Για την «Σταύρωση» της Αλήθειας και της Ελλάδας. Ένα σκίτσο (του Στάθη) κι ένα ποίημα του Γκάτσου.Crocifissione della Verità e della Grecia. (Una poesia / canzone di Nikos Gatsos e una vignetta di Stathis).

Πήγε να μου προκαλέσει μια μεγάλη έκπληξι το ότι στην αρχή δεν εύρισκα καθόλου το ποίημα «Σταύρωση» του Νίκου Γκάτσου στο Διαδίκτυο! Αυτό (το να μην βρίσκω ποιητικό υλικό δημοσιευμένο στον παγκόσμιο ιστό) μού συνέβαινε κανονικά προ 10ετίας --και βάλε. Όχι και σήμερα! Στην συνέχεια ενθυμούμενος πως έχει από παλιά μελοποιηθή με τον τίτλο «Κάποιον σταυρώνουν σήμερα» το βρήκα ως βίντεο στο You Tube. Αλλά και πάλι χωρίς τους στίχους!

Περίεργο να μένει στο περιθώριο ένα ποίημα του Γκάτσου, μελοποιημένο από τον Κηλαϊδόνη και τραγουδισμένο τόσο όμορφα από την Γαλάνη… Τέλος πάντων! Πληκτρολογώ στο Ιστολόγιο το ποίημα/τραγούδι και  (αυθαιρέτως όπως συνηθίζω) το χρησιμοποιώ κατά την αλληγορικότητά του. 

Όσο για το ενδεχομένως ανίερον της αναλογίας στο σχήμα Σταύρωσις-Ελλάς, παραπέμπω μόνο στην δημόσια δήλωσι του Σεβασμιωτάτου Δημητριάδος Ιγνατίου: «Κάποιοι έχουν βαλθεί να σταυρώσουν την Εκκλησία». Απλώς εγώ θα έβαζα και ένα «καί» μετά το «σταυρώσουν»!

Το σκίτσο του Στάθη παλιό, αλλά ακόμα επίκαιρο!

Ευχόμενος ρητώς και ενδομύχως:

Καλή Λευτεριά, δηλαδή, Καλή Ανάστασι!

.......................................

 

ΣΤΑΥΡΩΣΗ

(Κάποιον σταυρώνουν σήμερα)

Κάποιον σταυρώνουν σήμερα

έλα κι εσύ ν’ ακούσεις τα σφυριά.

Στην πόρτα τη βαριά

σβήνουν τα κεριά –

έλα άκου τα σφυριά

έλα σπάσ’ την κλειδαριά.

 

Κάποιον σταυρώνουν σήμερα

έλα κι εσύ να φέρεις λίγο φώς.

Βουλιάζει ο αδερφός

ήλιος μας κρυφός --

έλα κι εσύ φέρε λίγο φώς.

έλα σβήνει ο αδερφός.

 

Νίκος Γκάτσος  (Νύν και αεί)

 

Δύο γελοιογραφικά σχόλια του Αρκά και το σημερινό άρθρο του Στάθη για την "επιτυχημένη διαπραγμάτευση" της κυβέρνησης στο εθνικό θέμα με τα Σκόπια. Due vignette di Arkas e l' articolo odierno di Stathis; sul tema del' accordo sul nome "Nord Macedonia" dal governo di Syriza-ANEL. Two cartoons by Arkas and today 's article by Stathis; on the theme of the agreement on the name "North Macedonia" by the Syriza-ANEL government.

A. Οι γελοιογραφίες του Αρκά:

1

2

............................................................................
Β. Το σημερινό άρθρο του Στάθη:

Πόλεμος και Ειρήνη

Το πραγματικό όνομα της FYROM είναι ΝΑΤΟ-Μακεδονία.
  Αυτή η δυσλειτουργική συμφωνία που υπαγορεύθηκε στους Τσίπρα - Ζάεφ, δυσλειτουργική όπως το Σχέδιο Ανάν, επαναφέρει στα Βαλκάνια το πρόβλημα της «Μακεδονικής Σαλάτας» που χαρακτήριζε την περιοχή κατά την περίοδο που ο τότε «Μεγάλος Ασθενής», η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ήταν στα στερνά της. Αυτή η συμφωνία, αν επικυρωθεί και ζήσει, είναι μια σπαζοκεφαλιά που θα παίρνει εκδοχές ανάλογες με τη διαμόρφωση των συσχετισμών ισχύος στα Βαλκάνια και την ευρύτερη περιοχή.
Το πρόβλημα λύθηκε, ζήτω το πρόβλημα! Η Τουρκία έχει επανακάμψει στα Βαλκάνια και, με τη συνενοχή των ΗΠΑ και της Γερμανίας, η αναδιαμόρφωση της περιοχής έχει πάρει τον δρόμο της. Σημασία δεν έχει πώς θα λέγονται τα σαντζάκια, αρκεί να είναι σαντζάκια. Βιλαέτια και προτεκτοράτα.
Οι αστειότητες Μακεδόνας παύλα σίτιζεν οφ Νόρθερν Μασεντόνια δεν λύνουν κανένα πρόβλημα, η δε αποκοπή της μεσαιωνικής (Βυζαντινής) Μακεδονίας απ’ την αρχαία είναι έγκλημα – το ίδιο όπως και η αποκοπή της Μακεδονίας από το παρελθόν της κατά την Τουρκοκρατία. Πρόκειται για μια έμμεση παραδοχή ότι κατ’ αυτούς τους αιώνες «στη Μακεδονία ζούσαν άλλοι» καθώς ωραία το γράφουν οι πράκτορες της Νέας Τάξης και όχι και Έλληνες. Αυτή η προσέγγιση που τονίζει την ασυνέχεια του ελληνικού έθνους, παίρνει απ’ αυτήν τη συμφωνία μια βαθιά επινίκια ανάσα.
Όλα αυτά είναι τερατογενέσεις, που αν η Ελλάδα ήταν ισχυρή θα ήταν θνησιγενείς. Όμως η χώρα μας έχει περιέλθει σε θέση αδυναμίας και οι τυχοδιωκτισμοί στην περιοχή μας βρίσκουν πρόθυμους τυχάρπαστους και αργυρώνητους υποστηρικτές.
Ο έντιμος συμβιβασμός μιας σύνθετης ονομασίας erga omnes, εκφυλίζεται σε έναν ασκό του Αιόλου, όπου το έθνος και η γλώσσα που πολιτογραφούνται «μακεδονικό» και «μακεδονική» θα λειτουργούν εις βάθος χρόνου κατά το δοκούν των πολεμοκάπηλων. Η (Γερμανική) Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ έχουν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν, ο Τσίπρας τι ακριβώς πανηγυρίζει κι ετοιμάζει πτωχοπροδρομικές φιέστες στις Πρέσπες; Πανηγυρίζει που μια πρωτοβουλγαρική διάλεκτος ή ένα πρωτοσλαβικό ιδίωμα (οι γνώμες διίστανται) αναγνωρίσθηκε ως Μακεδονική - σλαβική γλώσσα; Πανηγυρίζει που οι Μακεδόνες παύλα Μακεδόνες αναγνωρίζονται ως σλαβικό έθνος – επιστρέφοντας έτσι όλοι μας στην εποχή που οι «Μακεδόνες» ως σλαβικό έθνος, ως Βούλγαροι, ως Πανσλαβιστές ακόμα, διεκδίκησαν τη Μακεδονία με τα Κομιτάτα και τους Κομιτατζήδες;
Βεβαίως, σε καιρό ειρήνης όλα αυτά φαντάζουν ανώδυνα ή το πολύ σαν χύτρες που σιγοβράζουν στο κατώι. Σε καιρούς αναστατώσεων όμως, το κατώι γίνεται πυριτιδαποθήκη και τα απίθανα (όπως ο διαμελισμός της Γιουγκοσλαβίας) πιθανά.
Η συγκυρία τώρα εξετάζει αν ο Τσίπρας, φερ’ ειπείν, διαθέτει στη Βουλή τη Δεδηλωμένη επί του προκειμένου θέματος ή άλλα τέτοια σχετικά, όμως η (προ)συμφωνία αυτή, ακόμα και αν δεν κυρωθεί, παράγει προηγούμενα (και εγείρει διεκδικήσεις). Η FYROM έχει κατοχυρώσει «έθνος» και «γλώσσα». Ακόμα και αν οι ίδιοι οι Σλαβομακεδόνες δεν επικυρώσουν τη συμφωνία Τσίπρα - Ζάεφ, το προηγούμενο έχει δημιουργηθεί, οι επιδιώξεις τους έχουν κατοχυρωθεί. Είναι οι Μακεδόνες μιας Μακεδονίας που μετά την αρχαιότητα έπαψε να είναι ελληνική.
Μπορεί κάτι τέτοιο να ’ναι ανιστόρητο, μπορεί να είναι παράλογο, αλλά είναι η πρώτη ύλη για τον επανασχεδιασμό των συσχετισμών στην περιοχή (και των επίδικων ενός πολέμου).
Δεν είναι τυχαίο ότι στις ημέρες ενός αδαούς (ακόμα και για το Ήλιντεν) «κλείνει ένα μέτωπο» (καθώς πολλοί ή λίγοι καλοπροαίρετα πιστεύουν) ενώ στην πραγματικότητα «ανοίγει μια κερκόπορτα»…

ΣΤΑΘΗΣ Σ.

Πηγή

Ο “Αριστερόστροφος φασισμός” απο έναν αριστερό πατριώτη: το κείμενο “Οι ετερόκλητοι όχλοι” του Στάθη. Stathis, un altro patriota di sinistra, sul “fascismo in senso antiorario; ala sinistra”

Οι «ετερόκλητοι όχλοι»   

"Μίλησε ο Μίκης για «αριστερόστροφο φασισμό», μια φράση που ενόχλησε κάποιους αντί να μας πονέσει όλους.

 1. Αριστερόστροφος φασισμός ήταν η 17η Νοέμβρη και (είναι) οι δηλητηριώδεις σκωληκοειδείς αποφύσεις της σήμερα. Οι άνθρωποι που το είδαν θεοί (όπως οι φασίστες) και σε συνθήκες δημοκρατίας δολοφονούσαν κατά το δοκούν, εξοπλίζοντας ταυτοχρόνως το σύστημα με αντιλαϊκές πολιτικές και αντιτρομοκρατικούς νόμους. Θρασύδειλοι, που τώρα επικαλούνται τα αστικά δημοκρατικά δικαιώματα (που οι ίδιοι πυροβολούσαν) για να παίρνουν καμιά αδειούλα.

2. Αριστερόστροφος φασισμός ήταν οι μπάχαλοι που έμπαιναν στις μαζικές εργατικές κινητοποιήσεις και τις διέλυαν ή διέλυαν το μήνυμά τους. Αυτοί που έκαψαν τη Μαρφίν, αυτοί που τώρα πια, αφού εργατικές μαζικές κινητοποιήσεις δεν υπάρχουν, το παίζουν «κλέφτες κι αστυνόμοι» στα Εξάρχεια.

3. Αριστερόστροφος φασισμός είναι οι ανεγκέφαλοι που σπάνε τα κεφάλια των άλλων (και των φασιστών) για να τους… βάλουν μυαλό! Είναι εκείνοι που καίνε βιβλιοπωλεία (όπως οι φασίστες), που καταστρέφουν καταστήματα και τρομοκρατούν μεροκαματιάρηδες (καίγοντας βαγόνια του μετρό) για να μην πάνε στη δουλειά τους – διότι, λέει, η δουλειά είναι σκλαβιά και η καριέρα χολέρα.

4. Αριστερόστροφος φασισμός είναι η φρασεολογία «θάνατος στους τάδε», «τσακίστε τους δείνα», «κρεμάλες στους έτσι», «ξύλο στους αλλιώς».

5. Αριστερόστροφος φασισμός είναι η μετατροπή του πανεπιστημιακού ασύλου σε άντρο της βίας, της χυδαιότητας, των προπηλακισμών, της αμορφωσιάς, της ιδιοτέλειας (των κονέ με κοινοβουλευτικά κόμματα) – άτινα περιέχουν φιρφιρίκους που πλασάρουν την πραμάτεια ότι οι μπάχαλοι μπορεί να είναι η σιδηρά χείρ των κομμάτων που οι φιρφιρίκοι λυμαίνονται (κι εκείνα τους ανέχονται).

6. Αριστερόστροφος φασισμός (που μάλιστα ενδημεί και στα ΜΜΕ και τα ΑΕΙ) είναι η κατασυκοφάντηση όσων στοχοποιούν οι πονηροί φιρφιρίκοι. Η «δολοφονία χαρακτήρων» κατά το δικό τους ιδιόλεκτο. Από το βρώμικο στόμα τους ο καθένας μπορεί να φάει τη ρετσινιά του εθνικιστή, του φαιοκόκκινου, του αντισημίτη.
Από τον Μίκη ή τον Ελύτη έως τον τελευταίο (τρόπος του λέγειν) ψιλικατζή στα Σεπόλια.

[Αριστερόστροφος εκφυλισμός].
***   Εκτός όμως από τον αριστερόστροφο φασισμό, υπάρχει και ο αριστερόστροφος εκφυλισμός.   
1. Αριστερόστροφος εκφυλισμός είναι η σωματεμπορία ανθρώπων μέσω ΜΚΟ. Η καθαίρεση του εθελοντισμού σε προσπορισμό χρήματος. Η μετάλλαξη του ανθρωπισμού της Αριστεράς σε αισχρό εμπόρευμα. Οι σκώληκες που κάνουν αυτήν τη δουλειά είναι ιδιαιτέρως ειδεχθείς. Με τις πλάτες αριστερών οργανώσεων οι ίδιοι συναλλάσσονται με τους πιο σκοτεινούς κρατικούς και διεθνείς μηχανισμούς για να βγάλουν φράγκα από τη διακίνηση του πόνου, της προσφυγιάς, της απελπισίας και του θανάτου.   Οι σκώληκες αυτοί φέρονται ωσάν οι αριστερές οργανώσεις να είναι προκάλυμμα της δράσης τους. Χρησιμοποιούν αριστερές οργανώσεις σαν να είναι συγκοινωνούντα δοχεία (το πρωί «σκοτώνονται» μεταξύ τους για το θεαθήναι και το βράδυ αλληλοστρουφουλιάζονται στα ίδια λαγούμια).  

2. Αριστερόστροφος εκφυλισμός είναι η πολιτική και πολιτισμική αποδόμηση του λαού, ώστε η υποταγή του να είναι πιο εύκολη, είναι η θεωρία της ασυνέχειας του ελληνισμού, οι «συνωστισμοί», η συνταύτιση με τις ανάλογες αντιεπιστημονικές αρλούμπες του νεοφιλελευθερισμού και με την προπαγάνδα της νέας τάξης.  

3. Αριστερόστροφος εκφυλισμός είναι τα κολλητηλίκια, τα ρουσφετιλίκια, οι διορισμοί, οι εκμαυλισμοί, η αλίευση κομματικής πελατείας, αλλά και ταυτοχρόνως η υποταγή στους Δυνατούς, οι εκδουλεύσεις, οι συνάφειες, οι «δουλίτσες». Αστέρια σ’ αυτή τη δουλειά αυτοί οι τύποι, πεντάστερα!  

4. Οι άρχοντες των τρολ. Ένας ακόμα αριστερόστροφος εκφυλισμός που συναγωνίζεται τον αριστερόστροφο φασισμό. Η διείσδυση στα ΜΜΕ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο ξεπεσμός σε μεθόδους όμοιες με εκείνες των ακροδεξιών χαλκείων, αποτελούν το «ηθικό πλεονέκτημα», εκείνων   που είναι τόσο αδαείς, ώστε να επικαλούνται ηθικά πλεονεκτήματα για τον εαυτόν τους – ουδέν πιο αήθες.   
Αυτός ο αριστερόστροφος εκφυλισμός δεν τρομοκρατεί μόνον πρόσωπα, τρομοκρατεί και τον λαό. Οι Έλληνες ακούνε καθημερινώς απ’ αυτές τις σέχτες που λυμαίνονται την Αριστερά τα εξ αμάξης. 
Τους πολίτες που έλαβαν  μέρος στα πρόσφατα συλλαλητήρια, ο Τσίπρας χαρακτήρισε «ετερόκλητους όχλους».  
Γκάφα; Όχι! Όταν του άλλου του κόβεις τον μισθό και του πετσοκόβεις τη σύνταξη, όταν ετοιμάζεσαι να του φας το σπίτι, όταν τον αλυσοδένεις στην επιτήρηση, όταν τον φλομώνεις στο ψέμα, στο τέλος τον περιφρονείς κιόλας. Στο πρόσωπο του λαού βλέπεις «ετερόκλητους όχλους». Εσύ που συγκυβερνάς με αυτούς που ονομάζεις ψεκασμένους, βάζεις τα τσιράκια σου να ονομάζουν τους πολίτες στα συλλαλητήρια (δεξιούς κι αριστερούς) εθνικιστές, έρμαια και αθύρματα της Χρυσής Αυγής.  Καθόλου παράδοξο!
Και στα πρόσωπα εκείνων που ψήφισαν ΟΧΙ στο δημοψήφισμα «ετερόκλητους όχλους» θα είδες και τους πέταξες στα σκυλιά της Τρόικας.  
Εσύ δεν ζεις με 400 ευρώ, εσύ στέλνεις τα παιδιά σου σε ακριβό σχολείο, άσε τα παιδιά των «ετερόκλητων όχλων» να ξενιτεύονται, σπουδαγμένα και ασπούδαχτα, άσε τους γέροντες να ατιμάζονται που πήγε η ζωή τους στράφι.  

Όμως παρασύρθηκα. Οι τελευταίες αυτές αιτιάσεις προς τον Τσίπρα δεν έχουν να κάνουν με τον «αριστερόστροφο φασισμό», έχουν να κάνουν με τον αριστερόστροφο νεοφιλελευθερισμό, την αριστερόστροφη υποτέλεια, τις αριστερόστροφες κωλοτούμπες.  
Αριστερόστροφος φασισμός είναι να βάζεις γκαζάκια στο σπίτι του κ. Φλαμπουράρη ή στο κατάστημα της κυρίας Μητσοτάκη.
Δεν είναι όταν αποκαλείς τους πολίτες «ετερόκλητους όχλους», ούτε όταν   κόβεις τα επιδόματα ανάπηρων παιδιών – αυτό είναι απλώς αριστερόστροφη γλίτσα…"      

 ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
ΠΗΓΗ 

...................................
[Σ.Σ. Και κάτι ακόμα, διευκρινιστικό, για την αριστερόστροφη γλίτσα, απο τον ίδιο:

“Στις εποχές της γλίτσας, που είναι συνήθως οι επικρατούσες στα ανθρώπινα, οι προσκυνημένοι συχνά παριστάνουν τους προσκυνητές. Και σε καιρούς κρίσης, όταν η γλίτσα χορηγείται ως επίδομα και μέρισμα, η «αηδία του βίου» γίνεται το λάβαρο των προσκυνημένων, γίνεται ο νόμος της τυραννίας. «Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς». Τότε η υποταγή και η υποτέλεια ενδύονται τη μεγάλη στολή του κυβερνήτη (που είναι σμπίρος), του καλλιτέχνη (που τα παίρνει), του δάσκαλου (που θανατώνει το ήθος των μαθητών του) – του κάθε  αποβράσματος που η ανωτέρα βία προστατεύει από τη λογοδοσία. Ο προσκυνημένος δεν ορρωδεί προ ουδενός, διότι αν λίγο διστάσει, άλλο σκυλί από τη συνομοταξία του, πιο άγριο απ’ τον ίδιο, θα τον κατασπαράξει. Έτσι, η Αριστερά που Προσκύνησε, αιχμαλωτίσθηκε από την ίδια της την προδοσία. Τώρα είναι υποχρεωμένη να εφαρμόζει την πιο άγρια νεοφιλελεύθερη πολιτική. Τώρα είναι υποχρεωμένη να βυθίζεται στη γλίτσα και να (ανα)παράγει τον βόρβορο που έφερε τη χώρα έως εδώ. “]

Ένα κι ένα επίκαιρα κείμενα, του Μίκη και του Στάθη, με υπόκρουσι-αντίστοιξι 2 σατιρικά αντίφωνα του Πανούση σε αντινταλαροειδή ρυθμό και δούρειο ήχο.

1. ΠΕΡΙ «ΤΡΑΜΠΟΥΚΩΝ», «ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΩΝ» ΚΑΙ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ

Είδα και άκουσα στο βραδινό δελτίο της ΝΕΤ τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο κ. Καψή να προσπαθεί να εξομοιώσει τους τραμπούκους του παρακράτους της Δεξιάς που δολοφόνησαν τον Λαμπράκη με τα σημερινά θύματα της αντεθνικής, αντικοινωνικής και αντιλαϊκής πολιτικής της ξένης Τρόικα και της ντόπιας Κυβέρνησης που προσπαθούν να διαδηλώσουν την αγανάκτησή τους.

Ώστε οι κύριοι Παπαδήμος, Παπανδρέου, Σαμαράς, Βενιζέλος, Νταλάρας και Παπουτσής είναι οι σημερινοί Μπελογιάννης, Σαράφης, Λαμπράκης και Πέτρουλας και όλο αυτό το 1,5 εκατομμύριο άνεργοι, οι δεκάδες χιλιάδες που έχασαν τις δουλειές τους κι άλλοι τόσοι που θα είναι από δω και στο εξής αναγκασμένοι να ζουν με 200 ως 500 Ευρώ το μήνα, οι νέοι επιστήμονες που αναγκάζονται να μεταναστεύσουν, οι καταστηματάρχες και οι υπάλληλοι των κλεισμένων μαγαζιών και οι ιδιοκτήτες και εργαζόμενοι των 4.500 επιχειρήσεων που έβαλαν λουκέτο, όλοι αυτοί που η πολιτική σας, κ. Καψή, τους οδήγησε στο τελευταίο σκαλί του πόνου, της απελπισίας, της απόγνωσης και της οργής είναι οι σημερινοί τραμπούκοι ενός αόρατου παρακράτους, απλώς αντί να κρατούν μαχαίρια, πιστόλια και σιδηρολοστούς χρησιμοποιούν τα ... θανατηφόρα γιαούρτια για να εξοντώσουν τους σύγχρονους εθνικούς ήρωες Πρωθυπουργούς, Υπουργούς και διακεκριμένους οπαδούς μιας ουσιαστικά και τυπικά παράνομης κυβερνητικής εξουσίας που έχει καταντήσει προ πολλού άβουλο όργανο-μαριονέτα στα χέρια των κυρίων Μέρκελ, Σόιμπλε, Τόμσεν και Ράιχεμπαχ.

Μας είπατε, κ. Καψή, ότι ο κ. Νταλάρας συμβολίζει σήμερα τη Δημοκρατία κι έτσι καταλάβαμε το κρυφό νόημα αυτών των περίφημων συναυλιών που τόσο υπερβολικά προβάλλονται από τα ΜΜΕ που ελέγχετε, στις οποίες ένας προβεβλημένος και αγαπητός από το πλατύ κοινό τραγουδιστής προσπαθεί να αναδειχθεί σε θύμα στο βωμό της Δημοκρατίας που απειλείται από όλους εμάς τους «απ' έξω», που με τόση αφέλεια προσπαθείτε να μας κάνετε με το ζόρι «παρακρατικούς». Ξεχνώντας ότι πριν λίγες μέρες εσείς οι ... «δημοκράτες» δεν διστάσατε να εκσφενδονίσετε όχι αυγουλάκια και γιαούρτια αλλά βόμβες δακρυγόνων με στόχο τα κεφάλια μας και να μας ψεκάσετε με χημικά που αποδεδειγμένα ιατρικά καταστρέφουν ένα από τα πιο ζωτικά όργανα του ανθρώπου, τους βρόγχους. Στα κεφάλια διαδηλωτών που δεν έκαναν τίποτα άλλο πέραν του να φωνάζουν συνθήματα.

Θα έπρεπε να σας είχαμε κάνει (σε όλη την Κυβέρνηση) μήνυση για απόπειρα δολοφονίας, όμως προσωπικά δεν καταδέχομαι να έχω καμμιά σχέση μαζί σας, ούτε του κατηγόρου. Και ξέρετε γιατί; Γιατί εγώ έμαθα να πιστεύω και να υπερασπίζομαι ακόμα και με τη ζωή μου την Εθνική μας Ανεξαρτησία, που εσείς την πουλήσατε στους ξένους για μια χούφτα αργύρια.

Αλήθεια, με τι πρόσωπα θα πάτε να τιμήσετε τους ήρωες του '21 που θυσιάστηκαν για την Εθνική μας Ανεξαρτησία, όταν έχετε παραδώσει -γεγονός πρωτοφανές στην ιστορία μας- αυτή την Ανεξαρτησία στους ξένους, βάζοντας οικειοθελώς τον ελληνικό λαό κάτω από τον ζυγό των ανελέητων ξένων τοκογλύφων; ΟΧΙ ! Η 25η Μαρτίου δεν ανήκει σε σας! Δεν έχετε το δικαίωμα να μολύνετε με την παρουσία σας τη μνήμη όλων αυτών που θυσιάστηκαν για την Τιμή της Πατρίδας που εσείς ποδοπατήσατε. Η 25η Μαρτίου ανήκει στον Ελληνικό Λαό. Σε κείνους που ακόμα και σήμερα αγωνίζονται για την Ανεξαρτησία της Χώρας, τα δικαιώματα των εργαζομένων και την πίστη στις ανεξάντλητες δυνάμεις του Λαού μας,. Του Ελληνικού Λαού που είναι ο μόνος που μπορεί να εξασφαλίσει την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, φτάνει να μπορέσει να απαλλαγεί από τις δαγκάνες των νέο-Ναζί της Ευρώπης, οι οποίοι με τη συνεργασία ανθρώπων μειωμένης εθνικής ευθύνης τον έχουν δέσει σήμερα χειροπόδαρα προσπαθώντας να τον αχρηστεύσουν.

Αλλά αυτό δεν θα το πετύχουν!

- Μίκης Θεοδωράκης

Πανούσης για γιαούρτωμα Νταλάρα κλπ (Ράδιο 9, εκπομπή 6 Μαρτίου 2012)




2. Ο Στάθης γράφει στον Νταλάρα...

Αγαπητέ Γιώργο,

Σπανίως απευθύνομαι γράφοντας σε δεύτερο πρόσωπο υπό μορφήν ανοικτής επιστολής προς κάποιον, αλλά σήμερα, ας κάνουμε μιάν εξαίρεση, χάριν μιας παλιάς...(εκ των πραγμάτων) σχέσης, αφ’ ενός μεταξύ ενός καλλιτέχνη κι ενός σχολιαστή, αφ’ ετέρου μεταξύ δύο φίλων, έστω πρώην φίλων. Αν είμαστε πρώην φίλοι, διότι, όσο κι αν χώρισαν οι δρόμοι μας (όταν οι φίλοι δεν τροφοδοτούν τη φιλία τους, η σχέση τους χλωμιάζει) ορισμένες πέτρες, απ’ αυτές που θεμελιώνουν οι άνθρωποι τα σπίτια τους, παραμένουν στη θέση τους - και, με τα χρόνια, γίνονται ιερές.
Εξακολουθώ λοιπόν να πιστεύω, αγαπητέ μου Γιώργο, όπως κι εκατομμύρια άλλοι Έλληνες, ότι «έχεις πια εγγραφεί στην πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας, ότι έχεις κοσμήσει τα ελληνικά γράμματα», όπως είχε η ταπεινότης μου την τιμή να δηλώσει για σένα, όταν ρωτήθηκε από καλούς ανθρώπους, θεράποντες της ιστορίας μας - πες τους καταγραφείς, συναξαριστές, «Αλεξανδρινούς», έρχεται απ’ τα πολύ παλιά η σκούφια του γένους μας - πες τον λαό, πολίτες, συμπατριώτες σου.

Στενοχωρήθηκα με όσα έπαθες στο Ίλιον. Στενοχωρήθηκα όμως ακόμα περισσότερο με όσα άρχισες μετά να δηλώνεις.

«Δυστυχώς υπάρχει και φασισμός στη χώρα μας», είπες! Κι έχεις δίκιο! Είναι φασισμός να πάει το μεροκάματο στα 427 διά 25 ίσον 17 Ευρώ την ημέρα. Είναι βία ή μάλλον βιασμός να είναι ο ένας στους δύο νέους άνεργος.

Το κόψιμο της σύνταξης του παππού και της γιαγιάς, το βαρύ χαράτσι που πρέπει να πληρώνουν ο πατέρας και η μάνα, τα νηστικά παιδιά στα χωρίς βιβλία σχολεία, όλα αυτά κι άλλα πολλά που έχουν βυθίσει τα περισσότερα ρωμέϊκα σπίτια σε βαθειά κατάθλιψη, ίσως να μην έχουν να κάνουν με τον φασισμό των μελανοχιτώνων, αλλά έχουν οπωσδήποτε να κάνουν με τον φασισμό των καπιταλιστών (όχι μόνον των τοκογλύφων, αλλά όλων).

Και βεβαίως, με τον φασισμό του πολιτικού προσωπικού που τους υπηρετεί, βάζοντας τα επιτόκια πάνω απ’ τους ανθρώπους - ανάμεσά τους, νομίζω, και η Αννα. Ή μήπως δεν ψήφισε κι αυτή το Μνημόνιο. Θα μου πεις ότι εσύ δεν ψήφισες το Μνημόνιο, όπως ότι ούτε έχεις ψηφίσει ποτέ σου ΠΑΣΟΚ. Και πάλι δίκιο έχεις! Ούτε κι εγώ, εμένα όμως δεν με έχουν γιαουρτώσει -τουλάχιστον όχι ακόμα - γιατί; (Βεβαίως, μηδένα προ του τέλους μακάριζε - αν κάποια στιγμή υποστώ κι εγώ, στο μέτρο του γραφιά, την αποδοκιμασία των συμπολιτών μου, θα προσπαθήσω να καταλάβω το γιατί) - Ομως τι σ’ τα λέω όλα αυτά, τα ξέρεις.

Στο σημείο αυτό να ξεκαθαρίσω ότι προσωπικώς είμαι κατά των γιαουρτιών και της μούντζας, όπως είμαι κι εναντίον της (χρήσιμης στην εξουσία) βίας των μπαχαλάκηδων, αυτών που καίνε το βιβλιοπωλείο του κ. Γεωργιάδη (και τον «βγάζουν» έτσι βουλευτή) ή αυτών (των ίδιων) που διαλύουν τις διαδηλώσεις στέλνοντας ξανά και ξανά τον κόσμο σπίτι του τριάντα χρόνια τώρα.

Όμως, αγαπητέ μου Γιώργο, δεν είμαι κατά της βίας γενικώς, πιστεύω, όπως κι εσύ άλλωστε, ότι ενίοτε «η βία είναι η μαμή της Ιστορίας» και πάντως είμαι οπωσδήποτε υπέρ της δημόσιας αποδοκιμασίας - τη βρίσκω πολύ δημοκρατική: Ιδιαιτέρως όταν διατυπώνεται με παρρησία και σθένος - αρχαίο κουσούρι κι αυτό, από όταν οι Αθηναίοι, ας πούμε, πέταγαν ζαρζαβατικά στους τραγωδούς ή τους κωμωδιογράφους αν έγραφαν «πατάτες» ή γιούχαραν (επίσης μετά ζαρζαβατικών, πριν να τους εξορίσουν) όσους πολιτικούς διαπίστωναν οι πολίτες ότι προσπαθούσαν να τους εξαπατήσουν.

Μερικές φορές οι πολίτες έκαναν λάθος - αλλά έτσι είναι η δημοκρατία, ένα τσαχπίνικο πολίτευμα που κάνει μεν λάθη, προσπαθεί όμως μερικές φορές τουλάχιστον να τα διορθώσει.

Έχεις λοιπόν για μιαν ακόμα φορά δίκιο, όταν επικαλείσαι τη Δημοκρατία, παρ’ ότι δεν αντιστέκεσαι σε όσους τώρα την καταλύουν κουρελιάζοντας το Σύνταγμά της, υπαγάγοντας τη χώρα σε Καθεστώς Κατοχής, και καθιστώντας την Ελλάδα εκ νέου Φόρου Υποτελή.

Όμως, κι αυτά τα ξέρεις, δεν χρειάζεται να σου τα υπενθυμίσω εγώ, ούτε μεταξύ μας χωράνε δοκησισοφίες περί Χούντας, αυτές άφησέ τες για τις μαζορέτες και τα ντόμπερμαν του συστήματος που παθαίνουν ιερή φρίκη με τους «αγανακτισμένους», είτε πολίτες στο Σύνταγμα είτε θεατές στην Επίδαυρο, αλλά δεν λένε λέξη για τα βάσανα του κόσμου (αυτά που τον έκαναν και τον κάνουν «αγανακτισμένο»).

Τα ίδια παπαγαλάκια έχουν βγάλει τον σκασμό για τους Δυνατούς - πες τους νταβατζήδες, λαμόγια, φοροφυγάδες, αεριτζήδες. Αυτοί τη δουλειά τους κάνουν, υπέρ των αφεντικών τους και ουδέν ακούουν, εσύ όμως, ένας καλλιτέχνης, πρόμαχος συχνά του λαού, σίγουρα ακούς τη βοή των επερχομένων. Όταν όμως, παλιέ μου φίλε, ενώ ακούς τη βοή των επερχομένων εσύ σιωπάς, κραυγές, αιτιάσεις και μεγάλες φωνές των απελπισμένων θα λάβεις ως απάντηση.

Δεν θα σου έλεγα, «Γιώργαρε» των καλύτερών μας χρόνων, να σκύψεις το κεφάλι με σεβασμό μπροστά σε αυτούς που σε γιαούρτωσαν επειδή εσύ τους όπλισες το χέρι (δεν είμαστε δα και Χριστιανοί να πάμε να τους πλύνουμε τα πόδια), ούτε να στρέψεις και το άλλο μάγουλο, θα σου έλεγα όμως -αν μου το επιτρέπεις- να κλείσεις το στόμα σου και να ανοίξεις τα αυτιά σου. Για λίγο.

Έτσι σαν σε προσευχή στους ποιητές που έχεις τραγουδήσει κι αποδίδοντας, με ενός (μεγάλου) λεπτού σιγή, τιμές στους πληβείους για τους οποίους έχεις τραγουδήσει. Ώστε, όταν ανοίξεις ξανά το στόμα σου να ανοίξουν ξανά και οι άνθρωποι τα αυτιά τους να σε ακούσουν κι όχι το στόμα τους για να σε αποπάρουν. Μάλιστα με λέξεις βαρειές.

Ξέρω, και τελειώνω με αυτό, ότι ξέρεις κι εσύ πως δεν πρόκειται για «οργανωμένες μειοψηφίες» κι άλλα καταγέλαστα ∙ τα ίδια μας τα έργα βλέπουμε κάθε μέρα που μας κάνουν τη χάρη οι θεοί να ξυπνάμε το πρωί, τα ίδια, που, αν κλείσουμε μπροστά τους τα μάτια, θα αρχίσουν να μας κρατάνε ξάγρυπνους τη νύχτα - με τις «καλές κυράδες», όπως αποκαλούσαν τις Ερινύες οι αρχαίοι, να λεηλατούν την ψυχή μας...

Με την αγάπη μου, Στάθης
Σημ. : Στάθης είναι το μικρό όνομα του γνωστού γελοιογράφου Στάθη Σταυρόπουλου.

Συνέντευξη Νταλάρα στο Τζίμη Πανούση (Ράδιο 98:9 FM, Δούρειος Ήχος, Απρ 2012)

Καλό μήνα! Με ένα σκίτσο του Στάθη. Una (vecchia) vignetta di Stathis; per il primo giorno di un mese temibile

Με το που ετοιμαζόμασταν να πούμε «Καλό μήνα», αναγκαζόμαστε από τα πράγματα (και κάποια ανεκδιήγητα πρόσωπα) να πούμε: «ο Θεός να βάλη το χέρι του!»…

Το σημερινό κείμενο του Στάθη για τις εθνικές εορτές, τις παρελάσεις και τις λαϊκές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας στην εφετινή επέτειο της 28ης Οκτωβρίου

Για μια ακόμα φορά ο γνωστός σκιτσογράφος και σχολιαστής της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία», Στάθης, (ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ) με χαροποίησε και επιβεβαίωσε τα αισθήματα σεβασμού και εκτίμησης που του τρέφω.
Στο σημερινό φύλλο ο καλός αρθρογράφος (μόνιμος συνεργάτης της εφημερίδας στην στήλη «Ναυτίλος») γράφει με το γνωστό του ελληνοπρεπές ήθος (όχι ιδιαίτερα σύνηθες – δυστυχώς- για αριστερό διανοούμενο ή δημοσιογράφο) για τα τελευταία συμβάντα κατά το τριήμερο του εορτασμού της εθνικής Επετείου. Σε πείσμα όσων θολοκουλτουριάρηδων και κλπ διεθνιστών που θεωρούν τις Εθνικές Εορτές περιττές και τις (στρατιωτικές και μαθητικές) παρελάσεις «μιλιταριστικά κατάλοιπα» (και μάλιστα …«κακοφορμισμένα»), ο Στάθης με γνήσιο πατριωτικό συναισθηματισμό και με στέρεη συνείδησι ιθαγένειας δηλώνει, μεταξύ άλλων, πως «οι παρελάσεις -που ορισμένοι θέλουν να καταργηθούν- μπορεί για την εξουσία είναι μια τελετή καθ-ιέρωσης (σημαντικής μάλιστα, λόγω του μιλιταριστικού στίγματος που φέρουν), όμως για τον λαό είναι ένα ξεφάντωμα του συνανήκειν, της κοινότητας που καμαρώνει τα παιδιά της, που θυμάται…»!

(Πώς με τέτοιες απόψεις θα τον άφηναν οι σύντροφοι να τεθή επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας στις προηγούμενες εθνικές εκλογές;)
Εγώ νοερά υποκλίνομαι - ή μάλλον τον χαιρετώ συναγωνιστικά!


«Συνωστισμός» στις παρελάσεις

(…)
Αυτά που συνέβησαν κατά την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου σε πολλές πόλεις της Ελλάδας συνιστούν μια λαμπρή στιγμή έκφρασης ενός λαού που καταπονείται, αλλά και ταυτοχρόνως αφυπνίζεται -μάλιστα ενός ολόκληρου λαού, για αυτό και οι εκφάνσεις της διαμαρτυρίας του καλύπτουν όλη την γκάμα, από τους δεξιούς ώς τους αριστερούς.
Αν τώρα αυτό δίνει την ευκαιρία σε ορισμένους από την ελίτ (βάφεν ή έφεδρη) να χαρακτηρίζει τις διαμαρτυρίες ως «δεξιές» ή «αριστερές», τόσο της κόβει. Ή τόσο θέλει να δείχνει ότι της κόβει, προσπαθώντας να διεκπεραιώσει μια προπαγάνδα που απευθύνεται πλέον μόνο σε ηλίθιους.
Οι εθνικές επέτειοι είναι γιορτές μνήμης -και μέσα στις ψυχές μας κανονικά μνημόσυνα. Με τη χαρμολύπη τους και τα μηνύματά τους.
Για την εξουσία οι εθνικές επέτειοι καταλήγουν αφυδατωμένες να 'ναι μια τελετή
χρήσιμη για την υποστήριξη του οικοδομήματος που έχει στήσει, αλλά ταυτοχρόνως ρηχή• που περιορίζεται σε δυο πόζες και τρεις δεκάρικους
απ' αυτούς που σνομπάραμε ή κοροϊδεύαμε πιτσιρικάδες, όπως άλλωστε όλοι οι πιτσιρικάδες όλων των εποχών (όταν βρίσκουν τρόπους να μετατρέψουν την αγγαρεία σε χαβαλέ).
Για τον λαό όμως οι εθνικές επέτειοι είναι γιορτές. Για τους πατεράδες και τις μανάδες μας, για τα όσα κατόρθωσαν, για εκείνα στα οποία απέτυχαν -είναι γιορτές συλλογικής μνήμης και κατά τούτο συνθέτουν ταυτότητα. Μάλιστα ταυτότητα που όσον ενηλικιώνεται υπερβαίνει μύθους (γόνιμους ή χαλκευμένους) και τείνει προς μιαν αυτογνωσία όπλο.
Ακόμα και οι παρελάσεις -που ορισμένοι θέλουν να καταργηθούν- μπορεί για την εξουσία είναι μια τελετή καθ-ιέρωσης (σημαντικής μάλιστα, λόγω του μιλιταριστικού στίγματος που φέρουν), όμως για τον λαό είναι ένα ξεφάντωμα του συνανήκειν, της κοινότητας που καμαρώνει τα παιδιά της, που θυμάται τη δική της παιδική ηλικία -έτσι είναι η ζωή! χρειάζεται γιορτές για να μην είναι «μακρά οδός απανδόκευτος»...
Αλλωστε οι γιορτές έχουν το νόημα που τους δίνουν οι εορτάζοντες. Επί παραδείγματι η σημαία ως γιορτή: άλλο νόημα έχει στα χέρια του αντάρτη κι άλλο στα χέρια του δωσίλογου.
Αλλά, το κυριώτερο: οι επέτειοι κάθε φορά αποκτούν ένα νέο νόημα συνέχεια του παλιού και κατά τούτο ωραία απέδωσε ο Μανώλης Γλέζος όσα συνέβησαν προχθές στις παρελάσεις λέγοντας ότι ο λαός τιμά τον αγώνα τού ΟΧΙ με νέους αγώνες στο ίδιο πνεύμα!
Διότι όντως, αν τότε ο λαός αγωνίσθηκε εναντίον του φασισμού, σήμερα μπαίνει σε έναν νέον αγώνα εναντίον μιας οικονομικής χούντας εκείνου του χρήματος που θέλει να (ανα)γεννάται απ' τις στάχτες των ανθρώπων! σε όλον τον κόσμο, την Ευρώπη, την Ελλάδα...
Εκείνο που πρέπει να προσέξει η άφρων εξουσία (η οποία το έχει προσέξει και τρέμει) είναι πως: όταν φτάνει ο λαός να διαταράξει και να αποδομήσει την τελετή, έχει φθάσει ο κόμπος στο χτένι.
Είναι στιγμή σπουδαία και οριακή.
Ως εκ τούτου οι αποδοκιμασίες προς τον κύριο Πρόεδρο της Δημοκρατίας (με τις ύβρεις απολύτως καταδικαστέες) εξέφραζαν την απογοήτευση εκείνων που άλλα περίμεναν απ' τον παλιό αντάρτη. Και πάντως όχι να συγκαλύπτει τα καμώματα μιας κυβέρνησης ανδρεικέλων.
Τα «δύσκολα εύγε» γίνονται δύσκολα, αλλά γίνονται, «δύσκολες» επίσης «αποδοκιμασίες».
Ο λαός φέρθηκε εικονοκλαστικά, έσπασε τις τελετές, αυτό δεν είναι μια εύκολη συμπεριφορά. Φανερώνει οδύνη. Κι εν συνεχεία οργή που αρχίζει να οργανώνει τον εαυτό της.
Ή μήπως είναι βία οι διαμαρτυρίες και δεν είναι βία το πετσόκομμα των μισθών, οι φοροεπιδρομές (τουλάχιστον με Στούκας), ο εξευτελισμός των πολιτών διά της συκοφαντίας και η αιχμαλωσία της χώρας;

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 31.Χ.2011

πηγή