Για τον καλό πατριωτισμό των …Ουκρανών (κι όλων των άλλων). Κι άλλη εύστοχη απάντησι σε δεξιούς κι αριστερούς εθνομηδενιστές (1 κείμενο του Γ. Σιούλα)

Μ’ άρεσε τόσο που είπα να μην αλλάξω ούτε την συνοδεύουσα φωτογραφία. Ο λόγος για το σημερινό κείμενο το οποίο είναι αναδημοσίευσι χθεσινής ανάρτησης του παιδικού φίλου και κουμπάρου μου Γιώργου (κι αυτήν τη φορά από την ιστοσελίδα του).   

Ουδέν (έτερον) σχόλιον!

....................................

Η εισβολή των Ρώσσων στην Ουκρανία είχε ένα ευεργετικό αποτέλεσμα για τινάς εξ ημών στην ...φαιδρά πορτοκαλέα: Εκεί που κάποιοι έβγαζαν σπυριά με τις Πατρίδες, τα έθνη, τα κράτη, τις σημαίες και εξαπέλυαν μύδρους κατά των Ελλήνων πατριωτών, τώρα στο πρόσωπο όχι τόσο των αθώων αμάχων, αλλά των πάνοπλων αγωνιστών της ελευθερίας Ουκρανών πατριωτών, εμβαπτίζονται στα νάματα του πατριωτισμού αλαλάζοντες παιάνες θριάμβων και ταμπουρλίζοντες κύμβαλα πολέμου!

Υ,Γ. Ελπίζω να δείξουν το ίδιο ενδιαφέρον για τα θύματα των ''συμπατριωτών'' τους στην ιστορία, αν και είμαι δύσπιστος. Συνήθως στο παρελθόν όταν μιλούσε κανείς για Κύπρο, θεωρούσαν μέσα από την διεθνιστική τους παιδεία, ότι ως πρωτεύον έπρεπε να καταγγελθούν οι αίτιοι και όχι οι εισβολείς Τούρκοι του Αττίλα. Η θεώρησή τους ήταν ότι πρώτα πρέπει να συντριβούν οι Έλληνες πατριώτες, που τους βαφτίζουν πάντα φασίστες, ύστερα -τότε- οι ΗΠΑ και η CIA δηλ. ''φέξε μου και γλίστρησα ''και τώρα βέβαια οι Ρώσσοι -τότε Σοβιετικοί ιμπεριαλιστές - και κάπου μακριά οι Τούρκοι εισβολείς. Κάπως σαν τώρα.

Μικρή χώρα είμαστε, λίγο πολύ όλοι ξέρουμε την ιδεολογική και πολιτική προέλευση του καθενός μας και τι προπαγάνδα ανοησίας φάγαμε για 50 χρόνια.

Βέβαια δεν είμαι κατά των οβιδιακών μεταβολών και δεν πιστεύω ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν ν΄ αλλάξουν, όμως παραμένω δύσπιστος στις αγαθές και θεολογικές προσεγγίσεις του Καλού και του Κακού.

Τους αφιερώνω το ποίημα του Άγγελου Βλάχου. (τμήμα)

''Ξεύρεις την χώρα που ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα,
που κοκκινίζει η σταφυλή και θάλλει η ελαία;

Ω δεν την αγνοεί κανείς, είναι η γη η Ελληνίς''.

 

Γιώργος Σιούλας

(πηγή)

ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΕΠΟΣ: Μια εύστοχη απάντησι σε νεομαρξιστή και μία αγωνιστική υπενθύμισι με ποιήματα και τραγούδια. Ricordo della lotta x la liberta’ dell’ ellenismo cipriota (01.04.1955); Con 2 canzoni, 2 poesie ed una risposta di un amico mio a un giovane marxista.

Πάνω που προβληματιζόμουν προχθές για το στήσιμο της σημερινής επετειακής ανάρτησης στο Ιστολόγιο, έπεσα απάνω σε μία άλλη ανάρτησι του φίλου και κουμπάρου μου Γιώργου Σιούλα στην  σελίδα του στο Facebook. Ο παιδικός μου φίλος εκτός απο διαχειριστής ιστοσελίδας με θέμα την Ἱστορία της Σύγχρονης Ελλάδος 1909-1974" τυγχάνει ρέκτης συλλέκτης ποικίλων memorabilia και δεινός ιστορικός ερευνητής/μελετητής, διαθέτων ιδιαιτέρως βαθύ γνωστικό περί την αριστερά ιδεολογία και ιστορία υπόβαθρο. Στο κείμενό του περιγράφει πως αποστόμωσε κάποιον αρνητή της ΕΟΚΑ και εμμέσως του Κυπριακού Απελευθερωτικού Αγώνα. 

Το εορτολογικό υλικό το βάζω απο κάτω· σαν παράρτημα. 

[Καί η πιο πάνω 1η φωτογραφία καί η επόμενη που ακολουθεί είναι παρμένες απο την σελίδα του φίλου μου]

Α.  Το αποστομωτικό post του φίλου μου:

"Επιμελώς τα τελευταία 30 χρόνια μας κρύβουν την δράση για την Ένωση με την Ελλάδα των Κυπρίων αδελφών μας. Ανεξάρτητα από το πραγματοποιήσιμο του οράματος, τέτοια οράματα πρέπει να μείνουν στο ντουλάπι με τους σκελετούς. Τώρα είναι καιρός για καμιά ...συμφωνιούλα, όποια να ΄ναι.

Συγχέουν τον αγώνα αυτόν της ΕΟΚΑ με την γελοία ΕΟΚΑ Β΄ για να εξαφανίσουν την πραγματική ιστορία.

Όταν πήγα στα Φυλακισμένα Μνήματα πήρα ένα μπρελόκ με το έμβλημα της ΕΟΚΑ. 

Μετά από κάποιο διάστημα συναντήθηκα τυχαία με ένα διδακτορικό φοιτητή του κλίματος ''η ανακἀλυψη του ταξικού αγώνα στο έπος του λαού το ΄40''· όταν είδε το σήμα της ΕΟΚΑ μου απεύθυνε με ύφος ανακριτή της Στάζι το ερώτημα : 

--Το σήμα της ΕΟΚΑ; 

Είχα από πάντα την απάντηση. 

-- Κρίμα που είσαι και υποψήφιος διδάκτωρ και δεν γνωρίζεις το έργο του Μάο Τσετούνγκ! Με κοίταξε εμβρόντητος και άφωνος. Συνέχισα να μπήγω στριφτά το μαχαίρι της υπεροπλίας των γνώσεών μου στον μαρξισμό. -- Ο Μάο Τσετούνγκ υμνεί τον απελευθερωτικό αγώνα των Κυπρίων κατά της αποικιοκρατίας. 

Η σεμνή τελετή έλαβε τέλος, έκτοτε χαίρω μεγαλύτερου σεβασμού."

 

Γεώργιος ΣΙΟΥΛΑΣ

 

..................................

 

Β. Δυο ποιήματα και 2 τραγούδια (ως τυχαία επετειακή πρότασι για  ένα σημερινό ας πούμε Κρυφό Σχολειό).

1. Ποίημα 

 

Άδεια θρανία

Διάβασα τον κατάλογο

και σείς λείπατε,

γράφατε την ορθογραφία σας στους τοίχους.

Διάβασα τον κατάλογο

και σείς βρισκόσαστε στα οδοφράγματα.

Διάβασα τον κατάλογο

και σείς γράφατε στις φυλακές

στα μικρά σας γόνατα

την Ιστορία του Ανθρώπου.

Κι έγραψα στον κατάλογο:

όλοι παρόντες!

και πλάι το βαθμό του καθενός σας:

Άριστα!

Ανδρέας Παστελλάς

 

2. Ποίημα

ΣΤΗ ΔΟΚΟ ΤΗΣ ΑΓΧΟΝΗΣ
Εις μνημόσυνον

Μου λες να ξεχάσω τα παιδιά στην αγχόνη
να παραμερίσω όλο εκείνο το πολύ μου πάθος
για τη λευτεριά της Πατρίδας.
Να παραδώσω στην πυρά όλα εκείνα
«τα δια χειρός ηρώων» επιθανάτια γράμματα
που τα διαβάζω κάτ’ επανάληψη
και με κρατούν άγρυπνο.
Εγώ σου λέω δεν μπορώ.

Μια ζωή τώρα τις μεταμεσονύκτιες ώρες
με πιάνει ρίγος σαν ακούω τα βήματά τους να οδεύουν.
Σαν ακούω τα τραγούδια τους να δυναμώνουν.
Σαν τέλος ακούω να πνίγεται μαζί τους
δολοφονημένος
ο Ύμνος της Ελευθερίας
ύστερ΄ ακριβώς απ΄ τον ξερό γδούπο της ανοιγμένης
καταπακτής.

Ω! τα κορμιά τους έτσι που αιωρούνται δεκαετίες
τώρα στη δοκό της αγχόνης!
Ω! τ΄άγια κορμιά τους δεκαετίες τώρα
που ΄ναι θαμμένα στα Φυλακισμένα Μνήματα!

Γιώργος Πετούσης

..............................

 1ο Τραγούδι "Καρπασία" (Βασίλης Καζούλης)

 

dir(Οι στίχοι του τραγουδιού τού Βασίλη κ.ά. βλ. εντός του Νέου Παλαμήδη)

>2ο Τραγούδι "Καρτερούμεν" (Γιώργος Νταλάρας)