Εύγε στον βουλευτή Πολάκη! Απανωτές παρεμβάσεις υπέρ της ενεργειακής μας Αυτάρκειας.

 Απο τότε που έμαθα για το αριστοτέλειο τρίπτυχο "ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ, ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ" , το έκανα Σημαία. [Άν ποτέ φτιάξω οικογενειακό θυρεό, είναι πολύ πιθανό να διαλέξω αυτό απο άλλα ρητά, δικά μου ή ξένα.]  Με το λάβαρο αυτό που περιγράφει τα ουσιαστικά στοιχεία (ζητούμενα και επιδιώξεις) κάθε αληθινής ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ Πολιτείας, κάθε Πόλεως-Κράτους κατα την αριστοτελική διατύπωσι, πορεύτηκα 34 χρόνια στην δημόσια Δευτεροβάθμια Εκπαίδευσι και δίδασκα τους μαθητές μου εναποθέτοντας στην γενιά τους την ελπίδα για ένα νέο Κράτος ανεξάρτητο, με όνομα και πνεύμα ελληνικό. 

 Κατα την διαδρομή στην πολιτική ενηλικίωσί μου έλαβα γνώσι και άλλων δημοσίων προσώπων που άμεσα ή έμμεσα κάναν αναφορά στο ζήτημα της Αυτάρκειας ως προαπαιτούμενο για μια ελεύθερη και υπερήφανη πατρίδα. Ειδικότερα στην Ενεργειακή Αυτάρκεια.

Και δεν θα χρονοτριβήσω τώρα με την εμπνευσμένη ιστορική προσωπικότητα του Ιωάννη Καποδίστρια, του μοναδικού αγιασμένου στην συνείδησί μας και χωρίς συστηματικά οργανωμένα απο εγχώρια κομματικά φέουδα ή εξωχώρια κέντρα προπαγάνδας (Πολιτικο-ακαδημαϊκά Ιδρύματα, Πανεπιστημιακές Έδρες κλπ δίκτυα), πολιτικού και ελληνόψυχου ανδρός, αλλά ξεκινώντας απο την συνένοχη σε πολλά μεταπολίτευσι θα μνημονεύσω μερικούς:

Απο το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ πρώτον και καλύτερο τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη. Μετά (απο όλο το πολιτικό φάσμα) ο Νίκος Ψαρουδάκης, Σήφης Βαλυράκης, Κ. Κάππος, Μανώλης Δρεττάκης, Στέλιος Παπαθεμελής, Γ. Μανιάτης, οι Γιώρ. Καρατζαφέρης, Ηλίας Κασιδιάρης, Παν. Καμμένος, Δημήτρης Καζάκης, Παναγιώτης Λαφαζάνης, Δημήτρης Νατσιός, ο μέχρι σήμερα ανεξάρτητος Αλέξανδρος Χρυσανθακόπουλος και βέβαια ο Κυρ. Βελόπουλος.

Εκτός πολιτικής οι Δόκτορες και καθηγητές Ηλίας Κονοφάγος, Κωνσταντίνος Νικολάου, Νίκος Λυγερός, Β. Μαρκεζίνης,  Θεόδωρος Καρυώτης, Γιώργος Ατσαλάκης, Γ. Κασιμάτης, Αντώνιος Φώσκολος, Γιάννης Μάζης, Κωστής Σταμπολής και last but not least ο Αβραάμ Ζελλελίδης.

[Εννοείται, οι ανωτέρω αναφορές μου σε πρόσωπα είναι υποκειμενικού χαρακτήρα, αλλά, θεωρώ, ενδεικτικές.]

Πρόσφατα, λοιπόν, καί ο Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Παύλος Πολάκης, με σθένος έκανε επι του θέματος ΕΝΕΡΓΕΙΑ μια ηχηρή (και διπλή μάλιστα)  παρέμβασι στην Βουλή. 

Τον χάρηκα και τον συγχαίρω!!

............ 

 1. Παρέμβαση Π. Πολάκη στην Επιτροπή Θεσμών & Διαφάνειας για τις λιγνιτικές μονάδες  

2. Ο Παύλος Πολάκης στην ολομέλεια της Βουλής για ΑΠΕ και ΔΕΗ

+. Η ΔΗΛΩΣΙ Π. ΠΟΛΑΚΗ

Για Τσάφο, Παπασταύρου και για ΔΕΗ:

 https://youtube.com/shorts/dIuLLrz7hfc?si=Lwb1ZCle6xGFnhxM

UPDATE 11 5 2026

Η δικηγόρος και πολιτευτής Ειρήνη Μαρούπα τοποθετήθηκε δημόσια για το ζήτημα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) και του λιγνίτη, εκφράζοντας έντονη κριτική μέσω των κοινωνικών της δικτύων.

Σε πρόσφατη παρέμβασί της στην προσωπική της σελίδα στο Facebook, η κυρία Μαρούπα ανέφερε μεταξύ άλλων και τα εξής: 

  

"...Βρείτε μου την απόφαση της ΔΕΗ για την καταστροφή των λιγνιτωρυχείων. Η απόφαση αυτή επιφέρει ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΗ καταστροφή. Και την μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων, αν υπάρχει, να την προσβάλλουμε δικαστικά.

Υπερασπιστείτε την πατρίδα μας! Δεν υπάρχει άλλος από εμάς!

(...)

Οι πράκτορες των εχθρών μας που μας κυβερνούν μας οδηγούν σε ολοκληρωτική κατατροφή.

ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ!" 

EIRiNI MAROYPA 

 

Ναί ή Όχί; Όχι στην δυσανοχή, Ναί στην παραδοχή!

Δύο κάρτες, ουδέν σχόλιον!

 

ΚΑΡΤΑ 1.

 

ΚΑΡΤΑ 2. 

 

Η καθολική προτεραιότητα της χρησιμότητας σε βάρος της αλήθειας και των αξιών, ως δείκτης αφελληνισμού. Ένα παλιό άρθρο του Χ. Γιανναρά.

«Το ζητείν απανταχού το χρήσιμον ήκιστα αρμόζει τοις μεγαλοψύχοις και ελευθερίοις»

ΑΡΙΣΤΟΤ. Πολιτ. 1338b

 

 Το άρθρο του Χ. Γιανναρά (δημοσιευμένο ως συνήθως στην ‘Καθημερινή”) κλείνει εικοσπενταετία και παρόλο που αφορμάται απο συγκεκριμένη επικαιρότητα (γράφεται παραμονές που θα άνοιγε για το κοινό το νέο Μουσείο Ακροπόλεως) παραμένει στα βασικά σημεία του εύστοχο και αξιοπρόσεκτο.

Ελληνωνύμων ενεργός αφελληνισμός

 

«Το ζητείν απανταχού το χρήσιμον ήκιστα αρμόζει τοις μεγαλοψύχοις και ελευθερίοις», λέει ο Αριστοτέλης. Δεν ταιριάζει σε ελεύθερους και μεγαλόψυχους ανθρώπους να ζητάνε παντού τη χρησιμότητα, να αξιολογούν το κάθε τι κρίνοντας πρωταρχικά πόσο χρήσιμο είναι. Το πρωτείο της χρησιμότητας δηλώνει υποταγή στις ενστικτώδεις ορμές εγωτικής αυτοσυντήρησης, μικρόψυχη έγνοια ατομικής εξασφάλισης. Οχι ελευθερία από την αναγκαιότητα, όχι μεγαλοψυχία.

Στον γεωγραφικό χώρο που ορίζουν η ευρωπαϊκή και η ασιατική ακτή του Αιγαίου και το μεταξύ αρχιπέλαγος γεννήθηκε, για πρώτη φορά στην ανθρώπινη Ιστορία, το αίτημα να έχει προτεραιότητα η αλήθεια και όχι η χρησιμότητα. Γεννήθηκε η κριτική σκέψη: Η ανάγκη των Ελλήνων να διακρίνουν το πραγματικό από την ψευδαίσθηση, την αλήθεια από το ψέμα, την έγκυρη γνώση από την υποκειμενική εντύπωση. Να ξεχωρίσουν τον αξιόπιστο («πιστόν») από τον αναξιόπιστο («άπιστον») λόγο. Γεννήθηκε η φιλοσοφία, η επιστήμη.

Να γίνει ξεκάθαρο: Η προτεραιότητα της αλήθειας και όχι της χρησιμότητας δεν ήταν για τους Ελληνες ηθική επιταγή, ιδεαλιστικό αιτούμενο. Ηταν ανάγκη, ανάγκη κοινή, δηλαδή εμπειρικά κοινωνούμενη. Μια ανθρώπινη συλλογικότητα σημαδεύει την Ιστορία όχι με ηθικοπλαστικές «αξίες» και ιδεαλιστικές στοχεύσεις, αλλά με την ιεράρχηση των αναγκών της – ποια ανάγκη έρχεται πρώτη και ποια δεύτερη. Πρώτη ανάγκη για τους Ελληνες, μέσα από διεργασίες αιώνων, αναδύθηκε το αίτημα της αλήθειας. Στη μεσαιωνική και νεώτερη Ευρώπη (ώς σήμερα) το αίτημα των Ελλήνων υιοθετήθηκε με ενθουσιασμό, αλλά παραλλαγμένο σε ανάγκη για αποτελεσματικότητα, που είναι η αναιδέστερη μορφή χρησιμοθηρίας. Γι’ αυτό και η «επιστήμη» της Δύσης οδηγεί οπωσδήποτε στη χρησιμότητα, ακόμα και του Αουσβιτς ή της Χιροσίμα.

Η αλήθεια, όσο υπήρχε Ελληνισμός, ήταν από μόνη της το μέγιστο αγαθό και η κριτική αναζήτηση του αληθούς υπηρετούσε την κοινή ανάγκη να προσδιοριστεί τελικά η αλήθεια όχι ως γνώση μόνο, αλλά και ως ύπαρξη. Να προσδιοριστεί το αληθινά υπαρκτό (το «όντως ον»): αυτό που υπάρχει χωρίς περιορισμούς, μεταβολές, φθορά – αυτό που δεν πεθαίνει. Να προσδιοριστεί το πραγματικά υπαρκτό, γιατί ανάγκη του Ελληνα ήταν να μιμηθεί τον «τρόπο» ύπαρξης του όντως υπαρκτού: ανάγκη να «αθανατίζει» ο άνθρωπος, όπως είπε ο Πλάτων.

Αυτή η δεύτερη κοινή (εμπειρικά κοινωνούμενη) ανάγκη γέννησε το δεύτερο άλμα των Ελλήνων στην πανανθρώπινη Ιστορία: Αλμα μετάβασης από την «κοινωνίαν της χρείας» στην «κοινωνίαν του αληθούς» ή (με άλλη διατύπωση) από τη «φυσική κοινωνία» στην «πολιτική κοινωνία». Η «χρεία», η προτεραιότητα της χρησιμότητας, συγκροτεί κατά φυσική αναγκαιότητα (όχι κατ’ ελευθερίαν) τη συλλογική συμβίωση των ανθρώπων – με τον καταμερισμό της εργασίας και τις ανταλλακτικές σχέσεις κοινωνούνται οι βιοποριστικές ανάγκες, δημιουργείται η «φυσική κοινωνία». Με στόχο την κοινή πραγμάτευση του αληθούς, τη μίμηση του «τρόπου» της αθανασίας, γεννιέται η «πόλις», η «πολιτική κοινωνία»: μεταβάλλεται η αναγκαιότητα της συνύπαρξης σε ελεύθερο κοινό άθλημα να «αληθεύει» ο βίος, να είναι «κατ’ αλήθειαν» οι σχέσεις κοινωνίας.

Οι Ελληνες ονόμασαν «πόλιν» όχι τον αριθμητικά (ποσοτικά) διευρυμένο οικισμό, αλλά έναν άλλο «τρόπο» συλλογικότητας, θεσμικά και λειτουργικά ομόλογο του «αληθούς». Πιστοποιούσε η ελληνική εμπειρία ότι το αληθινά υπαρκτό στοιχείο της αισθητής πραγματικότητας (το άφθορο, αναλλοίωτο, αθάνατο) είναι ο δεδομένος και ανερμήνευτος «ξυνός» (κοινός) λόγος, η λογικότητα που προκαθορίζει το είδος και τις σχέσεις των υπαρκτών. Τα επιμέρους (ατομικά) υπαρκτά είναι φθαρτά, εφήμερα. Ομως, ο λόγος της μορφής και της δια-μόρφωσης των υπαρκτών είναι αιώνιος και αθάνατος, αυτός μεταβάλλει το σύμπαν σε «κόσμον» (κόσμημα) αρμονίας, ευταξίας, κάλλους.

Αυτή την κοσμιότητα των «κατά λόγον» και «ανά τον λόγον» σχέσεων, τον λόγο-τρόπο της αλήθειας και αθανασίας, θέλει να πραγματώσει η πολιτική κοινωνία, «ο μικρός της πόλεως κόσμος». Και η πραγμάτωση δεν είναι θέμα κοινής συμφωνίας («κοινωνικού συμβολαίου»), αλλά κοινού συνεχούς αθλήματος. «Πολίτης» είναι όποιος ελεύθερα δέχεται την τιμή να μετέχει στο άθλημα αληθείας που είναι η πολιτική. Την ευθύνη να τηρούνται οι όροι του αθλήματος την έχουν όλοι οι πολίτες, το «κράτος» (εξουσία – ευθύνη) το επιφορτίζεται όλος ο «δήμος» – το «πολίτευμα» (τρόπος λειτουργίας της «πόλεως») είναι «δημοκρατία».

Δυο ενδεικτικές συνέπειες έχει η τιμή να είσαι «πολίτης», μέτοχος του αθλήματος να αληθεύει ο βίος, του πολιτικού αθλήματος: Είναι αδιανόητο να θιγεί ή να κακωθεί το σώμα του πολίτη, αδιανόητη η σωματική βάσανος. Μαστιγώσεις, φραγγελώσεις, ακρωτηριασμοί, αυτονόητες σε εκείνους τους αιώνες ποινές, αποκλείονται στην ελληνική «πόλιν». Ο Σωκράτης καταδικάζεται από την Εκκλησία του Δήμου σε θάνατο (διότι και η δημοκρατία κάνει λάθη), αλλά δεν υπάρχει δήμιος να εφαρμόσει την ποινή: Θα πάρει μόνος του, ελεύθερα, να πιει το κώνιον ή θα φύγει από την πόλη.

Δεύτερη ενδεικτική συνέπεια: Οι πολίτες στη δημοκρατία δεν εκλέγονται στα θεσμικά αξιώματα, κληρώνονται. Οποιος έχει την τιμή να είναι πολίτης, είναι εξ ορισμού και ικανός για οποιοδήποτε αξίωμα – ευθύνη διαχείρισης των κοινών. Ούτε έχει σημασία το γεγονός ότι η πραγμάτωση της δημοκρατίας διήρκεσε ελάχιστες δεκαετίες, στην Αθήνα και μόνο. Την Ιστορία τη σημάδεψε η στόχευση των Ελλήνων, αυτή παραμένει πανανθρώπινο μέτρο και κριτήριο αποτίμησης των προτεραιοτήτων κάθε συλλογικότητας.

Βέβαια, το μέτρο – κριτήριο αλλοτριώθηκε, το καπηλεύτηκαν λαοί βαρβαρικοί χρησιμοθηρικών προτεραιοτήτων, κυρίως μετά την εξαφάνιση του Ελληνισμού από το ιστορικό προσκήνιο με την Τουρκοκρατία. Πόσοι καταλαβαίνουν σήμερα, στον διεθνή χώρο, ότι η «πολιτική» στοχεύει στον «κατ’ αλήθειαν» βίο, ότι η «δημοκρατία» προϋποθέτει άξονα μεταφυσικής αναζήτησης, ότι είναι άθλημα σχέσεων κοινωνίας, όχι «συμβόλαιο» για τη θωράκιση κάθε εγωτικής αυτονομίας.

Θεωρητικά, το ελλαδικό κρατίδιο που προέκυψε από την εξέγερση του 1821 θα μπορούσε να διασώσει, έστω και μόνο ως συνείδηση και μαρτυρία, την ειδοποιό διαφορά και ταυτότητα του Ελληνισμού μέσα στην Ιστορία. Ομως ποτέ δεν διδαχθήκαμε στην παιδεία του κρατιδίου, ούτε ως πληροφορία, τι σημαίνουν για την ανθρωπότητα τα δύο άλματα των κάποτε Ελλήνων: η γέννηση της κριτικής σκέψης και η ανάδυση της πολιτικής κοινωνίας.

Το ελλαδικό κρατίδιο είναι μια μιμητική απόφυση της Δύσης, δεν υπάρχει τίποτα ελληνικό στο ελλαδικό κρατίδιο – θεσμοί, παιδεία, Τέχνη, ατομική καλλιέργεια, όλα μεταπρατικά, όλα απομιμήσεις και πιθηκισμός. Γι’ αυτό και πανηγυρίζουμε ανίδεοι, οι Ελληνώνυμοι του βαλκανικού νότου, που ένας Αμερικανοελβετός έστησε απέναντι από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης τη βλάσφημη νεοπλουτίστικη αναίδεια της χρησιμοθηρίας αρχιτεκτονημένη – ναι, απέναντι στο σύμβολο του μεταφυσικού στόχου της πολιτικής, τον Παρθενώνα.

Και είναι το αρχιτεκτόνημα του Ελβετού απολύτως συντονισμένο με την τεταρτοκοσμική μας «δημοκρατία».

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

12.07.2009

ΠΗΓΗ

.........................................

[ΣΣ. Θυμίζω πως το νέο Μουσείο άνοιξε για το κοινό στις 21 Ιουλίου 2009 και επιβεβαιώνω πως το έργο κατασκευής ανατέθηκε στο αρχιτεκτονικό γραφείο του γαλλοελβετού αρχιτέκτονα του Μεταμοντερνισμού Μπερνάρ Τσουμί ( Bernard Tschumi )].

 

10 πράγματα που είπα στους φίλους μου για την διαθήκη του Αριστοτέλη (ή “Ο Αριστοτέλης, οι γυναίκες και η τελευταία του επιθυμία”).10 cose che ho detto ai miei amici sul Testamento di Aristotele (o "Aristotele, le donne e il suo ultimo desiderio")

Δέν έγινε στον καιρό του, το κάνω τώρα! Δημοσιεύω στο ιστολόγιο τις σημειώσεις μου, αυτολεξεί, απο την σύντομη ομιλία που απηύθυνα στους φίλους του συλλόγου οι οποίοι έδωσαν το παρών στην αποχαιρετιστήρια εκδήλωσι του συλλόγου μας, την 1η Ιουλίου 2023...

Η αρχική πρόσκλησι έλεγε:

“Αθλητές και αθλήτριες, μαθητές και μαθήτριες, φίλες και φίλοι του Σκακιστικού τμήματος του Α.Ε.Κ " Άβαξ και Πεσσοί ". Ο σύλλογος σας προσκαλεί στην αποχαιρετιστήρια γιορτή λήξης της σκακιστικής χρονιάς 2022 - 2023. Το Σάββατο 1 Ιουλίου 2023 στην αίθουσα "Αριστοτέλης" στην παραλία της Χαλκίδας (πλησίον παλαιού Δημαρχείου).

Στις 11.00 το πρωί , σας περιμένουμε όλους να σας αποχαιρετήσουμε. Θα υπάρχουν σκακιστικές εκπλήξεις για τους μαθητές μας (παρτίδες - σιμουλτανέ). “

Και πράγματι έγινε το Σιμουλτανέ! Αλλά, έγινε και η ολιγόλεπτη ομιλία!

[Ομολογώ οτι όταν ανακοίνωσα στους φίλους την πρόθεσί μου να μιλήσω για τον Αριστοτέλη και μάλιστα πρίν το σιμουλτανέ, μια κάποια αμηχανία απο κάποιους την εισέπραξα... ]

“Ο Αριστοτέλης, οι γυναίκες και η τελευταία του επιθυμία”

Ή αλλιώς

“Δέκα πράγματα που θέλω να πω στους φίλους μου για την διαθήκη του Αριστοτέλη.”

1.

Η διαθήκη κείμενο 3 περ. σελίδων απο το Βίοι Φιλοσόφων του Διογ Λαερτ. (Terminus a.q. το 240 μ.Χ) είναι γνήσια. Καμμία εκ του αντιθέτου γνώμη...

2.

Γράφτηκε στη Χαλκίδα (T.p.q. 326 π.Χ.), και πάντως λίγο πριν τον θάνατό του (322 π.Χ)

3.

Ο Αριστοτέλης τότε είχε χάσει τη γυναίκα του την Πυθιάδα, και συζούσε με την δεύτερη, την Ερπυλλίδα.

4.

Είχε αποκτήσει διάδοχο, τον Νικόμαχο απο την 2η και μία κόρη, την Πυθιάδα jr. απο την α΄.

Αλλά γενικό επίτροπο στην εκτέλεση της διαταγής αφήνει τον στρατηγό Aντίπατρο (+3-4 ακόμη)...

5.

Κυρίαρχη θέσι στην φροντίδα που έχει για τα ύστερά του κατέχει ο θετός γιός του, δηλ. το παιδί του οικογενιακού φίλου/προστάτη του, του Προξένου, ο Νικάνωρ! Σε αυτόν θα ήθελε να δώσει και την κόρη του ο φιλόσοφος.

6.

Το καθαρά ανθρώπινο στοιχείο, όπως είναι φυσικό, ξεχειλίζει και αντανακλάται κατεξοχήν στο τρίπτυχο: Φιλία, Οικογένεια, Θρησκεία.

7.

Η βαθια ευγνωμοσύνη-αγάπη-εκτίμησι- φιλία - του Αριστοτέλη προς τον ηγέτη τού Αταρνέα, Πρόξενο, είναι όχι μόνο παρούσα με ευθεία αναφορά στο όνομα του, αλλά και με την εξέχουσα θέσι που ο φιλόσοφος έχει εξασφαλίσει στο πρόσωπο του προαναφερθέντος Νικάνορα.

8.

Ο συναισθηματισμός - η ανθρωπιά του Σταγειρίτη εστιάζεται στους στενούς συγγενείς, αλλά συμπεριλαμβάνει και άλλα πρόσωπα από το οικιακό περιβάλλον, όπως το υπηρετικό προσωπικό!

Η μισή Διαθήκη τούς αφορά! Περιορίζομαστε σε μόνο μία φράση του κειμένου της διαθήκης και σε και σε ένα μόνο όνομα από τα ονόματα των αναφερομένων δούλων του. Την δούλη του Αμβρακίδα, την οποία όχι μόνο απελευθερώνει, αλλά και εντέλλεται να προικιστεί με το αξιόλογο ποσό των 500 αθηναϊκών δραχμών!

9.

Φροντίζει ακόμα και τα της ταφής του.  Σημαντικό είναι ότι τονίζει πως θα σεβαστεί την επιθυμία της βιολόγου γυναίκας του Πυθιάδος: να τοποθετηθούν τα οστά της στον ίδιο τάφο με τον άντρα της.

10.

Τελευταίο και σημαντικότερο:

Ο φιλόσοφος ζητάει να εκπληρωθεί το τάμα του!

Ένα τάμα που είχε κάνει πριν από χρόνια όταν προσευχήθηκε στους θεούς, στον Δία τον Σωτήρα και την Αθήνα τη Σωτήρα στα Στάγειρα, για τον γιο του τον Νικόμαχο!

Παραγγέλνει λοιπόν να τοποθετηθούν στους αντίστοιχους Ναούς 2 δίμετρες κατασκευές, “εικόνες” αγάλματα των θεών “ζώα λίθινα τετραπήχη” δύο μαρμάρινα αγάλματα προφανώς. (ίσως σύμβολα)

Από αυτό το τελευταίο, μετά απ’το πνεύμα ανθρωπιάς και Δικαιοσύνης διάχυτο σ’ όλη τη Διαθήκη, προβάλλει κατά τρόπο φυσικό και αδιαμφισβήτητο, η θρησκευτικότητά του. Και είναι νομίζω αναντίρρητο πως οι εκδηλώσεις αυτές της ευσεβείας του πανεπιστήμονα, “του πρώτου γνήσιου επιστήμονα στην ιστορία” (“Aristotle was one of the greatest philosophers who ever lived and the first genuine scientist in history...”: Brittanica), του φυσικού φιλοσόφου του αρχαίου κόσμου, τον φέρνουν αρκετά κοντά στο “...επ΄ ελπίδι Αναστάσεως και ζωής αιωνίου...” τής μετέπειτα Χριστιανικής κοσμοθεωρίας.

Εδώ δίπλα απο την αίθουσα είναι η προτομή του. Ας ξαναπούμε και εμείς το "Κύριε σώσον τους ευσεβείς"!

 ............................................................................

 

Υ.Γ.

1. Ακόμα και η Γουικιπίντια γνωρίζει την διαθήκη του Σταγειρίτη, μέσα στην οποία “την έμφυτη ευγένεια και τρυφερότητα της ψυχής του, τη βρίσκουμε διάχυτη …”

 

2. SCRIPTA MANENT

   Το κείμενο αποδεικνύει την ιδιαίτερη φροντίδα για την ΜΑΝΑ του, για τις ΓΥΝΑΙΚΕΣ του (καί την πρώτη καί την δεύτερη), την ΚΟΡΗ του και -αν είναι δυνατό! - για τις ΔΟΥΛΕΣ του, που όχι μόνο τις απελευθερώνει, αλλά και τις προικίζει!!

 

3. ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΜΙΑ "ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ"

Το πρωτότυπο κείμενο της Διαθήκης στα Αρχαία, το έχουμε σε άλλη ευκαιρία χρησιμοποιήσει και αναρτήσει στο Ιστολόγιό μας, επομένως ας παραθέσουμε και μία "μετάφρασί" του τώρα εδώ:

Το κείμενο της διαθήκης

” Εύχομαι να είστε καλά. Αν συμβεί κάτι , ο Αριστοτέλης ορίζει τα ακόλουθα. Για όλα και για πάντα επίτροπος να είναι ο Αντίπατρος. Μέχρι να αναλάβει ο Νικάνωρ , να έχουν τη φροντίδα ο Αριστομένης , ο Τίμαρχος , ο Ίππαρχος , ο Διοτέλης και ο Θεόφραστος , αν θέλει και μπορεί , των παιδιών , της Ερπυλλίδας και της περιουσίας μου. Όταν φτάσει η κοπέλα σε ηλικία γάμου , να την παντρευτεί ο Νικάνωρ. Αν της συμβεί κάτι – πράγμα που απεύχομαι- πριν τον γάμο ή αφού παντρευτεί και δεν έχει αποκτήσει παιδιά , τότε να αναλάβει ο Νικάνωρ… τη φροντίδα και της κοπέλας και του αγοριού , σαν να είναι πατέρας και αδελφός τους. Αν συμβεί κάτι στον Νικάνορα – κάτι που επίσης απεύχομαι – πριν παντρευτεί την κοπέλα ή μετά τον γάμο και πριν αποκτήσουν παιδιά, να ισχύσει ό,τι αυτός αποφασίσει θα εχει αποφασίσει . Αν θελήσει ο Θεόφραστος να ζήσει μαζί με την κοπέλα . Διαφορετικά να αποφασίσουν από κοινού οι επίτροποι με τον Αντίπατρο και για την κοπέλα και το αγόρι , και να τακτοποιήσουν τις υποθέσεις τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

 Οι επίτροποι να φροντίσουν και τον Νικάνορα , αναλογιζόμενοι εμένα, και την Ερπυλλίδα που για μένα σήμαινε πολλά. Γι΄ αυτό να την φροντίσουν και όσο αφορά τα λοιπά θέματα και, όταν θελήσει να παντρευτεί να φροντίσουν να πάρει άντρα αντάξιο του ονόματός μας. Να της δώσουν επίσης και ασήμι αξίας ενός ταλάντου από την περιουσία μου και τρεις υπηρέτριες, αν θέλει, την μικρή που έχει τώρα και τον μικρό τον Πύρρο. Αν θέλει να κατοικήσει στη Χαλκίδα , να της παραχωρήσουν τον ξενώνα κοντά στον κήπο, αν θέλει στα Στάγειρα, το πατρικό σπίτι. Ό,τι από τα δύο επιλέξει …να το εξοπλίσουν έτσι ,που και σε κείνους να φαίνεται καλό και την Ερπυλλίδα να ικανοποιεί.

 Επίσης ο Νικάνωρ να φροντίσει και τον Μύρμηκα, έτσι που να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μου με τα υπάρχοντα που πήραμε απ΄ αυτόν (ο Αριστοτέλης μάλλον ήταν “κηδεμόνας” του) .

 Η Αμβρακίδα (δούλη) να ελευθερωθεί και, όταν παντρευτεί , να της δοθούν πεντακόσιες δραχμές και η μικρή που έχει.

 Να δοθούν και στον Θαλή , μαζί με τη μικρή που έχει και που την αγοράσαμε, χίλιες δραχμές και μια υπηρέτρια.

 Ο Σίμων , εκτός από τα χρήματα που του δόθηκαν πριν για άλλον υπηρέτη ή να αγοράσει υπηρέτη ή να πάρει χρήματα (Θαλής και Σίμων φαίνεται ότι ήταν ήδη απελεύθεροι δούλοι).

 Ο Τύχων να ελευθερωθεί , όταν παντρευτεί η κόρη μου, καθώς επίσης ο Φίλων και ο Ολύμπιος και το παιδί του.

 Κανείς από τους μικρούς που μα εξυπηρετούσαν να μην πουληθεί, αλλά να συνεχίσουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους . Όταν ενηλικιωθούν να αφεθούν ελεύθεροι, αν το αξίζουν.

 Επίσης να ληφθεί μέριμνα για τα αγάλματα που κατασκευάζει ο Γρυλλίων , ώστε μόλις τελειώσουν να τοποθετηθούν, μιλάω για του Νικάνορα και του Πρόξενου , που σκεφτόμουν να κατασκευάσω , και της μητέρας του Νικάνορα. Να τοποθετηθεί αυτό που φτιάχτηκε για τον Αρίμνηστο, για να χρησιμεύσει ως μνημείο του, γιατί πέθανε χωρίς να αποκτήσει παιδιά.

 Το άγαλμα της μητέρας μου να αφιερωθεί στη Δήμητρα στη Νεμέα ή όπου θεωρηθεί καλύτερο.

 Εκεί που θα με θάψουν να βάλουν και τα οστά της Πυθιάδας , όπως εκείνη επιθυμούσε. Για τη σωτηρία του Νικάνορα , που ήταν ευχή δική μου γι΄ αυτόν , να αφιερωθούν λίθινα αγάλματα ύψους τεσσάρων πήχεων στους σωτήρες Δία και Αθηνά στα Στάγειρα”

( Η μετάφραση , όπως παρατίθεται, στα άπαντα του Διογένη Λαέρτιου των εκδόσεων ¨Κάκτος¨)

 .....................................

Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΙ ΧΕΡΙ ΧΕΡΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟ

 

Εν τούτοις το ελλαδικό κράτος επέτρεψε να μπεί στις εφετινές ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ των ΓΕΝΙΚΩΝ ΛΥΚΕΙΩΝ ένα κείμενο με τίτλο: “Ημέρα καταδίκης της βίας εναντίον των γυναικών” .

Στο εν λόγω κείμενο (με το οποίο θα εξεταζόντουσαν τα ελληνόπουλα στην γλωσσική τους επάρκεια- ελληνομάθεια), υπάρχει ένα μόνο όνομα: αυτό του μέγιστου Φιλοσόφου – Πανεπιστήμονα της Οικουμένης. Πώς τον παρουσιάζει ο εγκεκριμένος απο το Υπουργείο μας συντάκτης του κειμένου; Ως ένα απο τα μεγάλα πνεύματα που αρνιόταν στις γυναίκες την ανθρώπινη αξία (sic!).

Ο μαθητής μέσα στο άγχος της εξέτασης διάβαζε την αρχή του κειμένου:

 

"Δεν υπάρχει στην ιστορία της ανθρωπότητας διαρκέστερη και διαστροφικότερη καθυπόταξη ανθρώπων από αυτή που υπέστησαν οι γυναίκες από τους άντρες. Αρχίζοντας από τον Αριστοτέλη αναρίθμητα ήταν τα μεγάλα πνεύματα που αρνιούνταν σε αυτές την ανθρώπινη αξία...".

Και φυσικά δέν του ζητούσαν να σταθεί κριτικά στα αναφερόμενα...

 

Απο την στιγμή που συνάδελφοί μου φιλόλογοι βγήκαν την άλλη μέρα στα social να εξυμνήσουν την Επιτροπή Εξετάσεων και το Υπουργείο “Παιδείας” για την ...τόλμη στην επιλογή του θέματος στο μάθημα της γλώσσας, εγώ  αρχίζω να παραδέχομαι πως "intra muros hostis sunt". Και τελικά είναι απίστευτα πολλοί, όσοι αδιαφορούν για εκείνο το φρικτό που κάποιοι αποφάσισαν: όχι το "Carthago", αλλά το "Greacia delenda est…"

 

 

Α.Ε.Κ. ΑΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΙ : Η κοπή της Βασιλόπιτας και η επετειακή Ομιλία για Αριστοτέλη στο Παλιό Δημαρχείο! (Παραλία!).. Annuncio - invito (x l’ inizio ufficiale del Club Abaco E Pezzi) con il panettone del Capodanno (+ si terrà discorso sul Aristotele).

Το Διοικητικό Συμβούλιο και τα μέλη 

του Αθλητικού Εκπολιτιστικού Συλλόγου «ΑΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΙ» 

προσκαλούν τα μέλη, τους αθλητές καθώς και τους φίλους τους 

στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίττας του σωματείου, 

την Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2017, στις 12.00 το μεσημέρι 

στην αίθουσα «Αριστοτέλης» 

στο Παλαιό Δημαρχείο ης πόλης μας (Παραλία Χαλκίδος).

Θα προηγηθεί παρουσίαση του συλλόγου μας και επετειακή Ομιλία 

από τον πρόεδρο του συλλόγου 

με θέμα τον Αριστοτέλη και το «΄Έτος Αριστοτέλη». 

Με φιλικούς και αγωνιστικούς χαιρετισμούς 

Εκ μέρους τού Διοικητικού Συμβουλίυ

η .Γ.Γ.

Ζ. Κωνσταντινίδου

Α.Ε.Κ. ΑΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΙ : 2 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ για Αγιασμό και Κοπή Βασιλόπιττας ((με Σιμουλτανέ και Ομιλία για Αριστοτέλη!). 2 Annunci.ABACUS and PIECES, 2 Announcements

                     ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

                                «ΑΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΙ»

             ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Ανακοινώνουμε δύο εκδηλώσεις για το προσεχές Σαββατοκύριακο:

1.     ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΜΕ ΣΙΜΟΥΛΤΑΝΕ

Το Σάββατο 21/01/2017 και ώρα 11.30 κ.ε. στην αίθουσα μαθημάτων-προπονήσεων του Σκακιστικού Τμήματος .

Το σιμουλτανέ στο οποίο έχουν δικαίωμα συμμετοχής όλοι οι μαθητές και αθλητές του Συλλόγου μας θα διευθύνει ο εκ των Προπονητών μας κ. Καταπόδης Γεράσιμος.

2.     ΚΟΠΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑΣ ΜΕ ΟΜΙΛΙΑ

Προσκαλούμε όλους τους αθλητές, τους γονείς των αθλητών,

τα μέλη και τους φίλους των συλλόγων μας

στην κοπή της βασιλόπιτας

που θα γίνει την

Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2017

ώρα 11.30 π.μ.

στην προσωρινή έδρα του Σκακιστικού μας Τμήματος, 4^ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ, Χαλκίδα.

Σε περίπτωση αλλαγής του τόπου θα υπάρξει νέα ανακοίνωση μέχρι το βράδυ της ΤΡΙΤΗΣ 17/01/2017 στο Ιστολόγιό μας. http://neospalamedes.blogspot.gr/

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης και με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 10 ετών από την ίδρυση του Πολιτιστικού -Αθλητικού μας Συλλόγου ο Πρόεδρος του Συλλόγου κ. Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης θα μιλήσει με θέμα 
«Ο Αριστοτέλης, η Ποίηση και η Φιλία»

Η ΓΓ του Συλλόγου

Ζωή Κωνσταντινίδου

Θερινό Πρόγραμμα 2016. Από την αποψινή ομιλία για το Έτος Αριστοτέλη με θέμα τον «Ύμνο στην Αρετή» : Δύο μεταφράσεις. In_Country Program 2016. From the speech about the Aristoteles poetry (by Alex. Soilemezis), 2 translations.

Τα πρωτότυπα κείμενα των 2 ποιημάτων που η παράδοσι με ασφάλεια αποδίδει στον Μέγα Αριστοτέλη, τα αναρτήσαμε εγκαίρως στον Νέο Παλαμήδη. Απόψε ο υπογράφων διαχειριστής τα συμπεριέλαβε στην ομιλία με θέμα τον Αριστοτέλη, τα ποιητικά του ενδιαφέροντα και τον «Ύμνο στην Αρετή».
Η ομιλία αρχικά προγραμματισμένη για την ημερίδα της περασμένης Τρίτης στο Πανεπιστήμιο «Μακεδονία» της Θεσσαλονίκης και μάλιστα ταίριαζε καταπληκτικά με το θέμα της ως συμπλήρωμα της διάλεξης του καθηγητού Brian Mooney (Η φιλία στον Αριστοτέλη – Asymetrical Friendship). Τελικά η εισήγησί μου διεξήχθη σε αίθουσα Ξενοδοχείου στην Αριδαία. Ο αφιερωματικός-συμπληρωματικός χαρακτήρας της προς τον εξέχοντα Πανεπιστημιακό Καθηγητή του Πανεπιστιμίου του Ντάργουιν και αριστοτελιστή παρέμεινε, βέβαια, έστω και εν τη απουσία του.
Εδώ, από την εκδήλωσι, θα δημοσιεύσουμε μόνο τις προσωπικές μας μεταφράσεις.

..........................................

ΤΟΝΔΕ

ΤΟΝΔΕ ΠΟΤ' ΟΥΧ ΄ΟΣΙΩΣ ΠΑΡΑΒΑΣ ΜΑΚΑΡΩΝ ΘΕΜΙΝ ΄ΑΓΝΗΝ

ΕΚΤΕΙΝΕΝ ΠΕΡΣΩΝ ΤΟΞΟΦΟΡΩΝ ΒΑΣΙΛΕΥΣ,

ΟΥ ΦΑΝΕΡΩΣ ΛΟΓΧΗι ΦΟΝΙΟΙΣ ΕΝ ΑΓΩΣΙ ΚΡΑΤΗΣΑΣ,

ΑΛΛ' ΑΝΔΡΟΣ ΠΙΣΤΕΙ ΧΡΗΣΑΜΕΝΟΣ ΔΟΛΙΟΥ.

     ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΔΡΑ

    Ασέβαστα προς τους θεούς, αθέμιτα κι ανόσια,

    τον σκότωσε ο βασιλιάς των τοξοφόρων Μήδων.

    Κι όχι, δεν τον ενίκησε στα ίσα σε αγώνα,

    Αλλά με μέσο τη χωσιά ενός δολίου άνδρα.

ΑΡΕΤΑ, ΠΟΛΥΜΟΧΘΕ ΓΕΝΕΙ ΒΡΟΤΕΙΩι,                                     

ΘΗΡΑΜΑ ΚΑΛΛΙΣΤΟΝ ΒΙΩι,
ΣΑΣ ΠΕΡΙ, ΠΑΡΘΕΝΕ, ΜΟΡΦΑΣ
ΚΑΙ ΘΑΝΕΙΝ ΖΑΛΩΤΟΣ ΕΝ ἙΛΛΑΔΙ ΠΟΤΜΟΣ
ΚΑΙ ΠΟΝΟΥΣ ΤΛΗΝΑΙ ΜΑΛΕΡΟΥΣ ΑΚΑΜΑΝΤΑΣ·

ΤΟΙΟΝ ΕΠΙ ΦΡΕΝΑ ΒΑΛΛΕΙΣ
ΚΑΡΠΟΝ ΙΣΑΘΑΝΑΤΟΝ ΧΡΥΣΟΥ ΤΕ ΚΡΕΙΣΣΟΝ
ΚΑΙ ΓΟΝΕΩΝ ΜΑΛΑΚΑΥΓΗΤΟΙΟ Θ' ΎΠΝΟΥ.
ΣΕΥ Δ' ἙΝΕΧ' ΟΥΚ ΔΙΟΣ ἩΡΑΚΛΕΗΣ ΛΗΔΑΣ ΤΕ ΚΟΥΡΟΙ
ΠΟΛΛ' ΑΝΕΤΛΑΣΑΝ ΕΡΓΟΙΣ ΣΑΝ ΑΓΡΕΥΟΝΤΕΣ ΔΥΝΑΜΙΝ.      
ΣΟΙΣ ΔΕ ΠΟΘΟΙΣ ΑΧΙΛΕΥΣ ΑΙΑΣ Τ' ΑΙΔΑΟ ΔΟΜΟΥΣ ΗΛΘΟΝ·

ΣΑΣ Δ' ἙΝΕΚΕΝ ΦΙΛΙΟΥ ΜΟΡΦΑΣ

ΑΤΑΡΝΕΟΣ ΕΝΤΡΟΦΟΣ ΑΕΛΙΟΥ ΧΗΡΩΣΕΝ ΑΥΓΑΣ.

ΤΟΙΓΑΡ ΑΟΙΔΙΜΟΣ ΕΡΓΟΙΣ,

ΑΘΑΝΑΤΟΝ ΤΕ ΜΙΝ ΑΥΞΗΣΟΥΣΙ ΜΟΥΣΑΙ,                                           

ΜΝΑΜΟΣΥΝΑΣ ΘΥΓΑΤΡΕΣ,

ΔΙΟΣ ΞΕΝΙΟΥ ΣΕΒΑΣ ΑΥΞΟΥΣΑΙ

ΦΙΛΙΑΣ ΤΕ ΓΕΡΑΣ ΒΕΒΑΙΟΥ.

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΕΤΗ

Ώ Αρετή πολύμοχθη, πολλών γλυκών καμάτων,

άριστο μέγα τρόπαιο στον βίο των ανθρώπων!

Παρθένα θεία κόρη εσύ, είναι πανώρια τύχη

στους Έλληνες κι ο θάνατος για χάρη της μορφής σου:

Σε φοβερούς να μπουν μπορούν  και σε τιτάνιους κόπους.

Τέτοιο ισαθάνατο καρπό στο νού μας μέσα βάζεις,

πιο πάνω από γονείς, λεφτά κι απ’ τον γλυκό τον ύπνο.

Για σένανε ο Άϊ Ηρακλής και τα παιδιά της Λήδας

άθλους τρανούς κατάφεραν το φώς σου ακλουθώντας,

ποθώντας σε ο Αχιλλεύς κι ο Αίας στον Άδη μπήκαν.

Για σε, εράσμια μορφή, το θρέμμα του Αταρνέα

του  ζωοδότη Ήλιου μας κήδεψε τις ακτίνες,

άξιος ύμνων και ωδών για τα καλά του έργα,  

αθάνατος θα καταστεί απ’ τις εννέα Μούσες.

Αυτές που αντιδωρίζουνε, της Μνημοσύνης κόρες,

Δία Ξενίου σεβασμό, τρανής φιλίας κύδος!

(Απόδοση στην Ν.Ε.:

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης)