2 ποιητικά (σολωμικά!) αποσπάσματα και ένα τραγούδι περι αντοχής. Due frammenti dalla poesia “I liberi assediati” di Dionysios Solomos e la canzone “I am titanium”

Τα δύο σολωμικά αποσπάσματα, το 5 και το 51 από το δεύτερο σχεδίασμα των Ελευθέρων Πολιορκημένων.
Και ένα ξένο τραγούδι για την αντοχή. 
Ειδικά μετά το Σχολικό, όχι άνευ λόγου, απλώς άνευ σχολίων...

Α. 
5. 
. . . . . . . . . . . Στην πεισμωμένη μάχη 
Σφόδρα σκιρτούν μακριά πολύ τα πέλαγα κι’ οι βράχοι, 
Kαι τα γλυκοχαράματα, και μές στα μεσημέρια, 
Kι’ όταν θολώσουν τα νερά, κι’ όταν εβγούν τ’ αστέρια. 
Φοβούνται γύρου τα νησιά, παρακαλούν και κλαίνε, 
Kι’ οι ξένοι ναύκληροι μακριά πικραίνονται και λένε: 
«Aραπιάς άτι, Γάλλου νους, σπαθί Tουρκιάς μολύβι, 
 Πέλαγο μέγα βράζ’ ο εχθρός προς το φτωχό καλύβι.» 

51
H δύναμή σου πέλαγο κι’ η θέλησή μου βράχος. 

 Διονύσιος Σολωμός
( Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι. Σχεδίασμα B΄)



Β. 
David Guetta- Titanium ft. Sia
ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ( LYRICS )
You shout it loud
But I can't hear a word you say
I'm talking loud, not saying much
I'm criticized but all your bullets ricochet
shoot me down, but I get up

[Chorus]
I'm bulletproof nothing to lose
Fire away, fire away
Ricochet, take your rain
Fire away, fire away
You shoot me down but I won't fall
I am titanium
You shoot me down but I won't fall
I am titanium

Cut me down
But it's you who have further to fall
Ghost town, haunted love
Raise your voice,
sticks and stones may break my bones
I'm talking loud, not saying much

[Chorus]
I'm bulletproof nothing to lose
Fire away, fire away
Ricochet, take your rain
Fire away, fire away
You shoot me down but I won't fall
I am titanium
You shoot me down but I won't fall
I am titanium

I am titanium
I am titanium

Stone-hard, machine gun
Firing at the ones who run
Stone-hard, thus bulletproof guns

[Chorus]
You shoot me down but I won't fall
I am titanium…

Η επιβλητική θέσι του συμβόλου του Σταυρού στον «΄Υμνον εις την Ελευθερίαν» του Σολωμού.Il simbolo della croce nel “Inno alla Liberta;” di D.Solomos

In hoc signo vinces
Αμφί μεσημβρινάς ηλίου ώρας, ήδη της ημέρας αποκλινούσης, αυτοίς οφθαλμοίς ιδείν έφη (ο Κωνσταντίνος) εν αυτώ ουρανώ υπερκείμενον του ηλίου σταυρού τρόπαιον, εκ φωτός συνιστάμενον, γραφήν τε αυτώ συνήφθαι λέγουσαν «τούτω νίκα»

Απο την ποιητική σύνθεσι-εθνικό μνημείο του νεότερου Ελληνισμού «Ύμνος εις την Ελευθερίαν» γραμμένο απο τον Διονύσιο Σολωμό στην Ζάκυνθο (1823), είναι γνωστό οτι έχει προκύψη ο Εθνικός Ύμνος του Ελληνικού Κράτους [προσέξτε: καί της Κυπριακής Δημοκρατίας (επισήμως απο το 1966)!]
Αυτό που δεν είναι ευρέως γνωστό, είναι οτι λέγοντας «Εθνικός Ύμνος» δεν θα ‘πρεπε να μιλάμε μόνο για τις τις δύο πρώτες τετράστιχες στροφές, αλλά για τις 24 πρώτες απο το σύνολο των 158 στροφών του σολωμικού ποιήματος! Καθ’ όσον αυτό το κομμάτι του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν», οι πρώτοι 96 δηλαδή στίχοι, είναι αυτό που καθιερώθηκε, επισήμως απο το 1865, ως ο Εθνικός Ύμνος μας.
Αλλά εμείς σήμερα θέλαμε να τιμήσουμε το τρόπαιον νίκης, το οικουμενικώς αναγνωριζόμενο (και ενίοτε υπούλως οικοιοποιούμενο απο ιδεολογικούς ή και θρησκευτικούς εχθρούς της πίστεώς μας!) σωτηριώδες σύμβολο των απανταχού χριστιανών, τον Σταυρό.

Το σύμβολο, το οποίο μάλιστα έχει κατα μυστηριώδη τρόπο ως προτύπωσι το παρόμοιο σύμβολο του προχριστιανικού ελληνικού κόσμου-πολιτισμού – στο ίδιο βασικό σχήμα ή και παραλλαγές του.

Στον «Ύμνον εις την Ελευθερίαν», λοιπόν, του κατ’ εξοχήν εθνικού μας ποιητή, ο Σταυρός (με ό,τι ευλόγως συμβολίζει) έχει μια θέσι που δεν μπορεί παρά να χαρακτηρισθή ως εξόχως επιβλητική.
Ο Σολωμός μέσα στον «Ύμνο» παραπέμπει εύστοχα –πράγμα που έκαναν και οι αγωνιστές σε διπλωματικά κείμενα που κατά καιρούς έστελναν στους ευρωπαίους- στο κοινό θρησκευτικό υπόβαθρο, της χριστιανικής πίστης, με το οποίο είμαστε ως λαοί συνδεόμενοι.
Την πρώτη ρητή αναφορά για το ιερό μας σύμβολο μέσα στο ποίημα, την συναντάμε στην 73η στροφή: (Έχει προηγηθή η συγκλονιστική –έως σοκαριστική - περιγραφή της κατάληψης της Τριπολιτσάς)
73.- Τῆς αὐγῆς δροσάτο ἀέρι,
δὲν φυσᾶς τώρα ἐσὺ πλιο
στῶν ψευδόπιστων τὸ ἀστέρι.
φύσα, φύσα εἰς τὸ ΣΤΑΥΡΟ!
Για να ακολουθήση αμέσως (ως επωδός, μετά το προανάκρουσμα της α’ στροφής) ο χαιρετισμός στην Ελευθερία:
74.- Ἀπ' τὰ κόκαλα βγαλμένη
τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά,
καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη,
χαῖρε, ὢ χαῖρε, Ἐλευθεριά!

Στην συνέχεια στην στρ. 89-90 βάζει την Ελευθερία να πηγαίνει στο Μεσολόγγι, εκεί να υποδέχεται την Θρησκεία (προσωποποιημένη κι εκείνη, με έναν Σταυρό που ακτινοβολεί στο χέρι ) και να δέχεται από αυτήν περιπαθή ασπασμό.

89.- Σοὺ 'λθε ἐμπρὸς λαμποκοπώντας
ἡ Θρησκεία μ' ἕνα σταυρό,
καὶ τὸ δάκτυλο κινώντας
ὀποῦ ἀνεῖ τὸν οὐρανό,

90.- «σ' αὐτό», ἐφώναξε, «τo χῶμα
στάσου ὁλόρθη, Ἐλευθεριά!».
Καὶ φιλώντας σου τὸ στόμα
μπαίνει μὲς στὴν ἐκκλησιά.

Η τρίτη και τελευταία εμφάνισι του ιερού συμβόλου, είναι –στο τέλος του ποιήματος, ως επισφράγισμα του Ύμνου- ακόμα πιο σημαντική και θα λέγαμε αποκαλυπτική.
Ο ποιητής προς το τέλος της σύνθεσής του, αφού αναφέρεται πρώτα στον εθνομαρτυρικό θάνατο του Πατριάρχου Γρηγορίου του Ε’ (στρ.132-8), παρουσιάζει την θεϊκή μορφή της Ελευθερίας να τον προστάζει να σιωπήση (στρ. 139) και γεμάτη ανησυχία [αφού μάλιστα ρίξη το βλέμμα ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ προς την Ευρώπη, (να ‘ναι υπαινιγμός για τον ήδη διαφαινόμενο τριμερή ετερόφωτο πολιτικό προσανατολισμό των Ελλήνων αγωνιστών και ο οποίος απο την αρχική μορφή πολιτικών συμπαθειών-επιδράσεων με αναφορά σε μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, θα οδηγήση το 1824 στην επίσημη ίδρυσι των τριών πρώτων –εν πολλοίς ξενοκίνητων- πολιτικών κομμάτων, του Αγγλικού, του Γαλλικού και του Ρωσσικού;)], να απευθύνει μια όλο πάθος έκκλησι για ενότητα προς τους ανδρείους επαναστατημένους, στους οποίους πρώτα αποκαλύπτει τον θανάσιμο κίνδυνο που διατρέχει ο Αγώνας τους απο την «δολερή» Διχόνοια (στρ, 141-8).
Κι αφού (η θεά) τους ξορκίση στο αίμα που χύνουν «για πατρίδα για θρησκειά» να αδελφωθούν (στρ.148-9), καλεί εν τέλει τους ανδρείους αγωνιστές να υψώσουν έναν Σταυρό και να απευθύνουν έκκλησι προς τους ηγέτες των χριστιανικών λαών της Ευρώπης, όπως συνδράμουν στην προσπάθεια για Απελευθέρωσι .

Και είναι χαρακτηριστικό πως η θεά (δηλ. ο Σολωμός) δεν ζητάει να προστρέξουν τα ευρωπαϊκά κράτη στο πλευρό μας, δίκην νέας Σταυροφορίας, αλλά να μην σταθούν εμπόδιο στον Αγώνα μας για λόγους πολιτικών σκοπιμοτήτων και συμφερόντων (στρ. 157).
Σε μια τέτοια περίπτωσι, προειδοποιεί τους «Βασιλείς», τους τότε δηλαδή ευρωπαίους ηγέτες, ότι η πράξι τους θα θεωρηθή αντιχριστιανική, ως χτύπημα κατά του Σταυρού (στροφή 158)!

Αλλά καλύτερα να παραθέσουμε αυτούσια τα λόγια της θεοειδούς Ελευθερίας, τους στίχους δηλαδή αυτούς, με τους οποίους ο Σολωμός διαλέγει να κλείση τον Ύμνον του:

151.- Ὢ ἀκουσμένοι εἰς τὴν ἀνδρεία,
καταστῆστε ἕνα Σταυρὸ
καὶ φωνάξετε μὲ μία:
"Βασιλεῖς, κοιτάξτ' ἐδῶ!

152.- Τὸ σημεῖον ποὺ προσκυνᾶτε
εἶναι τοῦτο, καὶ γι' αὐτὸ
ματωμένους μας κοιτᾶτε
στὸν ἀγώνα τὸ σκληρό.

153.- Ἀκατάπαυστα τὸ βρίζουν
τὰ σκυλιὰ καὶ τὸ πατοῦν
καὶ τὰ τέκνα τοῦ ἀφανίζουν,
καὶ τὴν πίστη ἀναγελοῦν.

154.- Ἐξ αἰτίας τοῦ ἐσπάρθη, ἐχάθη
αἷμα ἀθῶο χριστιανικό,
ποῦ φωνάζει ἀπὸ τὰ βάθη
τῆς νυκτός: Νὰ ἐκδικηθῶ.

155.- Δὲν ἀκοῦτε, ἐσεῖς εἰκόνες
τοῦ Θεοῦ, τέτοια φωνή;
Τώρα ἐπέρασαν αἰῶνες
καὶ δὲν ἔπαυσε στιγμή.

156.- Δὲν ἀκοῦτε; Εἰς κάθε μέρος
σὰν τοῦ Ἀβὲλ καταβοᾶ.
δὲν εἲν' φύσημα τοῦ ἀέρος
ποῦ σφυρίζει εἰς τὰ μαλλιά.

157.- Τί θὰ κάμετε; Θ' ἀφῆστε
νὰ ἀποκτήσομεν ἐμεῖς
λευθεριᾶν, ἢ θὰ τὴν λύστε
ἐξ αἰτίας πολιτικῆς;

158.- Τοῦτο ἀνίσως μελετᾶτε,
ἰδοὺ ἐμπρός σας τὸν Σταυρό:
Βασιλεῖς, ἐλᾶτε, ἐλάτε,
καὶ κτυπήσετε κι ἐδῶ!"».

(Post under construction)

40 ΜΕΡΕΣ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ: ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΜΕ ΛΟΓΟ ΚΑΙ ΜΕΛΩΔΙΑ (1 ποίημα +1 τραγούδι-2 βίντεο) . Una poesia di Solomos + 1 canzone (con Eleni Vitali)

Σήμερα 13 Σεπτεμβρίου 2009 οι γονείς και στενοί συγγενείς του Αλέξη Κλαμαρή, σε μερικές ώρες, θα τελέσουν το 40ήμερο μνημόσυνο για τον πρόωρα χαμένο άνθρωπό τους στην Εκκλησία του χωριού τους.
Εκεί στον Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (της Καθολικής) στην Γαστούνη 8. 30΄ το πρωί, θα είμαστε νοερά για να προσευχηθούμε υπέρ της ανάπαυσης της ψυχής του.
Τώρα για τον συναγωνιστή και φίλο ένα μικρό αφιέρωμα μέσα από το αγαπημένο του Ιστολόγιο. Με λόγο ποιητικό και μελωδική φωνή από την μεγαλειώδη πολιτιστική μας παράδοσι.
Το εν πολλοίς άγνωστο ποίημα του Διονυσίου Σολωμού “Un Giovine Moribondo Al Suo Amico” (σε αδημοσίευτη μετάφρασι) και το αγαπημένο Κλέφτικο Δημοτικό τραγούδι με τον τίτλο «Βγήκα ψηλά και πλάγιασα» ερμηνευμένο ιδανικά και με ανδρική και με γυναικεία φωνή, από την Ελένη Βιτάλη και τον αξεπέραστο Αλέκο Κλιτσάκη αντιστοίχως.

α) Ποίημα Δ. Σολωμού “Un Giovine Moribondo Al Suo Amico” (Ιταλικά)

Un Giovine Moribondo Al Suo Amico

Ecco mio dolce amico, apresi l’urna
Che mi deve albergar tra le tenebre,
Gia; la bella per me lampa diurnal
Si nasconde per sempre alle tenebre.

Parvenze omai d’ oscurita’ notturna
Alle pupille mie si fanno crebre,
Ε mi par di veder la taciturna
Sacra schiera intuonar l’ inno funebre.

Addio! So che amista’ mi serberai,
Perocche’ nelle care alme sincere
Dura oltre la morte, e non si estingue mai.

Vieni allora che saro’ sopra il feretro
A porgere per me calde preghiere,
E vieni allor che diverro’ scheletro.
Διονυσιος ΣΟΛΩΜΟΣ

ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΟΣ ΝΕΟΣ ΣΤΟΝ ΦΙΛΟ ΤΟΥ

Να την, καλέ μου φίλε έτοιμη η τεφροδόχη
Κι άνοιξε να με ξενίση ανάμεσα στα σκότη,
Ήδη το όμορφο όμμα για μένα της ημέρας
Κρύβεται για πάντα μέσ’ στα βένθη.

Κιόλας παρουσίες ζόφου νυκτερινού
Στα βλέφαρά μου εκεί συχνάζουν,
Και θαρρώ πως βλέπω αυτόν τον αθόρυβο,
Τον ιερό θίασο να παίζη ύμνο νεκρώσιμο.

Αντίο! Την φιλία μας θα διαφυλάξης, το ξέρω,
Καθόσον στις άδολες αγαπημένες καρδιές
Πέρ’ απ’ τον θάνατο κρατά κι ούτε ποτέ δεν σβήνει.

Έλα την ώρα που θα ‘μαι στο φέρετρο πάνω
Θερμές προσευχές για με να προσφέρης
Κι έλα και τότε που σκέλεθρο θα ‘χω γίνη.

(Μετάφρ. Αλεξ. Σελλενίδη)

β) Αντί για μοιρολόι ένα κλέφτικο (ηπειρώτικο) τραγούδι:


ΒΓΗΚΑ ΨΗΛΑ ΚΑΙ ΠΛΑΓΙΑΣΑ

Βγήκα ψηλά, γιέ μου, και πλάγιασα
Σε πέτρα, γιε μου, σε λιθάρι
Κι εκεί ήταν μνήμα, γιέ μου, κλέφτικο
Θαμμένο παλληκάρι

Κι ακούω το μνήμα, γιέ μου, να βογγά
βαριά να αναστενάζει
Πάρ’ αδερφέ μου το κορμάκι μου
και θάψ’ το στο χωριό μας!

Για την ερμηνεία-πρότυπο του Αλέκου Κλιτσάκη δεν βρήκαμε ακόμη καλύτερο βιντεάκι στο You Tube, από το παρακάτω: