Παρασκευή 6 Αυγούστου 2010

Ένα εκδοτικό σημείωμα του Ρομπέρτο Μέσσα για τον Ανάντ. L’ editoriale (TCS, 6.2010) di IM Roberto Messa per Anand.

Μέσω φιλικής ιστοσελίδας στην «Οψεόβιβλο», το πασίγνωστο Facebook πληροφορήθηκα εγκαίρως για το εκδοτικό σημείωμα στο τεύχος Ιουνίου του Torre & Cavallo Scacco!, του εξαίρετου ιταλικού σκακιστικού περιοδικού, το οποίο σημείωμα υπογράφει, ως συνήθως, ο ΔΜ Ρομπέρτο Μέσσα. Μετά την ανάγνωσι θεώρησα εξαιρετικά ενδιαφέρον το περιεχόμενο του κειμένου, το οποίο αναφέρεται κυρίως στην νωπή κατάκτησι του τίτλου από τον Ανάντ και τον αντίκτυπο της επιτυχίας του. Προβληματιζόμενος ο Μέσσα για την κάπως περιορισμένη αναγνωρισιμότητα του πανάξιου Ινδού παγκόσμιου πρωταθλητή, κάνει κάποιες ενδιαφέρουσες σκέψεις με αποτέλεσμα, κοντολογίς, να πιστέψω πως αξίζει να το αναδημοσιεύσω ολόκληρο για τους φίλους του «Νέου Παλαμήδη», μεταφράζοντάς το. (ΣΣ: Όπερ και έγινε σχεδόν αμέσως. Μου πήρε όμως πάνω από μήνα να βρώ το αρχικό χειρόγραφό μου, αλλά …χαλάλι!)




Γράφει ο ΔΜ Roberto Messa
(editoriale TCS - giugno 2010)

O Βισβανάθαν Ανάντ (Viswanathan Anand), Βισύ (Vishy) για όλους εμάς, κατέκτησε τον τρίτο του -κατα σειράν και απολύτως- παγκόσμιο τίτλο καταφέρνοντας να νικήση τον διεκδικητή Βεσελίν Τοπάλοφ στην έδρα του, αλλά μέσα και έξω απο τους σκακιστικούς κύκλους το κοινό δείχνει απρόσεκτο, σχεδόν σαν να μήν ήταν αυτό το κατόρθωμα αντάξιο ενός μεγάλου ανάμεσα στους μεγάλους. Ίσως δεν έχει ακόμα ξεπερασθή εκείνη η αίσθησι της σύγχυσης που υποτίμησε το σκακιστικό στέμμα την περίοδο απο το 1993 έως το 2006, αλλά αν ξανακοιτάξουμε καλά τα επίσημα πεπραγμένα, αντιλαμβανόμαστε πως σχετικά με τους παγκόσμιους τίτλους, τους ενοποιημένους, καί ο Κάρποφ έχει κατακτήση “μόνο” τρείς, καί πως η καρριέρα του Βισύ είναι διακοσμημένη με επιτυχίες κάθε είδους: απο τον τίτλο του πρωταθλητή Ινδίας το 1985, όταν ήταν 16 ετών, μέχρι εκείνου του πρωταθλητή κόσμου νέων (juniores) το 1987, τον παγκόσμιο τίτλο FIDE του 2000 ή τις αμέτρητες νίκες σε τουρνουά, ξεκινώντας απο την έκδοσι 1991-92 του τουρνουά στο Ρέτζιο Εμίλια όπου βρέθηκε μπροστά απο Κασπάροφ, Κάρποφ και όλους τους άλλους.
Μιλάμε για μια προσωπικότητα που έπαιξε ένα ματς για τον “ανεπίσημο” παγκόσμιο τίτλο εναντίον του Κασπάροφ το 1995, στον τελευταίο όροφο του του Πύργου του Παγκόσμιου Εμπορίου (World Trade Center) της Νέας Υόρκης, και ένα μάτς για τον τίτλο Φίντε εναντίον του Κάρποφ το 1998 στο Ολυμπιακό Μουσείο της ΔΟΕ της Λωζάννης. Και όμως, εκτός Ινδίας, όπου είναι ένα απ' τα πιο αγαπημένα πρόσωπα του μεγάλου κοινού, η δημοφιλία του είναι κατώτερη απο εκείνη των προκατόχων του, τώρα πια ανενεργών, όπως ο Κασπάροφ και ο Κάρποφ.
Τώρα, άν δεν θέλει να διατρέξη τον κίνδυνο όπου νά 'ναι, να του κλαπή η παράστασι απο έναν νεαρό δυτικοευρωπαίο ονόματι Μάγκνους , δεν ξέρω μήπως θά 'πρεπε να συμβουλέψω τον Ανάντ, ότι το καλύτερο που θά 'χε να κάνει, θα ήταν να συμμετάσχη σε κάποιο τηλεοπτικό ριάλιτι, του τύπου, ξέρω 'γώ, το ... «Νησί των Αστέρων»!
Βεβαίως εκείνος δεν πρόκειται να το κάνει, και ακριβώς γι' αυτό μου αρέσει, αλλά η σύγχρονη κοινωνία λειτουργεί με βάσι αυτούς τους διεστραμμένους μηχανισμούς.
Ο Κασπάροφ τους χρησιμοποίησε κατα κόρον απο τα νιάτα του, προφανώς εξ ενστίκτου. Οι Κάρποφ και Σπάσκυ χρωστάνε την παγκόσμια διασημότητά τους στην λάμψι που είχαν οι αντίπαλοί τους: κάτι όντα “ΜΜΕβόρα” σαν τον Φίσερ, τον Κορτσνόι ή τον Κασπάροφ.

Πού πάει να καταλήξη αυτός ο συλλογισμός μου; Δέν ξέρω, μου ακούγεται κάπως σαν την διαβόητη φράσι του να έχει κανείς “καί την πίττα ολόκληρη καί τον σκύλο χορτάτο”.
Το σκάκι είναι ένα παιχνίδι θαυμάσιο, αλλά δύσκολο, μπορεί να αρέσει μόνο σε όποιον το γνωρίζει, και είναι διατεθειμένος να βάλη το μυαλό του να δουλέψη για να απολαύση τις λεπτές γοητευτικές του πλευρές, τις σιωπηρές αρμονίες, τις καλλιτεχνικές συμμετρίες. Ίσως αυτό εξηγεί το ότι είναι πιο εύκολο να “κολλήση” με αυτό ένα παιδάκι έξι ετών, παρά ένας ενήλικας πνευματικά τεμπέλης.



Μπορεί αυτά να είναι ζητήματα ελιτίστικα, αλλά σ' αυτό το πεδίο δεν είναι το σκάκι που οφείλει να “κατέβη”, είναι η κοινωνία που πρέπει να βελτιωθή, καταπολεμώντας την αμάθεια την τεμπελιά, την πλαδαρή σκέψι. Εμείς προσφέρουμε ένα εργαλείο...

Roberto Messa
Μετάφρασι: ΥΜ Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης
(Traduzione in Greco: CM Alessandro Soilemesis)

Πέμπτη 5 Αυγούστου 2010

Το “I'm calling earth” του Χάρη & Πάνου ΚΑΤΣΙΜΙΧΑ (ως αφιέρωσι). La canzone dei Katsimicha "Chiamando terra" (come dedica)

Κάτι λέγαμε χθές για τους αδελφούς Κατσιμίχα. Και για θαλαμίσκους του κυβερνοχώρου με «το SOS ακόμα αναμμένο»...

Σε αυτούς από εμάς αφιερωμένο το παρόν:

Τετάρτη 4 Αυγούστου 2010

ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ. (Αντί μνημοσύνου). Un anno senza Alexis Klamaris. In memoriam...

Συμπληρώνεται σήμερα ένας χρόνος από την ημέρα που έφυγε από κοντά μας ο Αλέξης Κλαμαρής. Ένας νέος άνθρωπος που ξεχώριζε για την απλότητα του ύφους, τις αρετές της ψυχής του (όπως ευγένεια, καλοσύνη, τιμιότητα και γενναιοδωρία) και το φιλέρευνο πνεύμα του. Είχε όνειρα, παιδιάτικο ενθουσιασμό, πολλά ταλέντα, ενδιαφέροντα και δεξιότητες. Αλλά… ο «Άδης ωκύτερος». Όλα έσβησαν σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου. Κι αφού είχε προηγηθή ένας φοβερός μοναχικός αγώνας κατά της αρρώστιας…
Με τον Αλέξη μοιραστήκαμε τον ενθουσιασμό, αλλά και την ευθύνη να οργανώσουμε τον Σύλλογο. Και ο Αλέξης, όπως έχω ξαναπή, ήταν ένα από τα παιδιά της μαθητικής και φοιτητικής συντροφιάς του Πνευματικού Νεανικού Κέντρου του Ι.Ν. του Αγίου Νικολάου Αχαρνών στη μεγάλη αυτή ενορία των Αθηνών (τέλη δεκαετίας ’70 - αρχές δεκαετίας ‘80) και το εγχείρημα να οργανώσουμε το «Αθλητικό Εκπολιτιστικό Κέντρο ΄Αβαξ και Πεσσοί» στην Χαλκίδα από την πρώτη στιγμή τον συνεπήρε. Τα πρότυπα θύμιζαν πολλά. Ο Αλέξης ίσως ήταν ο μόνος που κατάλαβε αμέσως πως αυτό που ήθελα να κάνω στην Χαλκίδα, ήταν πράγματι ένα –όπως έλεγα καμμιά φορά- déjà vu. Πνευματικό (τότε, τώρα μορφωτικό) περιβάλλον με αθλητικές δραστηριότητες. Νεανικό περιοδικό, διαλέξεις βιβλιοθήκης, τμήματα σκάκι και επιτραπέζιας αντισφαίρισης τα είχαμε και τότε και τα διαχειριζόμαστε εμείς (και 3-4 ακόμα φίλοι). Ο Αλέξης είναι αξιοσημείωτο ότι συνέχιζε να προσφέρει εθελοντικά τις υπηρεσίες του στο Πνευματικό Κέντρο του Αγίου Νικολάου για αρκετό καιρό και μετά την –οριστική όπως αποδείχθηκε- αποχώρησί μου για μεταπτυχιακά στην Ιταλία. Μέχρι που διέκοψε κι αυτός, είχε κύρια συμβολή στην οργάνωσι του τμήματος επιτραπέζιας αντισφαίρισης του Πνευματικού Κέντρου και εκατοντάδες παιδιά έμαθαν και αγάπησαν το άθλημα από τα χέρια του. Ορισμένα μάλιστα προώδευσαν σε σημαντικό αγωνιστικό επίπεδο, γιατί ο Αλέξης είχε αφοσιωθή στον ρόλο του ερασιτέχνη προπονητή. Τελευταία μάλιστα χρόνια είχε επανακάμψη στο Κέντρο και τα Σαββατοκύριακα δεκάδες πιτσιρικάδες από την πλατεία βρίσκανε καταφύγιο στον τέταρτο όροφο του Πνευματικού Κέντρου, όπου ο Αλέξης τα απογεύματα τους μάζευε για να τους κάνει –δωρεάν φυσικά- μαθήματα πινγκ-πόνγκ… Ακόμα και κατά την διάρκεια της χημειοθεραπείας του πέρυσι, ο Αλέξης προσφέρθηκε να οργανώση ένα μαραθώνιο Τουρνουά Πίνγκ-Πόνγκ για την Αρχιεπισκοπή Αθηνών, αν θυμάμαι καλά, στο Πνευματικό Κέντρο πάντα του Αγίου Νικολάου…
Λέγαμε πιο πάνω για δεξιότητες: καί το στήσιμο του ιστολογίου, Νέος Παλαμήδης, το οφείλουμε στον Αλέξη καί την αρχισυνταξία του ομώνυμου Περιοδικού την είχε αναλάβη με απίστευτη αφοσίωσι ο αγαπητότατος φίλος. Και το μεν ιστολόγιο κλυδωνίστηκε , αλλά συνεχίζει παρά των συγκλονισμό των διαχειριστών (από την αρχή ήμασταν τρείς!), το περιοδικό όμως, ακόμα να επανακάμψη…[Ποιος είπε το «ουδείς αναντικατάστατος»; Αυτό δεν σημαίνει, επαναλαμβάνω, ότι όλοι είμαστε το ίδιο. Όλοι είμαστε με ημερομηνία λήξεως, αναλώσιμοι κατά κάποιον τρόπο, αλλά μοναδικοί. Και τα έργα μας κάποτε, ιδίως όταν είναι αποτέλεσμα μεγάλου πάθους, μεγάλου συναισθηματισμού, είναι ΜΟΝΑΔΙΚΑ!]
Τέλος, μια κουβέντα για το δικό του ιστολόγιο. Ο Αλέξης είχε φτιάξη παράλληλα με το παρόν και ένα δικό του ιστολόγιο με τον τίτλο antiproedros.
Στο ιστολόγιο αυτό είχε προλάβη να κάνει μόνο τρείς αναρτήσεις. Στην παρθενική, το Αρχικό Καλωσόρισμα, όπως την ονομάζει διαβάζουμε:
«Γειά σας.
Είμαι ο Αντιπρόεδρος του συλλόγου "ΑΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΙ", με έδρα τη Χαλκίδα.

Έφτιαξα αυτό το μπλόγκ, για να μπορώ να σχολιάζω στο ΕΠΙΣΗΜΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ.

Εδώ, θα βάζω μόνο ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΘΕΜΑΤΑ, δοκιμαστικά, που θα αφορούν ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΕΜΕΝΑ και ΟΧΙ τον σύλλογο…»

Το ιστολόγιο αυτό παραμένει εκεί όπως το άφησε. [Σκέφτομαι πως όχι μόνο στον Blogger, αλλά σε ολόκληρο τον παγκόσμιο ιστό θα συναντάμε όλο και περισσότερο ιστοσελίδες με τα αποτυπώματα των δημιουργών τους, που δεν είναι πια ανάμεσά μας. Ιστοχώροι ή ιστολόγια που οι ιδιοκτήτες τους δεν πρόλαβαν ή δεν θέλησαν να διαγράψουν. Από την άλλη, άλλοι δημιουργούν ιστοσελίδες για να διαιωνίσουν την μνήμη αγαπημένων προσώπων τους. Μιλάμε άλλοτε για θλιβερά κουφάρια, κι άλλοτε για ιστομνήματα…]
Το επισκέφτομαι βέβαια σπάνια. Από την αρχή το έβλεπα σαν ψηφιακό κιβούρι. Σήμερα που το ξανακοίταξα, το μυαλό μου πήγε πάλι σε κάτι αρχετυπικά «τυμβικό». Σε άλλους, λέω, μπορεί να μοιάζει σαν ένας θαλαμίσκος του κυβερνοχώρου με «το SOS ακόμα αναμμένο», όπως ωραία τραγουδούν οι Κατσιμίχα. Η τελευταία ημερομηνία είναι εκεί: Τετάρτη, 07 Μαΐου 2008…
Σε εμένα απόψε θύμισε κάτι από την μελαγχολία των επιτυμβίων στηλών. Μου ήρθε στο νού το συγκλονιστικό επιτύμβιο επίγραμμα του Θράσωνος, που τόσο σοβαρά και ταυτόχρονα σπαρακτικά μας δίδαξε κάποτε ο -συχωρεμένος κι αυτός- καθηγητής Αριστόξενος Σκιαδάς στην Φιλοσοφική. Το αναρτώ λοιπόν σαν αφιέρωσι στον αξέχαστο φίλο κι αγαπημένο απ’ όλους «Αντιπρόεδρο»:

ΑΝΘΡΩΠΕ ΟΣ ΣΤΟΙΧΕΙΣ ΚΑΘ’ ΟΔΟΝ ΦΡΑΣΙΝ ΑΛΛΑ ΜΕΝΟΙΝΩΝ
ΣΤΗΘΙ ΚΑΙ ΟΙΚΤΙΡΟΝ ΣΗΜΑ ΘΡΑΣΩΝΟΣ ΙΔΩΝ

(Άνθρωπε που περνάς στον δρόμο, έχοντας άλλα να κλέβουνε τον νού σου
στάσου και κλάψε: κοίταξε και στοχάσου του Θράσωνα το μνήμα.
)

ΥΓ Βέβαια ο μακαριστός Αλέξης δεν σκαμπάζει από τέτοια φιλολογικά εκει πάνω. Αν δεν έχει πιάση καμμιά ατέρμονη κουβέντα για τα γεωπολιτικά και ...τους αγωγούς, σίγουρα θα έχει μαζέψη κάποια ξέμπαρκα παιδάκια να τους δείχνει ακούραστα τα μυστικά του πινγκ πόνγκ!


Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Τρίτη 3 Αυγούστου 2010

Το διαρκές "Μάτ αποπνιγμού" στο Πατριαρχείο απο τον τουρκικό εθνικισμό & ο πρόσφατος «εκτουρκισμός» ελλαδικών μητροπολιτών (Αναδημοσίευση + Photos...)

Ένα πρόσφατο άρθρο του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ θίγει πολύπλευρα το θέμα της από δεκαετίες μεθοδευμένης ομηρίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου μας και της σπουδής κάποιων Μητροπολιτών από την Κρήτη και τα Δωδεκάννησα να λάβουν την τουρκική υπηκοότητα προκειμένου να είναι εκλόγιμοι στην προσεχή Σύνοδο του Πατριαρχείου. Ένα σοβαρό ζήτημα που η εξέλιξί του προξενεί απορίες και μας καλεί σε προβληματισμό.
Όχι ότι οι ορθόδοξες τοπικές Εκκλησίες είναι απηλλαγμένες από κοσμικούς συμβιβασμούς και εξουσιαστικές εξαρτήσεις στις άλλες (ακόμα και τις δημοκρατικές -βλ. καπιταλιστικές) χώρες του κόσμου, αλλά όχι και να αφήνουμε να διαιωνίζεται αυτός ο φιδίσιος εναγκαλισμός του νέο-τουρκικού κράτους (ναι, αυτού που κρατά στρατιωτικά κατεχόμενη την μισή Κύπρο, καταπιέζει βάναυσα κάτι δεκάδες εκατομμύρια Κούρδων ή άλλης εθνότητας πολιτών του, και διεκδικώντας τα πάντα θέλει όχι να μπή στην Ευρώπη, αλλά να ξαναγίνη Αυτοκρατορία) στον υπερχιλιετή θεσμό του Οικουμενικού Πατριαρχείου…



ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ
Πηγή: Περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ http://www.m-epikaira.gr/
Colpo grosso η «προσφορά» του Ερντογάν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο

Μείζον ζήτημα όχι μόνο ηθικής και εκκλησιαστικής τάξης, αλλά και για την εξωτερική πολιτική της χώρας προκαλεί η «εύκολη» και χωρίς καμία αντίδραση «συμμόρφωση» μητροπολιτών της Κρήτης αλλά και άλλων περιοχών που υπάγονται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο στην «προσφορά» Ερντογάν για να πάρουν την τουρκική υπηκοότητα. Δεκαπέντε μητροπολίτες έχουν μέχρι τώρα αιτηθεί την τουρκική υπηκοότητα με την αγαθή, φυσικά, πρόθεση ότι έτσι συνδράμουν στη στελέχωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου και συγκροτούν εφεδρεία τόσο για την κάλυψη των θέσεων της Συνόδου ή ακόμη και για την εκλογή διαδόχου του κ.κ. Βαρθολομαίου, όταν και όποτε προκύψει τέτοιο θέμα.


Παρά τη δικαιολογημένη αγωνία του ίδιου του Οικουμενικού Πατριάρχη αλλά και όλης της Ορθοδοξίας για το μέλλον του κορυφαίου πνευματικού θεσμού, είναι σαφές ότι τέτοιες πρωτοβουλίες όχι μόνο δεν βοηθούν στην ουσιαστική και μακροπρόθεσμη διασφάλιση της ομαλής λειτουργίας και συνέχειας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αλλά αντιθέτως διευκολύνουν τις προσπάθειες της Άγκυρας να θέσει υπό ακόμη πιο ασφυκτικό κλοιό το Πατριαρχείο αλλά και να επιχειρήσει επέκταση της επιρροής και στην Ελλάδα. Έτσι ο κ. Ερντογάν, αποφεύγοντας όλα εκείνα τα μέτρα και τις αποφάσεις που οφείλει να λάβει για την εξασφάλιση της ομαλής λειτουργίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, βγαίνει από τη δύσκολη θέση με τον καλύτερο τρόπο, καθώς δεσμεύει με την τουρκική υπηκοότητα την πνευματική ελίτ των Εκκλησιών που υπάγονται στο Πατριαρχείο και μάλιστα πνευματικούς ταγούς σε ευαίσθητες περιοχές της Ελλάδας.

Η τουρκική νομοθεσία

Σύμφωνα με την τουρκική νομοθεσία, ο «πατριάρχης των Ρωμιών» (ο Οικουμενικός Πατριάρχης, δηλαδή) πρέπει να έχει τουρκική υπηκοότητα όπως και όλα τα μέλη της Συνόδου από τα οποία εκλέγεται. Μόνο ο αείμνηστος Αθηναγόρας εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης χωρίς να έχει την τουρκική υπηκοότητα και έφτασε στην Κωνσταντινούπολη από τις ΗΠΑ με το αεροσκάφος του προέδρου της χώρας Χάρι Τρούμαν, οπότε και οι τουρκικές Αρχές υποχρεώθηκαν να του δώσουν την τουρκική υπηκοότητα στο… αεροδρόμιο.



Καθώς η Θεολογική Σχολή της Χάλκης παραμένει κλειστή και η ελληνορθόδοξη κοινότητα στην Τουρκία έχει συρρικνωθεί, η θηλιά σφίγγει όλο και περισσότερο γύρω από το Οικουμενικό Πατριαρχείο που δεν θα διαθέτει σύντομα το απαραίτητο ανθρώπινο δυναμικό για να επιβιώσει και να ανταποκριθεί στο ρόλο του. Την ώρα, λοιπόν, που η διεθνής κοινότητα, με προεξάρχουσες τις ΗΠΑ και την ΕΕ, ζητούν επιτακτικά από την Τουρκία να αναγνωρίσει τον οικουμενικό ρόλο του Πατριαρχείου, να επιτρέψει την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης και να άρει κάθε περιορισμό στη λειτουργία του, το Φανάρι αλλά και η Αθήνα έρχονται να αποδεχτούν την μεθόδευση αυτή του κ. Ερντογάν, η οποία απαλλάσσει την Τουρκία από πολλές υποχρεώσεις και συγχρόνως μετατρέπει το ζήτημα σε ελληνοτουρκικό. Η «προσφορά» του κ. Ερντογάν, η οποία έγινε κατόπιν συνεννοήσεων με την ηγεσία του Πατριαρχείου αλλά και με την Αθήνα, έχει πολλαπλή στόχευση και δεν είναι φυσικά, όπως επιχειρήθηκε να ερμηνευτεί, κίνηση… καλής θέλησης προς την Ελλάδα.

Έτσι με τον πλέον ανώδυνο για την Τουρκία τρόπο όχι μόνο αποδυναμώνονται τα επιχειρήματα για την ανάγκη επαναλειτουργίας της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, αλλά με τις ελληνικές ευλογίες μετατρέπεται η υπόθεση του Οικουμενικού Πατριαρχείου σε διμερές ελληνοτουρκικό ζήτημα, ενώ πλήττεται ευθέως η έννοια της Οικουμενικότητας.


Εκτός των άλλων όμως δημιουργείται και σοβαρό ζήτημα ηθικής τάξης, καθώς Έλληνες πνευματικοί και θρησκευτικοί ταγοί ωθούνται με εκβιαστικό τρόπο να ζητήσουν την υπηκοότητα αλλού τρίτου κράτους, κάτι που δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερο προβληματισμό, μια και οι μητροπολίτες προέρχονται είτε από την ευαίσθητη περιοχή της Δωδεκανήσου είτε από την Κρήτη, όπου εσχάτως επιχειρείται αναβίωση θεμάτων περιουσιών των Τουρκοκρητικών ή της αναγνώρισης «τουρκικής μειονότητας» – από τη ρύθμιση εξαιρούνται οι μητροπολίτες των Νέων Χωρών, οι οποίοι υπάγονται μεν εκκλησιαστικά και πνευματικά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, αλλά σύμφωνα με την Πατριαρχική Πράξη του 1928 συμμετέχουν στη Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδας, οπότε δεν μπορούν να συμμετέχουν σε δύο Συνόδους.

Οι κινήσεις του Ερντογάν

Η υπόθεση αυτή άρχισε να ξετυλίγεται από το 2008, όταν για πρώτη φορά φαίνεται να έθιξε το ζήτημα ο κ. Ερντογάν στους Κ. Καραμανλή και Ν. Μπακογιάννη στην επίσκεψή τους σε Άγκυρα και Κωνσταντινούπολη και οριστικοποιήθηκε στη συνάντηση που είχε με μειονοτικούς θρησκευτικούς ηγέτες στην Πρίγκηπο πέρσι το καλοκαίρι ο Τούρκος πρωθυπουργός. Δεν έχει, πάντως, ακόμη ξεδιπλωθεί σε όλη την έκταση της η τουρκική μεθόδευση, καθώς μόνο τυχαία δεν πρέπει να θεωρείται η επίκληση του κ. Ερντογάν στην «προσφορά» του στο Οικουμενικό Πατριαρχείο στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα, κατά τη διάρκεια της κοινής συνέντευξης Τύπου με τον Γ. Παπανδρέου, θέτοντας ταυτόχρονα και θέμα εκλογής του μουφτήδων.

Η εξέλιξη αυτή θέτει και σοβαρά ερωτηματικά νομιμότητας και συμβατότητας με το ευρωπαϊκό δίκαιο και το κεκτημένο περί θρησκευτικών ελευθεριών, καθώς τίθεται ως προϋπόθεση η υπηκοότητα για την ελεύθερη άσκηση θρησκευτικών καθηκόντων. Η ελληνική πλευρά αλλά και ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης όφειλαν να θέσουν πρώτο στην ατζέντα ακριβώς το ζήτημα της κατάργησης του διατάγματος (τεσκερέ) του 1927 που ρυθμίζει την εκλογή Πατριάρχη αλλά και της απόφασης (Ταλιμάτ) του νομάρχη Κωνσταντινούπολης του 1970, που προβλέπει ότι όταν χηρεύει ο θρόνος, από τη λίστα των εκλόγιμων μητροπολιτών ο ίδιος ο νομάρχης έχει δυνατότητα διαγραφής όσων δεν του είναι αρεστοί. Σε έναν πνευματικό θεσμό του μεγέθους του Οικουμενικού Πατριαρχείου δεν μπορεί να τίθενται τέτοιου είδους περιορισμοί.

Η μοναδική ευκαιρία

Εξάλλου, θα αποτελούσε μια μοναδική ευκαιρία η ανάδειξη μητροπολιτών στη Σύνοδο, οι οποίοι δεν έχουν την τουρκική υπηκοότητα και εάν και εφόσον κάποιος από τους μητροπολίτες αυτούς εκλεγεί Οικουμενικός Πατριάρχης τότε και μόνο να τεθεί de facto το δίλημμα στην τουρκική κυβέρνηση, η οποία θα πρέπει να συνυπολογίσει το τεράστιο κόστος που θα έχει ενδεχόμενη απόρριψη ενός νέου Οικουμενικού Πατριάρχη, επειδή δεν θα έχει την έγκριση του… νομάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Ερωτηματικά πάντως προκαλεί η πολύμηνη «σιωπή» της Αθήνας για την υπόθεση αυτή, κάτι που δημιουργεί βεβαιότητα πλέον ότι υπάρχει σιωπηρή συμφωνία (της προηγούμενης και της νυν κυβέρνησης) με τον κ. Ερντογάν για να υλοποιηθεί το σχέδιο αυτό που διευκολύνει τους χειρισμούς της Τουρκίας στο κρίσιμο θέμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου και των θρησκευτικών ελευθεριών.






[Σ.Σ. Ευχαριστούμε τον φίλο Γιάννη Σαριδάκη για τις φωτογραφίες που πρόσφατα μας έστειλε (μέσω facebook) απο την Κωνσταντινούπολι]