Το ποίημα ΛΑ΄ Γρηγορίου του Θεολόγου: Δυο απόπειρες έμμετρης νεοελληνικής απόδοσης (υπό Α.Σ). La poesia XXXI di San Gregorio il Teologo: due tentativi di traduzione in neogreco (da A. Sellenidis) .Gregory the Theologian's Poem XXXI: Two Attempts into a Modern Greek Lyrical Translation (by Alex. Sellenides).

 

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ (Του ..."μεταφραστού"):

Το εξομολογητικό ύφος του Γρηγορίου, τό χω ξαναπεί, είναι ένα απο τα χαρακτηριστικά της ποιητικής του φωνής. Ακούστε την απο τα βάθη των αιώνων σ’ αυτό το ποίημα.

Μοιάζει σπαρακτικό παράπονο πονεμένου και απο πολλά και πολλούς κατατρεγμένου ταπεινού ανθρώπου. Κι όμως είναι παράπονο που είναι έμμετρα διατυπωμένο απο την πέννα και το στόμα ενός γιγαντιαίου κατα το πνευματικό ανάστημα ανθρώπου, ενός αναγνωρισμένου ήδη απο την εποχή του Έλληνα Σοφού και Χριστιανού Αγίου.

Στο συγκεκριμένο ποίημα είχα προ ημερών την έμπνευσι να ετοιμάσω μια μετάφρασι. Μου πήρε κάποιες μέρες να κατασταλάξω σε κάτι έμμετρο με βάσι ρυθμό κάπως παρόμοιο με του πρωτοτύπου αρχαίου κειμένου (δωδεκασύλλαβο). Πάνω που την ολοκλήρωνα, άνοιξα ένα σκονισμένο βιβλίο και τί βρήκα ; Πάνω σε ένα πρόχειρο χαρτί μια (απο 20ετίας; ) άλλη μετάφρασί μου στο ποίημα!? Έμμετρη κι αυτή, αλλά η απόδοσι του ποιήματος του Γρηγορίου ήταν σε νεοελληνικό ιαμβικό 15σύλλαβο!

Τί να πώ, τώρα, για το ...μυαλό μου;

...................................................

: 

ΠΌΘΟΣ ΤΟΥ͂ ΘΑΝΆΤΟΥ

Δὶς, οἶδα τοῦτο, φεῦ δὶς ἐπτερνισμένος·

Εἰ μὲν δικαίως, προσδέχοιθ' ὑμᾶς Θεός·

Εἰ δ' οὐ δικαίως, προσδέχοιθ' ὅμως Θεός·

Οὐδὲν γὰρ ὑμῶν οὐδὲ ὣς καθέξομαι.

Πλὴν ἐκλέλοιπα, καὶ ποθῶ λύσιν κακῶν.

Τῶν μὲν παρόντων εἰμὶ πάντων ἔμπλεως,

Πλούτου, πενίας, χαρμονῶν, οὐ χαρμονῶν,

Δόξης, ἀτιμίας τε, δυσμενῶν, φίλων·

Τῶν δ' οὐ παρόντων εὔχομαι πεῖραν λαβεῖν.

Πέρας λόγου· τολμῶ δὲ, καὶ δέχου λόγον·

Εἰ μηδέν εἰμι, Χριστέ μου, τίς ἡ πλάσις;

Εἰ τίμιός σοι, πῶς τόσοις ἐλαύνομαι;

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ

(ΕΠΗ ΙΣΤΟΡΙΚΑ “Περι εαυτου” ΛΑ΄, Migne XXXVII, 1299)

 

..........................................................................

 

ΔΟΚΙΜΗ Α΄ 

ΠΟΘΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ 

 

 

ΔΟΚΙΜΗ Β΄ 

[ ΥΓ (του ...μεταφραστου!) :

Είν’ αλήθεια οτι κι οι δύο μ’ αρέσουνε, αλλά και στις δύο κάθε φορά που τις κοιτάζω, βρίσκω ψεγάδια. Μέχρι να αποφασίσω κάτι άλλο (non c’ e΄ due senza tre?) τις δημοσιεύω και ...έχει ο Θεός!