Το Floating του Klaus Schulze με παρασκακιστικό σχολιασμό. Il brano "Floating" di Klaus Schulze e curiosita' ...

Η συμπάθεια του κύριου διαχειριστή του παρόντος ιστολογίου στον σουρρεαλισμό και στην ηλεκτρονική μουσική είναι δεδομένη, επομένως δεν πρέπει να εκπλήξη κανέναν επισκέπτη μας το οτι επιλέξαμε να φιλοξενήσουμε το παρακάτω μουσικό βιντεάκι απ' το “Γιουτιούμπι” . Ο άγνωστος σε εμάς δημιουργός του έχει ως οπτικό υλικό χρησιμοποιήση δεκάδες ζωγραφικούς πίνακες με σουρεάλ θέματα, τα οποία θεώρησε κατάλληλα για την μουσική επένδυσι, που δεν είναι άλλο παρα ένα κομμάτι ηλεκτρονικής μουσικής του (γνωστού μας απο τους Tangerine Dream) Klaus Schulze.
Η φιλοξενία και αναδημοσίευσι του 'βίντεου' δεν σημαίνει την εκ μέρους μας απόλυτη ταύτησι με τις ιδεοαισθητικές προτάσεις/προτιμήσεις του, αφού και στους ζωγραφικούς πίνακες δεν είναι δυνατόν να επαινέσουμε όλα τα επιλεγμένα έργα {εδώ να διευκρινήσουμε -κι ας μην είμαστε ειδικοί- οτι έχοντας κοινό υπόβαθρο την φαντασία, οι ζωγραφικοί πίνακες είναι φυσικό να διαφέρουν ως προς την τεχνοτροπία: σε πολλά λχ απο αυτά τα έργα είναι φανερή η ψυχεδέλεια}, και απο την πλευρά του Γερμανού συνθέτη, αυτό το έργο του δεν είναι μέσα στις πρώτες θέσεις των προτιμήσεών μας.
Ο Κλάους Σούλτζε με άλλες του συνθέσεις μας έχει μαγέψη, αλλά αυτή την συζήτησι μπορεί να την συνεχίσουμε σε προσεχή ανάρτησι.
Το βίντεο:
Klaus Schulze Floating [Surrealistic Art Show?]

Το σχόλιο:
Λοιπόν, τελειώνοντας (έστω και τραβώντας το λιγάκι), ένα κάποιο σκακιστικό ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης το σημερινό μουσικό βιντεάκι: ανάμεσα στις ζωγραφικές συνθέσεις, τρείς (3) έχουν παραπομπή στο σκάκι, με κυρίαρχη εκείνη στο frame 5'19΄΄
Αλλά κα το Floating στον τίτλο της σύνθεσης μπορεί να έχει απο μόνο του ένα επιπλέον σκακιστικό ενδιαφέρον : όχι μόνο η εικονιζόμενη κατασκευή με τους επιπλέοντες πεσσούς στην αρχική μας φωτογραφία, αλλά κατα παράδοξο τρόπο ο αγγλόφωνος όρος παίζει καί στον κόσμο των υπολογιστών καί στο σκάκι. Στην πληροφορική “ floating point describes a system for representing numbers that would be too large or too small to be represented as integers”, και επίσης το Float είναι γνωστός όρος στον προγραμματισμό στους κατασκευαστές σκακιστικών μηχανών όπου μάλιστα υπάρχει και σχετική παραπομπή .

Ένα εκδοτικό σημείωμα του Ρομπέρτο Μέσσα για τον Ανάντ. L’ editoriale (TCS, 6.2010) di IM Roberto Messa per Anand.

Μέσω φιλικής ιστοσελίδας στην «Οψεόβιβλο», το πασίγνωστο Facebook πληροφορήθηκα εγκαίρως για το εκδοτικό σημείωμα στο τεύχος Ιουνίου του Torre & Cavallo Scacco!, του εξαίρετου ιταλικού σκακιστικού περιοδικού, το οποίο σημείωμα υπογράφει, ως συνήθως, ο ΔΜ Ρομπέρτο Μέσσα. Μετά την ανάγνωσι θεώρησα εξαιρετικά ενδιαφέρον το περιεχόμενο του κειμένου, το οποίο αναφέρεται κυρίως στην νωπή κατάκτησι του τίτλου από τον Ανάντ και τον αντίκτυπο της επιτυχίας του. Προβληματιζόμενος ο Μέσσα για την κάπως περιορισμένη αναγνωρισιμότητα του πανάξιου Ινδού παγκόσμιου πρωταθλητή, κάνει κάποιες ενδιαφέρουσες σκέψεις με αποτέλεσμα, κοντολογίς, να πιστέψω πως αξίζει να το αναδημοσιεύσω ολόκληρο για τους φίλους του «Νέου Παλαμήδη», μεταφράζοντάς το. (ΣΣ: Όπερ και έγινε σχεδόν αμέσως. Μου πήρε όμως πάνω από μήνα να βρώ το αρχικό χειρόγραφό μου, αλλά …χαλάλι!)




Γράφει ο ΔΜ Roberto Messa
(editoriale TCS - giugno 2010)

O Βισβανάθαν Ανάντ (Viswanathan Anand), Βισύ (Vishy) για όλους εμάς, κατέκτησε τον τρίτο του -κατα σειράν και απολύτως- παγκόσμιο τίτλο καταφέρνοντας να νικήση τον διεκδικητή Βεσελίν Τοπάλοφ στην έδρα του, αλλά μέσα και έξω απο τους σκακιστικούς κύκλους το κοινό δείχνει απρόσεκτο, σχεδόν σαν να μήν ήταν αυτό το κατόρθωμα αντάξιο ενός μεγάλου ανάμεσα στους μεγάλους. Ίσως δεν έχει ακόμα ξεπερασθή εκείνη η αίσθησι της σύγχυσης που υποτίμησε το σκακιστικό στέμμα την περίοδο απο το 1993 έως το 2006, αλλά αν ξανακοιτάξουμε καλά τα επίσημα πεπραγμένα, αντιλαμβανόμαστε πως σχετικά με τους παγκόσμιους τίτλους, τους ενοποιημένους, καί ο Κάρποφ έχει κατακτήση “μόνο” τρείς, καί πως η καρριέρα του Βισύ είναι διακοσμημένη με επιτυχίες κάθε είδους: απο τον τίτλο του πρωταθλητή Ινδίας το 1985, όταν ήταν 16 ετών, μέχρι εκείνου του πρωταθλητή κόσμου νέων (juniores) το 1987, τον παγκόσμιο τίτλο FIDE του 2000 ή τις αμέτρητες νίκες σε τουρνουά, ξεκινώντας απο την έκδοσι 1991-92 του τουρνουά στο Ρέτζιο Εμίλια όπου βρέθηκε μπροστά απο Κασπάροφ, Κάρποφ και όλους τους άλλους.
Μιλάμε για μια προσωπικότητα που έπαιξε ένα ματς για τον “ανεπίσημο” παγκόσμιο τίτλο εναντίον του Κασπάροφ το 1995, στον τελευταίο όροφο του του Πύργου του Παγκόσμιου Εμπορίου (World Trade Center) της Νέας Υόρκης, και ένα μάτς για τον τίτλο Φίντε εναντίον του Κάρποφ το 1998 στο Ολυμπιακό Μουσείο της ΔΟΕ της Λωζάννης. Και όμως, εκτός Ινδίας, όπου είναι ένα απ' τα πιο αγαπημένα πρόσωπα του μεγάλου κοινού, η δημοφιλία του είναι κατώτερη απο εκείνη των προκατόχων του, τώρα πια ανενεργών, όπως ο Κασπάροφ και ο Κάρποφ.
Τώρα, άν δεν θέλει να διατρέξη τον κίνδυνο όπου νά 'ναι, να του κλαπή η παράστασι απο έναν νεαρό δυτικοευρωπαίο ονόματι Μάγκνους , δεν ξέρω μήπως θά 'πρεπε να συμβουλέψω τον Ανάντ, ότι το καλύτερο που θά 'χε να κάνει, θα ήταν να συμμετάσχη σε κάποιο τηλεοπτικό ριάλιτι, του τύπου, ξέρω 'γώ, το ... «Νησί των Αστέρων»!
Βεβαίως εκείνος δεν πρόκειται να το κάνει, και ακριβώς γι' αυτό μου αρέσει, αλλά η σύγχρονη κοινωνία λειτουργεί με βάσι αυτούς τους διεστραμμένους μηχανισμούς.
Ο Κασπάροφ τους χρησιμοποίησε κατα κόρον απο τα νιάτα του, προφανώς εξ ενστίκτου. Οι Κάρποφ και Σπάσκυ χρωστάνε την παγκόσμια διασημότητά τους στην λάμψι που είχαν οι αντίπαλοί τους: κάτι όντα “ΜΜΕβόρα” σαν τον Φίσερ, τον Κορτσνόι ή τον Κασπάροφ.

Πού πάει να καταλήξη αυτός ο συλλογισμός μου; Δέν ξέρω, μου ακούγεται κάπως σαν την διαβόητη φράσι του να έχει κανείς “καί την πίττα ολόκληρη καί τον σκύλο χορτάτο”.
Το σκάκι είναι ένα παιχνίδι θαυμάσιο, αλλά δύσκολο, μπορεί να αρέσει μόνο σε όποιον το γνωρίζει, και είναι διατεθειμένος να βάλη το μυαλό του να δουλέψη για να απολαύση τις λεπτές γοητευτικές του πλευρές, τις σιωπηρές αρμονίες, τις καλλιτεχνικές συμμετρίες. Ίσως αυτό εξηγεί το ότι είναι πιο εύκολο να “κολλήση” με αυτό ένα παιδάκι έξι ετών, παρά ένας ενήλικας πνευματικά τεμπέλης.


Μπορεί αυτά να είναι ζητήματα ελιτίστικα, αλλά σ' αυτό το πεδίο δεν είναι το σκάκι που οφείλει να “κατέβη”, είναι η κοινωνία που πρέπει να βελτιωθή, καταπολεμώντας την αμάθεια την τεμπελιά, την πλαδαρή σκέψι. Εμείς προσφέρουμε ένα εργαλείο...

Roberto Messa
Μετάφρασι: ΥΜ Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης
(Traduzione in Greco: CM Alessandro Soilemesis)

Το “I'm calling earth” του Χάρη & Πάνου ΚΑΤΣΙΜΙΧΑ (ως αφιέρωσι). La canzone dei Katsimicha "Chiamando terra" (come dedica)

Κάτι λέγαμε χθές για τους αδελφούς Κατσιμίχα. Και για θαλαμίσκους του κυβερνοχώρου με «το SOS ακόμα αναμμένο»...

Σε αυτούς από εμάς αφιερωμένο το παρόν:

ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ. (Αντί μνημοσύνου). Un anno senza Alexis Klamaris. In memoriam...

Συμπληρώνεται σήμερα ένας χρόνος από την ημέρα που έφυγε από κοντά μας ο Αλέξης Κλαμαρής. Ένας νέος άνθρωπος που ξεχώριζε για την απλότητα του ύφους, τις αρετές της ψυχής του (όπως ευγένεια, καλοσύνη, τιμιότητα και γενναιοδωρία) και το φιλέρευνο πνεύμα του. Είχε όνειρα, παιδιάτικο ενθουσιασμό, πολλά ταλέντα, ενδιαφέροντα και δεξιότητες. Αλλά… ο «Άδης ωκύτερος». Όλα έσβησαν σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου. Κι αφού είχε προηγηθή ένας φοβερός μοναχικός αγώνας κατά της αρρώστιας…
Με τον Αλέξη μοιραστήκαμε τον ενθουσιασμό, αλλά και την ευθύνη να οργανώσουμε τον Σύλλογο. Και ο Αλέξης, όπως έχω ξαναπή, ήταν ένα από τα παιδιά της μαθητικής και φοιτητικής συντροφιάς του Πνευματικού Νεανικού Κέντρου του Ι.Ν. του Αγίου Νικολάου Αχαρνών στη μεγάλη αυτή ενορία των Αθηνών (τέλη δεκαετίας ’70 - αρχές δεκαετίας ‘80) και το εγχείρημα να οργανώσουμε το «Αθλητικό Εκπολιτιστικό Κέντρο ΄Αβαξ και Πεσσοί» στην Χαλκίδα από την πρώτη στιγμή τον συνεπήρε. Τα πρότυπα θύμιζαν πολλά. Ο Αλέξης ίσως ήταν ο μόνος που κατάλαβε αμέσως πως αυτό που ήθελα να κάνω στην Χαλκίδα, ήταν πράγματι ένα –όπως έλεγα καμμιά φορά- déjà vu. Πνευματικό (τότε, τώρα μορφωτικό) περιβάλλον με αθλητικές δραστηριότητες. Νεανικό περιοδικό, διαλέξεις βιβλιοθήκης, τμήματα σκάκι και επιτραπέζιας αντισφαίρισης τα είχαμε και τότε και τα διαχειριζόμαστε εμείς (και 3-4 ακόμα φίλοι). Ο Αλέξης είναι αξιοσημείωτο ότι συνέχιζε να προσφέρει εθελοντικά τις υπηρεσίες του στο Πνευματικό Κέντρο του Αγίου Νικολάου για αρκετό καιρό και μετά την –οριστική όπως αποδείχθηκε- αποχώρησί μου για μεταπτυχιακά στην Ιταλία. Μέχρι που διέκοψε κι αυτός, είχε κύρια συμβολή στην οργάνωσι του τμήματος επιτραπέζιας αντισφαίρισης του Πνευματικού Κέντρου και εκατοντάδες παιδιά έμαθαν και αγάπησαν το άθλημα από τα χέρια του. Ορισμένα μάλιστα προώδευσαν σε σημαντικό αγωνιστικό επίπεδο, γιατί ο Αλέξης είχε αφοσιωθή στον ρόλο του ερασιτέχνη προπονητή. Τελευταία μάλιστα χρόνια είχε επανακάμψη στο Κέντρο και τα Σαββατοκύριακα δεκάδες πιτσιρικάδες από την πλατεία βρίσκανε καταφύγιο στον τέταρτο όροφο του Πνευματικού Κέντρου, όπου ο Αλέξης τα απογεύματα τους μάζευε για να τους κάνει –δωρεάν φυσικά- μαθήματα πινγκ-πόνγκ… Ακόμα και κατά την διάρκεια της χημειοθεραπείας του πέρυσι, ο Αλέξης προσφέρθηκε να οργανώση ένα μαραθώνιο Τουρνουά Πίνγκ-Πόνγκ για την Αρχιεπισκοπή Αθηνών, αν θυμάμαι καλά, στο Πνευματικό Κέντρο πάντα του Αγίου Νικολάου…
Λέγαμε πιο πάνω για δεξιότητες: καί το στήσιμο του ιστολογίου, Νέος Παλαμήδης, το οφείλουμε στον Αλέξη καί την αρχισυνταξία του ομώνυμου Περιοδικού την είχε αναλάβη με απίστευτη αφοσίωσι ο αγαπητότατος φίλος. Και το μεν ιστολόγιο κλυδωνίστηκε , αλλά συνεχίζει παρά των συγκλονισμό των διαχειριστών (από την αρχή ήμασταν τρείς!), το περιοδικό όμως, ακόμα να επανακάμψη…[Ποιος είπε το «ουδείς αναντικατάστατος»; Αυτό δεν σημαίνει, επαναλαμβάνω, ότι όλοι είμαστε το ίδιο. Όλοι είμαστε με ημερομηνία λήξεως, αναλώσιμοι κατά κάποιον τρόπο, αλλά μοναδικοί. Και τα έργα μας κάποτε, ιδίως όταν είναι αποτέλεσμα μεγάλου πάθους, μεγάλου συναισθηματισμού, είναι ΜΟΝΑΔΙΚΑ!]
Τέλος, μια κουβέντα για το δικό του ιστολόγιο. Ο Αλέξης είχε φτιάξη παράλληλα με το παρόν και ένα δικό του ιστολόγιο με τον τίτλο antiproedros.
Στο ιστολόγιο αυτό είχε προλάβη να κάνει μόνο τρείς αναρτήσεις. Στην παρθενική, το Αρχικό Καλωσόρισμα, όπως την ονομάζει διαβάζουμε:
«Γειά σας.
Είμαι ο Αντιπρόεδρος του συλλόγου "ΑΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΙ", με έδρα τη Χαλκίδα.

Έφτιαξα αυτό το μπλόγκ, για να μπορώ να σχολιάζω στο ΕΠΙΣΗΜΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ.

Εδώ, θα βάζω μόνο ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΘΕΜΑΤΑ, δοκιμαστικά, που θα αφορούν ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΕΜΕΝΑ και ΟΧΙ τον σύλλογο…»

Το ιστολόγιο αυτό παραμένει εκεί όπως το άφησε. [Σκέφτομαι πως όχι μόνο στον Blogger, αλλά σε ολόκληρο τον παγκόσμιο ιστό θα συναντάμε όλο και περισσότερο ιστοσελίδες με τα αποτυπώματα των δημιουργών τους, που δεν είναι πια ανάμεσά μας. Ιστοχώροι ή ιστολόγια που οι ιδιοκτήτες τους δεν πρόλαβαν ή δεν θέλησαν να διαγράψουν. Από την άλλη, άλλοι δημιουργούν ιστοσελίδες για να διαιωνίσουν την μνήμη αγαπημένων προσώπων τους. Μιλάμε άλλοτε για θλιβερά κουφάρια, κι άλλοτε για ιστομνήματα…]
Το επισκέφτομαι βέβαια σπάνια. Από την αρχή το έβλεπα σαν ψηφιακό κιβούρι. Σήμερα που το ξανακοίταξα, το μυαλό μου πήγε πάλι σε κάτι αρχετυπικά «τυμβικό». Σε άλλους, λέω, μπορεί να μοιάζει σαν ένας θαλαμίσκος του κυβερνοχώρου με «το SOS ακόμα αναμμένο», όπως ωραία τραγουδούν οι Κατσιμίχα. Η τελευταία ημερομηνία είναι εκεί: Τετάρτη, 07 Μαΐου 2008…
Σε εμένα απόψε θύμισε κάτι από την μελαγχολία των επιτυμβίων στηλών. Μου ήρθε στο νού το συγκλονιστικό επιτύμβιο επίγραμμα του Θράσωνος, που τόσο σοβαρά και ταυτόχρονα σπαρακτικά μας δίδαξε κάποτε ο -συχωρεμένος κι αυτός- καθηγητής Αριστόξενος Σκιαδάς στην Φιλοσοφική. Το αναρτώ λοιπόν σαν αφιέρωσι στον αξέχαστο φίλο κι αγαπημένο απ’ όλους «Αντιπρόεδρο»:

ΑΝΘΡΩΠΕ ΟΣ ΣΤΟΙΧΕΙΣ ΚΑΘ’ ΟΔΟΝ ΦΡΑΣΙΝ ΑΛΛΑ ΜΕΝΟΙΝΩΝ
ΣΤΗΘΙ ΚΑΙ ΟΙΚΤΙΡΟΝ ΣΗΜΑ ΘΡΑΣΩΝΟΣ ΙΔΩΝ

(Άνθρωπε που περνάς στον δρόμο, έχοντας άλλα να κλέβουνε τον νού σου
στάσου και κλάψε: κοίταξε και στοχάσου του Θράσωνα το μνήμα.)

ΥΓ Βέβαια ο μακαριστός Αλέξης δεν σκαμπάζει από τέτοια φιλολογικά εκει πάνω. Αν δεν έχει πιάση καμμιά ατέρμονη κουβέντα για τα γεωπολιτικά και ...τους αγωγούς, σίγουρα θα έχει μαζέψη κάποια ξέμπαρκα παιδάκια να τους δείχνει ακούραστα τα μυστικά του πινγκ πόνγκ!


Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ