Πόσο παλιό το όνομα Αλέξανδρος; -- Ρώτα και τους Χετταίους!! Quanto è antico il nome Alessandro? -- Chiediamolo anche agli Ittiti! How old is the name Alexander? -- Let's ask the Hittites too!

 

Η ετυμολόγησι του ονόματος Αλέξανδρος  [όνομα όχι τόσο συνηθισμένο και κοινό στην σημερινή Ελλάδα (“με ποσοστό 2,78%”, περίπου αν πιστέψουμε την Wikipedia)]. είναι γνωστή τοις πάσι: 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ < ΑΕ ρ. ΑΛΕΞΩ + ουσ. ΑΝΗΡ   {= Αυτός που (ενν.  ο άνδρας) που προστατεύει,προφυλάσσει, αποκρούει  / κατ άλλους "ο αποκρούων, προστατεύων, προφυλάσσων τους άνδρας" 

Δεν συζητάμε όμως για την εθνικότητα του ονόματος, αλλά για την παλαιότητά του.

Και, ναί, αυτό το σύνθετο όνομα είναι αρχαιότατο καθόσον μαρτυρείται (έστω κατα τύπον θηλυκόν) στις πινακίδες της Γραμμικής Β΄.

 

 

Πράγματι, στην πιο πάνω εικόνα της ανάρτησης σας έχουμε το όνομα γραμμένο στην Γραμμική Β΄, την θεωρητικά πρώτη φάσι (ΣΣ: μέχρι να διαβάσουμε την Γραμμική Α' -- μην πώ και την ιερογλυφική της Κρήτης) της ελληνικής μας γλώσσας.

 

Ερώτησι: -- Αρχαιολογικά επιβεβαιώνεται;

Απάντησι: -- Απολύτως! (βλ. κάτω)

Πινακίδα Γραμμικής Γραφής Β (V-659) "Κατάλογος γυναικείων ονομάτων" (EL)

Linear B tablet (V-659) 'List of female names' (EN)

 

 

Παραθέσαμε λοιπόν και την πινακίδα MY V 659 που είναι μια πήλινη μυκηναϊκή πινακίδα με Γραμμική Β που ανακάλυψαν οι αρχαιολόγοι στις ίδιες τις Μυκήνες (στην «Δυτική Οικία» - West House). Η διάσημη αυτή πινακίδα  έχει τεράστια ιστορική και γλωσσολογική σημασία, καθώς περιλαμβάνει την αρχαιότερη καταγεγραμμένη αναφορά του ονόματος «Αλεξάνδρα» (συνεκδοχικά και του "ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ") στην παγκόσμια ιστορία. 

Πώς αναγράφεται το όνομα:

Καταφέραμε επιπλέον να απομονώσουμε το όνομά μας απο την σχηματοποίησι της εν λόγω πινακίδας με τα 24 συνολικά ονόματα, για να διαπιστώσουμε όλοι πώς ανααγράφεται με τα συλλαβογράμματα της αναγνωρισμένης ως πιο αρχαίας ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ.

Κοιτάξτε στην 2η επάνω γραμμή πώς ακριβώς αναγράφεται το όνομα

 

Στην Γραμμική Β, λοιπόν, η οποία, όπως είπαμε, είναι συλλαβική γραφή, το όνομα γράφεται με έξι  (6) συλλαβογράμματα και διαβάζεταισε μεταγραφή: a-re-ka-sa-da-ra / aleksandra).

Σ.Σ. Θα επανέλθω δριμύτερος γαι αυτό το υποτιμημένο ΠΡΩΤΟ ΓΡΑΜΜΑ...

 ΠΑΡΙΣ  = ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

 

Τώρα, τί έλεγα στον τίτλο της ανάρτησης;

Να ρωτήσουμε και τους ,,,Χετταίους; Άς τους  ρωτήσουμε!

 

Υπάρχει χιττιτική πινακίδα του 1280 π.Χ. που αναφέρεται στον ALAKSANDUS OF WILUSA!Δηλαδή στον Αλέξανδρο (Πάρι;) της Τροίας (Ίλιον).

 

 

Απο το λήμμα Alaksandu της Wikipedia αντιγράφω και μεταφράστε ελεύθερα:

“...The name Alaksandus, which does not conform to the Anatolian onomastic tradition, is probably a transcription of the Greek name Alexandros[3] and if so would be the most early evidence of this name, still current in present-day Western culture. One of three gods guaranteeing the terms of the treaty on the side of Alaksandu is the "Stormgod of the Army", Apaliunas (DA-ap-pa-li-u-na-aš), who is usually equated to Apollo. Apollo is portrayed in the Iliad as the foremost divine champion of the Trojans, the god who helped Paris kill Achilles in post-Iliad stories. “

Τι θέλω να πώ ο ποιητής;

Ότι ελάχιστα σύγχρονα Ελληνικά (ή ξένα ελληνικής καταγωγής) Ονόματα ξεπερνούν σε παλαιότητα το όνομα αυτό, 

το όνομα που δοξάστηκε στους αιώνες απο τον Μέγιστο των Ελλήνων, τον Αλέξανδρο τον Γ΄ Βασιλιά της Μακεδονίας και Κοσμοκράτορα, τον γιό του Φιλίππου και της Ολυμπιάδος!

  

«Τρανών Προγόνων Ιχνηλάτες»: του Αιθεροβάμονα. Περί Χρυσής Αυγής και αρχαιοελληνικών αξιών. Un articolo di Eterovamon con interesse storico-filologico; contro la “Chrisi Avghi”

Με το σημερινό του άρθρο ο φίλος και συνεργάτης μας Αιθεροβάμων στέκεται κριτικά απέναντι σε κάποιες συγκεκριμένες αρχαιοελληνικές αναφορές (κρυπτεία, ξενηλασία, μαίανδροι) που κατά καιρούς έχουν προβληθή από ιδεολόγους και υποστηρικτές της Χρυσής Αυγής ως δείγματα πατριωτισμού και πίστης στις προγονικές αξίες. Ο τίτλος του άρθρου του είναι «Τρανών Προγόνων Ιχνηλάτες» και η επιλογή των εικόνων είναι του ίδιου.

...........................................................................

ΤΡΑΝΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΙΧΝΗΛΑΤΕΣ

Φίλοι μου, έχετε ακούσει τον περιβόητο πια ύμνο της Χρυσής Αυγής; Ο πρώτος στίχος λέει: «-Τρανών προγόνων ιχνηλάτες…». 
Ιχνηλάτης είναι αυτός που ακολουθεί τα ίχνη κάποιων. 

Οι άνθρωποι αυτοί αυτοαποκαλούνται ιχνηλάτες των αρχαίων Ελλήνων. Αλήθεια, σκέφτηκαν ποτέ, πέρασε μέσα στα ξυρισμένα κρανία τους η ιδέα πως κάθε λαός, κάθε εποχή και κάθε πολιτισμός έχει και ΘΕΤΙΚΑ αλλά και ΑΡΝΗΤΙΚΑ στοιχεία; Σημασία δεν έχει να αντιγράφεις τυφλά και άκριτα τον πολιτισμό μια εποχής, αλλά να κρίνεις σωστά και να επιλέγεις τα θετικά στοιχεία , που μπορούν και πρέπει να ενσωματωθούν στο σύγχρονο μοντέλο πολιτισμού.
Μήπως, φαντάζονται αυτά τα άτομα πως οι αρχαίοι πρόγονοί μας ήταν τέλειοι και αψεγάδιαστοι; Μπορούμε να αποδείξουμε εύκολα το αντίθετο:

Η πασίγνωστη φράση: «- Πας μη Έλλην βάρβαρος», το βασικό σύνθημά τους , αν δεν είναι άκραία ρατσιστική, τι άλλο θα μπορούσε να είναι; Κάθε λαός έχει τον πολιτισμό του. Είτε μας αρέσει είτε όχι, οφείλουμε να τον σεβόμαστε, εφόσον θέλουμε να σέβονται και οι άλλοι τον δικό μας. Κάποιος κάποτε είχε πει: "-Η γαλλική γλώσσα είναι η γλώσσα των ανθρώπων, η ιταλική είναι η γλώσσα των αγγέλων, αλλά η αρχαία ελληνική είναι η γλώσσα των θεών". Είναι κι αυτή μία απάντηση στην κυρία Ρεπούση. Τι πρέπει να κάνουμε εμείς; Να μισούμε τις άλλες γλώσσες και να προβάλλουμε μόνο τη δική μας; Θα μιμηθούμε τη ναζιστική θεωρία για την ανωτέρα φυλή;

Η περίφημη σπαρτιατική ΚΡΥΠΤΕΙΑ ήταν ένας βάναυσος και εγκληματικός θεσμός. Οι Σπαρτιάτες από μικρή ηλικία εκπαιδεύονταν παράλληλα σε μεθόδους μυστικής εξόντωσης Ειλώτων τη νύχτα. Από την επόμενη μέρα προσποιούντο πως δεν ήξεραν τίποτε για την εξαφάνιση των θυμάτων τους.

 Και σήμερα κάποιοι έχουν το ασύμμετρο θράσος να διατυμπανίζουν δημόσια και ατιμωρητί πως δεν είναι εγκληματίες, αλλά ότι απλά εκπαιδεύουν πολλά παιδιά στη βάρβαρη αυτή ενέργεια;

Ξενηλασία: Οι αρχαίοι Σπαρτιάτες επίσης εφάρμοζαν και άλλη «πολιτισμένη» μέθοδο, την ΞΕΝΗΛΑΣΙΑ. Μέσα στη Σπάρτη δεν έμπαινε κανένας ξένος, ούτε ρουθούνι αλλοδαπού όπως λένε κάποιοι σημερινοί «ιχνηλάτες». Οι Σπαρτιάτες ήταν μόνο δεινοί πολεμιστές. Αυτό ήταν το πρότυπό τους για να επιβιώσουν, αφού ήταν μια φούχτα εισβολείς και κατακτητές της Λακωνικής γης. Δεν δημιούργησαν πολιτισμό, δεν ανέπτυξαν τις τέχνες, τα γράμματα, δεν γαλουχούσαν τα παιδιά τους με τα ιδεώδη του ηθικοπνευμα-τικού πολιτισμού και της Δημοκρατίας. Αποτελούσαν μια κολεκτίβα απόλυτα ελεγχόμενη από τους ισόβιους 5 έφορους. Μέσα σε ένα καθεστώς ολοκληρωτικό, χωρίς ατομικές ελευθερίες, ξενόφοβοι, εσωστρεφείς, δύσπιστοι, πνευματικά υπανάπτυκτοι, με σύμπλεγμα κατωτερότητας απέναντι στην λάμψη και την ανω- τερότητα της Αθήνας παρέμειναν ανεξέλικτοι μέχρι που έσβησαν. Τους αντιγράφουν και σ’ αυτό.

Το σύμβολο του Μαίανδρου:

Μία από τις ερμηνείες για την προέλευσή του είναι πως αποτελείται από δύο κομμάτια, που συμβολίζουν τις παλάμες μας. Η μία παλάμη από επάνω και η άλλη από κάτω με λυγισμένα τα δάκτυλα σχηματίζουν μία ανθρώπινη χειραψία: Είναι η χειραψία της ενότητας, της ανθρώπινης αλληλεγγύης, φιλίας και ειρήνης. Όμως, αυτό το υψηλό σύμβολο κατάντησε έμβλημα βίας, ρατσισμού, διακριτικό γνώρισμα παραβατικών και επικίνδυνα εγκληματικών όντων επάνω στις μπλούζες τους. Και καμαρώνει ο επιτελάρχης τους: « Αυτά είναι τα δικά μας λεβεντόπαιδα με τις μαύρες μπλούζες, με τον μαίανδρο και με τα αρχαία γράμματα».

Σίγουρα έχουμε πολλά θετικά στοιχεία μα αντιγράψουμε από τους ένδοξους προγόνους μας: Τα δημοκρατικά ιδεώδη, την αγάπη των αρχαίων Αθηναίων για τα γράμματα, τη Φιλοσοφία, τις τέχνες, το αγνό αθλητικό πνεύμα κ.α. Αυτά άνθισαν στη χώρα μας όταν στις άλλες χώρες ζούσαν βάρβαροι νομαδικοί λαοί, Οστρογότθοι, Βησιγότθοι, Ούννοι, οι Γαλάτες του Αστερίξ και του Οβελίξ, οι Ρωμαίοι, οι Αγγλοσάξωνες των σπηλαίων κ.α. Δεν μπορεί, όμως, κανείς να διατείνεται πως είναι Έλληνας, εάν δεν μιλάει σωστά τα Ελληνικά. Θυμηθείτε το περίφημο «Εγέρθητω».

Όμως, πώς μπορούμε να δεχτούμε σε μια Δημοκρατία την δουλεία; Είχαν και οι Αθηναίοι λερωμένη τη φωλιά τους.Οι δούλοι αφθονούσαν στην αρχαία Αθήνα, στο λίκνο της Δημοκρατίας. Ποιά ήταν η στάση των «δημοκρατικών» Αθηναίων απέναντι στους υποτιθέμενους συμμάχους τους; Ίδια και απαράλλαχτη με την στάση της Αμερικής μέσα στο ΝΑΤΟ. Η ίδια ιστορία συνεχίζεται αδιάκοπα. Οι ηγεμονίες βαπτίζονται ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ από τους αρχαίους καιρούς μέχρι σήμερα. Ο επεκτατισμός μετονομάστηκε με διεθνή ορολογία ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ, ο οποίος εμπλούτισε το οπλοστάσιό του με τη μέθοδο της ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΔΙΕΙΣΔΥΣΗΣ. Απλά βάζουν στο χέρι την οικονομία μιας χώρας και την κάνουν χάντρα στο κομπολόϊ τους. Αλλοίμονο! Η εξέλιξη δεν σταματά ποτέ. Τα μεταλλαγμένα όπλα λέγονται Δ.Ν.Τ., ΛΟΜΠΥ, ΜΕΡΚΕΛ, ΟΜΠΑΜΑ, ΤΡΟΪΚΑ, ΜΕΓΑΛΟΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ, ΣΟΡΟΣ κ.λ.π. Η ηγεμονία στο μεγαλείο της.

Εν κατακλείδι, οι περιβόητοι ΙΧΝΗΛΑΤΕΣ των τρανών προγόνων στην πραγματικότητα είναι ιχνηλάτες του Αδόλφου Χίτλερ αντιγράφοντας από την ελληνική αρχαιότητα αυτά τα στοιχεία που συνάδουν με την όλη φιλοσοφία του Γ΄ Ράϊχ. Εμπρός γενναίοι ιχνηλάτες. Συνεχίστε να βαδίζετε στο δρόμο της αυτοκαταστροφής.
ΕΜΠΡΟΣ ΜΑΡΣ!

ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ (ΑΕΡΟΒΑΤΗΣ)

Είναι Έλληνας ο ευρετής του αθλήματος της κωπηλασίας; Περίεργο δημοσίευμα για τον …Παλαμήδη! Articolo del 2006 ritiene Palamedes come inventore del canottaggio! Caso di …razzismo e nazionalismo?

Είμαστε με τα καλά μας; Θα μας τρελάνουν κάποιοι αρχαιόπληκτοι με τον κρυφορατσισμό και τον εθνικισμό τους; Σε όλα ονειρεύονται παγκόσμιες πρωτιές των Αρχαίων Ελλήνων και μας πρήζουν με την υποτιθέμενη υπεροχή του πολιτισμού τους... Την μια μας λένε πως εκείνοι ανακάλυψαν το ηλιοκεντρικό σύστημα, την άλλη μας λένε ότι είχανε γραφή, ναυσιπλοΐα και εμπόριο πριν το 5.000 π. Χ. στην Ελλάδα, σε λίγο θα μας πούν ότι αυτοί ανακάλυψαν τα Ρομπότ, τον Υπολογιστήρα, το Εκκλησιαστικό Όργανο (αν όχι την Μουσική την ίδια), το Σκάκι ή και αυτήν την Αμερική!

(Άσε που αυτοί που τα γράφουν αυτά πιστεύουν πως έχουν και σχέσι με τους αρχαίους Έλληνες).

 Τι είναι αυτό, λοιπόν, που γράφει το εικονιζόμενο δημοσίευμα σε εφημερίδα της Χαλκίδας το 2006; Είναι ο Παλαμήδης αυτός που επινόησε την αθλητική κωπηλασία;

Ποιος είναι αυτός; Και δεν θα το ήξερε κανένας; Καλά η Ομοσπονδία του οικείου αθλήματος, αλλά οι καθ’ ύλην αρμόδιοι; Οι Επιστήμονες της Ιστορίας, της Αρχαιολογίας, της Φιλολογίας; Τι περιμένουν να το διαψεύσουν μετα βδελυγμίας;

Από την άλλη, πού είναι οι ελληνοφάγοι αριστεροδέξιοι προοδευτικοί της νεοελληνικής μας βαθειάς κουλτούρας και διανόησης;

Δεν βρέθηκε κανείς από τους δυτικοσπουδασμένους ελεγκτές ελληνοπρέπειας, τους άγρυπνους φρουρούς της πολιτικής ορθότητας, που κυριαρχούν στα Πανεπιστήμια, που ελέγχουν αποτελεσματικά την Εκπαίδευσι που οργανωμένοι αγεληδόν στην Δημοσιογραφία των συγκροτημάτων μεταπήδησαν πρώτοι στον κυβερνοχώρο, κάποιος τέλος πάντων από αυτούς τους απανταχού εν Ελλάδι κοσμοπολίτες του ορθού λόγου να τον βάλη τον κύριο αρθρογράφο στην θέσι του;

Ό, τι θέλει γράφει ο καθένας;

«Σαλαμίνος Ιεράς Ναυμαχίας» επέτειος: Ποίημα Ι. Παναγάκου. Alla ricorrenza della battaglia navale a Salamis: una poesia

ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ ΙΕΡΑ ΝΑΥΜΑΧΙΑ
Στενά Σαλαμίνας
28 ή 29 Σεπτεμβρίου 480 π.Χ.







Ω, αοίδιμη ναυμαχία!
Μνήμη αιωνία ουσίας ανόθευτης,
ευδώρων στενών Σαλαμίνας.
Ξεκίνημα της ιστορίας της ναυτικής, πασιφαές.
Στου κόσμου τα πλάτη ο πρώτος ακήρατος χρόνος.
Του κόσμου η μέγιστη νίκη·
η πιο τρανή, του φωτός του ελεύθερου·
στα ξύλινα τείχη…
Κι απ’ της ελιάς κλωνάρι, της ιερής,
τρυφερός βλαστός στης νίκης το δρόμο,
να φέγγει τον οιωνό τον άσβεστο,
στου Κυχρέα τα στενά ειμαρμένη·
της ανδρείας, του φωτός ειμαρμένη·
της ανδρείας, του κοινού των Ελλήνων.

Των Ελλήνων, ω, δαιμόνιε νου,
που τη νίκη με τέχνασμα,
εκάλεσες, στων στενών τα νερά,
του Θεμιστοκλή που κρυφίως το μήνυμα έστειλε,
το απατηλό, με τον Σίκινο, ίσα, στον Ξέρξη:
Σαν του ήλιου το φως θα πάψει τα νερά να φλογίζει,
και το σκοτάδι ξεχυθεί πλημμύρα στον ουρανό,
οι Έλληνες θα τρέξουν φευγιό μεγάλο και κρυφό,
απ’ τα στενά, πριν έρθουν οι Πέρσες,
αλαφιασμένοι να έβγουν·
να γλυτώσουν απ’ του Ξέρξη το χέρι το δοξασμένο.
Κι ως επείσθη σ’ αυτό ο βασιλιάς,
τα καράβια με τρεις, τις γραμμές τους,
να σαλπάρουνε διέταξε·
στα στενά να προλάβουν να έμπουν
κι αιφνιδίως στων Ελλήνων να επιπέσουν το στόλο.

Μα σαν στο άρμα του ανήλθε ο ήλιος,
και ξύπνησε φωτόλουστη η μέρα στα γαλανά νερά,
του Μαραθώνα η μνήμη και των Θερμοπυλών,
ζωντανή στις καρδιές και στο νου των Ελλήνων
που με θάρρος τον εχθρό επροσμέναν,
εις στα στόματα όλων, με ψυχή, υψηχώντας, αντήχησε:
"Ω παίδες Ελλήνων, ίτε, ελευθερούτε πατρίδ',
ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας,
θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων
νυν υπέρ πάντων αγών".
Και ευθύς, οι εμβολισμοί ξεκινήσαν,
φωτοπλημμύριστοι,
πρώτα των Αθηναίων
επί του σκότους του μαύρου του Φοινικικού·
κι ακολούθησαν κι όλοι οι άλλοι:
Αιγινήτες, Κορίνθιοι, Μεγαρείς·
Λακεδαιμόνιοι, Σικυώνιοι, Επιδαύριοι·
Αβρακιώτες, Ερετριείς, Τροιζήνιοι·
και Νάξιοι, Ερμίονες, Λευκάδιοι·
Κείοι, Στυρείς, Κυθνίοι·
κι απ’ τη Μεγάλη Ελλάδα, μαζί κι οι Κροτωνιάτες!
Έλλην Λόγος, απ’ τη μια·
χλιδή Περσική, απ’ την άλλη, βαρβαρότητα και τυραννία.
Και δεν τους έσκιαζαν οι παφλασμοί του τρόμου,
απ’ το άπειρο πλήθος των σκαφών του εχθρού!
Οι παφλασμοί του τρόμου που το αίμα παγώνει!
Δεν τους έσκιαζαν, γιατί ήσαν γενναίοι!
Έσπαζαν, οι παφλασμοί του τρόμου,
στα βροντερά και γενναία τους στήθη με ιαχή –
"Ίτε παίδες"!
Τον παιάνα της αρετής που πηγή κι ηλιαχτίδα,
σε τούτη τη γη, ξεπηδά κι αναβλύζει αιώνια!
Με ψυχή λιονταρίσια, και ορμή αετού,
για το μέλλον του γένους κρατήσαν, φωτεινούς ουρανούς.
Μ’ ανυπέρβλητο θάρρος και τόλμη,
ως το γλαυκοπόρφυρο δείλι να ’ρθει,
τα κουπιά τους, χτυπούσαν ελαύνοντας,
και, με χάλκινα ακρόπρωρα,
τα εχθρικά τα σκαριά εμβολίζαν
κι ακροστόλια σπάζοντας,
και του εχθρού τα κουπιά,
και συντρίβοντας κι όλα του τ’ άρμενα.

Και το γέρας το λαμπρό, το δορίκτητο,
ως τους άξιζε δρέψαν,
κι ήπιαν, ω, το κροντήρι της νίκης!
Μαραθώνα, τη δόξα σου ορθή κι υψιμέδουσα,
Θερμοπύλες, το δικό σας καλλίανθο κλέος,
δικαιώσαν, λαμπρύναν και στέργιωσαν!
Ναι, με τρόπο που δεν επιτρέπει σε κανέναν σε τούτη τη γη,
στο εξής να υστερεί, και πιο κάτω να στέκει,
απ’ το ένδοξο φως που στη χώρα του Αίαντα φέγγει!

Τώρα ξέρουμε…
Δεν πολεμάν θνητοί σε Σαλαμίνες·
ούτε απλοί στρατιώτες το δόρυ τους μπορούν να εξακοντίσουν!
Μόν’ ποιητές, φιλόσοφοι και μαχητές φωτός·
και σκαπανείς του πνεύματος, Ημίθεοι και ήρωες·
γυμνασμένα κορμιά, με επιδέξια χέρια
και μια φλόγα να καίει την καρδιά: η αντρεία!
Κι αν, να μάθεις ζητάς,
ταξιδιώτη στο σκαρί "ιστορία",
Σαλαμίνα, ιδού, τι σημαίνει!
Πράξη Θεία, που λέγεται Ποίηση,
Σαλαμίνα, ω, πνεύμα, σημαίνει,
κι ενατένιση, διαρκής αναζήτηση:
του αιώνιου, του φωτός, του απόλυτου·
της αλήθειας αστέρι, σ’ ουρανό και στη γη.
Να ποιήσεις το φως το απόλυτο,
στη ζωή και με πράξεις,
Σαλαμίνα, επιπλέον, σημαίνει!

Μα, οι ροές της ιστορίας μελωδούν,
Μαραθώνων, Σαλαμίνων, Πλαταιών,
την ύψιστη νίκη, ως πνεύματος άθλο,
μόνο, αν, Θερμοπύλες, φωτισμένη τολμά η ψυχή!
Και να! Οι καπνοί της Αθήνας που όλη φλεγόταν,
τις ψυχές καταπίναν, τις ψυχές των Ελλήνων
που απλοί θεατές, απ’ τα μέρη του Αίαντα,
των Περσών τις δηώσεις στου Θησέα τη χώρα,
και τις βέβηλες πράξεις στα ιερά της Ακρόπολης,
με το φόβο πελώριο, ανθρώπινο φόβο,
στις ψυχές να πλανάται, μοναχά εκοιτούσαν,
κι αναμέναν να ’ρθει κι η δικιά τους σειρά.
Γιατί, ποιός, θα τό ’χε υπογράψει και εγγύηση,
ποιός, θα μπορούσε να δώσει,
πως ο Ξέρξης εκεί θα ηττηθεί;
Κανείς, παρά μόνο, της ψυχής το μελάνι!
Γι’ αυτό, κι οι Σαλαμίνες,
Θερμοπύλες διπλές κι αν είναι!
Για της ψυχής το θάρρος, το αστείρευτο,
σαν τολμά Θερμοπύλες·
και για της νίκης της γοργοφτέρουγης
το καλόηχο εύδοξο άκουσμα,
που αυτάγγελτη, γίνετ’ αυτάγγελμα,
σαν κεραυνοί αρετής κυβερνούν της καρδιάς την πυξίδα!

Και να, που πνεύμα φωτός τούτη η νίκη κάρπισε·
όχι, στου Αχιλλέα, μόνο, τη χώρα,
μα κι ακόμα πιο πέρα κι ακόμα πιο πάνω·
στην Ευρώπη που ανέμενε το φως να δεχτεί·
μα θα τό ’χανε, φευ, των Ελλήνων το ελεύθερο εκείνο το φως,
αν εκείνη η μάχη χανόταν.
Και πώς θα ερχόταν γλυκύς ο καιρός,
το φως το υπέρλαμπρο να θρέψει το φέγγος του,
πατέρας του πνεύματος, μαζί και μητέρα,
σ’ αυτόν τον πλανήτη, σε όλη τη γη!
Των απόγονων, όμως, του Ιάσονα
και των κουρσευτών της Τροίας, η νίκη,
ν’ ανθίσει, επέτρεψε, σε ετούτο το πνεύμα φωτός,
στων αιώνων το γήινο πλάτεμα.

Κι από τότε, αιώνια ο χρόνος φλοισβίζει,
πως διπλό, είν’ το χρέος!
Διπλό του κόσμου ετούτου του Ελληνικού,
χρυσόδιπλο και του κόσμου ολάκερου.
Γιατί εδώ ’ταν που το πνεύμα ανέτρεψε
και για πάντα εκρήμνισε , την πορεία του σκότους.
Κι έγινε στίχος, μαζί και τραγούδι,
ο παλιός προαιώνιος όρκος - χρησμός:
"…την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω,
πλείω δε και αρείω όσης αν παραδέξωμαι…"

Μα, ω, ουράνια Θεία δίκη
που το μόχθο της ύψιστης αρετής επιβραβεύεις,
με καταξίωση και με τιμής αιώνιο κότινο, ναι!
Γιατί δεν αστράφτεις, υψιβρεμέτες, τους κεραυνούς σου,
οδηγός να γίνεις του σήμερα, ναι!
Που λησμονεί το λαμπρό παρελθόν του,
κι αμνημόνως περί άλλων τυρβάζει!
Δεν φωτίζεις, γιατί, ξανά με το φως, αυτό,
το ανέσπερο, του Έλληνα φως,
αυτό που δε σβήνει, μα, κάπου κοιμάται,
το φως της ευθύνης, το φως της τιμής
που ανέτειλε εδώ, μα εδώ είναι; ποιος ξέρει,
ψηλά να φωτίζει και νου και καρδιές;

Ω, άκορη Θέμις, πριν δίκην δικάσεις,
"για δες" κατά κει που φτερόκοπο στέκει
πολυμόχθως κι αείποτε, των Σαλαμινομάχων,
τιμής κι αρετής και ήθους το σθένος.
Δείξ’ την ευγνωμοσύνη σου, μαζί μου κι εσύ,
για χάρη και μόνο, και μόν’ προς τιμήν του,
σ’ αυτό, το υπέρτατο, τ’ απόλυτο φως,
που η τιμή κι η αρετή και το ήθος ορίζουν!

Κι εσείς, ω, Σαλαμινομάχοι, ω, Ημίθεοι!
Και συ, επικράτεια του Κυχρέα,
στολίδι του Σαρωνικού κι αγλάισμα των αιώνων,
ω, Σαλαμίνα!
Που σας πρέπει μνημείο παγκόσμιο,
εδώ να στηθεί, στον Πανίερο Δήμο του κόσμου!
Μνημείο μνήμης και τιμής, στους νεκρούς –
Υπόσχεση τόλμης κι αρετής, σ’ αυτούς που θα έρθουν·
λευτεριάς παρακαταθήκη ιερή,
να φωτίζει απ’ την Κυνόσουρα τους αιώνες!

Ω, Σαλαμινομάχοι! Ω, Σαλαμίνα! Αγαλλιάστε!
Κοντά είναι η ώρα, που ο παλμός της περήφανης νίκης,
θα σαλπίσει ξανά, μες στο σκότος ελπίδα,
να σταλάξει το φως μέσα εκεί στις ψυχές,
κι ο δαυλός σας, να δείξει το δρόμο.
Και πυρφόρες σαν θά ’ναι και πάλι οι καρδιές,
ν’ αναστήσουν τη μνήμη του χρέους·
νά ’ν’ ολόρτη, στο χρόνο, εδώ:
Μέγα Τέμενος, λαμπρό των Ελλήνων
και για σένα, ω, ανθρωπότη!
Τώρα, δέστε! Να εδώ που η Μάνα,
η Αιγαιοπελαγίτισσα Μάνα,
σαλπίζει τον όρθρο των καιρών!
Για σένα Ελλάδα, για σε Οικουμένη!
Σηκώστε τ’ άρμπουρα, σηκώστε τα!
Σηκώστε τ’ άρμπουρα και τις καρδιές!
Άιντε παιδιά, να σηκώσουμε την Ελλάδα!
Η σάλπιγγα σήμανε. Για νέες Σαλαμίνες!
Ίτε, ω, του Πνεύματος Πόθοι!
Ίτε, ω, παίδες Ελλήνων!!

Ιωάννης Παναγάκος
Άνχης (ΠΖ) ε.α. – Σ.Σ.Ε./1971
Δάσκαλος Σκακιού – Λογοτέχνης
Μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών

Ιστορικές αναφορές για την ελληνική διαχρονία πριν τον Παπαρηγόπουλο. Α΄: Οι Ξένοι (αναδημοσίευσι μελέτης Χ. Μηνάογλου)

Ο φίλος και εν πολλοίς συναγωνιστής Π. Χαρατζόπουλος μας υπέδειξε μια (άγνωστή μας) μελέτη σχετικά με το ζήτημα της ιστορικής συνέχειας του ελληνικού έθνους και την συνείδησι που είχαν επ’ αυτού ΄Έλληνες και ξένοι προ του 1800.
Το πολύ ενδιαφέρον ιστορικό κείμενο υπο το τίτλο «Grecian sculptοrs, Greek Emperors, Greek sailors: Το τρίσημο πριν τον Κ. Παπαρρηγόπουλο» είναι του Χαράλαμπου Μηνάογλου και με τα ευστόχως συγκεντρωμένα από ιστορικές πηγές στοιχεία του απαντά αποστομωτικά στους σύγχρονους αποδομητές και το συνάφι τους.
[Το αναδημοσιεύουμε σε 2 μέρη κατ’ ανάγκη -λόγω της εκτάσεώς του- και –λόγω τεχνικού κωλύματος- χωρίς τις παραπομπές]


Grecian sculptοrs, Greek Emperors, Greek sailors: Το τρίσημο πριν τον Κ.
Παπαρρηγόπουλο

Ανάμεσα στους Ευρωπαίους περιηγητές που πέρασαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία τον 18ο αιώνα, ξεχωριστή θέση κατέχει η λαίδη Craven. Πρώτα-πρώτα επειδή ήταν γυναίκα, και οι γυναίκες περιηγήτριες στην Ανατολή σπάνιζαν. Έπειτα, λόγω της ιδιαίτερης μόρφωσής της και του συγγραφικού - λογοτεχνικού ταλέντου της. Κατά την περιήγησή της στην Οθωμανική Αυτοκρατορία συνδέθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου διέμεινε κατά κύριο λόγο, με τους ευρωπαίους διπλωμάτες και ιδιαίτερα με τον Gouffier, τον γνωστό για το αρχαιοδιφικό έργο του Γάλλου πρέσβη. Σε κάποιο μάλιστα ταξίδι που της οργάνωσε ο τελευταίος, η Βρετανίδα περιηγήτρια είχε την ευκαιρία να θαυμάσει ελληνικές αρχαιότητες και να λυπηθεί από την καταστροφή τους από τους Τούρκους που αδυνατούσαν να κατανοήσουν τα αριστουργήματα των αρχαίων Ελλήνων γλυπτών (Grecian sculptοrs), όπως η ίδια σημειώνει . Λίγο νωρίτερα, όταν είχε πρωτοφθάσει στην Πόλη έγραφε: «Constantinople is almost surrounded by a very high wall, turreted and flanked by large square towers, built by the Greek Emperors» . Όταν αργότερα ετοιμαζόταν να φύγει και έγραφε στον τότε προστάτη και μετέπειτα σύζυγό της, τελευταίο μαρκήσιο του Anspach-Bayreuth για τις ετοιμασίες της σχετικά με την αναχώρησή της τόνιζε πως είχε προσλάβει «two Greek boats with Greek sailors» .
Οι αναφορές της αυτές, που νομίζουμε πως δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για την συνάφεια τουλάχιστον που θεωρούσε πως είχαν οι σύγχρονοί της Έλληνες με τους βυζαντινούς και τους αρχαίους, έχουν ιδιαίτερη σημασία, καθώς δεν προέρχονται από ένα ιστορικό κείμενο, ένα κείμενο δηλαδή που θα μπορούσε να έχει την προθετικότητα να υποστηρίξει αυτήν την σχέση. Οι αναφορές αυτές της Craven, διάσπαρτες μέσα στο περιηγητικό της κείμενο, αποδίδουν νομίζουμε την πραγματική της αντίληψη για το ζήτημα: θεωρούσε δηλαδή όπως η πλειοψηφία των περιηγητών αλλά και ευρύτερα των λογίων Ευρωπαίων των χρόνων της Τουρκοκρατίας, πως οι αρχαίοι Έλληνες, οι Βυζαντινοί και οι σύγχρονοι διαβιούντες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία είχαν κάποιας μορφής σχέση, τουλάχιστον πολιτισμική.
Ας δούμε μερικά παραδείγματα.
Ο Γάλλος γιατρός και βοτανολόγος του 16ου αιώνα Belon, ο οποίος μάλιστα δεν έχει καλή γνώμη για τους Έλληνες του καιρού του γράφει: «Όλοι οι Έλληνες, και αυτοί που ζουν υπό την τουρκική κυριαρχία και εκείνοι που ζουν υπό τους Βενετούς, είναι το ίδιο αμαθείς. Σε καμιά πολιτεία δεν υπάρχει πανεπιστήμιο. Κανείς δεν ενδιαφέρεται να μάθει τα παιδιά του γράμματα. Όλοι μιλούν παρεφθαρμένα αρχαία ελληνικά. Μ' όλα αυτά η γλώσσα τους μοιάζει περισσότερο με τα αρχαία ελληνικά παρ' όσο τα ιταλικά με τα λατινικά. Στις πολιτείες μιλάνε ελληνικά ή τουρκικά, στα χωριά όμως μόνο ελληνικά». […] «Οι ελληνικοί πληθυσμοί που ζουν υπό τους Τούρκους ακολουθούν τις τουρκικές συνήθειες (γιατί όντας υπόδουλοι συμπεριφέρονται με τα συνήθεια των αφεντάδων τους) και τις βενετικές συνήθειες, εκείνοι που ζουν υπό τους Βενετούς. Οι Έλληνες, όμως, των νησιών και των ορεινών περιοχών διατηρούν τα έθιμα των αρχαίων προγόνων τους» .
Αλλά και ο Άγγλος William Lithgow στις αρχές του 17ου αιώνα σημειώνει: "Από όλη αυτή την χώρα, από το ένδοξο παρελθόν της έμεινε μονάχα το όνομα. Οι τουρκικές βαρβαρότητες και ο χρόνος εξαφάνισαν όλα τα αρχαία μνημεία. Απάνθρωπες οι συνθήκες της ζωής, ούτε ίχνος πνευματικών ενδιαφερόντων. Οι σημερινοί Έλληνες είναι σαν φυλακισμένοι σε κάτεργο, είναι σκλάβοι σκληρόψυχων τυράννων» . Αλλού μάλιστα ο ίδιος εξηγεί και την σημασία του ονόματος Ρούμελη: «Greece now tearmed by the Turcs Rum-ili, the Romane Countrey, was first called Helles, next Graecia of Grecus, who was once King there of. The Greekes of all other Gentiles, were the first converted Christians» . Λίγο πριν τα μέσα του αιώνα ο Γάλλος Sieur du Loir γράφει προσπαθώντας να πείσει τον βασιλιά του πως η ενασχόληση με την Ελλάδα είναι σημαντική: «Μ' όλο που η Ελλάδα βρίσκεται σε τόσο αξιοθρήνητη κατάσταση που δύσκολα μπορεί κανείς να την αναγνωρίσει, τα ερείπιά της είναι αρκετά πολύτιμα για να προσελκύσουν την σοφή σας περιέργεια. Και η επαίσχυντη δουλεία των νομίμων τέκνων της που στενάζουν κάτω από την αλαζονική κυριαρχία των τυράννων θα αγγίξει χωρίς άλλο τον οίκτο της γενναιοφροσύνης σας. Πραγματικά, κύριέ μου, αν η Ελλάδα υπήρξε κάποτε αντικείμενο θαυμασμού της οικουμένης, μπορεί και σήμερα ακόμα, δίκαια να αξιώσει κάποιο αίσθημα τιμής και σεβασμού. Ο κόσμος της οφείλει πολλά. Η ανθρωπότητα πρέπει να της αναγνωρίσει πως είναι μητέρα των τεχνών, των επιστημών και κάθε αρετής» .
Μέσα στον 17ο αιώνα κερδίζει βέβαια έδαφος και ο χαρακτηρισμός των Ελλήνων της εποχής ως νεωτέρων, εφόσον οι πρόγονοί τους είναι οι αρχαίοι. Γράφει ο Sieur de la Croix, ο φίλος του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου: «Αυτή η μανία της πολυτέλειας και των επιδείξεων αποτελεί κατά μέγα μέρος την αιτία του αφανισμού των νεωτέρων Ελλήνων» . Στις αρχές του 18ου αιώνα ο Cornelius Lebrun σχολιάζει: "Στους Έλληνες δεν βρίσκει πια κανείς ούτε ίχνος από την δύναμη του πνεύματος και τις ωραίες επιστήμες που τόσο τους δόξασαν άλλοτε. Απίστευτη αμάθεια κυριαρχεί εκεί που άλλοτε ανθούσε η σοφία. Πρέπει όμως να παραδεχτούμε ότι δικαιολογούνται. Η τυραννία που τους καταπιέζει έσβησε την φλόγα του πνεύματος. Αλλά και οποιοδήποτε άλλο έθνος αν βρισκόταν κάτω από την οθωμανική καταπίεση θα έχανε όλη την λάμψη του" . Την ίδια εποχή ο Γάλλος Ιησουίτης Tarillon θεωρεί βασικό αίτιο της ανυποταξίας των Ελλήνων στον Πάπα, το ένδοξο αρχαίο παρελθόν τους: «Οι Έλληνες γονείς στέλνουν με ευχαρίστηση τα παιδιά τους στα σχολεία μας. Τελευταία είχαμε και τα παιδιά του μπέη της Βλαχίας. Γνωρίζω στην Κωνσταντινούπολη πολλούς Έλληνες που μας συμπαθούν. Γενικά όμως δεν πρέπει να περιμένουμε πολλούς προσηλυτισμούς ανάμεσα στους σχισματικούς αυτού του έθνους. Η θέα των λειψάνων του αρχαίου μεγαλείου, μ' όλο που είναι θλιβερή και ταπεινωτική, γεμίζει τα μυαλά τους με υπερφίαλες ιδέες, έτσι που γίνονται δύστροποι και κενόδοξοι» . Λίγο αργότερα ο επίσης Γάλλος Charles de Saint Maure σημείωνε πως «δεν υπάρχει Έλληνας που να μην ισχυρίζεται πως η σκούφια του κρατάει από τον Πρίαμο, τον Θησέα ή κάποιον άλλον ήρωα» .
Και κατά τον 18ο αιώνα διατρανωτές της σχέσης των αρχαίων με τους νεώτερους Έλληνες παραμένουν οι κακολογούντες και αντιπαθούντες τους συγχρόνους τους Έλληνες περιηγητές. Χαρακτηριστικά είναι όσα γράφει στα 1730 ο Γάλλος ακαδημαϊκός Fourmont: «Βρίσκομαι σ' ένα φοβερό τόπο, στην περίφημη Μάνη. Κακός λαός, κι είμαι ευτυχής που γλύτωσα. Έφυγα από την βάρβαρη πατρίδα τους χωρίς να αποκομίσω τίποτα αξιόλογο, τίποτα για να βγουν τουλάχιστον τα έξοδά μου. Για να ξεσπάσω, για να εκδικηθώ αυτό το σκυλολόι, ρίχτηκα πάνω στην αρχαία Σπάρτη. Δεν ήθελα να μείνει τίποτα από την πόλη που έχτισαν οι πρόγονοί τους. Την έσβησα, την ανασκάλεψα, την ξεθεμέλιωσα, δεν έμεινε λίθος επί λίθου. Μα γιατί, θα ρωτήσει η Εξοχότης σας, επέπεσα με τόση μανία πάνω σ' αυτή την πόλη, ώστε να γίνει αγνώριστη πληρώνοντας τις αμαρτίες των απογόνων της;»
Αλλά και ο Άγγλος διπλωμάτης Porter συμπληρώνει: «Οι σύγχρονοι Έλληνες μοιάζουν πολύ με τους αρχαίους. Είναι πανούργοι, εύστροφοι, ιδιαίτερα ματαιόδοξοι και ραδιούργοι, πολύ εκδικητικοί για να υπερασπισθούν τα συμφέροντα, την φήμη και την δόξα μιας δημοκρατικής χώρας ή να υποταχθούν σ' ένα μονάρχη. Ο ταραχώδης χαρακτήρας τους είναι πάντοτε έτοιμος να ξεσπάσει κι έτσι είναι αδύνατο να κατευνασθεί το ανήσυχο πνεύμα τους χωρίς την κατασταλτική δύναμη της ξένης κυριαρχίας. Οι Τούρκοι επιτρέπουν στους Έλληνες να χαίρονται μερικές λάμψεις του αρχαίου μεγαλείου. Αλλά αυτά τα προνόμια περιορίζονται στα εκκλησιαστικά αξιώματα και σε τρεις σπουδαίες θέσεις στην διοίκηση» . Και συνεχίζει: «If the modern Greeks are almost strangers to the virtues, or to all arts and learning of the ancients, they have surprisingly retained their levity. Without the least knowledge of Homer, Anacreon, or Theocritus, they abound in poetry, such as it is, love-songs, ballads, and pastorals; they are eternally singing or dancing. They have carefully preserved the Cretan Lyre, and Pan's pipe, the septem imparibus calami's, "seven unequal reeds," and also the pipe of the Arcadian Shepherds. They still use the ancient long dance led by one person, either with women alone, or intermixed with men and women, called by pre-eminence the Romeika, or Greek dance. They have also the manly martial Pyrrhic dance, and those most obscene infamous love-dances, accompanied with the loriici Moiui, offensive to all modesty and decency» .
Περιττό είναι να αναφέρουμε οτιδήποτε από το έργο του μεγαλύτερου φιλέλληνα περιηγητή των μέσων του 18ου αιώνα, του Guys , καθώς σε ολόκληρο το έργο του καταδεικνύει την πολιτισμική συνέχεια ανάμεσα στους νέους και τους αρχαίους Έλληνες, με τόση μάλιστα ζέση όση κανείς από τους Έλληνες εθνικιστές ιστορικούς και λαογράφους του 19ου αιώνα.
Σε αυτό το σημείο ενδιαφέρον παρουσιάζει και μία μαρτυρία του Γάλλου Sieur de Poullet ο οποίος παρουσιάζει με γλαφυρό τρόπο τι σήμαινε για τους Ευρωπαίους ο σύγχρονός τους Έλληνας (Greek). Έχει υποστηριχθεί πως ο όρος, τουλάχιστον από τους καθολικούς, χρησιμοποιείτο μόνο με την θρησκευτική σημασία, του σχισματικού δηλαδή ορθοδόξου, χωρίς να φέρει καμία σημασία καταγωγής και εθνοτικής προέλευσης. Ο Poullet όμως είναι σαφής πως στα 1657 "Όλοι οι κάτοικοι της Ρωμυλίας είναι Έλληνες και στην καταγωγή και στο δόγμα " .

Το γεγονός πως αρκετοί Ευρωπαίοι δεν αναφέρουν τους Βυζαντινούς, αλλά τονίζουν την σχέση των αρχαίων με τους συγχρόνους τους, δεν σημαίνει πως θεωρούσαν πως οι Βυζαντινοί ήταν οπωσδήποτε κάτι άλλο. Παρότι ορισμένοι κατά τον 18ο αιώνα επηρεασμένοι από τις θεωρίες του Μοντεσκιέ και του Γίββωνα δεν θέλουν να σχετίσουν με το αρχαίο παρελθόν το βυζαντινό, εντούτοις δεν προσγράφουν τους Βυζαντινούς κάπου αλλού, ούτε θεωρούν τους σύγχρονους Greeks ως μία αναβίωση από το πουθενά των αρχαίων. Σίγουρα βέβαια η Craven ανήκει στην ομάδα αυτών, καθόλου εύκολο και στέρεο να την χαρακτηρίσουμε κυρίαρχη ή περιθωριακή στην ευρωπαϊκή λογιοσύνη του 18ου αιώνα, που αναγνωρίζουν χωρίς ενδοιασμό την ένταξη των Βυζαντινών στην ελληνική διαχρονία ακολουθώντας σε αυτό το σύνολο της περιηγητικής παράδοσης των προηγουμένων αιώνων .
Χαρακτηριστική είναι ως προς τούτο η μαρτυρία του Γερμανού περιηγητή του 16ου αιώνα Wratislaw von Mitrowitz: "Στην άθλια συνοικία του Φαναρίου, ανάμεσα σε πέτρινα σπίτια με τυφλές προσόψεις, καταστήματα από σανίδες και ξύλινες εκκλησίες συνεχιζόταν η ζωή του Βυζαντίου. Σ' εκείνο το μελαγχολικό προάστιο κατοικούσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης: σε μια ταπεινή εκκλησία με ξύλινους τοίχους και οροφή από γυμνούς δοκούς, που είχε ανεγερθεί στη θέση ενός παλιού μοναστηριού" . Αλλά και από τον επόμενο αιώνα ένας ορκισμένος εχθρός του Βυζαντίου, ο Ιησουίτης François Richard, παρουσιάζει αυτήν την σχέση. Κατηγορώντας τον ορθόδοξο επίσκοπο Σαντορίνης του καιρού του, τον παρουσιάζει κυριολεκτικά ως κληρονόμο μιας βυζαντινής κληρονομιάς: Αναφερόμενος σε διεκδίκηση από ορθοδόξους επισκόπους ναού στην Σαντορίνη γράφει: "Μ' όλα αυτά, τον Αύγουστο του 1655 ο Έλληνας μητροπολίτης προσπάθησε να καταλάβει ολόκληρη την εκκλησία για να εξασφαλίσει το σύνολο των εισοδημάτων. Και το επιχείρημά του ήταν: αφού ο ναός χτίστηκε από Έλληνα αυτοκράτορα μας ανήκει" .
Στα 1728 διαβάζουμε στις Εντολές που έλαβαν οι δύο Γάλλοι βασιλικοί απεσταλμένοι του Λουδοβίκου ΙΕ΄ που μετέβαιναν στην Πόλη να μελετήσουν την σουλτανική βιβλιοθήκη: "Σκοπός του ταξιδιού των Sevin και Fourmont, της Ακαδημίας Επιγραφών και Καλών Τεχνών είναι να εισχωρήσουν με κάθε τρόπο στη βιβλιοθήκη του σουλτάνου, όπου εικάζεται ότι βρίσκονται τα λείψανα της βιβλιοθήκης των Ελλήνων αυτοκρατόρων» . Ακόμη όμως πιο ξεκάθαρος είναι ο Άγγλος πρέσβης στην Πόλη James Porter, ο οποίος αποδίδοντας στους Βυζαντινούς Aυτοκράτορες τουλάχιστον κατά ένα μέρος τις δυστροπίες των συγχρόνων του Ελλήνων σημειώνει: «όποιος μπορεί να ζει ανάμεσα στους Έλληνες και να παρατηρεί τις πολυσχιδείς ίντριγκες και τον μόνιμο μεταξύ τους ανταγωνισμό για τα εκκλησιαστικά και κρατικά αξιώματα, θα παρατηρήσει ένα πραγματικό αντικαθρέπτισμα των χειρότερων πελοποννησιακών ολιγαρχιών και μία καταπληκτική ομοιότητα με τις απαράδεκτες πρακτικές των αυτοκρατόρων τους από τον Κωνσταντίνο μέχρι τον τελευταίο Παλαιολόγο» .


Χαράλαμπος Μηνάογλου
(συνεχίζεται)