Ένα ποντιακό τραγούδι για τον χαμό της Ρωμανίας. Στην ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας του Ελληνισμού του Πόντου. Una canzone dal Pontos sulla caduta della Costantinopoli. Oggi 101 anni dal genocidio dei Greci del Ponto.

Το παρακάτω τραγούδι παραδίδεται από την Τραπεζούντα και φαίνεται σαφώς πως αναφέρεται στην εθνική καταστροφή που συντελείται με την Άλωσι της Κωνσταντινούπολης μετά την 29^η Μαΐου 1453. Εμείς καταχρηστικά το επιλέγουμε ως αφορμή να θυμηθούμε ανήμερα 19 Μαΐου την άλλη επάρατη επέτειο που σαν τρίτη Άλωσι στοιχειώνει την μνήμη μας. Την εθνική καταστροφή του 1919-1922.

Στο πρωτότυπο κείμενο με την ποντιακή διάλεκτο διατηρούμε κάποιες –φιλολογικού χαρακτήρα- επιφυλάξεις, αλλά το μείζον εν προκειμένω είναι το περιεχόμενο και το πνεύμα του τραγουδιού. [Αυτό το τελευταίο ελπίζουμε να διασώζεται και με την έμμετρη μεταφορά που επιχειρήσαμε σε απλοελληνική].

Υπογραμμίζουμε, εκτός από το δραματικότατο ύφος, και την λεπτομέρεια κατά την οποία η μάνα στέλνει το παιδί της να πολεμήσει τους εχθρούς, το παιδί όμως, ανταποκρινόμενο στην εντολή της, βρέθηκε σε άνιση μάχη με υπέρτερες δυνάμεις των Τούρκων.  Το τραγούδι δέν μας αναφέρει την τύχη του παιδιού, αλλά οι στίχοι με λιτό τρόπο σκιαγραφούν την εικόνα της ανείπωτης καταστροφής για τον Ελληνισμό (βλ. «Έλλενοι», «Ελλενικόν κοντάριν») με το φοβερό ερώτημα (που μάλλον συγκαλύπτει την συνήθως ρητά εκφραζόμενη στους θρήνους ιδέα της συλλογικής ενοχής) προς τον Θεό, γιατί η αιματηρή αυτή τιμωρία μας. 
Αν υποθέσουμε πως δεν υπάρχει κάτι άλλο στο βασικό κείμενο και πως το τραγούδι καταλήγει όπως στην εν λόγω παραλλαγή, το απελπιστικά πικρό τέλος λειτουργεί υπέρ του ηρωικού στοιχείου μάνας και παιδιού. Με έναν απόηχο, ένα άρωμα, θά λεγες, αρχαιοελληνικό!
.............................................................

ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ:

-- "Έπαρ' υιέ μ' την σπάθην σου, τ' Ελλένικον κοντάρι σ'

δεβ' ατουνούς, σκόρπισον ατ'ς σαν άνεμος τα φύλλα"

-- Χίλιους έκοψα την πιρνήν, χίλιους το μεσημέριν,

μα ο Θός έστεσεν την βροχήν και βρέχει Τουρκοπούλεα,

ο Θεός έστεσεν την βροντήν, βροντούν τα εγκλησίας.

Ντ' εποίκαμεν σε νε Θεέ, 'ς σο αίμαν βουτεμένοι!

Σεράντα χρόνια χτίσκουνταν του Έλλενου το καστρον

κι ατώρα να χαλάεται με το βαρύν την σπάθην!

Εκεί πουλλία κελαηδούν με φλιβερόν λαλίαν,

εκεί Έλλενοι απέθεναν, μύρεα παλληκάρεα!

Έμμετρη απόδοσι στην νεοελληνική:

"Έπαρ' υιέ μ' την σπάθην σου, τ' Ελλένικον κοντάριν σ'"

-- Κράτα, παιδί μου το σπαθί, το ελληνικό κοντάρι,

πάν’ στους εχθρούς και σκόρπιστους, σαν άνεμος τα φύλλα!

-- Σκότωσα χίλιους το πρωί, χίλιους το μεσημέρι,

μά ΄στειλε ο Θεός βροχή και βρέχει Τουρκοπαίδια!

Έστειλε ο Θεός βροντή, βροντούν οι εκκλησιές μας:

Τι κάναμέ σου, Κύριε, κι είμαστε μέσ’ στο αίμα;

Σαράντα χρόνια χτίζονταν της Πόλης μας το τείχος

και τώρα να γκρεμίζεται απ΄το σπαθί του εχθρού μας!

Εκεί πουλιά που κελαηδούν με θλιβερή φωνούλα,

εκεί χάσαν οι Έλληνες, μυριάδες παλληκάρια.

Α.Σ.   18/05/2020

Οι απόψεις του ΕΠΑΜ για την νέα κοινωνική και εκπαιδευτική πραγματικότητα: Παγκόσμια διακυβέρνησι (μέσω της "Agenda 21") και το «νομοσχέδιο για την Παιδεία»

Πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις περιλαμβάνονται στη πρόσφατη «ανακοίνωση του Τομέα Παιδείας» του Επαναστατικού Πατριωτικού Μετώπου. Μας την επεσήμανε ο φίλος Γ. Μητροπέτρος και, αν και δεν ταυτιζόμαστε εν τω συνόλω των διαπιστώσεων/απόψεων στο περιεχόμενό της, την αναδημοσιεύουμε ευχαρίστως.

.................................................

Το νομοσχέδιο για την Παιδεία ως μέσο υλοποίησης των στόχων της Agenda 21/30 και των επιταγών της παγκόσμιας διακυβέρνησης

7 ΜΑΪΟΥ 2020

Ανακοίνωση του Τομέα Παιδείας του ΕΠΑΜ

To ασαφές και γενικό, ως προς τους όρους των διατάξεων, νομοσχέδιο που τέθηκε στη διαβούλευση (ως τις 6 Μαΐου) και προβλέπεται -παρά τις αντιδράσεις που υπήρξαν, ακόμα και σε καθεστώς καραντίνας, από την ΟΛΜΕ και πολλές τοπικές ΕΛΜΕ- να ψηφιστεί αμέσως μετά με το άνοιγμα της Βουλής, δεν είναι μόνο αντιεκπαιδευτικό, όπως έχει χαρακτηριστεί. Αποτελεί κυρίως μια «βιοπολιτική» στρατηγική διαμόρφωσης της «πειθαρχικής κοινωνίας» (κατά τη θεωρία του Φουκώ). Χωρίς να ενδιαφέρεται για το περιεχόμενο των σπουδών, το διδακτικό προσωπικό και τα μύρια όσα προβλήματα των σχολείων, αλλά και γενικότερα της κοινωνίας, πίσω από ωραία λόγια προωθεί την καθυπόταξη στο σύστημα.

Το παγκόσμιας εμβέλειας σύστημα υπερεθνικής εξουσίας στηρίζεται στην κυβερνησιμότητα και στη διακυβέρνηση για να επιβάλει τον κοινωνικό έλεγχο. Στη συγκρότηση και στην εφαρμογή του δεν συμμετέχουν ενεργά με δημοκρατικές διαδικασίες οι λαοί, ούτε κι ενδιαφέρει η γνώμη τους. Συγκροτείται προς όφελος, όχι του Ανθρώπου, αλλά της οικονομίας και αυτών που την ελέγχουν. Στη συγκρότηση και εφαρμογή αυτού του συστήματος είναι σημαντικός ο ρόλος της εκπαίδευσης, η οποία οργανώνεται κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να είναι εφικτή η δημιουργία «νεόδουλων», που μέσα από τις ικανότητες που αναπτύσσουν είναι αποδοτικοί στη δουλειά που τους ανατίθεται.

Για την προώθηση των στόχων της παγκόσμιας διακυβέρνησης και της κυβερνησιμότητας, είναι θεμελιώδης η τροποποίηση του περιεχόμενου της εκπαίδευσης, καθώς αποτελεί βασικό πεδίο εφαρμογής και μηχανισμό εδραίωσης του συστήματος εξουσίας. Το νομοσχέδιο  διαμορφώθηκε σε αυτό το πνεύμα και υλοποιεί βασικούς άξονες αυτής της πολιτικής, όπως αυτή αποτυπώνεται στην Agenda 21, με στόχο τη «βιώσιμη και αειφόρο ανάπτυξη».

Στην τοποθέτηση του Τομέα Παιδείας του ΕΠΑΜ αναδεικνύεται, αναλυτικά και τεκμηριωμένα, ο τρόπος με τον οποίο το νομοσχέδιο εφαρμόζει τις επιταγές της Agenda 21 και της παγκόσμιας διακυβέρνησης, μέσα από τη θεματοποίηση βασικών παραμέτρων του νομοσχεδίου στους εξής άξονες της παγκοσμιοποίησης: 

1. Διακυβέρνηση, δηλαδή η υποταγή του εθνικού (είτε εξισωμένο με το τοπικό, είτε υποβαθμισμένο και διαιρεμένο σε τοπικές υποενότητες) στο παγκόσμιο, 

2) κυριαρχική εξουσία, 

3) Πειθαρχία, 

4) Ικανότητα, 

5) Βιώσιμη ανάπτυξη.

Η λογική του νομοσχεδίου απέχει μακράν, είναι στο αντίθετο άκρο, από αυτή της δημόσιας και δωρεάν παιδείας για όλους, που η Πολιτεία έχει υποχρέωση να προστατεύει και να προωθεί παρέχοντας όλα τα απαραίτητα μέσα και το δυναμικό για την αναβάθμιση όλων των σχολικών μονάδων. Σχολεία, εκπαιδευτικοί και μαθητές γίνονται αντιληπτοί ως ανταγωνιστικές μονάδες στο πλαίσιο της βιώσιμης ανάπτυξης.

Το νομοσχέδιο τροποποιεί εκ βάθρων τόσο το περιεχόμενο όσο και τον προσανατολισμό της εκπαίδευσης και τα προσαρμόζει στα επιβαλλόμενα μοντέλα διακυβέρνησης συμβάλλοντας στην κανονικοποίηση και στον αποτελεσματικότερο έλεγχο της κοινωνίας. Όπως γίνεται φανερό, με το πολυνομοσχέδιο η εκπαίδευση εργαλειοποιείται με δύο τρόπους:

Από τη μια, ως πειθαρχική κοινωνική στρατηγική συμβάλλει στη συγκρότηση και την επιβολή της επιθυμητής κοινωνικής τάξης, που στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης αφορά τον έλεγχο, την κυβερνησιμότητα του πληθυσμού μέσω της πειθαρχικής κοινωνίας, δηλαδή την κανονικοποίηση συλλογικών οντοτήτων. 

Ιδανική προοπτική για ένα καθεστώς κατοχής!

Από την άλλη, προσαρμόζεται στις ανάγκες των Παγκόσμιων Αγορών. Η λογική ταύτισης της εκπαίδευσης με τις απαιτήσεις των παγκόσμιων Αγορών, που ενδιαφέρονται είτε για τους «άριστους», είτε για φτηνό εργατικό δυναμικό, ουσιαστικά απαιτεί μια εργατική δύναμη ανίκανη να προβάλει διεκδικήσεις, πλήρως ελεγχόμενη, πειθήνια και συμμορφούμενη στις απαιτήσεις της πειθαρχικής κοινωνίας στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης. Αυτή την πολιτική υπηρετεί και το νέο νομοσχέδιο για την Παιδεία.

Τo νομοσχέδιο, ακολουθώντας την «Ανοιχτή Μέθοδο Συντονισμού», την προηγμένη μορφή φιλελεύθερης διακυβέρνησης, ενώ δίνει την εντύπωση ότι προσφέρει νέες δυνατότητες στα υποκείμενα (αναβάθμιση της παιδείας), στην ουσία τα εντάσσει στο πειθαρχημένο καθεστώς, όπως αυτό οριοθετείται από τους στόχους της Agenda 21/30. Η όποια εντύπωση, ότι ενδεχομένως κάποια από τα προβλεπόμενα μέτρα κινούνται στην σωστή κατεύθυνση μιας υγιούς εκπαίδευσης, αποτελεί μια ψευδαίσθηση, καθώς το γενικότερο πλαίσιο στο οποίο εντάσσονται αντιστρέφει τη χρησιμότητα και συμβολή τους υπέρ της ελεγχόμενης υποδούλωσης του Ανθρώπου, στον βωμό του ανταγωνισμού και της ιδιωτικοποίησης του κέρδους. Για να είναι ορθό το αποτέλεσμα μιας εξίσωσης θα πρέπει όλες οι παράμετροι της εξίσωσης να είναι αληθείς και έγκυρες.

Αντιπροτάσεις – θέσεις – διέξοδος

Ως Τομέας Παιδείας του ΕΠΑΜ, έχουμε επανειλημμένα διατυπώσει τις θέσεις μας, ότι στόχος μας είναι η αναθέσμιση της Παιδείας, στο πλαίσιο ενός κράτους ανεξάρτητου από τις επιταγές των Αγορών και της παγκοσμιοποίησης, που μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας – ανεξαρτησίας και την αποκατάσταση του κράτους δικαίου. Συνεπώς αντιστεκόμαστε στην υποβάθμιση της ανθρωπιστικής παιδείας, στις ελαστικές εργασιακές σχέσεις, στην υποβάθμιση του έργου και του ρόλου του εκπαιδευτικού και στον εγκλωβισμό των μαθητών σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που τους προετοιμάζει για δούλους των Αγορών.

Διεκδικούμε και απαιτούμε:

Απόσυρση των ιδιωτών, των χορηγών, της επιχειρηματικότητας, του ΟΟΣΑ και της εργαλειοθήκης του από το Δημόσιο σχολείο. Γενναία χρηματοδότηση της εκπαίδευσης από τον ετήσιο κρατικό προϋπολογισμό, για κάλυψη όλων των πραγματικών αναγκών, σε εκπαιδευτικό προσωπικό, υποδομές και ανάγκες των σχολείων.

Στελέχωση όλων των σχολείων με το απαραίτητο εκπαιδευτικό προσωπικό, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς και τη σύσταση των κατάλληλων υποστηρικτικών δομών σε όλες τις υπηρεσίες Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Μαζικούς μόνιμους διορισμούς και διορισμό όλων των αναπληρωτών.

Κατάργηση των συνεχών και υποχρεωτικών μετακινήσεων των εκπαιδευτικών.

Ανατροπή του πλαισίου αξιολόγησης. Κατάργηση κάθε μορφής αξιολόγησης που αποσκοπεί σε απολύσεις. Προώθηση των πρακτικών κι ενίσχυση των δομών και των επιμορφωτικών προγραμμάτων που στοχεύουν στην ποιοτική βελτίωση του εκπαιδευτικού έργου. Επαναθέσπιση των εκπαιδευτικών αδειών για επιμορφώσεις. Στήριξη του καθηγητή στο επιστημονικό και παιδαγωγικό πεδίο.

Μισθό αξιοπρεπή για ζωή αξιοβίωτη, αποκατάσταση όλων των απωλειών του εισοδήματος. Ανατροπή των αντιασφαλιστικών νόμων και ρυθμίσεων.

Δημόσια Δωρεάν παιδεία για όλους χωρίς ταξικούς φραγμούς και διακρίσεις.

Αγωνιζόμαστε για την αλλαγή του προσανατολισμού της Παιδείας: από την στόχευση στην «ικανότητα» για την προαγωγή της «βιώσιμης ανάπτυξης» που στηρίζεται στην υποδούλωση και τον έλεγχο του Ανθρώπου, στην ολόπλευρη καλλιέργεια ισορροπημένων υγιών προσωπικοτήτων πνευματικά, συναισθηματικά, ηθικά και κοινωνικά. Στη συγκρότηση, δηλ., ελεύθερων Ανθρώπων. Ανθρώπων που είναι σε θέση να επιλέξουν το μέλλον τους, να επιλέξουν να καλλιεργήσουν τις δεξιότητες και ικανότητες που ταιριάζουν στην προσωπικότητά τους, να συμβάλλουν δημιουργικά στην αντιμετώπιση των αναγκών του κοινωνικού συνόλου, να υπηρετήσουν ανιδιοτελώς την Ανθρωπότητα και όχι τη βιώσιμη ανάπτυξη ιδιωτικών οργανισμών που στοχεύουν στην αύξηση του κέρδους, στηριζόμενοι στη μέγιστη αποδοτικότητα δουλικών ανθρωποειδών με το χαμηλότερο κόστος. 

Στόχος της Παιδείας δεν μπορεί να είναι η εργαλειοποίηση του ανθρώπου και η υποταγή του στις επιταγές της παγκόσμιας διακυβέρνησης, αλλά η πνευματική και ηθική ανύψωσή του, η συγκρότηση ελεύθερων Ανθρώπων. Η μόνη υποχρέωση της Πολιτείας είναι η παροχή των κατάλληλων υποδομών για την επίτευξη αυτού και μόνο του στόχου.

Η αντίσταση σε αυτό το νομοσχέδιο σημαίνει και αντίσταση στις πολιτικές που το επιβάλλουν. 

Για μια Ελλάδα ανεξάρτητη και κυρίαρχη, για μια Παιδεία Ελεύθερων Ανθρώπων!
Είναι Επιλογή μας!

Αθήνα, 7 Μαΐου 2020
Ο Τομέας Παιδείας του ΕΠΑΜ

ΠΗΓΗ

Για την απειλή «της ιικής και της αυταρχικής πανδημίας»: Το σημερινό άρθρο του Σ. Παπαθεμελή στην «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ». Sulla minaccia della "pandemia virale e autoritaria": articolo sul giornale “Dimokratia”

Δεν πρέπει να υποκύψουμε στην απειλή της αυταρχικής πανδημίας

Αυτό που συμβαίνει με τους Αμερικανούς και Ευρωπαίους, «εταίρους» και «συμμάχους» μας, τρόπος τού λέγειν πλέον, είναι αδιανόητο. Δεν είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνονται την βρώμικη τουρκική προκλητικότητα απέναντι μας και, αντί να πειθαναγκάσουν τους οσμανλήδες να αλλάξουν συμπεριφορά, πιέζουν εμάς να το πράξουμε «για το συλλογικό καλό» (στη μοντέρνα ορολογία τους).

Η Ελληνική κυβέρνηση ως αυτή τη στιγμή αρνείται να υποκύψει στις ευρωαμερικανικές προτροπές και πιέσεις. Οι ευχές και οι προσευχές όλων των Ελλήνων είναι να σταθεί ανένδοτη ως το τέλος! Θα είναι μέγιστο μάθημα στους νεοοθωμανούς οιηματίες και προπαντός στους προστάτες τους, οι οποίοι δυστυχώς περισσεύουν εντεύθεν και εκείθεν του Ατλαντικού.

Τελικά, είχε δεν είχε, το ξεστόμισε και αυτό ο δικαίως αποκαλούμενος «Ντόκτωρ θάνατος», Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Δεν δίστασε να προβεί στην κτηνώδη δήλωση: «Δεν είναι με απόλυτο τρόπο ορθός ο ισχυρισμός ότι όλα υποχωρούν μπροστά στη προστασία της ζωής». Τον «ξέπλυνε» όσο ήταν δυνατόν («τον αράπη και αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς») ο γερμανός Υπ.Εξ. Χάικο Μάας που ξεκαθάρισε: «Χρειαζόμαστε ταχεία βοήθεια χωρίς ‘’εργαλεία βασανισμού’’, όπως η τρόικα ή τα σκληρά μέτρα λιτότητας»! Να αγιάσει το στόμα του!

Τελικά έχει δίκιο ο ποιητής μας Στέφανος Μπολέτσης που φώναζε στη δεκαετία τού ’50-’60: «Υπάρχουν στον κόσμο καλοί!/ ίσως δεν είναι πολλοί./όμως υπάρχουν στον κόσμο καλοί!». Ναι υπάρχουν!

«Στρατηγική βάθους», «Γαλάζια Πατρίδα» και άλλα ηχηρά παρόμοια της χιτλερικής εποχής χρησιμοποιεί ο νεοοθωμανός, αντιγράφοντας τον Αδόλφο Χίτλερ για να αξιώσει από εμάς να του παραδώσουμε «γην και ύδωρ». Προφανώς είναι αμύητος στην Ελληνική ιστορία. Ο Θουκυδίδης στον Επιτάφιο του Περικλέους κατέληγε:

«Και το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ΄ ελεύθερον το εύψυχον κρίναντες μη περιοράσθε τους πολεμικούς κινδύνους».

(Ευτυχία θα πει ελευθερία, ελευθερία θα πει ψυχή δυνατή και μη δειλιάζετε μπροστά στους κινδύνους του πολέμου!). Καθαρά πράγματα.

Ο Ζώρζ Κλεμανσώ όταν απηύθυνε την πολεμική του ομιλία στους Γάλλους το 1918, τους εβεβαίωνε ότι:

«Το καθήκον μας είναι να διαλέξουμε τον πόλεμο διατηρώντας τα δικαιώματα του πολίτη, προστατεύοντας όχι την ελευθερία, αλλά όλες τις ελευθερίες».

Όμως οι σημερινοί ηγέτες της Δύσεως κινούνται στον αντίποδα.

Όπως έγραψαν οι Tom Palmer και Simon Lee:

«Δεν έχουμε να κάνουμε με μία, αλλά με δύο πανδημίες, οι οποίες είναι και οι δύο θανατηφόρες. Η πρώτη οφείλεται σε έναν ιό, ο οποίος εισβάλλει στα κύτταρα ενός ξενιστή, και τα εξασθενίζει, και συνήθως τα εξαφανίζει. Η δεύτερη είναι μια ιδεολογία - ο αυταρχισμός - που εισβάλλει και αποδυναμώνει τους δημοκρατικούς θεσμούς, συχνά μέχρι να τους εξαφανίζει.

Ο Ρόμπερτ Χιγκς, κατέδειξε ότι υπάρχει ένα φαινόμενο ανεπίστροφου της εξουσίας, δηλαδή ότι τα νέα προνόμια που αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια μιας κρίσης τείνουν να διατηρούνται πολύ πέρα από το τέλος αυτής της κρίσης. "Σε όλη την ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, οι εθνικές καταστάσεις έκτακτης ανάγκης ήταν εξαιρετικές περιστάσεις για την προοδευτική απώλεια ελευθεριών". Αυτό φυσικά δεν ισχύει μόνο για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ισχύει παντού!

Τα έκτακτα μέτρα σε περιόδους κρίσης, όπως ο περιορισμός και οι απαγορεύσεις συγκεντρώσεων, δεν πρέπει να αποτελούν ευκαιρία για την καθιέρωση δικτατορίας. Πρέπει να διατηρηθούν οι αρχές του τεκμηρίου ελευθερίας και του περιορισμένου κράτους. Επειδή έτσι και εγκαταλειφθούν αυτές οι αρχές, είναι εξαιρετικά δύσκολο να επανέλθουν. Στην πραγματικότητα, οι ελεύθερες και νόμιμες κοινωνίες είναι πιο ανθεκτικές, πιο ευημερούσες και, από κάθε άποψη, πιο επιθυμητές και ελκυστικές από τις δικτατορίες.

Καθώς αγωνιζόμαστε κατά της απειλής της ιικής πανδημίας, δεν πρέπει να υποκύψουμε στην απειλή της αυταρχικής πανδημίας. Και οι δύο είναι θανατηφόρες».

Πηγή: https://www.contrepoints.org/2020/04/11/368758-une-pandemie-en-cache-toujours-une-autre (μετάφρ. Ε. Νιάνιος).

ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗΣ

Εφημερίδα «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» 2/5/2020

( Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

E-mail: stpapathemelis@gmail.com)

«Τρίτης Διαδικτυακής Προσευχής γενόμενα...» (Γράφει ο Γ. Κ. Σοϊλεμέζης) Reportage relativo alla nostra terza preghiera online (con il canone della Risurrezione ed altri testi di padri della Chiesa); di George C. Soilemezis

Διαδικτυακής συντροφιάς γενόμενα... 

Τρίτη διαδικτυακή συνάντηση/προσευχή εν καιρώ πονηρώ και εν μέσω πολλών Παγκοσμίων πρωτοφανών κρατικών αποφάσεων καθώς και αναιμάκτου επιβολής στέρησης τού πανανθρωπίνου Αγαθού τής ελευθερίας και βούλησης... 
Ἡ συντροφιά αυτήν την φορά (προχθές Σάββατο, απόγευμα) ήταν μικρότερη, (ἡ απουσία σας, φίλοι του Ιστολογίου και του Συλλόγου, αισθητή), εμείς ὡς είχαμε υποσχεθεί κάναμε πράξη για τρίτη φορά το εγχείρημα (“project”) «Μεθ’ ἡμών ὁ Θεός…». Αυτή την φορά με αναστάσιμη διάθεση:
Αντί για Εσπερινό ή συνηθισμένο Μικρό Απόδειπνο, προσευχηθήκαμε ψάλλοντας και διαβάζοντας τον Αναστάσιμο Κανόνα!
Ὁδηγός και συντονιστής ὁ Γιώργος Φραντζής. 
Αναγνώστες: Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης, Δημήτρης Προβελέγγιος, Ευρυβιάδης Κωνσταντινίδης και ὁ γράφων... 
Επιπλέον συμπεριλάβαμε ὡς αναγνώσματα και εκ περιτροπής, ὁπως συνηθίζουμε, διαβάσαμε γνωστά και μή αναστάσιμα κείμενα, ποιήματα και ευχές (Ιωάννου Χρυσοστόμου και Γρηγορίου του Θεολόγου).

Στο τέλος, όπως πάντα, ακολούθησε ελεύθερος διαδικτυακός διάλογος με σχόλια, προτάσεις, ιδέες ακόμα και αναζήτηση μελλοντικών θεμάτων πρός συζήτηση. 
Εκφράσαμε και την ελπίδα μας για συνέχιση και διεύρυνση της εξ αποστάσεως παρέας… 

Καλή μας συνέχεια! 

Γεώργιος Κ. Σοϊλεμέζης