Μνήμη Κωστή Παλαμά με 2 ποιήματα: Εβδομήντα χρόνια από την κοίμησί του. 2 poesie di Kostis Palamas in sua memoria; 27.02.1943-27.02.2013

«Χρωστάμε σε όσους πέρασαν, /θα έρθουν, θα περάσουν, /Κριτές, θα μας δικάσουν, / οι αγέννητοι, οι νεκροί» 

Στα εβδομηντάχρονα της κοίμησης του κορυφαίου και εθνικού μας λογοτέχνη από την Πάτρα, του ποιητή της «Ασάλευτης Ζωής», του «Δωδεκάλογου του Γύφτου», της «Φλογέρας του Βασιλιά», αλλά και του «Ολυμπιακού Ύμνου», του ελληνόψυχου Κωστή Παλαμά. 
Δυο όχι από τα γνωστά του ποιήματα, ένα τετράστιχο και ένα δεκατετράστιχο. Αντί για λουλούδια. Στην ιερή μνήμη του...

 28 Φεβρουαρίου 1943

Εβδομήντα χρόνια μετά, όχι χωρίς τρόμο, αναρωτιόμαστε: 
Σήμερα αυτή η Ελλάδα, πού να ακουμπήση; 

Α΄

1 Ιανουαρίου 187…

                            Εν Μεσολογγίω

Είν’ όλα νέα σήμερον,

Έτος δωρήματα, ελπίδες.

Και μόνον την καρδίαν μου

Αρχαίαι δέρουν καταιγίδες…

                                   Κωστής Παλαμάς

(Περ. Μη Χάνεσαι, Ιαν 1882)

Β΄ 

Μολώχ

Τῶν Ἑλλήνων τὴν πατρίδα
βάρβαροι τὴν ἀτιμάζουν!
Ὅπου ἀνθοπετοῦσαν οἱ Ἔρωτες
παραδέρνει ἡ νυχτερίδα.
Στὴ νυχτιά μας μιὰ πυγολαμπίδα,
τῶν ἀρχαίων ἡ μνήμη, ψευτοφέγγει
κ᾿ εἶναι μιὰ νυχτιὰ ποὺ δὲν τὴ διώχνεις,
τοῦ παντοτινοῦ μας ἥλιου ἀχτίδα!
Καὶ πατρίδα καὶ ψυχὴ ρουφᾶν
βάρβαροι ἀπὸ βάθη καὶ ἀπὸ ὕψη.
Κι ὅταν, μ᾿ ἕνα τρίσβαθο ὤχ!
τῶν Ἑλλήνων θεέ, ρωτοῦμε σέ:
«Εἶσ᾿ ἐσὺ ὁ ξανθὸς Ἀπόλλωνας;»
Ἀποκρίνεσαι:-«Εἶμ᾿ ἐγὼ ὁ Μολώχ!»

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ (1869-1943)