Δεκαπενταύγουστος 2010 υπο την σκέπη της Παναγίας Σουμελά. Ενημερωτκό σημείωμα Θ. Κωτσίδη (αναδημοσίευσι + 1 βίντεο). Dormizione della Madonna...

La festa d' oggi della Dormizione della Madonna: giornata storica con la messa al Monastero di Panagia Sumela (prima volta dopo 88 anni) che celebrera' ufficialmente Bartolomeo, il Patriarca Ecumenico.

Στου Μελά το Μοναστήρι ογδόντα οκτώ χρόνια μετά είναι όλα έτοιμα για ένα νέο και ιστορικής σημασίας θρησκευτικό προσκύνημα. Πόντιοι και μη θα δώσουν κατά εκατοντάδες (ή μάλλον χιλιάδες) το παρών σήμερα 15 Αυγούστου 2010 στις εγκαταστάσεις της θρυλικής Ι. Μονής. Οι τοπικές αρχές (για εμάς ακόμα αρχές κατοχής) επέτρεψαν ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ την ανεμπόδιστη προσέλευσι ορθοδόξων προσκυνητών για να εορτάσουν την κορυφαία θρησκευτική γιορτή τους, την Κοίμησι της Παναγίας Θεοτόκου ( = «Μικρό Πάσχα»). Ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και άλλοι εκτός Τουρκίας ορθόδοξοι Ιεράρχες θα είναι επικεφαλής χοροστατούντες κατά την τέλεσι της πρώτης αυτής Θείας Λειτουργίας από το 1922. ( Έχει προγραμματισθή και απ’ ευθείας, «ζωντανή», τηλεοπτική μετάδοσι από την ΕΡΤ3, 9.00-12.00 π.μ.)…
Το παρακάτω κείμενο του κ. Κωτσίδη είναι αρκούντως διαφωτιστικό επι του σημαντικότατου αυτού θέματος και στα περισσότερα σημεία μας καλύπτει. Εξ ού και η αναδημοσίευσι (αφού πρώτα επιλέξαμε ένα εισαγωγικό βίντεο).
Χρόνια Πολλά! και Του χρόνου στην Πόλι!

Ένα ομιλούν βίντεο:
ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ PANAGIA SUMELA




Το κείμενο:
Δεκαπενταύγουστος 2010... Ας μας αφήσουν να προσευχηθούμε για εμάς και για τους προγόνους μας...

του Θεόφιλου Κωτσίδη

Ο υποχρεωτικός ξεριζωμός χιλιάδων Μικρασιατών από την πατρίδα τους (Ιωνία- Πόντος – Καππαδοκία), δεν ξεπεράστηκε ποτέ από την πρώτη γενιά προσφύγων. Οι αναμνήσεις, η νοσταλγία, η αγάπη του καθενός για τη δική του πατρίδα, ο πόνος της απώλειας και κυρίως ο τρόπος που αποχωρίστηκε ο καθένας τον τόπο του και τα αγαπημένα του πρόσωπα, μετέδωσαν στις επόμενες γενιές το χρέος της ψυχικής και πνευματικής επανασύνδεσης, ή τουλάχιστον της γνωριμίας με την πατρώα γη. Τελευταία τους επιθυμία, λίγο χώμα από την πατρίδα, να σκεπάσει τον τάφο τους…

Τα τελευταία 10-15 χρόνια, ολοένα και αυξάνονται τα κύματα περιηγητών-προσκυνητών στους «Αγίους Τόπους» των προγόνων μας. Πόλος έλξης, η θρυλική και πανάρχαια Τραπεζούντα, με τα αμέτρητα μνημεία της και κυρίως τα τρία ξακουστά μοναστήρια της: Παναγία Σουμελά, Άγιος Ιωάννης Βαζελώνας και Άγιος Γεώργιος Περιστερεώτας. Η Παναγία Σουμελά από τη δεκαετία του '70 περιήλθε στην Εφορία Αρχαιοτήτων Τραπεζούντας και έκτοτε λειτουργεί ως μουσείο. Δε νοείται επισκέπτης στην περιοχή Τραπεζούντας να μην επισκεφτεί το Μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά, που είναι και το πιο προσβάσιμο. Τα άλλα δύο Μοναστήρια, είναι ακόμη ερείπια.

Στην Παναγία Σουμελά, με σχετική προφορική άδεια από τους φύλακες, επιτρεπόταν το άναμμα κεριών και προσευχές με τελετουργικό τρόπο, πολλές φορές με συνοδεία ιερωμένων. Αυτές οι σεμνές προσκυνηματικές τελετές, είχαν γίνει θεσμός.

Το 15Αύγουστο του 2008, επισκέφτηκαν το Μοναστήρι εκατοντάδες προσκυνητές, κυρίως από Ρωσία και άλλες χώρες της πρ. Σοβιετικής Ένωσης, αλλά και από την Ελλάδα, με έξοδα του Βουλευτή της Ρωσικής Δούμας- Αντιπροέδρου Σ.Α.Ε. Ανατ. Ευρώπης και επιχειρηματία ποντιακής καταγωγής κ. Ιβάν Σαββίδη. Οι ιερωμένοι που τον συνόδευαν, προσευχήθηκαν στα ρωσικά, ενώ στα ελληνικά επαναλάμβαναν συνέχεια το Χριστός Ανέστη!!! Αυτό εξέπληξε και αιφνιδίασε τους Ποντίους προσκυνητές από Ελλάδα, που βρέθηκαν εκεί με δικά τους έξοδα.
Τα χειρότερα ήρθαν το 15Αύγουστο του 2009. Επανάληψη του ίδιου σκηνικού, με έξοδα και πάλι σου κ. Ιβάν Σαββίδη. Τον συνόδευαν πάσης φύσεως πολιτικοί και «παράγοντες». Επισκέφθηκαν αυθημερόν την Παναγία Σουμελά, πολιτικοποιώντας πλήρως με τις ενέργειές τους μια κατεξοχήν σεμνή θρησκευτική τελετή. «Πολιτικά» απάντησε αυτή τη φορά και η Τουρκία, ταπεινώνοντας τους εκ Ρωσίας ιερωμένους, αφού τους εξανάγκασε –εφαρμόζοντας τον ισχύοντα κεμαλικό νόμο- να βγάλουν τα άμφια και να κυκλοφορούν με μακό μπλουζάκια και απαγορεύοντας την προσευχή που ήδη είχε ξεκινήσει με τον «από μηχανής Θεό», που βρέθηκε εκεί την κατάλληλη στιγμή, φορώντας άμφια (επιτρέπεται μόνο κατά τη διάρκεια θρησκευτικής τελετής), τον Πατέρα Βησσαρίωνα, του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Η βίαιη διακοπή της προσευχής εκ μέρους της κας Νιλγκιούν Γιλμαζέρ, η απογοήτευση των περισσοτέρων προσκυνητών και η διάσταση του θέματος σε όλα τα τηλεοπτικά και έντυπα μέσα Ελλάδας και Τουρκίας, ανάγκασε την Τουρκία να εξετάσει το θέμα πιο προσεκτικά. Έτσι, στις 8 Σεπτεμβρίου έγινε σύσκεψη τεσσάρων υπουργών στην Τραπεζούντα, για να δοθεί λύση. Κοινή εκτίμηση των υπουργών Επικρατείας κ. Εγιεμέν Μπαγίς, Εσωτερικών κ. Μπεσίρ Αταλάι, Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου και Δικαιοσύνης κ. Σαντουλάχ Εργκίν, ήταν να ανοίξει η Μονή για θρησκευτικές λειτουργίες και θρησκευτικό προσκύνημα, στα πλαίσια της θρησκευτικής ελευθερίας.

Μετά από σχετικές τροποποιήσεις κανονισμών στα υπουργεία Εξωτερικών-Εσωτερικών-Πολιτισμού & Τουρισμού, η Παναγία Σουμελά γίνεται το 18ο μνημείο που έχει δοθεί άδεια να τελούνται θρησκευτικές λειτουργίες. Εξάλλου, στις 22 Οκτωβρίου 2009, 16 πρέσβεις ευρωπαϊκών χωρών επισκέφθηκαν το Μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά, όπου ο πρέσβης της Σουηδίας (προεδρεύουσα της Ε.Ε.) στην Άγκυρα κ. Christer Asp δήλωσε : «…Μείναμε έκθαμβοι από την επίσκεψη στη Μονή Παναγία Σουμελά… Το να ληφθεί απόφαση να ανοίξει για θρησκευτικό προσκύνημα στους πιστούς, εναπόκειται στην τουρκική κυβέρνηση, την τοπική αυτοδιοίκηση και τις τοπικές αρχές…».
Αρχές του 2010, με αφορμή επίσκεψη νέων ποντιακής καταγωγής στην Παναγία Σουμελά, γράφονται και πάλι σχετικά άρθρα σε πολλές τουρκικές εφημερίδες (Hurriyet, Sabah, Vatan κ.ά.) και τηλεοπτικά κανάλια (NTV, Kral Karadeniz κ.ά.). Θεωρείται δεδομένο ότι θα δοθεί η πολυπόθητη άδεια.

Η επιβεβαίωση ήρθε επισήμως το Μάιο του 2010 και αφού προηγουμένως η Α.Θ.Π. Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, με ενέργειές του προς τον υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού κ. Ερτουγρούλ Γκιουνάι, άλλαξε την αρχική απόφαση για άδεια τελέσεως λειτουργίας, από το πρώτο 15θήμερο του Σεπτεμβρίου, σε άδεια για 15 Αυγούστου.

Όπως γίνεται αντιληπτό, πρόκειται για ιστορικής σημασίας απόφαση και πρέπει να τη διαφυλάξουμε ως «κόρη οφθαλμού». Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι όσες φορές έγινε προσπάθεια πολιτικοποίησης θρησκευτικών τελετών, είχε αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα.

Ο 15Αύγουστος στην Παναγία Σουμελά, δεν προσφέρεται για ψηφοθηρία και πολιτική εκμετάλλευση. Ο 15Αύγουστος στην Παναγία Σουμελά δεν είναι σήμερα εμποροπανήγυρις. Ο 15Αύγουστος στην Παναγία Σουμελά δεν μπορεί (ειδικά την πρώτη φορά μετά από 88 χρόνια) να σταθεί αφορμή ακόμη και για πολιτιστικές δραστηριότητες.

Για μας είτε Πόντιοι λεγόμαστε, είτε Μαυροθαλασσίτες, είτε Καραντενιζλήδες, η Παναγία Σουμελά είναι το σύμβολο της Παγκόσμιας Μάνας, το σύμβολο της Ενότητας των λαών, είναι Μητέρα όλων μας. Ο 15Αύγουστος ανήκει σ΄ Εκείνη και μόνο σ΄ Εκείνη και παρακαλούμε τους αξιότιμους κυρίους πολιτικούς μας να αφήσουν ΕΜΑΣ να προσευχηθούμε στη Μεγαλόχαρη για εμάς και για τους προγόνους μας…

Πηγή: ΠΟΝΤΙΑΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Το Σιμουλτανέ του Νίκου Σκαλκώτα και η νίκη του Κωνσταντίνου (Β΄ Φωτογραφίες). Simoultanea di Nikos Skalkottas ad “Abacco e Pezzi” (Commenti e Foto)

Simoultanea di Nikos Skalkottas ad “Abacco e Pezzi” (Parte seconda) e la partita vinta da Kostantino Soilemesis.

Για το Σιμουλτανέ του Νίκου Σκαλκώτα στην αποχαιρετιστήρια εκδήλωσι στον Σύλλογό μας τελευταίο Σάββατο του Ιουνίου, έχουμε αναφέρει μόνο τα πολύ γενικά.
Καιρός είναι να αναφερθούμε με δυο-τρείς ακόμα ουσιώδεις λεπτομέρειες.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο «Άβαξ και Πεσσοί» διοργανώνει Σιμουλτανέ, και ούτε η πρώτη που αναλαμβάνει να το κάνει ο πάντα καταδεκτικός Νίκος Σκαλκώτας. Ιδιαίτερα λαμπρή ως ανάμνησι μένει στην μνήμη μας εκείνο το πρώτο του Σιμουλτανέ στην Χαλκίδα, και μάλιστα σε δημόσιο χώρο, κατά την λήξι του 3ου Ομαδικού Σχολικού Πρωταθλήματος Χαλκίδος που έγινε στις 10 Ιουνίου 2007.
Αυτή τη φορά ο αρχιπροπονητής του Συλλόγου μας και Διεθνής Μαίτρ, αντιμετώπισε συνολικά 20 αντιπάλους (μεταξύ αυτών και τα δύο πιτσιρικάκια, η Ελευθερία και ο Δημητράκης, και κανα δυό καθυστερημένα αφιχθέντες γυμνασιόπαιδες σαν τον Μίλτο Μεταξά).

Ο αγαπητός σε όλους πρώην Πρωταθλητής Ελλάδος, δεν χρειάστηκε πολλές παρακλήσεις από τους μικρούς στην πλειονότητα αθλητές μας και πολύ πρόθυμα (παρ’ όλο τον αιφνιδιασμό όλων μας λίγο πρίν την έναρξι και την μικροκαθυστέρησι) παραχώρησε σε όλους τους αντιπάλους του τους πεσσούς με τα λευκά χρώματα και μαζί την πρώτη κίνησι.
Κατά τον τρίωρο σχεδόν αγώνα αρνήθηκε ευγενικά αρκετές προτάσεις ισοπαλίας, αλλά προς ικανοποίησι όλων των αντιπάλων του, υπέγραψε –ως αναμνηστικό αυτόγραφο- όλα τα παρτιδόφυλλα που του προσκόμιζαν στο τέλος.
Με την πάροδο των 2 πρώτων ωρών, μόνο έξι-εφτά παρτίδες απέμεναν να ολοκληρωθούν στην αίθουσα που είχε αρχίση να αδειάζει.

Αναμετρώμενοι με την ανωτερότητα του αντιπάλου, αλλά και με την κούρασι, ο ένας μετά τον άλλο, Γιάννης Σφυρίδης, Παναγιώτης Σαββόπουλος, Γιώργος Σοϊλεμέζης, Βαγγέλης Ρακαντάς, Μίλτος Μεταξάς και ο Δημήτρης Προβελέγγιος, αναγκάσθηκαν παρά τον ωραίο αγώνα και την γενναία αντίστασι που προέβαλαν, να υπογράψουν την εγκατάλειψί τους, γύρω στις 30 κινήσεις.

Μόνος απέμεινε σε κάποια στιγμή να μάχεται με ήρεμο πείσμα και ακατάβλητο σθένος ο Κωνσταντίνος Σοϊλεμέζης, ο πιο παλιός σκακιστής του φυτωρίου {πάντα δίπλα στον πατέρα του από την ίδρυσι και του πρώτου συλλόγου μας, την Σ.Α.Χ. «Παλαμήδης ο Ευβοεύς»} από όπου ξεπήδησε και η παιδοπαρέα του «Άβαξ Και Πεσσοί», αλλά που όμως, εδώ και 3 χρόνια, είναι αθλητής του γεμάτου επιτυχίες Σκακιστικού Τμήματος της ΑΕΚ.

Ο Κωνσταντίνος, λοιπόν, παίζοντας μια έξοχη παρτίδα, κατάφερε να εκμεταλλευθή μια ανακρίβεια του Νίκου Σκαλκώτα στο μέσον του παιχνιδιού και να διαχειρισθή με μεγάλη ψυχραιμία το πλεονέκτημα της θέσης. Προς γενική έκπληξι των αγωνιώντων για την έκβασι θεατών, η κατάληξι της παρτίδας δεν ήταν η ισοπαλία, αλλά η ιπποτική εγκατάλειψι του Νίκου Σκαλκώτα στην 45η κίνησι.

Η ΠΑΡΤΙΔΑ

Play online chess

ΤΡΙΑ ΠΑΡΤΙΔΟΦΥΛΛΑ

Γιώργος Σ. - Ν. Σκαλκώτας

Δημήτρης Προβελέγγιος - Νίκος Σκαλκώτας

Κωνσταντίνος Σ. - Ν. Σκαλκώτας

Με αυτό τον απρόσμενο τρόπο, με μηδέν ισοπαλίες, αλλά με μία ήττα σε βάρος του αρχιπροπονητή μας, έληξε το Σιμουλτανέ που σηματοδότησε την έναρξι της καλοκαιρινής περιόδου και την πολυπόθητη αγωνιστική ανάπαυλα εν όψει του φθινοπώρου.
Η ευχή που επικράτησε στην λήξι της όμορφης εκδήλωσης: Καλό Καλοκαίρι, και εις άλλα με υγεία!

Αντί αφιερώματος στην επέτειο της τουρκικής εισβολής: Το αγαλματένιο τραγούδι Καρπασία του Καζούλη. 36 anni dall’ invasione turca in Cipro (14.09.1974

Το ψάχναμε μανιωδώς τουλάχιστον 2 χρόνια στο You Tube. Το εκπληκτικό τραγούδι του Βασίλη Καζούλ(λ)η με τον λιτό τίτλο Καρπασία.
Δεν είναι καθόλου περίεργο σε εμάς το ότι είναι χρόνια κι αυτό εξαφανισμένο από το προσκήνιο της παγκοσμιοποιούμενης καθημερινότητας που εργάζεται συστηματικά υπέρ της καπιταλιστικά νοούμενης ελληνοτουρκικής προσέγγισης και λοιπών φιλικών πολυπολιτισμικών λοβοτομήσεων.
{Το είπαμε πως το αναζητούσαμε σε βίντεο για το ιστολόγιό μας και στον αδελφό του σεμνού τραγουδοποιού, τον Σταύρο, τον οποίο προ μηνός κατά την διάρκεια του In-Country Program, κατά αγαθή σύμπτωσι, συναντήσαμε.}
Σήμερα, επι τέλους, το αναρτούμε συγκινημένοι.
Ακούστε το, αλλά και διαβάστε, παρακαλούμε, τους γεμάτους γνήσια συγκίνησι και αγαλμάτινο λυρισμό στίχους. Και δεν χρειάζεται από μεριά μας ούτε μία λέξι παραπάνω για αυτά τα 36 χρόνια επάρατης τουρκικής εισβολής στην ακόμα ακρωτηριασμένη Κύπρο μας, που για κάποιους επιλήσμονες και μικρόψυχους κείτ(ετ)αι ακόμα μακράν…

ΚΑΡΠΑΣΙΑ - ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΖΟΥΛΛΗΣ
La canzone Karpassia di Vassilis Kazoullis


ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ:
I VERSI

Καρπασία

Στην αγκαλιά σου ο πάππους μου εκοιμήθη
κι η μάμμη η χρυσοπαραμυθένια
και ο λυγμός που κρύβω μές' στα στήθη
γιαλοί κι ερημοκλήσια αγιασμένα.

Στην Καρπασία μια φορά θυμάμαι
μικρό παιδί στα γόνατα σου νά 'μαι
και στου μοναστηριού το δρόμο κάτω
αρχάγγελος χτυπούσε τα φτερά του.

Σαν τη δασκάλα με τα μαύρα ρούχα
ελεύθερος ξανά θέλω να ζήσω
να κλάψω την παλιάν αγάπη πού 'χα
την πόρτα του σπιτιού μου να φιλήσω.

Εμπόροι των εθνών παλιά και τώρα
μαύρες σκιές στα μέρη που φωτίζει
μα βλέπουν στις πηγές πάνω απ' τη χώρα
τ' Αι Γιώργη το σπαθί ν' αντιφεγγίζει.

Στην Καρπασία μια φορά θυμάμαι
μικρό παιδί στα γόνατά σου νά 'μαι
και στου μοναστηριού το δρόμο κάτω
αρχάγγελος χτυπούσε τα φτερά του.

(Στίχοι και μουσική:) Βασίλης Καζούλλης

Βίλχελμ Στάινιτς: Επετειακό εγκυκλοπαιδικό σημείωμα και μια του βραβευμένη παρτίδα.Wilhelm /William Steinitz il primo campione mondiale agli scacchi

110 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα απο τον θάνατο ενός απο τους μεγαλύτερους σκακιστές του παρελθόντος, του Στάινιτς. Ο εβραιοτσεχοαυστριακοαμερικανός Wilhelm ή William Steinitz είναι ο πρώτος παγκόσμιος πρωταθκητής στην ιστορία του σκακιού. Γεννήθηκε στην Πράγα το 1836 και πέθανε στην Νέα Υόρκη τις 12 Αυγούστου του τελευταίου έτους του 19ου αιώνα.
Για την ουσιώδη συμβολή του στο ποζισιονέλ σκάκι έχει χαρακτηρισθή “πατέρας του σύγχρονου σκακιού”. Είναι ένας χαρακτηρισμός τον οποίο του τον αναγνωρίζει και ο Κασπάροβ, ο οποίος επιπλέον έχει γράψη ότι “με τον Στάινιτς αρχίζει η εποχή του σύγχρονου σκακιού. Η συμβολή του πρώτου παγκόσμιου πρωταθλητή στην εξέλιξι του σκακιού συγκρίνεται με τις μεγάλες επιστημονικές ανακαλύψεις του 19ου αιώνα”.
Ο Στάινιτς έμαθε να παίζει σκάκι απο την ηλικία των 12 ετών, αλλά το ενδιαφέρον του για το βασιλικό παιχνίδι αναπτύχθηκε κατα την διάρκεια των σπουδών του στο Πολυτεχνείο της Βιέννης.
Μάλιστα φαίνεται ότι απο ένα σημείο και μετά εκμεταλλεύτηκε την σκακιστική του δεξιοτεχνία παίζοντας στα βιεννέζικα καφέ επί χρήμασι εξασφαλίζοντας τοιουτοτρόπως τα έξοδα των σπουδών του.
Σε ηλικία 26 ετών είχε ήδη ανακηρυχθή πρωταθλητής Βιέννης και την ίδια χρονιά δήλωσε συμμετοχή στο περίφημο Τουρνουά του Λονδίνου (1862), το οποίο διεξήχθη κατά την διάρκεια της Παγκόσμιας Έκθεσης που για δεύτερη φορά φιλοξενήθηκε εκεί. Το τουρνουά το κέρδισε ο Γερμανός Άντολφ Άντερσεν, ο Στάινιτς ήλθε έκτος, αλλά κέρδισε το βραβείο για την ομορφότερη παρτίδα (εναντίον του Augustus Mongredien, ενός ισχυρού λονδρέζου σκακιστή, γαλλικής καταγωγής, ο οποίος στο Τουρνουά ήλθε 11ος ανάμεσα σε 14).

ΒΡΑΒΕΙΟ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΗΣ ΠΑΡΤΙΔΑΣ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΛΟΝΔΙΝΟΥ 1862
Wilhelm Steinitz - Augustus Mongredien

Play chess online

Κατα τα δικά του λεγόμενα, το νικηφόρο μάτς (+ 5 -3 =1) με τον πέμπτο του Τουρνουά, τον Ιταλό Σεραφίνο Ντυμπουά (Serafino Dubois) υπήρξε η αφορμή για την απόφασί του να ασχοληθή αποκλειστικά με το σκάκι. Για τον σκοπό αυτό μετακόμισε στην Αγγλία δεδομένου οτι η αγγλική πρωτεύουσα ήταν η Μέκκα του ευρωπαϊκού (και όχι μόνο) σκακιού εκείνο τον καιρό.

Σύντομα ήρθε η πολυαναμενόμενη στιγμή της αναμέτρησης με τον ισχυρότερο σκακιστή της εποχής του, τον Άντερσεν (Adolf Anderssen), ο οποίος ήταν κάτι σαν νούμερο ένα στον κόσμο, ειδικά απο την στιγμή που είχε κατακτήση την πρώτη θέσι στο πρώτο μεγάλο διεθνές σκακιστικό τουρνουά της ιστορίας (Λονδίνο, 1851).
Το συγκλονιστικό όπως αναμενόταν και όπως αποδείχθηκε μάτς, διεξήχθη στην βρετανική πρωτεύουσα το έτος 1866, τελείωσε την 10η Αυγούστου υπέρ του Στάινιτς με 8-6, νίκη που συνιστά την έναρξι, όπως θεωρούσε και ο ίδιος, της «αυτοκρατορίας» του ως παγκόσμιος πρωταθλητής.
Ένας άτυπος τίτλος ακόμη, ο οποίος όμως θα λάβη πιο επίσημη υπόστασι και θα κατακτηθή και αυτός από τον τρομερό αυστριακό σκακιστή, τον επονομαζόμενο στην αρχή και «αυστριακός Μόρφυ», είκοσι (20!) χρόνια αργότερα στην Νέα Υόρκη. Ο Στάινιτς που τρία χρόνια νωρίτερα είχε μεταναστεύση στις Ηνωμένες Πολιτείες (όπου και μετά από μια πενταετία θα γίνη Αμερικανός και θα αλλάξη επισήμως το όνομά του σε William) αντιμετώπισε από την αρχή του έτους 1886, σε ένα μάτς αντικειμενικά των 2 κορυφαίων σκακιστών της εποχής εκείνης, τον ισχυρότατο Εβραιοπολωνό σκακιστή Γιοχάνες Τζούκερτορτ (Johannes Zukertort ). Μια συνάντησι πραγματικά ιστορική, στην οποία ο ίδιος Στάινιτς είχε δώση τον χαρακτήρα Παγκόσμιου Πρωταθλήματος.
Με την δραματική (για τον Τζούκερτορτ) κατάληξι και την περιπετειώδη, αλλά τελικά πειστική επικράτησι του αυστριακοαμερικανού, με 10-5 νίκες, ο Στάινιτς αυτοανακηρύχθηκε (και πράγματι ευρύτερα αναγνωρίζεται ως πρώτος) Παγκόσμιος Πρωταθλητής στο σκάκι, έναν τίτλο που τον κατείχε επι 8 χρόνια, μέχρι που ( αφού τρείς φορές τον είχε επιτυχώς υπερασπισθή: 2 εναντίον του Ρώσου Μιχαήλ Τσιγκόριν, και μία εναντίον του Ούγγρου Ισιντόρ Γκάνσμπεργκ) τον έχασε οριστικά από τον Γερμανό Εμάνουελ Λάσκερ (με την ίδια μεγάλη διαφορά με τη οποία είχε κερδίσει τον Τζούκερτορτ).

Εκείνη η χρονιά του 1894, ήταν το τέλος της αυτοκρατορίας του Στάινιτς, που είχε διάρκεια 27 περίπου ετών.
Να σημειώσουμε τελειώνοντας πως από τότε μέχρι και το 1946 η αποδοχή των υποψηφιοτήτων για την διεκδίκησι του παγκόσμιου τίτλου ήταν δικαίωμα του κατόχου και αυτός όχι μόνο διάλεγε/αποδεχόταν τον διεκδικητή, αλλά υπαγόρευε και τους όρους διεξαγωγής της «μονομαχίας»! (Κατανοείται έτσι καλύτερα και η επιμονή του Φίσερ να παραγκωνίση την FIDE και να υποβάλη τους όρους του, που δεν ήταν άλλοι από την διεξαγωγή ενός μάτς με τον Κάρποφ στις δέκα νίκες)
Ο Στάινιτς παρ’ όλη την λάμψη του τίτλου του, τις επιτυχίες και την συγγραφή βιβλίων και άρθρων (υπήρξε ακόμα και ιδρυτής σκακιστικού περιοδικού) δεν είχε ευτυχές τέλος στην ζωή του, αφού πέθανε σε μια ψυχιατρική κλινική του Μανχάταν (μετά από πολλούς μήνες νοσηλείας), πάμπτωχος. Ήταν η 12η Αυγούστου του 1900…