Τριάντα χρόνια χωρίς τον Ελύτη: Τρία επτάστιχα απ τους Προσανατολισμούς του. Trent'anni senza Elytis (1911-1996): Tre poesie da 7 versi dalle sue "Orientazioni".

 

Οδυσσέας Ελύτης   ( Ηράκλειο,  2 Νοεμβρίου  1911 -  Αθήνα,  18 Μαρτίου 1996)

Bραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1979...

Σήμερα συμπληρώνονται 30 χρόνια χωρίς τον μεγάλο Νεοέλληνα ποιητή. Μας άφησε αυξάνοντας την πνευματική μας ορφάνια, αλλά μας έμειναν κληρονομιά ανεκτίμητη οι γεμάτοι Ελληνικό Φώς στίχοι του…

 

ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ

ΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛ 

 

ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΥΤΗ (Απ' τους "Προσανατολισμούς")

--Γιατί επτάστιχα; 

--Λίγη πυθαγόρεια “αριθμολαγνεία” και εσωτεριστική "προκατάληψι" υπερ του αριθμού ΕΠΤΑ, την είχε ο ποιητής του Άξιον Εστί. Ιδιαίτερα -για να μην πώ απροκάλυπτα- την παρουσίασε στην (ουσιαστικά πρώτη) ποιητική συλλογή του “Προσανατολισμοί” (1940). Απο κοινού με μια υπο όρους κατάφασι στον νεοφερμένο τότε Υπερρεαλισμό. 

Για αμφότερα τον συμπάθησα απο την πρώτη στιγμή της γνωριμίας μου με την γαλαζοκύματη και ηλιόλουστη λυρική ποίησί του…

...

 

1. ΩΡΙΩΝ 1 

 

 

2. ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΕΠΤΑΣΤΙΧΟ 3

 

3. ΑΙΘΡΙΑ 6

...

...

 ...

Υ.Γ.

 

1. Τρία απο τα επτά πολυαγαπημένα μου… Τα επόμενα τέσσερα, μπορεί να περιμένουν...

 

 2. Για το επτά, αλλά και τους "Προσανατολισμούς" έχω ξαναγράψει κάτι στο Ιστολόγιο: 

 

"... ένας νέος κέντρωνας, απο προσεκτική ανθολόγησι στην αγαπημένη συλλογή (...)  «Προσανατολισμοί». Πρόκειται για ένα επτάστιχο –καθόλου τυχαίο για τον «επταδολάτρη» Ελύτη, ο οποίος στους «Προσανατολισμούς» συμπεριφέρεται χαρακτηριστικά «επταδικά» (προσέχοντας τον αριθμό επτά και τα πολλαπλάσιά του)..." 

  

© 2026AlexandrosSoilemezis

Στα εκατόχρονα του καβαφικού ποιήματος «Εις Ιταλικήν παραλίαν». Cento anni dalla poesia “In spiaggia italiana” di Costantino Cavafis.

Ο Καβάφης (για εμένα όπως έχω επανειλημμένα πεί και γράψει Ελληνικώτατος, άρα και εθνικός ως ένα βαθμό, ποιητής) εν μέσω εθνικής καταστροφής (3 μόλις χρόνια μετά την Μικρασιατική καταστροφή, το 1925 ο απόηχος είναι εντονότατος και το εθνικό τραύμα χαίνει), γράφει το παρακάτω ποίημα για να εκφράσει με τον ιδιοπρόσωπο λυρικό του τρόπο (ψευδο-ιστορική σκηνοθεσία, κλασσική επιγραμματικότητα, καβαφική ειρωνεία) την δική του συγκίνησι. Παραλληλίζει το ιστορικό γεγονός της Μικρασιατικής Καταστροφής με το αντίστοιχο της καταστροφικής για τους συνασπισμένους Έλληνες της Πελοποννήσου (Αχαϊκή Συμπολιτεία - O Αλεξανδρινός έχει και άλλο, ακόμα πιο εύγλωττο, σχετικό ποίημα) τελευταίας στην ουσία μάχης που έγινε το 146 π.Χ στην Κόρινθο (Μάχη της Λευκόπτετρας) και που σήμανε την κατάληψι όλης της Πελοποννήσου απο τους Ρωμαίους... 

Να σημειώσουμε την σημαντική ιστορική λεπτομέρεια: μετά απο αυτήν την συντριπτική μας ήττα, οι Ρωμαίοι με αρχηγό τον ύπατο Λεύκιο Μόμμιο προέβησαν σε παραδειγματική γενοκτονία των Ελλήνων της περιοχής, σφάζοντας όλον τον ανδρικό πληθυσμό, σκλαβώνοντας τα γυναικόπαιδα και ισοπεδώνοντας/πυρπολώντας τα σπίτια της Κορίνθου…

Στην ψευδο-ιστορική σκηνοθεσία του ποιήματος, ο δραματικός χρόνος είναι το 146 π.Χ. Το εναρκτήριο έτος της Ρωμαιοκρατίας σ’ ολόκληρο τον κυρίως Ελληνικό Κόσμο.

Ο δραματικός χώρος: μια παραθαλάσσια Ελληνική Αποικία της Ιταλίας κάπου στην πάλαι ποτέ σφύζουσα απο τον ελληνικό Πολιτισμό Μεγάλη Ελλάδα (=Καλαβρία και Σικελία. ήδη, απο χρόνια τότε, το 146, κατακτημένη απο την Ρωμαϊκη αναδυόμενη Αυτοκρατορία).

Πρωταγωνιστής είναι ένας Έλληνας απο την ιστορικά ελληνική αυτή περιοχή της Ιταλίας ("Ἰταλιώτης “), είναι ανέμελος νεαρός, είναι πλούσιος γόνος και φέρει το (καβαφικώς πεποιημένον) όνομα Κήμος Μενεδώρου.

Στο θέαμα της άφιξης του στόλου των νικητών Ρωμαίων με την λεία απο την Ελλάδα, ο νέος συνειδητοποιείται και μελαγχολεί...

Εἰς Ἰταλικὴν παραλίαν

Ὁ Κῆμος Μενεδώρου,   Ἰταλιώτης νέος,

τὸν βίον του περνᾶ     μέσα στὲς διασκεδάσεις·

ὡς συνειθίζουν τοῦτο      οἱ ἀπ’ τὴν Μεγάλη Ἑλλάδα

μὲς στὰ πολλὰ τὰ πλούτη   ἀναθρεμένοι νέοι.

Μὰ σήμερα εἶναι λίαν,     παρὰ τὸ φυσικό του,

σύννους καὶ κατηφής.      Κοντὰ στὴν παραλίαν,

μὲ ἄκραν μελαγχολίαν     βλέπει ποὺ ἐκφορτώνουν

τὰ πλοῖα μὲ τὴν λείαν       ἐκ τῆς Πελοποννήσου.

 

Λ ά φ υ ρ α  ἑ λ λ η ν ι κ ὰ·   ἡ   λ ε ί α  τ ῆ ς  Κ ο ρ ί ν θ ο υ.

Ά, σήμερα βεβαίως        δὲν εἶναι θεμιτόν,

δὲν εἶναι δυνατὸν        ὁ Ἰταλιώτης νέος

νά 'χει γιὰ διασκεδάσεις   καμιὰν ἐπιθυμίαν.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ (1925)

113 χρόνια από τη Θυσία του Λορέντζου Μαβίλη. Αναδημοσιεύοντας ένα ωραίο επετειακό κείμενο για τον μεγάλο Πατριώτη – Ποιητή (και Σκακιστή)! Omaggio ai 113 anni dal sacrificio di Lorenzo Mavilis, nostro grande poeta, giocatore di scacchi e patriota!

 

Με πρόλαβε ο εκλεκτός διαδικτυακός (FB) φίλος Στυλ. Καβάζης και μάλιστα κατα αρκετές ημέρες πριν την σημερινή επέτειο στην απόδοσι τιμής στον μεγάλο πατριώτη και ήρωα.  "Βιάστηκε" να δώσει στην δημοσιότητα την ανάρτησί του, αλλά την έκανε τόσο ωραία και πλήρη, που με απαλλάσσει απο την προσπάθεια να ξαναγράψω κάτι προσωπικό στην διαιώνισι του μεγαλείου του ποιητή-σκακιστή Λορέντζου Μαβίλη! Σπεύδω λοιπόν να αναδημοσιεύσω κατα το μεγαλύτερο μέρος του το εξαιρετικό του κείμενο.

Να θυμίσω, βεβαίως, στους φίλους τού Νέου Παλαμήδη οτι εκτός απο κανα δυο λογάκια πεζά εδώ στο Ιστολόγιο, διοργάνωσα καί δύο αφιερωματικά Σκακιστικά Τουρνουάστην Χαλκίδα και, ακόμα, έκανα καί μια λυρική απόπειρα να εκφράσω την αγάπη μου στο πρόσωπο και το έργο του του Dr Greco!

Συγχαίρω και ευχαριστώ τον εξαίρετο φίλο!

…………………………………………………….

 

113 χρόνια από τη Θυσία του Λορέντζου Μαβίλη – Ο Ήρωας των Σονέτων και της Ελευθερίας

 

 

(...) Είναι γνωστόν ότι στο επιτάφιο επίγραμμα του Αισχύλου εκείνο που δοξαστικά τονίζεται δεν είναι το ποιητικό έργο του αλλά η συμμετοχή του στη μάχη του Μαραθώνα και η «ευδόκιμος αλκή» που επέδειξε. Ετσι κι αλλιώς, όμως, η περίπτωση του Αισχύλου αποτελεί ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ενός λαμπρού ποιητή που παίρνει ενεργά μέρος σε έναν πατριωτικό πόλεμο. 

Ανάλογο παράδειγμα πολεμιστή και ποιητή σχεδόν 2500 χρόνια μετά είναι ο Λορέντζος Μαβίλης, ο οποίος σκοτώνεται, ντυμένος το κόκκινο χιτώνιο των Γαριβαλδινών (για να μη φαίνεται το αίμα!), σε ηλικία 52 ετών, στον Δρίσκο, απέναντι από τα Γιάννενα, στις 28 Νοεμβρίου 1912. 

Ο Λορέντζος Μαβίλης είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες μορφές των γραμμάτων μας και όχι μόνο. Υπήρξε κάποτε αγαπημένος ποιητής πολλών και η σχετική βιβλιογραφία για το έργο του δεν είναι ευκαταφρόνητη, θεωρείται άλλωστε όπως αναφέρω και παραπάνω ο μεγαλύτερος σονετογράφος της Ελλάδας. Παρολα αυτά ο φλογερός πατριώτης και οραματιστής, εγκαταλείπει από νωρίς την «απραξία» και συμμετέχει ενεργά και απολύτως συνειδητά στους απελευθερωτικούς αγώνες του έθνους.

 

Το 1896 συμμετείχε στην επανάσταση της Κρήτης, πολεμώντας μαζί με τους αντάρτες στα κρητικά βουνά. Και το 1897, κατά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο, συγκέντρωσε εβδομήντα Κερκυραίους εθελοντές και όλοι τους πήγαν να πολεμήσουν στην σκλαβωμένη Ήπειρο, όπου και τραυματίστηκε στο χέρι. Τα έξοδα της εκστρατείας των εθελοντών τα κάλυπτε ο ίδιος.

Μερικά χρόνια αργότερα, ο Βενιζέλος τον παίρνει στο επιτελείο του και το 1910 ο ποιητής εκλέγεται βουλευτής Κέρκυρας του κόμματος των Φιλελευθέρων στη Β' Αναθεωρητική Βουλή.

Η ομιλία του στη Βουλή (16.2.1911) για το «γλωσσικό» άρθρο 107 του Συντάγματος αποτελεί την κορύφωση των αγώνων του για τη Δημοτική Γλώσσα και σταθμό στην ιστορία του γλωσσικού ζητήματος: Ο Επτανήσιος σολωμικός Μαβίλης, υπερασπίζοντας τη Δημοτική Γλώσσα μέσα στην Ελληνική Βουλή, είπε απευθυνόμενος στους καθαρευουσιάνους: "Χυδαία γλώσσα δεν υπάρχει. Υπάρχουσι χυδαίοι άνθρωποι. Και υπάρχουσι πολλοί χυδαίοι άνθρωποι ομιλούντες την καθαρεύουσαν". ("Εφημερίς των συζητήσεων της Βουλής", Β' Αναθεωρητική Βουλή, 1911, σελ. 689, συνεδρίασις 36).

Ο ακέραιος χαρακτήρας του και η μη προσαρμογή του στο ρεύμα της συναλλαγής που επικρατούσε (ρουσφέτι) συνετέλεσαν στο να μην εκλεγεί βουλευτής στις επόμενες εκλογές. Γράφει στο φίλο του Σ. Θεοτόκη: «Έχεις δίκιο εις όσα μου γράφεις, μα η πολιτική του Βενιζέλου είναι εθνική, για τούτο πρέπει να παραβλέψουμε τις αδυναμίες ή τις ασυνέπειες που παρουσιάζει. Όσο για μέ, αποφάσισα να μην πολιτευθώ άλλο. Θα αποτραβηχτώ από την πολιτική και θα περιμένω. Όταν σημάνει η σάλπιγγα, θα πάω και εγώ να αφήσω τα ελεεινά μου κότζια σε μια ρεματιά της ονειρεμένης μας πατρίδας».

Λίγο καιρό μετά τα λόγια του αυτά αποδείχθηκαν προφητικά και επιβεβαιώθηκαν με τον εμβληματικότερο τρόπο, όταν στις 28 Νοεμβρίου του 1912 έγινε επικεφαλής του λόχου των εθελοντών ερυθροχιτώνων Γαριβαλδινών και μαχότανε στο Δρίσκο, σε ένα ύψωμα έξω από τα Ιωάννινα. Την ώρα της μάχης μια σφαίρα τού διαπερνά τα μάγουλα και του σπάει τα δόντια. Καθώς μεταφέρεται αιμόφυρτος στο πρόχειρο νοσοκομείο, μια δεύτερη σφαίρα τον χτυπά στο στόμα.

 

Με τον τρόπο του θανάτου του σπουδαίου μας ποιητή πεθαίνει αργότερα κι ένας λογοτεχνικός ήρωας: Ο Καπετάν Μιχάλης του Νίκου Καζαντζάκη, που ανοίγει το στόμα του και φωνάζει «Ελευτερία ή...» Και χωρίς να τελειώσει τη φράση «μια μπάλα μπήκε μέσα στο στόμα του, μια άλλη πέρασε από το δεξό του μελίγγι και βγήκε από το ζερβό».

Όμως η τότε αιματηρή πραγματικότητα ξεπέρασε τη λογοτεχνική γραφίδα. Τα τελευταία λόγια του ισπανικής καταγωγής Έλληνα ποιητή ήταν τα εξής: «Περίμενα πολλές τιμές, αλλά όχι και την τιμή να πεθάνω για την Ελλάδα».

 

Σε μια εποχή όπου χαρακτηρίζεται είτε από την απουσία προτύπων (δηλαδή καθοδηγητικών εικόνων που διαμορφώνουν την προσωπικότητα, σμιλεύουν την ψυχή και το πνεύμα του παιδιού και του νέου ανθρώπου) είτε από την κατασκευή πλασματικών "ηρώων"και "προκάτ" επετείων, φαντάζει ανάγκη περισσότερο από ποτέ να αναδεικνύουμε περιπτώσεις τέτοιων ανθρώπων που υπηρέτησαν τα υψηλότερα ιδανικά και αξίες μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματος τους.

Αυτός λοιπόν ήταν ο Λορέντζος Μαβίλης, μια μορφή, ξεχασμένη από τους πολλούς στο πέρασμα του χρόνου, που όμως θα ζει μέσα στις καρδιές των αγνών Ελλήνων και θα φωτίζει, με την θυσία του, το δύσβατο μονοπάτι των ιδανικών και του βίου τους.

 

Υ.Γ. Κάποτε, οι άνθρωποι πέθαιναν για ιδανικά.

Σήμερα, τα ιδανικά πεθαίνουν μέσα στους ανθρώπους.Ίσως ήρθε η ώρα να ξαναθυμηθούμε τι σημαίνει τιμή, χρέος, Ελλάδα.

 

 

Στυλ. Καβάζης

 

[ΣΣ: Ολόκληρο το post εδώ. ]

 

 

 

 

Ένα επίκαιρο αφοριστικό επίγραμμα του Σελλενίδη για τα φοβικά κόμπλεξ των πολιτικών μας και ένα βίντεο για τις χθεσινές μειοδοτικές δηλώσεις του Πρωθυπουργού στο Βερολίνο.

1. Πρώτα η ποίησι, το καταφύγιό μας! Αντί άλλου πολιτικού σχολιασμού για την οικτρή εικόνα που παρουσιάζει η χώρα μας (καί) στα εθνικά θέματα και ειδικά στο φοβικό (ψοφοδεές ή κρυφοφιλοτουρκικό;) και με άρωμα μειοδοσίας σύνδρομο :

 

ΤΙΠΟΥΚΕΙΤΟΣ ή ΘΟΥ ΚΥΡΙΕ...

                 1. “Ακόμα και στο άκουσμα της λέξης πόλεμος είναι ικανοί να λιποθυμήσουν”

                                                      Π. ΚΟΝΔΥΛΗΣ (1943 – 1998)

                 2. “Είμεθα όλοι εντός…” Ανδρέας ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ (1935)

 

Είμαστε μέσα

 

Είμεθα πάντες 

 

εν τω μαλακισθήναι

 

του Θουκυδίδου.

 

ΑΛΕΞ. ΣΕΛΛΕΝΙΔΗΣ (2021)

 

[Σ.Σ.: Για το “ἐν τῷ μαλακισθῆναι” παραπέμπω τους αναγνώστες (όπως έκανα και με τους μαθητές μου) στο ωραιότατο χωρίο του Επιταφίου, ΘΟΥΚ. 2.43.6 ]

..........................................

2. ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ (για τις χθεσινές δηλώσεις στο Βερολίνο).

Ναί, ο Πρωθυπουργός του ελλαδικού κράτους μας, για μια ακόμη φορά, δέν τόλμησε να θίξει ούτε τα μεγάλα αφεντικά της Ευρωπαϊκής λεγόμενης Ένωσης για την κατάντια μας, ούτε να αναφερθεί στα δίκαιά μας σε σχέσι με τον προαιώνιο ασιατικό εχθρό μας, ούτε βέβαια να ψελλίσει την λέξι ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ...   

Οργή Μπαλτζώη για τα όσα είπε ο Μητσοτάκης στο Βελολίνο || ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ 15/05/2025

 

Με τις υγείες μας!

“Το κλίμα και το κρίμα”: Ένα αιρετικό ποίημα -βαφοπούλειον προσόμοιον- του Σελλενίδη . Una poesia satirica di Alex.Sellenidis (sulla crisi climatica); più un video altrettanto eretico su You Tube.

 Για την πρωτοτυπία ή το όποιο αισθητικό αποτέλεσμα του στιχουργήματος δεν πρόκειται φυσικά να σχολιάσω, αλλά η πρόθεσί μου ήταν να υπενθυμίσω σε όσους εκτιμούν την Νεοελληνική μας ποίησι την σημερινή επέτειο.

 

Σαν σήμερα 15 Σεπτεμβρίου πέθανε ο Γ. Βαφόπουλος. 1996, 27 χρόνια πρίν. Περι της τεχνικής και για το “βαφοπούλειον” του τίτλου, επιτρέψτε μου να παραπέμψω στην επετειακή ανάρτησι του 2016 εδώ, στον Νέο Παλαμήδη. Οι βιαστικοί φίλοι, ας διαβάσουν τουλάχιστον το τετράστιχό του “Ο Χρόνος”.

 

Όσο για τα 120 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΙ του, αν δεν βρώ τον απαιτούμενο χρόνο για το ιστολόγιο ή τον σύλλογό μας, θα φροντίσω να τιμηθεί η μνήμη του ποιητή και ευεργέτη της Θεσσαλονίκης στην πρώτη γραμμή του μετώπου, στο Σχολείο. Μέσα στην τάξι!

 

 

 

................................................................................................

 

ΤΟ ΚΛΙΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΙΜΑ

Το κλίμα είναι πρόφασι για ρίμα. Ή

το κλίμα είναι εύρημα για διάφορα. Ή

το κλίμα είναι κάτι που σκοτώνει…

Στον λαιμό του Θεού χαϊμαλί

σκοτεινοί το κρεμάνε σαν κρίμα.



Η 1κλιμ@ική  + allαγή είναι agenda στα Νταβός;

Η Κλιματική Αλλαγή δύναται να έχει καραμελόχρωμα και να χορηγείται σαν placebo.

H Κλιματική Αλλαγή είναι βίωμα για αρριβίστες και αντινατιβιστές

καθώς και αδέξιους καλαθοπλέκτες.

Όμως μπορεί σαφώς νά ‘ναι και χρήμα!

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΕΛΛΕΝΙΔΗΣ

(Χαλκίδα, Καλοκαίρι 2023)

 ....................................................................................

 

 

ΕΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟ ΒΙΝΤΕΟ

 

THIS IS crazy!! Are they CHANGING THE WEATHER?

Ο Κάλβος για την καταστροφή των Ψαρών (21-22 Ιουνίου 1824). 199 Anni dalla distruzuione di Psara (21 Giugno 1824); con un brano dalle Odi di Andrea Calvos)

 

 (…Massacro di migliaia di greci nel giugno 1824 da parte delle truppe turco-egiziane…) 

199 χρόνια απο την καταστροφή των Ψαρών. Η συλλογική μνήμη φθίνει... Οι ταγοί (και στα δύο ελεύθερα ελληνικά κράτη) σε ίδια και χειρότερη κατάστασι ετεροπροσδιοριζόμενης -αν όχι ξενοκρατούμενης-- νοοτροπίας με τους περισσότερους πολιτικούς του Αγώνα... Οι εθνικές αξίες κατασυκοφαντημένες πήγαν στα αζήτητα.

 Μαζί τους και η πατριωτική φωνή των ποιητών. Και (κατ' εξοχήν στα αζήτητα της νεοελληνικής "παιδείας") οι  φλογεροί στίχοι του Κάλβου... 

ΕΙΣ ΨΑΡΑ

(...)

 

Μία βοὴ σηκώνεται,

μία μόνη ἐπιθυμία,

καὶ ὡσὰν ἀκτίνα οὐράνιος,

ὡς φλόγα εἰς δάση εὐάνεμα

καίει τὰς καρδίας.

 

«Ὑπὲρ γονέων καὶ τέκνων,

»ὑπὲρ τῶν γυναικῶν,

»ὑπὲρ πατρίδος πρόκειται

»καὶ πάσης της Ἑλλάδος

»ὅσιος ἀγῶνας.

 

»Θαλπτήριον τῆς ἡμέρας

»φῶς, διὰ πάντοτε χαῖρε·

»καὶ σεῖς ὁποὺ εὐφραίνετε

»μὲ φωνὴν ἠδυόνειρον

»τῆς γῆς τὰ τέκνα,

 

»Χαίρετ᾿ ἐλπίδες. - Ἦλθε

»τῆς Ἄγαρ τὸ ὑπερήφανον

»σπέρμα· ἐπάνω εἰς τὰς ὄχθας

»τῶν Ψαρῶν, ἀλαλάζον

»σφόδρα, κατέβη.

 

»Ὦ πατρίς, τὴν ἑκούσιον

»δέξου θυσίαν»... -Αστράπτει.-

Σεισμὸς πολέμου ἀκούεται.

Ὑπὸ τύμβον ὑψήνορα

ἥρωες κοιμῶνται.

 

Ἐπὶ τὸ μέγα ἐρείπιον

ἡ Ἐλευθερία ὁλόρθη

προσφέρει δύο στεφάνους·

ἕν᾿ ἀπὸ γήινα φύλλα,

κ᾿ ἄλλον ἀπ᾿ ἄστρα. 

 

Ανδρέας Κάλβος, Λυρικά, Ωδή "ΕΙΣ ΨΑΡΑ", στροφές 19 – 24, στ. 91-120 - κριτ. έκδ. Filippo Maria Pontani, Ίκαρος, Αθήνα 1988