Ούτε "Μουντομπάσκετ", ούτε "τουρκομπάσκετ", ούτε κάν μπάσκετ 1. Μια εκ των υστέρων ματιά στην αποτυχία-Ισπανική υποχώρησι της Εθνικής μας

Με την πίκρα και την απογοήτευσι ακόμα νωπές από την πρόσφατη ήττα της Εθνικής μας στον αγώνα με την Ισπανία με 80-72 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που διεξάγεται στην Τουρκία, θα γράψουμε δυο-τρείς προσωπικές απόψεις.
Για την μέτρια συνολικά εμφάνισι και την παταγώδη μετά από χρόνια αποτυχία του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Μπορεί η προχθεσινή ήττα να μας έβγαλε από την ονειροπόλησι για συμμετοχή στην τετράδα και διεκδίκησι μεταλλικών διακρίσεων, αλλά, αναμφίβολα, η εφετινή επίδοσι δεν αντιστοιχεί στο ταλέντο και την εν γένει αξία των Ελλήνων παικτών.
Βέβαια στην ατυχή αναμέτρησι με τους Παγκόσμιους Πρωταθλητές δυσκολευτήκαμε να χωνέψουμε κάποια πράγματα, όπως την σαφώς μεροληπτική υπέρ των αντιπάλων μας διαιτησία, με το άκυρο καλάθι 2 πόντων που τους χάρισαν (δείτε το 12’.08’’ στο 15λεπτο βίντεο), το ανύπαρκτο φάουλ στο κέντρο του γηπέδου κλπ σφυρίγματα και μή σφυρίγματα (όλα σε κρίσιμα σημεία του αγώνα), εξηγούν μέχρι ενός σημείου τον εκνευρισμό των παικτών μας που ενώ μέχρι το 3ο 10λεπτο κάνοντας μια αξιοπρεπή εμφάνισι κράταγαν το παιχνίδι στον πόντο, αυτά τους επέτειναν την αστοχία, καθώς επίσης το σχεδόν αδιάφορο κοουτσάρισμα του προπονητή μας.
Μετριότατη η στατιστική όλης της ομάδας και ιδιαίτερα του Φώτση στα δίποντα, Μπουρούσης, Καλάθης και Περπέρογλου ίσως έκαναν την χειρότερη εμφάνισί τους, ακόμα και οι φιλότιμοι Διαμαντίδης και Σπανούλης –ο πραγματικός ηγέτης της ομάδας στα προηγούμενα παιχνίδια – έμειναν πίσω από τον καλό τους εαυτό. Καλύτερος όλων ο Ζήσης που ήταν καί πρώτος σκόρερ (16 π. –όσους και ο Διαμαντίδης) καί άριστος στα ¾ του μάτς. Θα κλείσουμε την παρένθεσι με τον Σοφοκλή Σκορτσιανίτη λέγοντας πως εν γένει αποδείχθηκε υπερεκτιμημένος, αλλά υπο άλλη διεύθυνσι θα αξιοποιηθή καλύτερα -παρ’ όλο που χρειάζεται αρκετή δουλειά.
Και για να επανέλθουμε στην ευθύνη του προπονητή (αλήθεια, γιατί ο προπονητής της Εθνικής Καλαθοσφαίρισης πρέπει να είναι ξένος; Εξέλιπαν εφέτος οι ισάξιοι Έλληνες;). Ο κ. Καρλάουσκας δεν μας έπεισε για τις ικανότητές του, ούτε και στους προηγούμενους αγώνες μας στην Άγκυρα, αλλά ούτε πολύ χειρότερα προχθές που έμοιαζε ανύπαρκτος. (1. Ευρωπαϊκή ομάδα κορυφής, δευτεραθλήτρια κόσμου και να μην έχει προετοιμασθή εναντίον άμυνας ζώνης??. 2.Είχε επιλέξη τους 12 καλύτερους Έλληνες παίκτες; 3. Οι Τσαρτσαρής, Πρίντεζης, Καϊμακόγλου, ακόμα κι ο Βουγιούκας δεν άξιζαν χρόνο συμμετοχής;) Τέλος πάντων, τελείωσε άδοξα την συνεργασία του με την Εθνική Ομάδα. Στο καλό! Δεν θα μας λείψη…
Συγκινητικοί στις δηλώσεις τους οι Σκορτσιανίτης και Σπανούλης που ζήτησαν συγγνώμη από τους Έλληνες φιλάθλους για την αποτυχία μας, αλλά αληθινή ψυχρολουσία για όλους τους φίλους του αθλήματος απετέλεσε η δήλωσι του Διαμαντίδη πως θα εγκαταλείψη την Εθνική. Και εδώ, αφιερώνοντάς του τον τελευταίο λόγο, μπορεί να αναφέραμε πως δεν ήταν ο γνωστός παίκτης-σούπερ άσσος μας, αλλά οφείλουμε να υπογραμμίσουμε, πως έστω κι έτσι κατάφερε να είναι ο ΜΟΝΟΣ Έλληνας παίκτης ο οποίος κατάφερε να μπή στην ατομική στατιστική (των βοηθητικών πασσών –assist- με μέσο όρο 4) των πρώτων 5 αγώνων.
Είναι αλήθεια πως η όλη του αγωνιστική επίδοσι έδειχνε πως ο κορυφαίος αυτός παίκτης μας ήταν κουρασμένος ή προβληματισμένος από κάτι, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως έχει κλείση και τον κύκλο του.
Ας ελπίσουμε πως ο 29χρονος Δημήτρης θα ανακαλέση την απόφασί του ως γενομένη εν θερμώ.

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΙΣΠΑΝΙΑ - ΕΛΛΑΔΑ (Με σχεδόν όλα τα καλύτερα στιγμιότυπα)
Spain - Greece 80-72 Highlights Eight Finals World Championship 2010 Men Basketball Turkey FIBA




(Συνεχίζεται…)

Ένα τραγούδι…πειρασμός για την 3η Σεπτεμβρίου: Papa was a rolling stone (Σε εκτέλεσι και Rare Earth). Una canzone che parla di 3 Settembre (2 versioni

Το τραγούδι των «Τεμπτέισονς» Papa was a rollin' stone γράφτηκε το 1971/2 και υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες όλων των εποχών για το είδος του. Κάτι το ευρηματικό περιεχόμενο της μπαλάντας, κάτι τα φωνητικά του συγκροτήματος, κάτι η μουσική επένδυσι (για μένα η παρατεταμένη instrumental εισαγωγή είναι το κάτι άλλο), το αποτέλεσμα είναι πράγματι σπουδαίο.
Οι πρώτοι δύο στίχοι του τραγουδιού λένε: «Ήταν η 3η του Σεπτέμβρη, μια μέρα που πάντα θα θυμάμαι…»
The Temptations - Papa was a Rollin(g) Stone


Το τραγούδι μιλάει για κάποια ορφανά παιδιά που υποβάλλουν μια σειρά από ερωτήσεις στην μητέρα τους σχετικά με το ποιόν του πεθαμένου τους πατέρα, που δεν γνώρισαν και για τον οποίο ακούνε διάφορα άσχημα πράγματα. Η απάντησι της μητέρας είναι μονίμως η ίδια: «Papa was a rollin' stone/wherever he laid his hat was his home/and when he died, all he left us was alone» Δηλ. κάπως σαν «Ο μπαμπάς ήταν μια πέτρα που κυλάει/οπουδήποτε και να πήγαινε ένιωθε σαν σπίτι του/ και σαν πέθανε, αυτό που μας άφησε ήτανε: μόνους»
Εν τούτοις μετά απο εκείνο το "3η Σεπτέμβρη" μπαίνεις στον πειρασμό να το ‘δής και κάπως αλληγορικά για την ξεχασμένη πια εποχή του Κινήματος με τον μεγάλο ηγέτη του… Θα μπορούσε να 'πή κανείς πως ο Ανδρέας Παπανδρέου … «ήταν μια κυλιόμενη πέτρα» και να τον βάλη υπονοούμενο συμβολικά κάτω από τον εκλιπόντα πατέρα του τραγουδιού; Υπερβολικό έως διαστροφικό, αλλά ο συνειρμός βγάζει ένα χιούμορ…

Για τον λόγο αυτό παραθέτουμε όλους τους στίχους (για τους αγγλομαθείς) και όποιος θέλει, κάνει ελεύθερα τους συνειρμούς του:

Papa was a rolling stone

It was the third of September.
That day I'll always remember, yes I will.
'Cause that was the day that my daddy died.
I never got a chance to see him.
Never heard nothing but bad things about him.
Mama, I'm depending on you to tell me the truth.

And Mama just hung her head and said,
"Son, Papa was a rolling stone.
Wherever he laid his hat was his home.
(And when he died) All he left us was alone."
"Papa was a rolling stone, my son.
Wherever he laid his hat was his home.
(And when he died) All he left us was alone."

Well, well

Hey Mama, is it true what they say,
that Papa never worked a day in his life?
And Mama, some bad talk going around town
saying that Papa had three outside children and another wife.
And that ain't right.
Hey, talk about Papa doing some store front preaching.
Talked about saving souls and all the time leeching.
Dealing in debt and stealing in the name of the Lord.

Mama just hung her head and said,
"Papa was a rolling stone, my son.
Wherever he laid his hat was his home.
(And when he died) All he left us was alone."
"Hey, Papa was a rolling stone.
Wherever he laid his hat was his home.
(And when he died) All he left us was alone."

Ugh

Hey Mama, I heard Papa called himself a jack of all trades.
Tell me is that what sent Papa to an early grave?
Folks say Papa would beg, borrow, steal to pay his bills.
Hey Mama, folks say that Papa was never much on thinking.
Spent most of his life chasing women and drinking.
Mama, I'm depending on you to tell me the truth.

And Mama looked up with a tear in her eye and said,
"Son, Papa was a rolling stone. (Well, well, well, well)
Wherever he laid his hat was his home.
(And when he died) All he left us was alone, lone, lone, lone, alone."
"Papa was a rolling stone.
Wherever he laid his hat was his home.
(And when he died) All he left us was alone."

"I said, Papa was a rolling stone. Wherever he laid his hat was his home.
(And when he died) All he left us was alone."


Το τραγούδι αυτό των «Τεμπτέισονς» είναι λιγότερο γνωστό από την προ πενταετίας εκτέλεσι των «Ρέαρ Έρθ», αλλά οι «Σπάνιες Γαίες» είναι πιο κοντά στα ακούσματα του υπογράφοντος, γι’ αυτό δεν γίνεται να μην συμπεριληφθή και αυτή η βερσιόν στην ανάρτησι:

Rare Earth - Papa was a rolling stone

Άλλοτε …σαν σήμερα: (2 Σεπ 1458) Ο Μωάμεθ Β’ στο Νεγκροπόντε (ιστορικό σημείωμα Γ.Μ.) “Un tempo …come oggi” (2 Set 1458): Il Maometto II a Negroponte

Σε σημερινό φύλλο του τοπικού Τύπου (ΠΑΝΕΥΒΟΙΚΟ ΒΗΜΑ, φ. 3523, Πέμπτη 02.09.2010) ο Γιώργος Μορφόπουλος (αειθαλής συνεργάτης-αρθρογράφος της προαναφερθείσας εβδομαδιαίας εφημερίδας της Χαλκίδας) στην μόνιμη στήλη του με τον τίτλο «Άλλοτε σαν σήμερα» αναφέρεται σε ένα ειρηνικό πέρασμα της γέφυρας του Πορθμού {εγώ - παραπέμποντας στην συνειδητά προτασσόμενη εδώ ενετική γκραβούρα του 1597- θα αναδιατύπωνα πως επρόκειτο για μια «αβλαβή διέλευσι» κατά ξηράν, και ακόμη αναγνωρίζοντας πως υπάρχει ανάγκη ακριβούς μελέτης καί των ιστορικών πηγών καί των γεωλογικών χαρακτηριστικών-μεταβολών της περιοχής, θα άφηνα ανοικτό το ενδεχόμενο μήπως και επρόκειτο για πέρασμα άλλης δευτερεύουσας γέφυρας, μάλλον παραπλεύρως του Πορθμού του Ευρίπου, κάποιας γέφυρας μπροστά δηλαδή από το Κάστρο, το μετέπειτα ονομασθέν του Καράμπαμπα που όπως φαίνεται στο χαρτογράφημα του 1597 είχε τάφρο, και όχι αναγκαστικά -όπως βεβαιώνει η πηγή του σεβαστού αρθρογράφου- από την κύρια γέφυρα-φρούριο } του Μωάμεθ (ή Μεχμέτ) Β΄ του πορθητή.

Και για να επανέλθουμε στο συμβάν, ο φοβερός όσο και ευφυής σουλτάνος, προφανώς ήθελε με αυτήν την κίνησί του να εκτιμήση ιδίοις όμμασι την δυσκολία της μελλοντικής κατάληψης της πόλης και του ονομαστού ενετοκρατούμενου ακόμη φρουρίου (fortezza) της Isola di Negroponte που δέσποζε ανάμεσα στην Βοιωτική και την Ευβοϊκή ακτή προασπίζοντας την πόλι της Χαλκίδας. [Για το όνομα “Νεγκροπόντε” θα επανέλθουμε, για να καταδείξουμε λαθεμένη και πρόχειρη την συνήθη ετυμολόγησι εκ της Βενετο-ιταλικής (negro + ponte) και θα το συνδέσουμε με το αρχαίο και κυριολεκτικώς «έτυμον», δηλ. “original”, Εύριπος (: να σημειωθή, τέλος, ότι υπήρξε και πρόσφατο σχετικά συνέδριο στην πόλι μας υπο την ορθότατη ιστορικοφιλολογικά κατεύθυνσι στον τίτλο του: «Από τον Έγριπο στο Νεγροπόντε»!)].

Εν πάση περιπτώσει, ο έγκριτος, και όπως έχουμε αντιληφθή και πολυγράφος, κ. Μορφόπουλος γράφει στο ιστορικό του σημείωμα τα εξής πολύ ενδιαφέροντα:

Ο Μωάμεθ Β΄ στη Χαλκίδα

«ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, στις 2 Σεπτεμβρίου 1458, ο σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Μωάμεθ Β΄ ο πορθητής (πέντε χρόνια μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως) επισκέφθηκε για πρώτη φορά το Ενετοκρατούμενο Κάστρο του Νεγκροπόντε (Χαλκίδος), επικεφαλής 1000 τούρκων ιππέων και πέρασε ειρηνικά τη γέφυρα του Πορθμού του Ευρίπου, κατασκοπεύοντας τον τρόπο μελλοντικής εκπορθήσεως του ισχυρά οχυρωμένου Φρουρίου. Όπως γράφει ο Λιμνιώτης συγγραφέας Νικ. Μπελλάρας στο βιβλίο του «ΤΟ ΕΛΥΜΝΙΟΝ», σελ. 44-45 «αναχωρήσας εξ Αθηνών ο Μωάμεθ μετέβη εις Θήβας και εμήνυσεν εις τον έντρομον Βάϊλον της Χαλκίδος, ότι επροτίθετο να επισκεφθεί την επομένην φιλικώς την Βενετοκρατουμένην πόλιν της Χαλκίδος και φθάσας εις την κορυφήν του Ανηφορίτου, ένθα η κάθοδος του βουνού προς την Χαλκίδα, εσταμάτησεν επι μίαν ώραν θαυμάζων εκείθεν την μεγαλοπρέπειαν της Ευβοίας εξαπλουμένης προ αυτού, δίκην γεωγραφικού χάρτου, τον στενόν πορθμόν του Ευρίπου μετά της παλιρροίας, προσομοιάζοντα μάλλον προς ποταμόν ή προς θάλασσαν, τα ωραία και γραφικά φρούρια της Χαλκίδος και την γέφυραν την συνδέουσαν την Χαλκίδα προς την Βοιωτίαν.
Οι Χαλκιδείς θυρυβηθέντες επι τη δυνάμει των ακολουθούντων τον Μωάμεθ χιλίων ιππέων ενόμισαν ότι επέστη η τελευταία αυτών ώρα, εξήλθον εν τούτοις εις προϋπάντησιν αυτού, κομίζοντες πλούσια δώρα. Ο σουλτάνος εδέχθη αυτούς μετ’ ευπροσηγορίας, διέβη την γέφυραν έφιππος και κατεσκόπευσεν τον δυνατόν τρόπον της εκπορθήσεως του φρουρίου, των δε πληροφοριών άς τότε συνέλεξεν, εποιήσατο καταλληλοτάτην χρήσιν, ότε μετά δώδεκα έτη επολιόρκησε την Χαλκίδα. Ο Μωάμεθ την αυτήν ημέραν της 2 Σεπτεμβρίου 1458 επέστρεψεν εις Θήβας, οπότε ανεχώρησεν την υστεραίαν δια την Μακεδονίαν».

(Τον Ιούνιο του 1470 ο Μωάμεθ πολιόρκησε από ξηρά και θάλασσα το Φρούριο του Νεγκροπόντε και κατάφερε τελικά να το εκπορθήσει στις 12 Ιουλίου 1470…)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΡΦΟΠΟΥΛΟΣ

Καλή Χρονιά, με αναφορά στην «Ινδικτιώνα» της Βουλής των Εφήβων (+ 1 απόσπασμα απο λόγο του Γ. Μπαμπινιώτη)

Αρχή σχολικής χρονιάς σήμερα (η 1η Σεπτεμβρίου ως γνωστόν σηματοδοτεί και την έναρξι του εκκλησιαστικού έτους, η οποία ως Αρχή της Ινδίκτου είναι καθιερωμένη από τον 4ο αιώνα μ.Χ) και ευχόμαστε σε όλους τους φίλους του Ιστολογίου ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

ΠΕΡΙ ΙΝΔΙΚΤΙΩΝΟΣ
Και μια και είπαμε για την Ίνδικτο (ή και Ινδικτιώνα), λέξι με προφανή την λατινική της καταγωγή, να παρατηρήσουμε πως ο όρος indictio ως υποσύστημα χρονολογικής αρίθμησης, σήμαινε εξ υπαρχής (και μιλάμε για την ρωμαϊκή αυτοκρατορική εποχή) «περίοδος 15 ετών» ή μία χρονιά από έναν δεδομένο δεκαπενταετή κύκλο.
Μάλιστα είναι ενδιαφέρον ότι καί ο δεκαπενταετής κύκλος στον οποίο αναφερόταν η Ινδικτιώνα είχε αναφορά στο σύστημα φορολογίας του ρωμαϊκού κράτους καί οτι η μία από τις τέσσερες γνωστές Ινδικτιώνες, η indictio Greaca, άρχιζε την 1η Σεπτεμβρίου και θεωρείται και αρχαιότερη από τις άλλες (οι οποίες άρχιζαν είτε την 8η ή 24η Σεπτεμβρίου, είτε την 25η Δεκεμβρίου!?).

Η ...ΙΝΔΙΚΤΙΩΝ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΦΗΒΩΝ!
Κάνουμε, λοιπόν έναν συνειρμό με την Βουλή των Εφήβων, η οποία εφέτος κλείνει έναν δεκαπενταετή κύκλο ζωής, και με εφόδιο την θετική εμπειρία που αποκόμισε ο υπογραφόμενος ως καθηγητής-σύνδεσμος, καθώς από το πρώτο έτος της λειτουργίας του πρωτοποριακού αυτού θεσμού και επι οκτώ χρόνια συνέβαλλε συντονίζοντας τους ενδιαφερόμενους μαθητές στα σχολεία όπου υπηρετούσε, βρίσκουμε την ευκαιρία να πούμε επ’ αυτού 2 λόγια:

Η "Βουλή των Εφήβων”, ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα που υλοποιείται συνεχώς από την Βουλή των Ελλήνων από το 1995/6 μέχρι σήμερα, εφέτος θα διεξαχθή από τις 3 ως τις 6 Σεπτεμβρίου. Μιλάμε βεβαίως για την τελική φάσι ενός προγράμματος που απευθυνόμενο στους εφήβους μαθητές των δύο τελευταίων τάξεων των Λυκείων (πρακτική που υπο το βάρος της βαθμοθηρικής σκοπιμότητας που κυριάρχησε μετά την εφαρμογή της «μεταρρύθμισης Αρσένη» κλονίσθηκε για να περιορισθή τελικά –και καθ’ ημάς κακώς - στους μαθητές μόνο της Β’ τάξης) τους παρακινούσε σε ελεύθερο αλλά και τεκμηριωμένο διάλογο, ενθαρρύνοντας την προσωπική έκφρασί τους μέσω γραπτής κατάθεσης των απόψεών τους, έχει μόνιμο στόχο την αλληλοκατανόησι των γενεών, τη μύηση των νέων στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς και την καλλιέργεια των δημοκρατικών αξιών της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.
Τα δεκαπέντε χρόνια πέρασαν ήδη, ο θεσμός εδραιώθηκε και συνεχίζει να έχει ευρεία αποδοχή καθ’ όσον το ενδιαφέρον από πλευράς των μαθητών υπάρχει αμείωτο. Απόδειξι πως αυτή την σχολική χρονιά στην «προκριματική» φάσι έλαβαν μέρος περισσότεροι από 11.000 μαθητές της Β’ τάξης των Λυκείων (όλων των τύπων) της χώρας, αλλά και της Κύπρου καθώς επίσης και από ελληνικά σχολεία της Ομογένειας.
Τα 300 παιδιά που επελέγησαν κι εφέτος ως έφηβοι βουλευτές, προέρχονται οι 260 από ελλαδικά σχολεία, οι 20 από την Κύπρο και άλλοι 20 από την Ομογένεια.
Αυτό το σύνολο των 300 θα φιλοξενηθούν επι τετραήμερο στην Αθήνα απο μεθαύριο Παρασκευή. Το Σάββατο 4 και την Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου, τα παιδιά θα χωρισθούν για να συνεδριάσουν σε Επιτροπές αντίστοιχες θεματικά των Διαρκών Επιτροπών της Βουλής των Ελλήνων, ενώ προβλέπεται, όπως κάθε χρόνο, να συμμετάσχουν σε προγραμματισμένες πολιτιστικές δραστηριότητες.
Αποκορύφωμα –και λήξι για εφέτος- του προγράμματος, η Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου, όπου στις 10.00 το πρωί, θα συγκληθή η Ολομέλεια της Βουλής των Εφήβων.


ΜΙΑ ΟΜΙΛΙΑ
Από ομιλία που εκφώνησε την περασμένη χρονιά στην Βουλή των Εφήβων ο Καθηγητής της Γλωσσολογίας Γεωργίος Μπαμπινιώτης είναι το παρακάτω ενδιαφέρον απόσπασμα:

Λόγος στη Βουλή των Εφήβων
Καθηγητού Γεωργίου Μπαμπινιώτη
πρ. Πρυτάνεως του Πανεπιστημίου Αθηνών
Προέδρου του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού



Φίλες και Φίλοι Έφηβοι Βουλευτές,
(...) Τις ώρες που θα βρίσκεστε σ’ αυτόν τον χώρο και όσο θα γνωρίζετε τις λειτουργίες και τις δυνατότητες τής δημοκρατικής κατάκτησης που λέγεται Βουλή των Ελλήνων, θα συνειδητοποιήσετε –είμαι βέβαιος– την καθοριστική σημασία αυτού τού θεσμού, που αποτελεί σημείο αναφοράς για τη ζωή κάθε χώρας.


Από τη δική σας λειτουργία ως Εφήβων Βουλευτών ας αναδυθούν και ας αναδειχθούν η παρρησία, ο αυθορμητισμός, η φρεσκάδα τής σκέψης, η αγνότητα των προθέσεών σας, η ειλικρίνεια τής κριτικής σας, αλλά και αυτό που βιολογικά και πνευματικά σάς ξεχωρίζει από εμάς τους μεγάλους: η φαντασία και το δημιουργικό όνειρο, το όραμα. Γιατί το όραμα στους νέους δεν είναι ουτοπία. Είναι δικαίωμα. Γίνεται απαίτηση. Μετασχηματίζεται σε διεκδίκηση. Εμπνέει και συνταράσσει. Έναντι τής στυγνής λογικής που ορίζει και περι-ορίζει τη σκέψη μας, το όραμα διαπερνά το συν-αίσθημα, συγ-κινεί, συν-επαίρνει, δεν γνωρίζει φραγμούς. Περνάει σ’ αυτά που μάς βγάζουν από το τέλμα, τον συμβιβασμό, τον εφησυχασμό. Σ’ αυτά που μάς ξεβολεύουν, που κάνουν τη σκέψη μας να πάρει ανάποδες στροφές! Να δει την αθέατη όψη των πραγμάτων.


Γιατί το όραμα δεν σημαίνει κατάργηση τής λογικής. Είναι μια άλλη λογική. Όπως ένας άλλος κόσμος, με τη δική του λογική και με αδιάσπαστη αναφορά στο όνειρο, είναι και η ποίηση. Που με τον δικό της τρόπο μάς θυμίζει την ουσία τής ζωής. «Πάρε τη λέξη μου, δώσε μου το χέρι σου», μάς λέει ο Εμπειρίκος, καλώντας μας στον κόσμο μιας άλλης πραγματικότητας, στον κόσμο τής ποίησης. Συγχωρήστε μου την αναφορά στην ποίηση, γιατί πιστεύω ότι η ποίηση, με την ελευθερία που παρέχει στην ανθρώπινη σκέψη, βρίσκεται πιο κοντά στην ψυχή, στα πετάγματα τής σκέψης και στη λαχτάρα των νέων για ζωή –ό,τι πιο γνήσιο, πιο υγιές και πιο ζωντανό.


Μιλώντας για όραμα και όραμα των νέων, θα πω ότι κύριο όραμα και απαίτηση και διεκδίκηση των νέων πρέπει να είναι το όραμα μιας καλύτερης Παιδείας –μιας παιδείας ουσιαστικής, χρήσιμης, ζωντανής, ελκυστικής αξιόπιστης, δημιουργικής.


Παιδεία και ιδιαίτερα «σχολική παιδεία» σημαίνει ολόπλευρη καλλιέργεια τής προσωπικότητας τού μαθητή. Μια καλλιέργεια που επιτελείται θεσμικά και οργανωμένα μέσα από την Εκπαίδευση, μέσα από το Σχολείο. Με γνώσεις από διάφορα γνωστικά πεδία, οι οποίες όμως δεν αποτελούν αυτοσκοπό∙ σκοπός τους είναι να αφομοιωθούν, να συσχετιστούν, να αξιολογηθούν και να οδηγήσουν στη γνώση∙ στη γνώση σε ενικό. Στο να συνειδητοποιήσουμε, στο να γνωρίσουμε δηλ. εις βάθος τον εαυτό μας και τους άλλους, τον κόσμο που μάς περιβάλλει.


Αυτό προϋποθέτει και γνώση και κρίση. Και γνωστική και κριτική ικανότητα. Αλλά –για να είναι πλήρης, υγιής και σωστή– αυτή η γνώση προϋποθέτει και «συναισθηματική νοημοσύνη»: καλλιέργεια των συναισθημάτων μας, ανάπτυξη ευαισθησίας και ευαισθησιών. Η συν-είδηση, μη το ξεχνάμε, πάει μαζί με τη συν-αίσθηση: την αίσθηση τού εαυτού μας και των άλλων και μάλιστα την καλή αίσθηση (την ευ-αισθησία). Θα προσέθετα και μιαν άλλη απαραίτητη αίσθηση, την αίσθηση ορίων: τα όρια τού εγώ, τα όρια τής γλώσσας, τα όρια τού κόσμου, τα όρια απ’ όπου αρχίζει ό,τι υπάρχει πριν, πέρα και πάνω από εμάς, τα όρια μεταξύ τού Θεού και τού ανθρώπου και η υπέρβαση αυτών των ορίων με τη «θέωση» τού ανθρώπου κατά την ορθόδοξη διδασκαλία τής πίστης μας. Αυτή την καλλιέργεια πρέπει να εξασφαλίζει η σχολική εκπαίδευση.


Και συγχρόνως η Εκπαίδευση πρέπει να εξοικειώνει τον νέο άνθρωπο με το σύστημα αξιών τής χώρας του, δηλ. με τον πολιτισμό του. Αλλά και με άλλα συστήματα αξιών, με άλλους πολιτισμούς –πράγμα που θα διευρύνει τον ορίζοντα (δηλ. τα όρια) τής σκέψης μας, θα συμφιλιώσει την ταυτότητα με την ετερότητα, θα κατοχυρώσει τον σεβασμό τού άλλου, των διαφορετικών ιδεών, των διαφορετικών αξιών, την κατάκτηση μιας εσωτερικής ανεκτικότητας που είναι άλλο πράγμα από μια έξωθεν επιβαλλόμενη ανοχή.


Εξασφαλίζει άραγε στο Ελληνόπουλο το ελληνικό σχολείο αυτή την καλλιέργεια; Χωρίς να είναι ένα «κακό σχολείο», το ελληνικό σχολείο είναι ακόμη προσανατολισμένο στην παροχή επιφανειακών και πρόσκαιρων γνώσεων γύρω από έναν άξονα που έχει προκαθορίσει η ελληνική κοινωνία, εννοώ την εισαγωγή στα Πανεπιστήμια. Αυτό θεωρεί ως καταξίωση η ελληνική κοινωνία, αυτό κυριαρχεί ως μέριμνα στην ελληνική οικογένεια κι αυτό, με τη σειρά του, προσπαθεί να δώσει το ελληνικό σχολικό σύστημα.
Απ’ όσα είπαμε ήδη, είναι φανερό ότι ο προσανατολισμός αυτός είναι λανθασμένος. Γενικότερα, το σχολικό μας σύστημα είναι αποπροσανατολισμένο και, γι’ αυτό, και απορρυθμισμένο.


Χρειαζόμαστε μια νέα αντίληψη τού σχολείου: άλλους στόχους, άλλο κλίμα, άλλο σύστημα, άλλη κατάρτιση των δασκάλων μας. Ένα σχολείο ουσίας – ουσίας ύπαρξης, ουσίας πνεύματος, ουσίας ψυχής, ουσίας ζωής. Ένα σχολείο που θα ελκύει τον μαθητή, που θα τον θέλγει, που θα το αγαπάει. Ένα σχολείο «ερωτικό» –επιτρέψτε μου την έκφραση, γιατί αυτή αποδίδει την έννοια. Ένα σχολείο που δάσκαλος και μαθητής θα λαχταρούν πότε να πάνε –όχι πότε να φύγουν, όπως συμβαίνει πολύ συχνά σήμερα. Ένα σχολείο «όαση» μέσα στην «κόλαση» που έχει καταντήσει η ζωή μιας όλο και περισσότερο ανταγωνιστικής και καταναλωτικής κοινωνίας, μιας κοινωνίας η οποία στέργει τις ανισότητες και υποτιμά τις ευαισθησίες. Ένα σχολείο που η εξοικείωση τού μαθητή με την τέχνη (τη μουσική, τη ζωγραφική, το θέατρο, τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, τη δημιουργική γραφή) δεν θα θεωρείται πάρεργο ή περίεργη, ούτε θα αποτελεί «ολοκαύτωμα» στις γνώσεις, αλλά θα συνιστά βασικό παράγοντα παιδείας, αφού θα προετοιμάζει τους αυριανούς θεατές, τους αυριανούς ακροατές, τους αυριανούς αναγνώστες, τους αυριανούς ευαίσθητους και καλλιεργημένους πολίτες τής κοινωνίας μας.


Επειδή ζούμε, έχουμε το προνόμιο να ζούμε, σ’ ένα ελεύθερο δημοκρατικό πολίτευμα, μπορούμε –και είναι κυρίως χρέος δικό σας των νέων αλλά και δικό μας– να ζητήσουμε, να απαιτήσουμε, να πιέσουμε, να παλαίψουμε για μια καλύτερη, ουσιαστική και ποιοτική παιδεία στη χώρα μας, όχι μόνο γιατί άλλες χώρες διαθέτουν ήδη αυτή την παιδεία, αλλά και γιατί αυτά τα ιδανικά, αυτές οι ιδέες κι αυτή η λαχτάρα για μια βαθύτερη παιδεία πήγασαν κι εδραιώθηκαν σ’ αυτόν τον τόπο, σ’ αυτή την πατρίδα.

Φίλες και φίλοι Έφηβοι Βουλευτές,

Τελειώνω με μιαν απλή και ειλικρινή ευχή: Η γνώση και η εμπειρία που θα αποκτήσετε αυτές τις μέρες από τη συμμετοχή σας στη Βουλή των Εφήβων, ας γίνει το κέντρισμα για ν’ αρχίσετε να αγωνίζεστε κι εσείς για ό,τι δίνει νόημα στην ανθρώπινη ύπαρξη και καταξιώνει τη ζωή μας σ’ αυτόν τον κόσμο.




(Το πλήρες κείμενο της ομιλίας δημοσιεύεται στον Συλλογικό Τόμο του Συνδέσμου Επιστημόνων Πειραιώς "Ονειρεύομαι μια Οικογένεια κι ένα Σχολείο", των εκδόσεων ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ ενώ ένα μέρος δημοσιεύθηκε και απο το ιστολόγιο του εν λόγω Συνδέσμου).