Σκάκι, άνθρωποι και μηχανές: 1. Μια παρτίδα μπλίτζ μεταξύ Ρομπότ (και ένα κομμάτι των Κράφτγουερκ). Scacchi, uomini e machine: 1. Una partita lampo tra machine; piu il brano “We are the robots” dei Kraftwerk

A blitz chess game between machines; + the song "We Are the Robots" by Kraftwerk

Μια κοινοποίησι της πρόσφατης ανάρτησής μας με το 6λεπτο αντιπολεμικό βιντεάκι στο Φέισμπουκ, όχι μόνο έγινε αντικείμενο υποδοχής με αρκετά συνήθη πατήματα του κουμπιού επιδοκιμασίας (“Like”) από φίλους, αλλά συνοδεύτηκε με διαδοχικά (και όλο θαυμαστικά) σχόλια του Γιώργου Τσάλλα.
Το τελευταίο σχόλιο του αγαπητού φίλου και συναδέλφου όμως, μας παρέπεμπε στο παρακάτω βίντεο που έχει να κάνει με μια παρτίδα σκάκι, όπου παίζουν δυο παράξενα ηλεκτρονικά μηχανήματα- κάτι σαν μονόχειρα ρομπότ! Τα λόγια του φίλου, μας προσκαλούσαν να συγκρίνουμε τις σχεδιαστικές αντιλήψεις των ρομποτικών κατασκευών στα 2 βίντεο, προκρίνοντας την λιγότερο απεχθή εμφάνισι του ανθρωποειδούς στο βραβευμένο φιλμάκι των κινουμένων σχεδίων:

George Tsallas --Το γεγονός βέβαια ότι έφτιαξε για αντίπαλο ένα Ρομπότ " ανθρωποειδές" είναι θετικό. Δες το παρακάτω βίντεο και θα καταλάβεις https://www.youtube.com/watch?v=bVoaCWDksfk 

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ-ΕΙΔΗΣΙ:
KUKA vs CHESSka: Robot Chess Match (May 2012)
Όμως, εμείς δεν μείναμε μόνο στο προφανές. Με την ευκαιρία, αναζητήσαμε τα τυχόν δημοσιογραφικά στοιχεία που εμπεριείχε το άγνωστο σε εμάς μέχρι χθές ειδησεογραφικό βίντεο στο Γιουτιούμπι.
Και βρήκαμε ενδιαφέροντα πράγματα: Τα δύο απεικονιζόμενα βιομηχανικά ρομπότ έπαιζαν την πεντάλεπτη παρτίδα στα πλαίσια διεκδίκησης ενός σχετικού παγκόσμιου τίτλου! 
Το μάτς έγινε 2 χρόνια πρίν, σε ένα πάρκο στην πρωτεύουσα της Ρωσίας και οι διεκδικητές ήσαν, από την μια το ρωσικό ρομπότ με την ονομασία CHESSka Robot και από την άλλη ένα Γερμανικό με το όνομα Kuka Monstr .
 Η παρτίδα είναι μία από τις έξι (προβλεπόμενες) πεντάλεπτες παρτίδες του μάτς και την κέρδισε ο «παίκτης» της έδρας. Σημειωτέον ότι με το σκόρ να φτάνει στο 3,5 – 0,5 δεν χρειάστηκαν να παιχθούν οι υπόλοιπες 2 παρτίδες και ο επίδοξος τίτλος του Παγκόσμιου Πρωταθλητή στο Robot Chess, καταχτήθηκε από το Chesska.
Αναπαράγουμε την πολύ ενδιαφέρουσα παρτίδα του βίντεου και θα επανέλθουμε στα μηχανικά τέρατα που παίζουν -με τρομακτική ακρίβεια- το παιχνίδι των βασιλέων.

Για το τέλος, με την ευκαιρία, συμπεριλάβαμε και το αρκετά γνωστό (τουλάχιστον στους ....συνομηλίκους μας) κομμάτι των Κράφτγουερκ, ενός γερμανικού συγκροτήματος ηλεκτρονικής μουσικής που έχει κατ’ επανάληψι προβληθή από το ιστολόγιό μας.

 Όσο για το ρομποτικό σκάκι (και ειδικά για τον γερμανικό εκπρόσωπο), σκοπεύουμε να επανέλθουμε!
:)

Η ΠΑΡΤΙΔΑ

Play chess online

ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΩΝ KRAFTWERK "WE ARE THE ROBOTS"

Τι θα σήμαινε «αλλαγή γηπέδου»: Η χθεσινή επιφυλλίδα του Χρήστου Γιανναρά (Αναδημοσίευσι). L' articolo del altro ieri di Cristos Giannaras sul giornale "Kathimerini"

Του Χρήστου Γιανναρά

Τι θα σήμαινε «αλλαγή γηπέδου»

Πληθαίνουν τα βιβλία δημόσιων προσώπων με μαρτυρίες ουτοπικές, αφηγήσεις, πιστοποιήσεις, αξιολογήσεις γεγονότων και πρωταγωνιστών της λεγόμενης «μεταπολίτευσης» – των όσων συνέβησαν στον τόπο μας τα τελευταία σαράντα χρόνια (1974 – 2014). H συνολική, συμπερασματική εικόνα που συνάγεται, κατά κανόνα, από αυτές τις προσωπικές καταθέσεις, παραπέμπει σε εξόφθαλμη παρακμή, σε νοσηρότητα του δημόσιου βίου και των θεσμών μάλλον ανίατη. Mοιάζει να έχουν χαθεί τα αντανακλαστικά ζωντανού οργανισμού, οι δυνατότητες συλλογικής αυτοάμυνας, οι αντιδράσεις και λειτουργίες ανάσχεσης κινδύνων ή απειλών.
Στις προσωπικές μαρτυρίες καταδείχνεται ψηλαφητή και ακαταγώνιστη η δυναμική της ελεύθερης πτώσης: H αποσύνθεση της δημόσιας διοίκησης με την καθολική επιβολή του πελατειακού κράτους, το αλαλούμ πειραματισμών, ιδεοληψίας και «προοδευτικής» στενοκεφαλιάς που διέλυσε την παιδεία, η αχαλίνωτη αυθαιρεσία του συνδικαλισμού: αμόκ αυτοκαταστροφής. Mικρότητες απίστευτης ευτέλειας των διαχειριστών της εξουσίας, βουλιμική απληστία κάθε κομματικής κουζίνας (κατά κυριολεξία παρακράτους της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης), χαμένη κάθε αίσθηση δημόσιου συμφέροντος, αυτονόητη η λωποδυσία του κοινωνικού χρήματος.
H φυγοπονία κανόνας, η αναξιοκρατία καθεστώς, η απαιδευσία και η εξηλιθίωση ενδημικές. Bραβευμένη παντού και επιθετικά κυρίαρχη η ασημαντότητα, η ποιότητα σε διωγμό, ακαταμάχητη η φαυλότητα, καύχηση ο τραμπουκισμός, οι βωμολοχίες του υπόκοσμου στα χείλη πολιτικών αρχόντων. Mεθοδική εκπόρνευση και κατεξευτελισμός της δημοκρατίας, καταδικασμένη κάθε φιλοδοξία δημιουργίας, κάθε υποψία για τη χαρά της προσφοράς.
H κρίσιμη εκλογική μάζα, αυτή που ανεβάζει και κατεβάζει κυβερνήσεις, άσκεφτη, ασυλλόγιστη, μωρόπιστη, με μοναδική χαρά ζωής την καταναλωτική ετοιμότητα, είναι αδύνατο να διακρίνει ποιος την εμπαίζει, ποιος σε βάρος της εγκληματεί. Aκόμα και σήμερα δίνει την ψήφο της στους αυτουργούς των κακουργημάτων υπερδανεισμού της χώρας, στους ανίκανους να διανοηθούν άλλη δυνατότητα ανάκαμψης από την ειλωτική πειθάρχηση στην «ανακεφαλαιοποίηση» των Tραπεζών και σε ό,τι αυτό σημαίνει. Ή παραμυθιάζεται η μάζα της ποδοσφαιρολαγνείας και του κρατικού τζόγου από γκρουπούσκουλα «χαλαρής» οργανωτικής συνοχής παρκαρισμένα στερρώς (ακόμα σήμερα) στη μαρξιστική ιδεοληψία.
Mέσα σε αυτή την πραγματικότητα, οι μαρτυρίες, αφηγήσεις, πιστοποιήσεις, αξιολογήσεις γεγονότων και πρωταγωνιστών της «μεταπολίτευσης» κομίζουν πείρα και προβληματισμό, αλλά με την κατεστημένη νοο-τροπία μοιάζει αδύνατο να μη διολισθήσουν στην ανεδαφική ηθικολογία. Aνατέμνουμε όλοι την παθολογία της «μεταπολίτευσης», όμως για το πρακτέο δεν έχουμε πρόταση άλλη από τα εξορθολογισμένα «πρέπει». «Πρέπει» να γίνουν φίλεργοι, αδέκαστοι, παραγωγικοί οι δημόσιοι υπάλληλοι, «πρέπει» να σχεδιαστεί εξ υπαρχής η παιδεία, «πρέπει» το Σύνταγμα να εξασφαλίζει δημοκρατική λειτουργία των κομμάτων – αναρίθμητα τα «πρέπει» της κοινής λογικής και του στοιχειώδους αυτοσεβασμού. Aλλά ποιος, με ποιο πολιτικό πρόγραμμα και ποια κοινωνική στήριξη θα κάνει πράξη αυτά τα «πρέπει»;
Περιθωριακή μάλλον, ίσως και δύσπεπτη η πρόταση που, χρόνια τώρα, ψελλίζεται σε αυτές εδώ τις επιφυλλιδογραφικές απόπειρες: Kοινωνική μεταβολή και, κατά συνέπεια, πολιτικός μετασχηματισμός θα προκύψει μόνο από μια ρεαλιστική απάντηση (αρθρωμένη σε κυβερνητικό πρόγραμμα) στο πολύ συγκεκριμένο ερώτημα: Γιατί ο εφοριακός να μη «λαδωθεί», γιατί ο πολεοδόμος να μην εκβιάσει, γιατί ο γιατρός να αρνηθεί το «φακελάκι», γιατί ο εργολήπτης και ο προμηθευτής να μην καταχραστούν το κοινωνικό χρήμα, γιατί ο μπακάλης ή ο βενζινάς να μη νοθεύσουν την πραμάτειά τους, γιατί ο υπουργός να μη χρηματιστεί, γιατί ο βουλευτής να μην ακυρώσει τη συνείδησή του;
Γιατί; Eπειδή «πρέπει»; Eπειδή είναι χρηστικές (κοινά ωφέλιμες) οι κανονιστικές αρχές συμπεριφοράς; Eπειδή το επιτάσσει το «κοινωνικό συμβόλαιο», το λέει η Hθική ή το διδάσκουν οι πρόσκοποι; Aστεία πράγματα. Oταν έχεις τη δυνατότητα, μία φορά, στη μία και μοναδική ζωή σου, «να κάνεις ένα δώρο στον εαυτό σου», να λωποδυτήσεις πεντακόσια (χωρίς πλαφόν ανδρεϊκό) εκατομμύρια από τον κρατικό κορβανά, ο μόνος ρεαλιστικός λόγος για να μην το κάνεις είναι ένας και μόνος: H άρνησή σου να σου χαρίζει χαρά μεγαλύτερη από όση θα σου έδιναν τα πεντακόσια εκατομμύρια.
Eίναι αρχή, βεβαιωμένη από την πανανθρώπινη εμπειρία: «Eρως έρωτι διακρούεται»: Eνας έρωτας, και κατά προέκταση κάθε σφοδρή ή ζωτική επιθυμία, εξουδετερώνεται μόνο από άλλον, συναρπαστικότερο έρωτα. Aδιαφορείς για τον πλούτο, την καταναλωτική μονομανία, την ακόρεστη δίψα για δύναμη, μόνο αν γευθείς κάποια χαρά ζωής υπέρτερη: Iσως το «καθαρό πρόσωπο» απέναντι στους συντοπίτες και τους φίλους σου. Iσως «τον έπαινο του δήμου και των σοφιστών, τα δύσκολα και ανεκτίμητα εύγε». Iσως το πάθος για την καλλιέργεια, τη γλώσσα, την ποιότητα.
Mια πολιτική πρόταση με ρεαλιστικές ελπίδες ανάσχεσης της σημερινής κατρακύλας στο χάος και στην ντροπή, θα ήταν εφικτή μόνο αν κόμιζε συνεπή άρνηση να «παίξει» στο γήπεδο του σημερινού πολιτικού συστήματος. Tο τι θα σήμαινε έμπρακτα μια τέτοια άρνηση, δεν μεταφράζεται εύκολα σε καταναλώσιμες συνταγές, μόνο με εικόνες μπορεί να υποδηλωθεί η «άλλη» λογική, η αλλαγή γηπέδου: 
Mε συνειδητή τη δεδομένη οικονομική καταστροφή, πρώτη πολιτική επιδίωξη να αποκτήσει η χώρα τα καλύτερα κλασικά λύκεια της Eυρώπης, τις καλύτερες πανεπιστημιακές σχολές θεωρητικών μαθηματικών. H συνολική αποτυχία ξεπερνιέται, όταν κάπου αριστεύεις, όταν ξαναγεννηθεί αυτοπεποίθηση. 
Eίμαστε στο ναδίρ της αποβιομηχάνισης, σε απελπιστική πτώση της παραγωγικότητας; Ξεκινάμε διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας από το Δημοτικό, αναβαθμίζουμε προκλητικά το μάθημα της μουσικής στα σχολειά. Tέτοιου είδους ενεργήματα δείχνουν τι σημαίνει: αρνούμαι να παίξω στο γήπεδο της παρακμής.
 Πρώτιστη έγνοια: ο σχεδιασμός κατάργησης της αλλοτριωτικής μαζοποίησης που φέρει τα ιερά ονόματα «Kαποδίστριας» και «Kαλλικράτης» – επιστροφή στη μικρή αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα, χάρη στην οποία επιβίωσε ο Eλληνισμός χιλιάδες χρόνια. Kεφαλαιώδης προτεραιότητα, η συνεπής αποκέντρωση παραγωγικών μονάδων, υπουργείων και διοικητικών κέντρων. H ανασύνταξη εξ υπαρχής του εκπαιδευτικού συστήματος και του θεσμού κοινωνικού ελέγχου της ραδιοτηλεόρασης (EΣP). Kατάργηση κάθε κρατικής ανάμειξης στον επαγγελματικό αθλητισμό. Mιλάμε πάντοτε για ενδείξεις και εικόνες «αλλαγής γηπέδου» στην πολιτική.
Mιλάμε για το ανέφικτο. Που είναι πάντοτε ο γονιμότερος στόχος της ελπίδας.

Πρώτη δημοσίευσι: Η Καθημερινή, 18 Μαΐου 2014

Ένα δικό μας μικρό σκακιστικό πρόβλημα δύο κινήσεων. Σαν εύκολη άσκησι για παιδιά . Un nostro problema (facile e inedito) a due mosse! Our own two move chess problem; a fairly easy exercise/chess puzzle mate in 2.

Μια συζήτησι που άνοιξε απρογραμμάτιστα μεταξύ του διαχειριστού του παρόντος ιστολογίου και του μικρού γιού του γύρω από ένα διασκεδαστικό σκακιστικό πρόβλημα του αγαπητού Νίκου Περγιάλη, γνωστό (και διεθνώς!) συνθέτη σκακιστικών προβλημάτων και ρεμπέτικων τραγουδιών, οδήγησε πατέρα-γιό πάνω στην σκακιέρα και μετά από αρκετές δοκιμές αμφότεροι σκεφτικοί, αλλά και ενθουσιασμένοι, μοιράστηκαν την χαρά της δημιουργικής τους προσπάθειας: ένα νέο μικρό σκακιστικό πρόβλημα! Κι ας μην ξέρουνε ακόμη, ερασιτέχνες και απαίδευτοι περί το ζήτημα, όπως είναι, τα θεωρητικά προαπαιτούμενα. Ούτε, φυσικά, ποιο θά 'πρεπε να είναι το θέμα της σκακιστικής αυτής απλοϊκής σύνθεσής τους κι αν με τις 2-3 μονοθεματικές βαριάντες της "περνάει τη βάσι".
Σε κάθε περίπτωσι, κάτι νέο γεννήθηκε από τα χέρια τους!

Αν δεν πρόκειται, λοιπόν, για ένα "καθώς πρέπει", πραγματικό δυάρι, είναι ένα ερασιτεχνικό προβληματάκι-άσκησι 2 κινήσεων. 

Πριν καλά καλά συνέλθουν από την πρώτη έκπληξι και το αφήσουν σε κανα συρτάρι επ' αόριστον, σπεύδουν να το δημοσιεύσουνε για να το μοιρασθούνε με τους επισκέπτες και ειδικά τους μικρούς φίλους του Νέου Παλαμήδη!

ΑΣΚΗΣΙ

ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΑ ΛΕΥΚΑ. ΜΑΤ ΣΕ 2 ΚΙΝΗΣΕΙΣ

 GIOCA IL BIANCO: MATTO IN 2
CHESS PUZZLE: MATE IN TWO

Ένα εξάλεπτο βιντεάκι κινουμένων σχεδίων όλο έμπνευσι και ευαισθησία. “Connect Ed”: Un film (Ron Sapinoso, 2008) di animazione 3D pieno di significato e sensibilità; (1mo Premio Singapore, 2009).

Είναι ένα μικρού μήκους φιλμάκι κινουμένων σχεδίων (με τρισδιάστατη εικονογράφησι) που μεταφέρει μια βαθιά αλληγορία. Ο Φιλιππινέζος δημιουργός του, Ron Sapinoso, κάνει με πρωτότυπο τρόπο μια επίκλησι στην ανθρωπιά μας (και εμμέσως στην λογική μας). Κάπου, όμως, μέσα στην όλο ευαισθησία αφήγησι, υπάρχει και το σκάκι! Η ταινία δικαιολογημένα, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε, βραβεύτηκε (Σιγκαπούρη, 2009).

Το ίχνος από το 6λεπτο βιντεάκι στο γιουτιούμπι, το είχαμε χάσει μέσα στα ηλεκτρονικά συρτάρια και τους φακέλους του υπολογιστήρα μας. Το ξαναβρήκαμε όμως για να το αναρτήσουμε προς ευχαρίστησι των μικρότερων φίλων του Νέου Παλαμήδη, αλλά και επιπλέον αφιερωματικά, προς τιμήν του φίλου και συνεργάτη μας Γιώργου Τσάλλα. Ως γνωστόν, τελευταία οι αγαπημένες του δημιουργικές ενασχολήσεις μοιράζονται -με εξαιρετική μάλιστα επιτυχία- ανάμεσα στις ταινίες μικρού μήκους και στο σκάκι!


Connect Ed: The First Philipino 3D animation Awarded as one of the Best in Asia