Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

«Ζητώ Συγγνώμη»: Ένα τραγούδι του Μηλιώκα για το Έπος της Αλβανίας και την σημερινή θλίιψι! Una canzone di Miliokas sulla tradita epopea del 1940...

Το διάβασα ως απλό στιχούργημα, αντί αποφώνησης, στην αντιπροχθεσινή σχολική εορτή του Εσπερινού Λυκείου και σκόρπισε ρίγη συγκινήσεως.
Ίσως πράγματι είναι το πιο ξεχωριστό τραγούδι του Γιάννη Μηλιώκα κι απ’ τα κορυφαία του.
Είχα υποσχεθή να το αναρτήσω (μαζί με το αντίστοιχο βίντεο) και στο ιστολόγιο…


Ζητώ Συγγνώμη

Ένα τραγούδι θα σας πω σαν το νερό
γι όσους πολέμησαν κι αντέχουνε ακόμη
θά ‘πρεπε να το είχα γράψει από καιρό
γι αυτό και πρώτα ταπεινά ζητώ συγγνώμη

Σε ένα ιατρείο μικρό της γειτονιάς
πήγα να βγάλω κάτι ακτινογραφίες
κι είδα ανθρώπους μιας παλιότερης γενιάς
που περιμέναν του γιατρού τις οδηγίες

Είχε ησυχία λες και μπήκα σε ιερό
κι είχανε όλοι του πατέρα μου τα χρόνια
ο γέρος μου έχει πια πεθάνει από καιρό
μα είχε προλάβει να χαρεί τρία εγγόνια

Με τρόπο έριξα μια γρήγορη ματιά
τέτοιο κατάντημα δεν είχα δει ποτέ μου
κι όλα αυτά τα ξεχασμένα γηρατειά
θα είναι σκέφτηκα ανάπηροι πολέμου

Ο ένας είχε το ένα πόδι του λειψό
άλλος το χέρι του δεμένο και πονούσε
ο τρίτος φόραγε κολάρο στο λαιμό
κι ένας άλλος την κυρά του κουβαλούσε

Ο νους μου πήγε στον πατέρα μου ξανά
τότε που μου έλεγε τα βράδια ιστορίες
σαν να είναι τώρα τον θυμάμαι να πονά
και να μιλάει για νεκρούς και τραυματίες

Κι όλοι αυτοί για την δική μου λευτεριά
έζησαν χρόνια κατοχής και τυραννίας
ήταν κορίτσια και αμούστακα παιδιά
και πολεμούσαν στα βουνά της Αλβανίας

Μου είχαν χαρίσει μια ελεύθερη ζωή
κι ότι κι αν ήμουν σε εκείνους το χρωστούσα
κι ήτανε μες τα γηρατειά τους τόσο απλοί
ούτε παράσημα φορούσαν ούτε λούσα

Πρόσωπα τίμια χωρίς εγωισμό
κι αν μες το πόλεμο τα πάντα είχαν χάσει
με ένα χαμόγελο και λίγο σεβασμό
όλα όσα τράβηξαν θα τα είχανε ξεχάσει

Ένιωσα ξάφνου μια τεράστια ντροπή
έσκυψα κάτω και είχα χάσει την μιλιά μου
μου ήρθανε δάκρυα και κρατήθηκα πολύ
και ευτυχώς που είχα μαζί μου τα γυαλιά μου

Ένα τραγούδι θα σας πω σαν το νερό
γι όσους πολέμησαν και πολεμούν ακόμη
θά ‘πρεπε να το είχα γράψει από καιρό
γι αυτό και πάλι, ταπεινά, ζητώ συγγνώμη


Στίχοι, μουσική και α΄ εκτέλεσι:
Γιάννης Μηλιώκας

Ζητώ Συγγνώμη- Γιάννης Μηλιώκας

1 σχόλιο:

ΕΥΒΟΙΚΑ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ είπε...

ΓΥΡΙΖΩ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΜΟΥ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ...ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΠΟΥ ΦΤΙΑΧΝΕΤΕ ΟΠΩΣ ΘΕΛΕΤΕ..
ΑΦΟΥ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΑΣ ΑΝΗΚΕΙ...ΣΑΡΩΣΤΕ ΤΑ ΛΟΙΠΟΝ ΑΝ ΕΠΙΜΕΝΕΤΕ
ΣΤ ΑΦΤΙΑ ΜΟΥ ΔΕ ΧΩΡΑΝΕ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ...ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟ ΕΧΩ ΔΕΙ..ΜΗ ΜΕ ΤΡΕΛΑΙΝΕΤΕ
ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΟΥ ΜΕ ΠΑΕΙ ΣΕ ΚΟΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΕΣΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΝΤΕΧΕΤΕ
Δ.ΤΣΑΚΝΗΣ