Αντιρρητικόν νιτσεϊκής παντογνωσίας (τελική μεταγραφή παλαιοτέρου κειμένου περι Σοφών Ελλήνων και Αγίων). Confutando un aforismo di Nietzsche.

Το παρακάτω αποτελεί επέκτασι παλαιότερου κειμένου, το οποίο είχε γραφτή το 2005 και πρωτοδημοσιευθή πέρυσι με την υπογραφή Αλέξανδρος Σελλενίδης σε σημείωσι ομώνυμης σελίδας του «Facebook» και με τον τίτλο «Σημείωσι Του Παραφραστού». Νομίζουμε πως είναι καιρός να φιλοξενηθή και στο ιστολόγιο.  ......................................................

"Αλλοι λαοί έχουν αγίους, οι Έλληνες έχουν σοφούς" Φρειδερίκος Νίτσε 1844-1900 

 Εγώ λέω: ο λαός μου έχει καί αγίους καί σοφούς! Για να μην μιλήσουμε για ήρωες. Ήρωες του αίματος και Ήρωες του Πνεύματος. Κι απ’ αυτούς άλλοι είναι ήρωες αγράμματοι κι άλλοι ήρωες της γραφής και των γραμμάτων. Ανάμεσά τους μυριάδες οι Μάρτυρες. Άλλοι μαρτύρησαν για την Πίστι κι άλλοι για την Πατρίδα. Και ουκ ολίγοι και για τα δύο! Άλλωστε και ο πολιτισμός του λαού μου είναι συναμφότερα πλασμένος. Με ιχώρ και νάμα, με αμβροσία και Μετάληψι. Ένα πανελλήνιο γένος Δικέφαλο με το ένα βλέμμα-Παλλάδιο στις Αθήνες του Περικλέους και του Πλάτωνα, και το άλλο στην Κωνσταντίνου Πόλιν με τα Παλάτια των Παλαιολόγων. Οι αντίστοιχες καρδιές, Παρθενών και Αγία Σοφία, με πλήθος κίονες, άθραυστες χορδές μιας άρπας μυστικής και ακατάλυτης, αντηχούν οκτώηχα ακόμη, σε ένα σώμα κάπως λαβωμένο, αλλά με πνεύμα διγενικό και αιώνια παιδικό. 

 Επιμύθιο: Δεν πρέπει να αφήσουμε σε φρειδερίκους να προσδι-ορίζουν την μνήμη ή την ψυχή την δική μας ή της μάνας μας. Θά ‘μαστε ανόητοι να ευλαβούμαστε τις βαρύγδουπες ρητορείες των εκάστοτε Νίτσων και να αγνοούμε τους καημούς των Κάλβων & των Καβάφηδων ή τον παλμό των Παλαμάδων & των Παπαδιαμάντηδων. Ο δικός μου λαός λέει «το κερί ΚΑΙ το λιβάνι»: ίσως υπονοεί και το μελάνι , απαραίτητο για να καταγραφή και η φωτισμένη σκέψι σ’ έναν διάλογο καί το βίωμα του ιερού σ’ έναν ψαλμό. Αν και δεν μου επιτρέπεται να ομιλώ εξ ονόματος του αγιασοφίτου λαού μου, κανείς δεν μπορεί να μου απαγορεύση να αφουγκράζομαι - όποτε αξιώνομαι - ανάμεσα στους κτύπους της καρδιάς μου και κάποιες απόμακρες χαμηλόφωνες κουβέντες, (έπεα κι ονόματα με πολλά πολλά κάππα: ίσως πιο πολλά τα Πα από τα Κά, αλλά το Κά εδώ τονίζεται) κοντοζυγώνοντας με θαυμασμό και δέος στα ιερά και όσια τραπέζια, όπως αυτό, όπου συμποσιάζονται οι σκιές του σοφού (και ήρωα) Παλαμήδη, αφανούς τρωικού πολεμιστή, ποιητή, διανοούμενου και ευρέτη γραμμάτων και πεσσών, ο οποίος έπεσε προδοτικά λιθοβολημένος έξω από το ομηρικό Ίλιον, και του Καππαδόκη Γρηγορίου από την Αριανζό, πεφωτισμένου άγιου, πολυγραφότατου ποιητού , παρ’ ολίγον Καθηγητή στην πανεπιστήμονα Σχολή των Αθηνών και (δι’ ολίγον, αφού προτίμησε την παραίτησι από τους συμβιβασμούς) Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Στο ίδιο τραπέζι, μάλιστα, οι δύο διαφορετικών ιερών παραδόσεων και εποχών Έλληνες Αθλητές, μπορεί φθεγγόμενοι πάντα στην (ανεπίσημη) γλώσσα των αγγέλων, να απαγγέλλουν στίχους τους ή άμα λάχη να παίξουν και καμμιά παρτίδα πεσσούς! 

  ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΕΛΛΕΝΙΔΗΣ

Ένα ποίημα με συμπαντικό φώς: «Ο θάνατος του ποιητή» του Αριστομένη Προβελέγγιου. Una poesia di Aristomenis Proveleghios “La morte del poeta”

«Οἱ στοχασμοί μου, ἀναλαμπές, ποῦ στέλλουν οἱ αἰῶνες…»

Για τα Άγια Θεοφάνεια εφέτος ένα ακυκλοφόρητο στο ελληνόφωνο διαδίκτυο ποίημα του δόκιμου, αλλά ελάσσονος, νεοέλληνα λογοτέχνη-ποιητή κατά κύριο λόγο και θεατρικού συγγραφέα, Αριστομένη Προβελέγγιου (1850-1936).

Πρώτη διαδικτυακή κυκλοφορία (ΣΗΜ. Ο διαχειριστής του Νέου Παλαμήδη χρεώνεται ως συγγνωστή παράλειψι την αδυναμία του να πληκτρολογήση το ποιητικό κείμενο στην οφειλόμενη ορθογραφική μορφή: στο πολυτονικό)

Ο θάνατος του ποιητή

Έγυρ’ εκεί στ’ αγαπημένο περιγιάλι
κι αφήκε την πνοή του την στερνή.
Κοντά του η λύρα του. το κύμα παίζει αγάλι
και λάμπουν οι αστροφώτιστοι ουρανοί.

Κι έρχοντ’ από τα βάθη των κυμάτων
και κάθονται τριγύρω του γαλανοφόρες,
του βάλλουν για προσκέφαλο τα γόνατά των
οι αφρογεννημένες Νεροκόρες.

Δέν τον μοιρολογούν, δέν κλαίνε,
ένα τραγούδι μαγεμένο σιγανό,
απ’ τον μυστηριώδη Ωκεανό
στον άψυχο τραγουδιστή των λένε:

«-Είμεθα τα θαλασσινά σου τ’ άσματα,
δικά σου ονείρατα, δικά σου πλάσματα.
Είμεθα εμείς της αρμονίας η ψυχή,
που μέσ’ απ’ τη γλυκειά σου λύρα εχύθη,
σαν νά ‘ρχεται απ’ της θάλασσας τα βύθη,
σαν μέσ’ από τους βράχους ν’ αντηχή.»

Φθάνουν Νεράιδες από λόγγους και βουνά,
αέρινες, μ’ ολόχλωρα στεφάνια,
μ’ αρώματα, παρμέν’ από βοτάνια,
που τα χαϊδεύ’ η πεταλούδα και περνά.

Δέν τον μοιρολογούν, δέν κλαίνε,
άσμα, που μοιάζει σαν ανέμου στεναγμός,
ωσάν βαθύσκιωτης νεροσυρμής μουρμουρισμός
στον άψυχο τραγουδιστή των λένε:

«-Είμεθα του βουνού, του λόγγου τ’ άσματα,
δικά σου ονείρατα, δικά σου πλάσματα.
Είμεθα εμείς της αρμονίας η ψυχή,
που μέσ’ απ’ τη γλυκειά σου λύρα απλώθη,
και μυστικά μέσ’ στα λαγκάδια κλώθει,
και στης πηγής, στου δέντρου το μουρμούρισμ’ αντηχεί.»

Ονειροφάνταστες παρθένες απ’ τα’ αστέρια,
με φωτοβόλα στέφανα στα χέρια,
πλεγμέν’ από του Γαλαξία τις ακτίνες,
έρχονται στον τραγουδιστή κι εκείνες.

Δέν τον μοιρολογούν, δέν κλαίνε,
Η ασύλληπτη, χρυσόπλοκη, αιωνία,
σεραφική των άστρων αρμονία
αυτό είναι το τραγούδι που του λένε:

«-Είμεθα τα υπερκόσμιά σου τ’ άσματα,
δικά σου ονείρατα, δικά σου πλάσματα.
Είμεθα εμείς της αρμονίας η ψυχή,
που μέσ’ απ’ τη γλυκειά σου λύρα εχύθη,
έως στ’ ανεξερεύνητα των άστρων πλήθη,
σαν έκστασις, σαν ύμνος και σαν προσευχή».

Αριστομένης Προβελέγγιος

Γενέθλια του ιστολογίου! Κι ένα τραγούδι… Compleanno del nostro blog; con una canzone!

Σαν σήμερα πριν από τέσσερα συναπτά χρόνια εμφανίστηκε στην μπλογκόσφαιρα το ιστολόγιό μας. Ήταν Σάββατο 8 Ιανουαρίου του 2008, αργά το βράδυ, όταν για να δοκιμάσουμε το επιτυχές της κατασκευής του ιστολογίου, δειλά-δειλά βγάλαμε στον διαδικτυακό αέρα με τον Αλέξη τον Κλαμαρή (Θεός σχωρέστον! μακαρίτη ήδη από διετίας…) το σήμα μας. Προηγήθηκαν –αλλά και ακολούθησαν –ατελείωτες κουβέντες και ακόμα μακρές τηλεφωνικές συνδιαλέξεις για τις τεχνικές λεπτομέρειες της εμφάνισης της ιστοσελίδας (99% επίτευγμα του Αλέξη!), αλλά και για παράπλευρα ζητήματα γύρω απο την λειτουργία του «Νέου Παλαμήδη»…
Από σήμερα, λοιπόν, μπαίνουμε στον πέμπτο χρόνο της λειτουργίας μας. Συν Θεώ!

Για ιστορικές αναδρομές σχετικά με το εγχείρημα δεν υπάρχει διάθεσι και χρόνος.
Τα στατιστικά στοιχεία που αφορούν την τρέχουσα συμπεριφορά του ιστολογίου σκοπεύουμε να τα θίξουμε λίαν προσεχώς.
Για απόψε φτάνει μια μικρή μουσική αφιέρωσι. Το ωραίο «Τραγούδι της χαράς» του ΚΩΣΤΑ ΤΟΥΡΝΑ από τον δίσκο ¨Τα Λευκά Φτερά" του 1975.

Ένα βιντεοτράγουδο που για τις ανάγκες της σημερινής επετείου πήρε την τελευταία στιγμή την θέσι ενός άλλου αγαπημένου μας τραγουδιού του Κώστα Τουρνά : (για τον λόγο ότι εκείνο ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΑ αναρτημένο στο "You Tube"). Αναφερόμαστε στο κομμάτι «Τον στέφανο της ζωής» του 1974...

KOSTAS TOURNAS το τραγούδι της χαράς ΚΩΣΤΑΣ ΤΟΥΡΝΑΣ

Ένα «τραγώδιον» αγάπης για το άνοιγμα του ημερολόγιου του 2012. Ως καλωσόρισμα. Una canzone d’amore (di Apolas Lermi) per l’ inizio di un anno nuovo.

Αγαπώ σε κάλεσαμ αμόν κόκκινον μήλον…

Μια λυρική ευχή στα «ρωμαίικα»
για Καλή Χρονιά σε όλους.

Χωρίς σχόλια…


Apolas Lermi - Agapose


"Aağapose kalesam amon kokinon milo..."
Μουσική και στίχοι: Apolas Lermi