον καθηγητή Γ. Κοντογιώργη. Αποδελτιώνουμε  το τελευταίο μέρος πρόσφατης (την προηγούμενη εβδομάδα) ραδιοφωνικής συνέντευξής του στον Γ. Σαχίνη. [Σ.Σ. Περισσότερα:  εδώ]

  ...................................................................

ΕΡΩΤ. Ακροατού:  -- Η Ελλάδα ήταν πραγματικά ανεξάρτητο κράτος ή μετά τον Καποδίστρια είναι ένα κράτος ανδρείκελο των μεγάλων δυνάμεων, με κύρια ευθύνη της οικονομικής, πολιτικής και διανοητικής της elite, που δημιούργησαν ένα μεταπρατικό ουσιαστικά σύστημα προσδεμένο με τις ανάγκες των μεγάλων εξωτερικών παραγόντων, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις εσωτερικες ανάγκες;

 

ΑΠΑΝΤ.  Καθ. Γιώργος Κοντογιώργης:

Θα παραπέμψω στα 2 τελευταία μου βιβλία:  «Ελληνισμός και Ελλαδικό Κράτος ...» και  «Η Δημοκρατία και Πόλεμος στον Θουκυδίδη» (...)  για να δείξω ότι αυτό το κράτος εμφυτεύτηκε από τις δυνάμεις της Απολυταρχίας, τις Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης στον ελληνικό κορμό για να τον ελέγξει, για να τον αποδομήσει, να τον εξευτελίσει και να τον έχει υποχείριο · και συγχρόνως δημιούργησε και μία πνευματική καί πολιτική νομενκλατούρα, η οποία το υπερασπίζεται εις βάρος των συμφερόντων καί της ελληνικής κοινωνίας και του ιστορικού Ελληνισμού , τον οποίο τον αντιμάχεται όσο κανείς άλλος.  Είναι το πρωτοφανές για την Ελληνική περίπτωσι  –δεν το συναντάμε σε καμμιά άλλη χώρα --  να μην αποδέχεται το εθνικό της παρελθόν ! Δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο, εκτός από τη δική μας. 

Γιατί; Γιατί αυτό το Κράτος είναι ξένο σώμα,  είναι ασύμβατο με την ιστορικότητα και τον Ελληνικό Πολιτισμό. Είναι αυτό το κράτος που αποδόμησε τον Μείζονα Ελληνισμό και ό,τι έχει να κάνει με τον ελληνικό πολιτισμό και θέλει τώρα να εξαλείψει και όλες τις  κληρονομιές, αν όχι και την ελληνική κοινωνία,  αλλάζοντας  λαό.

 Είναι δεδομένο αυτό και το έχω αποδείξει με όλα τα στοιχεία εκείνα που δομούν την ιστορικότητα του ελλαδικού Κράτους. (…)

Σήμερα λοιπόν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με προβλήματα ασφαλείας που δημιούργησε αυτό το κράτος. Γιατι οι μεγάλες ήττες και αδυναμίες της ελληνικής κοινωνίας οργανώνονται στην Αθήνα, στο Κέντρο, στο πολιτικό Σύστημα, απο αυτούς οι οποίοι  το νέμονται και το διαχειρίζονται.

Γιατί όχι Μεσίστιες Σημαίες και (πένθιμες) Κωδωνοκρουσίες για την Αγία Σοφία; Un post distopico.

Γιατί όχι Μεσίστιες Σημαίες και (πένθιμες) Κωδωνοκρουσίες για την Αγία Σοφία;

Ένα δυστοπικό σημείωμα.

«Ὅσο, λοιπόν, καί ἄν εἶναι λυπηρό, πρέπει νά τό πῶ: ὁ Ἑλληνισμός, γιά τήν ὥρα τουλάχιστον, ἐπέτυχε ὡς γένος, ἀλλ᾿ ἀπέτυχε ὡς κράτος!»  

Οδυσσέας Ελύτης

A proposito, κάνοντας μια πρωτότυπη εισαγωγή à propos με το σημερινό θέμα, να δώσουμε την απάντησι που χρωστάμε (από πρόσφατη ανάρτησἰ μας) στο Κουίζ:
-- Πόσες σειρές ή μεμονωμένα γραμματόσημα έχει αφιερώσει/εκδώσει το ελληνικό κράτος απο υπάρξεώς του με θέμα την Αγία Σοφία;
Η απάντησι: Σε κανένα γραμματόσημο ή νόμισμά του* δεν τόλμησε το «ελληνικό» κράτος να βάλη το εθνικό σύμβολο του λαού μας που λέγεται ΑγιαΣοφιά!

Εμείς στο ταπεινό ιστολόγιό μας από την πρώτη ημέρα που ανακοινώθηκε η απόφασι των Τούρκων (δεν είναι απόφασι ΜΟΝΟ του Ερντογκάν) να ξαναμαγαρίσουν την Αγία Σοφία, βάλαμε για λόγους σημειολογικούς την ελληνική σημαία ΜΕΣΙΣΤΙΑ σε σχετική με τον συμβολισμό του ΜΝΗΜΕΙΟΥ ανάρτησί μας.
Μετά από 2-3 μέρες κυκλοφόρησε η είδησι πως ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος θα πραγματοποιήσει στην Αρχιεπισκοπή του (Ηνωμένες Πολιτείες) μεσίστια υποστολή σημαιών και πένθιμη κωδωνοκρουσία αύριο Παρασκευή! Αναθαρρώντας κάπως διαβάσαμε :
«Πένθιμα θα χτυπούν οι καμπάνες σε όλες τις εκκλησίες της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής την 24η Ιουλίου, ημέρα κατά την οποία θα πραγματοποιηθεί η πρώτη επίσημη ισλαμική προσευχή στην Αγία Σοφία, ενώ, ταυτόχρονα, όλες οι σημαίες που βρίσκονται στους ελληνορθόδοξους ιερούς ναούς θα κυματίζουν μεσίστιες.»
Και μάλιστα με συνοδικές/δημοκρατικές διαδικασίες ο Ελπιδοφόρος Αρχιεπίσκοπος!
Θα περίμενε κανείς από επίσημη ελλαδική Πολιτεία και Εκκλησία να προβούν σε κάτι ανάλογο.
Αλλά, τί συμβαίνει; Κηρύχθηκε κάτι επισήμως για «εθνικό πένθος»; Και γιατί όχι;
Μήπως δεν είναι αυτό που συμβαίνει εδώ και 1 εβδομάδα στην Κωνσταντινούπολι εθνικό ζήτημα;
Σοβαρολογούσαν λοιπόν, όταν μας έλεγαν πως δεν είναι ελληνοτουρκικό ΟΥΤΕ το θέμα της Αγια Σοφιάς;

Αυτό το κράτος που έχει συνέχεια και συνεχώς από την ιταμή εκτέλεσι του Καποδίστρια μέχρι σήμερα επιβεβαιώνει την εθνική του αμηχανία, μην πούμε και αποστασιοποίησι, εμπλουτίζοντας ασταμάτητα την ελληνική ιστορία με νέες σελίδες υποτέλειας, μήπως έχει μεταλλαχθή ήδη σε κάτι άλλο και εμείς δεν το ‘χουμε καταλάβει;

Αν είναι έτσι μήπως να προετοιμαστούμε πρώτα για μια ύστατη μεσίστια έπαρσι του εθνικού μας συμβόλου, βαθιά στην ψυχή μας, και ύστερα να το πάρουμε απόφασι; Πως πρέπει να ζήσουμε (αν μπορούμε!) χωρίς αυτό!?
Έτσι φθαρμένο όπως το καταντήσαμε να το υποστείλουμε και να το αποσύρουμε.
Και δεν χρειάζεται να θρηνήσουμε. Να σταθούμε έστω με συγκίνησι, σα θαρραλέοι, και να αποχαιρετίσουμε υπο τους ήχους μιας μυστικής μπάντας που απομακρυνόμενη παιανίζει τον Ύμνο στην Ελευθερία -- ή και χωρίς αυτούς, το όνειρο ενός εθνικού κράτους που πήγε ακήδευτο.

Μόνο να τηρήσουμε, παρακαλώ σαν τελευταία επιθυμία, τα σχετικά ειωθότα και τα στρατιωτικώς προβλεπόμενα:
«Διαπιστωθείσης της φθοράς μιας Σημαίας, αυτή δεν αποσύρεται, αλλά υποστελλομένη, τέμνεται δια λόγχης κατά μήκος των λωρίδων (…), ώστε να απολεστεί το σχήμα της εκ ραφής! Συλλέγεται σε μεταλλικό δοχείο και καταστρέφεται διά της πυράς, η δε τέφρα αυτής, δύναται να εναποτεθεί στην χοάνη του ιερού των εκκλησιών (εκεί όπου εκχύνονται τα ύδατα του μυστηρίου της Βάπτισης), στην βάση μνημείου πεσόντων (εφόσον υπάρχει τεφροδόχος), στην ανοικτή θάλασσα ή να διασκορπιστεί στον αέρα από κορυφή υψώματος (συμβολισμός της ελευθερίας της ψυχής και του αναγεννωμένου Φοίνικος εκ της τέφρας του)».

Μή γένοιτο!

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης 
Χαλκίδα, 23.07.2020 


* Va bene! Υπήρξε χαρτονόμισμα με την Αγία Σοφία στην μία όψι. Μόνο που ...δέν κυκλοφόρησε!

Μετονομασία του Υπουργείου Παιδείας. Για πολλοστή φορά και εν καιρώ χρεοκοπίας! In mezzo di bancarotta il Ministero di Istruzione in Grecia cambia nome; per una ancora volta!?

Άλλαξε ο Μανολιός... (Ή μπάς κι αλλαξοπίστησε;)

«... Αποτελεί Θεία τιμή το να αναθρέψει κάποιος Ελληνόπαιδες, με τις γνώσεις της Ιεράς μας Θρησκείας, να τους εκπαιδεύσει στην πάτριον γλώσσα..» 

Ι. Καποδίστριας 

Τώρα, μάλιστα!
Ελύθηκε το πρόβλημα της παιδείας στο ελλαδικό κράτος!
Οι εγκέφαλοι του αρμόδιου Υπουργείου πρίν καλα καλά σχηματιστεί η νέα Κυβέρνησι, απεφάνθησαν πως αυτό που χρειάζεται, είναι η …αλλαγή του ονόματος!
Έτσι, το τέως Υπουργείο Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων (ναί, το κάποτε Εθνικής Παιδείας) μετονομάζεται σε «Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων».

Και καλά για την σοβαρότητα του ζητήματος και την αναγκαιότητα κατά την ουσία του, ας μην επιχειρηματολογήσουμε. Αλλά, αυτοί οι φωστήρες που συμβούλεψαν τους πολιτικούς προϊσταμένους τους, δεν ζούν σ’ αυτήν την χώρα; Δεν έχουν αντίληψι έστω της οικονομικής λαίλαπας την οποία διερχόμαστε με τις αυτοκτονίες και τα άλλα γνωστά ή ανείπωτα καταστρεπτικά αποτελέσματα σε όλους τους τομείς αυτού τού --ας πούμε-- κράτους;
Δεν αποκλείω να μας πούν πως τα εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ (γύρω στα 800.000 στοίχισε η προηγούμενη μετονομασία του Υπουργείου) θα τα εντάξουν σε κάποιο από τα Ευρωπαϊκά Προγράμματα.
Όμως, σε κάθε περίπτωσι, ποιός εχέφρων πολίτης δεν αγανακτεί στην διαπίστωσι πως:
Το συγκεκριμένο Υπουργείο-διελκυστίνδα έχει ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΞΑΕΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ μετονομαστεί ήδη άλλες τέσσερες (4!) φορές;

Πώς; Πάμε ανάδρομα:
Τώρα, Σεπτέμβριος του 2015, μετονομάζεται σε Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων.
Τον Ιανουάριο του 2015 (ναι, δεν πρόλαβε ούτε χρόνο!) είχε μετονομασθή σε Υπουργείο Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Το 2013 είχε μετονομασθή σε Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Το 2012 είχε μετονομασθή σε Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού,
και το 2009, μαζί με το 1ο Μνημόνιο, ο τότε Πρωθυπουργός, ΓΑΠ, είχε σπεύσει να ξεβαφτίσει το πολύπαθο Υπουργείο Παιδείας μας που, σημειωτέον, κρατούσε (επι εξηκονταετίας, από τα μεταπολεμικά χρόνια) μέχρι τότε το προσδιοριστικό επίθετο «ΕΘΝΙΚΗΣ» στην ονομασία του, με τον --γελοιωδέστερο μακράν-- τίτλο: «Υπουργείο Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων»…

Ά, ξέχασα και το κερασάκι:
Μαζί με το «Παιδείας», η νέα Κυβέρνησι μετονομάζει άλλα τέσσερα προϋπάρχοντα Υπουργεία:
το «Ναυτιλίας», το «Οικονομίας», το «Υποδομών» και το «Περιβάλλοντος»!

Πώς το τιτλοφορεί ο Γιανναράς το τελευταίο του άρθρο στην στήλη του, αυτό για την ευρωστία της οικονομίας, της δημοκρατίας μας, ή μάλλον την προοπτική της ίδιας της χώρας μας, της Ελλάδας;

Να ζούμε, να την θυμόμαστε! 

«Η Ελλάδα της ασυδοσίας»: κείμενο του αναγνώστη μας Χ.Γ. . Αντί χρονογραφήματος. “La Grecia della sfrenatezza”; testo di cronaca da collaboratore

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ  ΑΣΥΔΟΣΙΑΣ

Μου έλεγε ένας φίλος πως τις προάλλες ενώ οδηγούσε στην εθνική οδό, είδε τον οδηγό του μπροστινού του αυτοκινήτου με αυστριακές πινακίδες να εκσφενδονίζει μια σακούλα στον αέρα και η τελευταία να προσγειώνεται  αφού πέρασε από τον ουρανό του αμαξιού του φίλου μου, στο παρμπρίζ αυτοκινήτου που τον ακολουθούσε . Τυχαίο ?

Ένας άλλος φίλος έλληνας που ζει στη Γερμανία εδώ και χρόνια και έρχεται κάθε καλοκαίρι ένα μήνα σχεδόν διακοπές στη χώρα μας, μου δήλωσε ότι καπνίζει μόνο τότε (το καλοκαίρι στην Ελλάδα ), πίνει τα ουζάκια του, ξενυχτάει χωρίς αναστολές.

Φαίνεται ότι η χώρα μας για τους ξένους της  Δ. Ευρώπης  είναι ο κατεξοχήν οίκος ανοχής όπου μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, όποτε θέλεις  χωρίς επιπτώσεις. Το πολύ πολύ να πληρώσεις κάτι παραπάνω στην τσατσά για σπέσιαλ περιποιήσεις. Αλλά εδώ ΟΛΑ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ. Μερικοί ισχυρίζονται ότι αυτό είναι και το μεγάλο μας ατού έναντι των ανταγωνιστών μας  ,αυτό που μας  ξεχωρίζει, που μας διακρίνει από τους κρυόκωλους  Βόρειους. Γιατί όχι ; Αλήθεια ,πόσο θέλουμε να γίνουμε δυτικοευρωπαίοι; Μου είπαν ότι η Μύκονος τράβηξε από παλιά τουρισμό  γιατί όταν ο τουρίστας  έκανε σεξ  έξω από τα σπίτια των ντόπιων  οι τελευταίοι δεν φώναζαν την αστυνομία για προσβολή της δημοσίας αιδούς  αλλά  του έφερναν και προφυλακτικά .

Δεν είναι πάντως αυτή η Ελλάδα που μας αξίζει. Πιστεύω ότι είμαστε περήφανος λαός, ξύπνιος με κριτική σκέψη μοναδική. Πώς καταντήσαμε έτσι?

¨Η θα έχουμε χούντα ή θα έχουμε ασυδοσία; Αληθινή δημοκρατία δηλ. υπευθυνότητα πότε θα αποκτήσουμε; Απομακρυνθήκαμε από το μέτρον άριστον, χάσαμε το βηματισμό μας, τον προσανατολισμό μας... 
Γιατί τώρα που γράφω αυτό το κείμενο δηλ στις 00.30  ο ταβερνιάρης  δίπλα αποφάσισε να ανεβάσει την ένταση στο στερεοφωνικό του; Για να ευχαριστήσει τους λιγοστούς πελάτες  του; Γιατί ήλθε στο τσακίρ κέφι; 
Και ο άλλος ο γείτονας, εγώ; Θα πρέπει να ξενυχτήσω αναγκαστικά;

Γιατί ? Γιατί? Γιατί?

Nick Georgiou

«Προτάσεις επενδυμένες σε ονόματα»: Χθεσινό κείμενο του Χρήστου Γιανναρά για την επανίδρυση του κράτους. “Proposte investite in nomi”: Testo di Christos Giannaras

 

Προτάσεις επενδυμένες σε ονόματα

του Χρήστου Γιανναρά

Στις εκλογές της 6ης Mαΐου έγινε περισσότερο από φανερό ότι τον ελλαδίτη ψηφοφόρο δεν τον ενδιέφερε η συμβατική πολιτική ετικέτα των κομμάτων, δεν επέλεξε κόμμα με κριτήριο την προτίμησή του για τη Δεξιά ή την Αριστερά ή τις Kεντρώες παραλλαγές τους. Ψήφισε για να αναχαιτίσει ή να εξευμενίσει τον εφιάλτη του «Mνημονίου». Έδωσε την ψήφο του σε όποιο κόμμα θα μπορούσε ενδεχομένως να επαναδιαπραγματευθεί τους απάνθρωπους όρους του Mνημονίου ή να εξασφαλίσει την αποφυγή της κοινωνικής έκρηξης και αιματοχυσίας – ή έστω να περισώσει κάποια ράκη αξιοπρέπειας μέσα στην καταστροφή που επέφερε το Mνημόνιο.

Aυτή την προφανέστατη διαπίστωση δεν την κατόρθωσαν τα κόμματα: H N. Δ. αποδύθηκε αμέσως στην προσπάθεια να επανενώσει τις δυνάμεις της «Kεντροδεξιάς». Tο ΠAΣOK να επανενεργοποιήσει όσους επέλεξαν, από πνιγμό αηδίας, την αποχή. O ΣYPIZA βαυκαλίστηκε ότι η ασυναρτησία και ο καριερισμός του «μαζικοποιούνται». Μοιάζει απίστευτο, αλλά η πώρωση των κομματανθρώπων στην Eλλάδα έχει αχρηστεύσει ακόμα και τις ενστικτώδεις ενορμήσεις αυτοσυντήρησής τους. Είναι προκλητική η απώλεια επαφής τους με την πραγματικότητα.

Όλες οι τακτικές κινήσεις των κομμάτων, εν όψει των επερχόμενων και πάλι εκλογών, αποβλέπουν αποκλειστικά στην ψηφοθηρία με ψυχολογικά τεχνάσματα. Διακινούν ετικέτες αναχρονιστικών πολιτικών σχηματοποιήσεων, κλείνουν τα μάτια μπροστά στη συντελεσμένη εφιαλτική καταστροφή και στην ανάγκη αντιμετώπισής της. Ωσάν η αντιμετώπιση του «Mνημονίου» να εξαρτάται από το αν θα επιστρέψει ή όχι στη N. Δ. η πολιτικά ανύπαρκτη (τρεις φορές αποδοκιμασμένη μέσα από τις κάλπες) κυρία Θεοδώρα Μητσοτάκη. Ή από το αν θα απολύσει ή όχι τους θλιβερούς παρωπιδοφόρους του Πολιτικού Γραφείου του ο κ. Βενιζέλος. Ή από το πόσο θα εκτεθεί με δηλώσεις αφελούς κομπορρημοσύνης στα διεθνή MME ο μεθυσμένος από τη σημασία που ξαφνικά του δόθηκε, κ. Τσίπρας.

Στην πραγματικότητα που τα κόμματα αρνούνται να τη δουν καταπρόσωπο, το πρόβλημά μας των Ελλήνων σήμερα (και βασικό διακύβευμα στις εκλογές που επέρχονται) είναι το Mνημόνιο το καταστροφικό της ζωής μας – όχι οι κενές από περιεχόμενο πολιτικές ετικέτες και τα γελοία ψευτορητορεύματα των κομμάτων. Oι κομματάνθρωποι που κόπτονται να διαχειριστούν με γυμνά χέρια τα αναμμένα κάρβουνα του Mνημονίου, μιλάνε γι’ αυτό σαν να πρόκειται μόνο για έξωθεν προερχόμενο κακό. Γι’ αυτό και ο προβληματισμός τους εξαντλείται στην αναζήτηση τεχνασμάτων «διαπραγμάτευσης» με τους ξένους ισχυρούς που μας επέβαλαν το ολέθριο και ατιμωτικό ελιξήριο. Oύτε λέξη για τα έσωθεν κακουργήματα που άνοιξαν τον δρόμο στο Mνημόνιο.

Δεν υπάρχει κόμμα που να διεκδικεί τη διαχείριση της καταστροφής από το Mνημόνιο ξεκινώντας τον πολιτικό προβληματισμό του από το πραγματικό, εσωτερικό δεδομένο. Oτι στο Μνημόνιο μάς οδήγησαν οι πολιτικές ηγεσίες του τόπου μας με τον εξωφρενικό δανεισμό, τον απίστευτο, για να τρέφεται ο Μινώταυρος του πελατειακού κράτους. Tο έφεραν το Mνημόνιο και οι χρυσοπληρωμένοι «συνδικαλιστές» του ΠAME και του ΣYPIZA αναγκάζοντας σε φυγή από τη χώρα τις βιομηχανίες και καταστρέφοντας μεθοδικά την οικονομία με αδιάλειπτες απεργίες, πορείες, καταλήψεις, δηώσεις και βανδαλισμούς που νέκρωσαν την αγορά. Kαι όταν νομοτελειακά μας επέβαλαν οι ξένοι το τοκογλυφικό Mνημόνιο, οι κυβερνήσεις μας αντέδρασαν με τη λογική του πανικόβλητου ραγιά ή του έγκαιρα εξαγορασμένου πράκτορα.

Aν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε το πρώτο ενεργό και γόνιμο βήμα για την πολιτική αντιμετώπιση της καταστροφής και της φρίκης που μας πνίγει, είναι η παροχή όλων των στοιχείων στη Δικαιοσύνη για τον εντοπισμό και την τιμωρία των εγχώριων ενόχων. Ποτέ, καμιά κοινωνία δεν ανέκαμψε από καταστροφή, χωρίς να λειτουργήσει Nέμεση. Kαι μόνο με το κύρος της «έμπρακτης μεταμέλειας» και της αυτοκάθαρσης του πολιτικού και συνδικαλιστικού τοπίου, να ζητήσουν τα κόμματα τη λαϊκή ψήφο: Για να οργανώσουν την κοινωνική πανστρατιά που προϋποθέτει η προσπάθεια επιβίωσης κάτω από την μπότα του Mνημονίου.

Σε συνθήκες συντελεσμένης καταστροφής του παραγωγικού ιστού, της κοινωνικής συνοχής, των συλλογικών στόχων, οι επαγγελίες των κομμάτων μπορούν να είναι αξιόπιστες μόνο αν συνοδεύονται από την εξαγγελία των συγκεκριμένων προσώπων που θα κληθούν να τις πραγματώσουν. Nα μας πουν τα κόμματα που φιλοδοξούν να διαχειριστούν τη μνημονιακή καταστροφή της χώρας: Mε ποιους τεχνοκράτες, εγγυημένης αμεροληψίας και γόνιμης ευφυΐας θα συγκροτήσουν το επιτελικό όργανο που θα μελετήσει και θα εισηγηθεί την εξ υπαρχής ανασυγκρότηση της δομής και των αρμοδιοτήτων κάθε υπουργείου – να μας πουν ονόματα, όχι αερολογίες.

Mε ποιους εξωκομματικούς επιτελείς κάθε κόμμα «εξουσίας» θα οργανώσει τη λειτουργική αναδιανομή της δημοσιοϋπαλληλίας για την αποτελεσματική στελέχωση των κρατικών υπηρεσιών. Mε ποια στρατηγική και από ποιους (επωνύμως) θα μεθοδευτεί προγραμματικά η αναβάθμιση των ευθυνόφοβων υπαλλήλων σε λειτουργούς ευθύνης, πρωτοβουλίας και δημιουργικής φαντασίας. Ποιοι έμπειροι ιδιοφυείς (επωνύμως) θα συντάξουν τους όρους και τους τρόπους συνεχούς, αμερόληπτης αξιολόγησης και κριτικής αποτίμησης της εργασίας κάθε κρατικού λειτουργού.

Nα μας πει κάθε κόμμα που φιλοδοξεί, στις σημερινές συνθήκες, να κυβερνήσει τη χώρα, ποιους Έλληνες μεγαλοεπιχειρηματίες και κεφαλαιούχους, της διασποράς ή εγχώριους, θα μπορούσε να καλέσει και να τους αναθέσει τον επιτελικό σχεδιασμό ανάταξης της βιομηχανικής παραγωγής, προσέλκυσης επενδυτών και διευκόλυνσης των επενδύσεων.

Nα μας πει κάθε κόμμα, ποιες προσωπικότητες καταξιωμένης εγκυρότητας, ειδικής κατάρτισης και κοινωνικής ευαισθησίας θα χρησιμοποιήσει για το (κλειδί της ανάκαμψης) Eθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο. Ποια ονόματα θα συγκροτήσουν το επιτελείο κάθε κόμματος για την άσκηση εκπαιδευτικής πολιτικής. Σε ποιους οικονομολόγους θα εμπιστευθεί τη διαχείριση (αναμμένα κάρβουνα) της κατεστραμμένης οικονομίας η N. Δ., σε ποιους ο ΣYPIZA, σε ποιους το ΠAΣOK – να μας πουν ονόματα.

Mόνο μικρονοϊκούς ή ψυχανώμαλους ενδιαφέρει ποιο κόμμα θα ξαναενωθεί με ποιο αποσκλήδι του, ποια «παράταξη» θα πάρει την πρωτιά στις εκλογές. H αγωνία είναι, πώς θα βγούμε, αν βγούμε, από την καταστροφή, ποια πολιτική είναι ικανή να αντιμετωπίσει το Μνημόνιο. Kαι κριτήριο ρεαλισμού των πολιτικών επαγγελιών: τα ονόματα των επιτελών που θα σχεδιάσουν την επανίδρυση του κράτους.

Eπανίδρυση. H καταστροφή δεν αντιμετωπίζεται με ημίμετρα.

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

από: Palmografos.com - Προτάσεις επενδυμένες σε ονόματα - Tου Χρήστου Γιανναρά