Εκρηκτικό επεισόδιο στη Βουλή ανάμεσα στη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Δημήτρη Καιρίδη
1
"Σφοδρή προσωπική σύγκρουση σημειώθηκε στην Ολομέλεια της Βουλής ανάμεσα στη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας Δημήτρη Καιρίδη, με βαριές κατηγορίες εκατέρωθεν και αλλεπάλληλες αναφορές ακόμη και στη Χρυσή Αυγή. "
[Σ.Σ. Εγώ εν τω μεταξύ, ψάχνω να βρώ εκείνες τις "ωραίες" τοποθετήσεις του Καθηγητή Καιρίδη στο Σεμινάριο, το 2018 για "εθνογένεση", για "μυθοπλασία", για "γενοκτονίες"...]
Η Βουλή δεν είναι τσιφλίκι κανενός: κρύβεστε πίσω από το μικρόφωνο, η δημοκρατία μικραίνει
[Ακολουθεί κοπυπάστημα (copy-paste) όχι ακριβώς απο το επίσημο κανάλι της ΠΛΕΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ Youtube, αλλά απο το ΤΥΡΝΑΒΟΣ PRESS : ]
19 Μαΐ 2026 #πολιτική #βουλη #πλεύση_ελευθερίασ
Η σημερινή σύγκρουση της Ζωής Κωνσταντοπούλου με το προεδρείο, στη συζήτηση για το νομοσχέδιο περί διοικητικής συνεργασίας στον τομέα της φορολογίας, δεν ήταν ένα ακόμη επεισόδιο κοινοβουλευτικής έντασης. Ήταν η ωμή εικόνα μιας Βουλής που κάθε τόσο θυμάται τον Κανονισμό όχι ως πλαίσιο δημοκρατικής λειτουργίας, αλλά ως εργαλείο φίμωσης.
Το νομοσχέδιο αφορά την ενσωμάτωση των Οδηγιών 2023/2226 και 2025/872, με τροποποιήσεις στην Οδηγία 2011/16/ΕΕ για τη διοικητική συνεργασία στη φορολογία, ενώ η δημόσια διαβούλευση είχε ολοκληρωθεί στις 14 Απριλίου 2026. Στη σχετική γνώμη της Ο.Κ.Ε. περιγράφονται ρυθμίσεις για αυτόματη ανταλλαγή πληροφοριών, φορολογικά δεδομένα, κρυπτοστοιχεία, πρόστιμα και λοιπές διατάξεις. Όμως η πολιτική ουσία της ημέρας δεν περιορίστηκε στο περιεχόμενο του νομοσχεδίου. Μεταφέρθηκε στο ίδιο το ερώτημα: ποιος δικαιούται να μιλά, για πόσο, και με ποιους όρους μέσα στο Κοινοβούλιο;
Η Κωνσταντοπούλου κατήγγειλε ότι ζήτησε να ανανεωθεί ο χρόνος της και βρέθηκε αντιμέτωπη με το προεδρείο, με τον Γιώργο Γεωργαντά στην έδρα. Η φράση «το μικρόφωνο δεν σας κάνει περισσότερο άντρα» συμπύκνωσε την ένταση μιας αντιπαράθεσης που ξέφυγε από την τυπική διαδικαστική διαφωνία και άγγιξε τον πυρήνα της εξουσίας: όταν η έδρα διαχειρίζεται τον λόγο σαν πειθαρχικό μέσο, η κοινοβουλευτική διαδικασία καταντά σκηνικό επιβολής.
Ακόμη πιο αιχμηρή ήταν η επίθεση προς τη Ντόρα Μπακογιάννη, με αφορμή παρεμβάσεις την ώρα που μιλούσε η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας. Η εικόνα είναι γνωστή και επαναλαμβανόμενη: διακοπές, ειρωνείες, φωνές από τα έδρανα, και στο τέλος μια επίκληση της «τάξης» από εκείνους που ανέχονται την αταξία όταν τους εξυπηρετεί. Αυτό δεν είναι αυστηρότητα. Είναι επιλεκτική πειθαρχία.
Στο κέντρο της σύγκρουσης βρέθηκε και η ένσταση συνταγματικότητας. Η Κωνσταντοπούλου παρουσίασε την ένσταση όχι ως τέχνασμα καθυστέρησης, αλλά ως θεσμικό εργαλείο της αντιπολίτευσης. Και εδώ είναι το κρίσιμο σημείο: σε μια σοβαρή κοινοβουλευτική δημοκρατία, η ένσταση αντισυνταγματικότητας δεν αντιμετωπίζεται ως ενοχλητικό εμπόδιο. Αντιμετωπίζεται ως δικλείδα ελέγχου. Όταν η πλειοψηφία βαφτίζει κάθε ένσταση «πρόσχωμα», τότε δεν υπερασπίζεται την ταχύτητα της νομοθέτησης· υπονομεύει τον έλεγχο της εξουσίας.
Η αναφορά στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και η φράση «αυτή τη δημοκρατία έχετε;» ανέβασαν ακόμη περισσότερο τους τόνους. Όμως η ουσία παραμένει: η δημοκρατία δεν κρίνεται από τα πανηγυρικά λόγια, ούτε από τις επετειακές δηλώσεις. Κρίνεται όταν ένας βουλευτής της αντιπολίτευσης ζητά χρόνο, καταθέτει ένσταση, επιμένει σε διαδικαστικό δικαίωμα και η αίθουσα αποφασίζει αν θα τον ακούσει ή θα τον συνθλίψει με φωνές και κουδούνια.
Στη συνέχεια, η παρέμβαση του Δημήτρη Καιρίδη κινήθηκε στην ακριβώς αντίθετη λογική. Μίλησε για «ταλαιπωρία» των βουλευτών και κατηγόρησε την Κωνσταντοπούλου ότι βάζει συνεχώς προσχώματα και καταγγέλλει τα πάντα ως αντισυνταγματικά. Το επιχείρημα είναι πολιτικά βολικό, αλλά θεσμικά φτωχό. Η ταλαιπωρία των βουλευτών δεν μπορεί να μπαίνει πάνω από τον κοινοβουλευτικό έλεγχο. Η Βουλή δεν είναι γραφείο διεκπεραίωσης. Δεν υπάρχει για να περνούν τα νομοσχέδια γρήγορα και αθόρυβα. Υπάρχει για να ελέγχει, να συγκρούεται, να φωτίζει και να εκθέτει.
Αν η κυβέρνηση θεωρεί ότι όλα είναι «ψεύδη», ας απαντήσει επί της ουσίας. Αν θεωρεί ότι η Ελλάδα είναι κράτος δικαίου, ας το αποδείξει με αντοχή στον έλεγχο, όχι με εκνευρισμό απέναντι σε κάθε ένσταση. Γιατί κράτος δικαίου δεν σημαίνει «η πλειοψηφία αποφασίζει και οι υπόλοιποι σωπαίνουν». Σημαίνει ότι ακόμη και η πλειοψηφία δεσμεύεται από κανόνες, Σύνταγμα και διαδικασίες.
Το σημερινό επεισόδιο δείχνει κάτι βαθύτερο από μια προσωπική σύγκρουση. Δείχνει μια Βουλή που συχνά λειτουργεί σαν πεδίο αριθμητικής κυριαρχίας και όχι σαν χώρος δημοκρατικής λογοδοσίας. Και όσο το προεδρείο εμφανίζεται να μετρά τον χρόνο της αντιπολίτευσης με το δευτερόλεπτο, αλλά να ανέχεται την πολιτική βαβούρα όταν προέρχεται από τα ισχυρά έδρανα, τόσο η εικόνα θα γίνεται πιο βαριά.
Η κατάπτωση δεν βρίσκεται στη φωνή που διαμαρτύρεται. Βρίσκεται στην εξουσία που δεν αντέχει να ακούει.
Όχι απλώς επίκαιρη, αλλά και εύστοχη και όσο λίγες φορές νηφάλια!
Ζ. Κωνσταντοπούλου (Πρόεδρος ΠΛΕΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ) (Επίκαιρη ερώτηση) (08/05/2026)
Η με αριθμό 835/4-5-2026 Επίκαιρη Ερώτηση της Προέδρου της Κ.Ο. ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ και Βουλευτού Β1΄ Βόρειου Τομέα Αθηνών κυρίας Ζωής Κωνσταντοπούλου προς τον Υπουργό Εξωτερικών με θέμα: «Η διεθνής ευθύνη της Ελλάδας για την αρπαγή και ομηρία των ακτιβιστών της GLOBAL SUMUD FLOTILLA και για τις κατάφωρες παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου από το Κράτος του Ισραήλ στη ζώνη Έρευνας και Διάσωσης της Ελλάδας, νότια της Πελοποννήσου και δυτικά της Κρήτης».
Τρία δεδομένα που αξίζει να λάβουμε υπ’ όψιν:
1. Απόσταση από την Πελοπόννησο: Σύμφωνα με δηλώσεις στη Βουλή, η επίθεση σημειώθηκε νότια της Πελοποννήσου και δυτικά της Κρήτης, εντός της ελληνικής περιοχής έρευνας και διάσωσης (SAR).
2. Απόσταση από την Κρήτη: Η αναχαίτιση των πλοίων αναφέρθηκε ότι έγινε σε απόσταση περίπου 35 έως 50 ναυτικών μιλίων δυτικά/νοτιοδυτικά της Κρήτης.
3. Απόσταση από τον στόχο (Γάζα): Το περιστατικό έλαβε χώρα σε εξαιρετικά μεγάλη απόσταση από τον προορισμό του, περίπου 500 έως 600 ναυτικά μίλια (πάνω από 1.000 χιλιόμετρα) μακριά από τις ακτές της Γάζας).
Ένα print screen και τα υπόλοιπα μάλλον σε σχόλιο / -α.
Χθές 5 Μαΐου 2026, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος απηύθυνε ομιλία ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας, του Προέδρου της Βουλής και των Ελλήνων βουλευτών, με αφορμή την απονομή του Χρυσού Μεταλλίου της Βουλής των Ελλήνων. (ΣΣ: Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης απουσίαζε από την ομιλία, καθώς είχε ήδη αναχωρήσει για μια Διεθνή Σύνοδο στο Αμμάν της Ιορδανίας).
Ορισμένοι, ή μάλλον οι περισσότεροι των δημοσιογραφούντων, έσπευσαν να χαρακτηρίσουν την ομιλία του Οικουμενικού μας Πατριάρχη ιστορική, (27 χρόνια μετά την πρώτη του επίσκεψη το 1999), άλλοι εξόχως συμβολική. Εμείς βρήκαμε και αναδημοσιεύουμε όχι μόνο το σχετικό βίντεο, αλλά και ολόκληρο το κείμενο. Και σας αφήνουμε ανεπηρέαστα να κρίνετε...
ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ
Ιστορική Ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη
ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ
Ἐξοχώτατε κύριε Πρόεδρε τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας,
Ἐξοχώτατοι κύριε Πρόεδρε τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων καί μέλη τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου,
Ιερώτατε Μητροπολίτα Χαλκίδος κ. Χρυσόστομε, εκπρόσωπε του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος,
Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες Ὀφφικιάλιοι,
Ἐκλεκτή ὁμήγυρις,
Χριστός Ἀνέστη!
Εὐγνωμόνως ἀποδεχόμεθα τήν προσγινομένην πρός τό ταπεινόν πρόσωπόν μας τιμήν τῆς ἀπονομῆς τοῦ Χρυσοῦ Μεταλλίου τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, διακηρύσσοντες ὅτι ἡ τιμή αὐτή διαβαίνει ἐπί τήν Μεγάλην Ἐκκλησίαν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τήν ὁποίαν διακονοῦμεν, θείᾳ εὐδοκίᾳ καί χάριτι, ὡς Προκαθήμενος αὐτῆς, ἐπί 35 συναπτά ἔτη. Ὅσα θά ἀκούσετε ἐν συνεχείᾳ, ἀπηχοῦν καί ἐκφράζουν τό πνεῦμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τήν ἀκλόνητον πιστότητά του εἰς τήν Παράδοσιν τῆς Ὀρθοδοξίας καί τήν ἀνύστακτον μέριμνάν του διά τόν ἄνθρωπον καί τήν δημιουργίαν.
Θαυμάζομεν τό ἀρχαῖον Ἑλληνικόν πνεῦμα, τό ὁποῖον ἐδώρισεν εἰς τήν ἀνθρωπότητα τήν ἐλευθερίαν καί τήν δημοκρατίαν, τόν «λόγον» ὡς διάλογον, τήν ἐπιστήμην, τήν παιδείαν καί τόν ἀνθρωπισμόν, τάς βάσεις δηλαδή τοῦ πολιτισμοῦ. Καί χαίρομεν ὅταν ἀκούωμεν, καί δή ἀπό ξένους, ὅτι ἡ ἐμφάνισις τοῦ φιλοσοφικοῦ στοχασμοῦ εἰς τήν Ἀρχαίαν Ἑλλάδα εἶναι διά τόν πολιτισμόν ὅ,τι ἡ Μεγάλη Ἔκρηξις διά τήν γέννησιν τοῦ σύμπαντος.
Συγκλονισμόν αἰσθανόμεθα καί ἀπέναντι εἰς τήν χαρακτηρισθεῖσαν ὡς «θαῦμα», σύζευξιν ἑλληνικοῦ καί χριστιανικοῦ πνεύματος. Ὅ,τι ὑψηλότερον καί πολυτιμότερον εἶχεν ὁ ἀρχαῖος ἑλληνικός πολιτισμός ἐνεσωματώθη εἰς τόν κορμόν τῆς Θεολογίας καί τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Ἀποτελεῖ βαθεῖαν ἐμπειρίαν καί ἀκλόνητον πεποίθησίν μας, ὅτι ἡ ἀνεκτίμητος παρακαταθήκη τῆς ἑλληνικῆς ἀρχαιότητος ἐνεπλουτίσθη, ἀπέκτησε βαθύτερον κοινωνικόν περιεχόμενον, παγκοσμιότητα καί πνοήν αἰωνιότητος ἐντός τοῦ χριστιανικοῦ πνευματικοῦ πλαισίου.
Τό «θαῦμα» τῆς δημιουργικῆς συναντήσεως Ἑλληνισμοῦ καί Χριστιανισμοῦ συνετελέσθη χάρις εἰς τήν δύναμιν τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης, τῆς «μητρικῆς γλώσσης τοῦ πνεύματος», τῆς γλώσσης τοῦ Ὁμήρου, τῶν Τραγικῶν καί τῶν Φιλοσόφων, τῆς Καινῆς Διαθήκης, τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς Ὑμνολογίας. Ἡ γλῶσσα μας, οὐσιαστικῶς φιλοσοφική, στοχαστική καί ποιητική, κατευθύνει τόν νοῦν καί τήν σκέψιν πάντοτε πρός τό βάθος τῶν πραγμάτων, πρός τό οὐσιῶδες καί τό καθολικόν, πρός τήν ἀλήθειαν, ἡ ὁποία, ὅπως ἔλεγεν ὁ Δημόκριτος, εὑρίσκεται «ἐν βυθῷ».
Δέν εἶναι τυχαῖον, ὅτι ἡ ἑλληνική γλῶσσα καί ἡ Ὀρθόδοξος πίστις ἀνήκουν εἰς τόν πυρῆνα τῆς πνευματικῆς καί πολιτισμικῆς ἰδιοπροσωπίας τοῦ Γένους μας. Ἐάν εἰς τήν ἱστορικήν πορείαν του δέν ἔσβησε ποτέ ὁ λύχνος τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πνεύματος, τοῦτο ὀφείλεται μεγάλως εἰς τό γεγονός ὅτι Πατέρες καί Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας ἐτοποθέτουν εὐθαρσῶς τόν λύχνον αὐτόν ἐπί τήν λυχνίαν. Εἰς περιόδους δυστήνους, ἡ Ἐκκλησία ἵδρυσε σχολεῖα καί Ἀκαδημίας, διέσωσε τήν γλῶσσαν μας εἰς τήν λατρευτικήν της ζωήν, μαρτυροῦσα τήν ἀξίαν τῆς συνοχῆς καί τῆς ἑνότητός της διά τήν ἰδιοπροσωπίαν μας. Ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἐσφράγισεν ἀνεξίτηλα τήν διαδρομήν τοῦ Γένους, καλεῖται καί σήμερα νά λειτουργῇ ὡς θετική πρόκλησις ἐν Χριστῷ ζωῆς καί ἐλευθερίας, διά τῆς Ὀρθοδοξίας τῆς πίστεως, τῆς δοξολογικῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ καί τῆς ὀρθῆς ἀντιλήψεως περί τοῦ ἀνθρώπου.
Ἡ εἰκών, τήν ὁποίαν ἔχομεν διά τόν ἄνθρωπον, διά τήν προέλευσιν καί τόν προορισμόν του, διά τήν θέσιν του εἰς τόν κόσμον, διά τό νόημα τῆς ζωῆς του, διά τήν ἐλευθερίαν καί τήν εὐδαιμονίαν του, καθορίζει τήν στάσιν μας ἀπέναντί του. Ἐάν βλέπωμεν τόν ἄνθρωπον ὡς «μηχανήν», ὡς homme machine ἤ ὡς ἁπλῆν βιολογικήν ὀντότητα, τότε λίαν εὐχερῶς τόν μετατρέπομεν εἰς ἀντικείμενον ἤ τόν ὑποτιμῶμεν. Ἐάν τόν προσεγγίζωμεν ὡς «πρόσωπον» μέ ἀπόλυτον καί ἀναφαίρετον ἀξιοπρέπειαν, τότε ἡ συμπεριφορά μας καθίσταται ὅλως διαφορετική.
Ἡ ἀνθρωπίνη ἀξία καί ὁ ἀπόλυτος σεβασμός της δέν εἶναι δυνατόν νά θεμελιωθοῦν ἐπί μιᾶς νατουραλιστικῆς θεωρήσεως τοῦ ἀνθρώπου. Ἔχομεν ἀνάγκην πνευματικοῦ προσανατολισμοῦ, ὁ ὁποῖος μᾶς ἐμπλουτίζει ὑπαρξιακῶς καί τρέφει τό ἠθικόν μας αἰσθητήριον. Ὅλοι γνωρίζομεν ὅτι ὁ λεγόμενος «ἠθικός ἀνθρωπισμός» τοποθετεῖ τόν ἄνθρωπον εἰς τήν κορυφήν τῆς ἱεραρχίας τῶν ἀξιῶν. Ὅμως, ἡ πεῖρα τῶν αἰώνων δεικνύει ὅτι καί τά ἀνθρωπιστικά ἰδεώδη ἀπαιτοῦν πνευματικόν θεμέλιον καί στήριγμα, πέραν τοῦ «ἁπλῶς ἀνθρωπίνου». Ἐν τῇ ἐννοίᾳ ταύτῃ, πιστεύομεν, ὅτι διά τήν προστασίαν τῆς ἀνθρωπίνης ἀξιοπρεπείας, δέν εἶναι ἀρκετός ὁ προσανατολισμός «γενικῶς» εἰς τόν «ἄνθρωπον». Τό Προοίμιον τοῦ Συντάγματος τῆς Ἐλλάδος «Εἰς τό ὄνομα τῆς ἁγίας καί ὁμοουσίου καί ἀδιαιρέτου Τριάδος» εἰς αὐτήν τήν ἀλήθειαν παραπέμπει.
Ἡ ὑποτίμησις τῶν πνευματικῶν ἀξιῶν δέν προωθεῖ οὔτε τόν σεβασμόν τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καί τῶν θεμελιωδῶν δικαιωμάτων του, οὔτε τήν προστασίαν τῆς φύσεως, οὔτε τόν ἀγῶνα διά τήν ἐλευθερίαν καί τήν κοινωνικήν δικαιοσύνην. Ἀντιθέτως, ἡ πίστις εἰς τόν Θεόν τῆς ἀγάπης καί τῆς εἰρήνης ἀποτελεῖ πηγήν ἐμπνεύσεως, ὀξύνει τό αἰσθητήριόν μας διά τό δέον καί τό πρακτέον καί ἐνισχύει τήν ἀνθρωπίνην προσπάθειαν, ἀκόμη καί ὅταν αὐτή εὑρίσκεται ἐνώπιον δυσεπιλύτων προβλημάτων καί ἀνυπερ-βλήτων ἐμποδίων.
Αὐτή ὑπῆρξε καί παραμένει ἡ πηγή μαρτυρίας καί ἡ ταυτότης τῆς ἀποστολῆς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ὡς πνευματικοῦ θεσμοῦ, συμφώνως καί πρός τό σοφῶς λεχθέν: «Τό γεγονός ὅτι ῾τό πολίτευμα ἡμῶν ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει᾽ (Φιλιπ. γ’, 20), δέν ἀναιρεῖ, ἀλλά ἐνδυναμώνει τήν μαρτυρίαν ἡμῶν ἐν τῷ κόσμῳ».
Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἠγωνίσθη καί ἀγωνίζεται κατά τῆς φαλκιδεύσεως τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου εἰς τάς ποικίλας ὄψεις της, στιγματίζει τόν ρατσισμόν, τάς διακρίσεις καί τάς συγχρόνους μορφάς δουλείας, ἀνθίσταται εἰς τάς δυνάμεις καί τάς τάσεις, αἱ ὁποῖαι ὑποσκάπτουν τήν κοινωνικήν συνοχήν καί τήν εἰρήνην καί καταστρέφουν τήν δημιουργίαν τοῦ Θεοῦ, προάγει τόν διάλογον μέ τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον, μέ τάς ἄλλας θρησκείας καί μέ τόν σύγχρονον πολιτισμόν. Ἡ ἔνστασις ὅτι αὐτή ἡ παρέμβασις ἐμπλέκει τήν Ἐκκλησίαν εἰς τήν ἀμφισημίαν τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων, ὅτι ἡ χριστιανική μαρτυρία μετατρέπεται εἰς πολιτικήν πρᾶξιν, στερεῖται θεολογικῆς βάσεως καί εἶναι ἔνδειξις ἐξασθενήσεως τοῦ αἰσθητηρίου διά τήν σημασίαν τῶν ἱστορικῶν ἐξελίξεων, αἱ ὁποῖαι ἐγγίζουν τόν ἄνθρωπον εἰς τό βάθος τῆς ὑπάρξεώς του. Δέν ὑπάρχει «τέλος τῆς ἱστορίας», τέλος τῆς ἀνάγκης καί τῆς εὐθύνης διαχειρίσεως τῶν ἀπροβλέπτων κατά τήν ἔκτασίν των, ἀλλά βεβαίων ἐξελίξεων, πολώσεων καί ἀνακατατάξεων. Σαφεστάτη εἶναι ἐπ᾿ αὐτοῦ ἡ διακήρυξις τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Κρήτη, 2016). «Ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας ὑπῆρξε πάντοτε διακριτός καί θά παραμείνῃ εἰς τό διηνεκές μία ὀφειλετική παρέμβασις ὑπέρ τοῦ ἀνθρώπου».
Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον εἶναι ἡ πρώτη Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἀνέδειξεν, ἀκριβῶς ὡς ἔκφρασιν τῆς πνευματικῆς ταυτότητος καί μαρτυρίας της, τό οἰκοφιλικόν μήνυμα τοῦ Χριστιανισμοῦ, κατενόησε καί προέβαλε τήν ἐκκλησιαστικήν ζωήν ὡς «ἐφηρμοσμένην οἰκολογίαν». Τό ἐνδιαφέρον τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας διά τό φυσικόν περιβάλλον δέν ὑπῆρξεν ἁπλῶς μία περιστασιακή ἀντίδρασις εἰς τήν σοβοῦσαν οἰκολογικήν κρίσιν. Αὐτή ἦτο μόνον ἡ ἀφορμή, ὄχι ἡ αἰτία, διά νά ἀναπτύξῃ ἐπικαίρως τάς οἰκοφιλικάς της παραδόσεις. Αἱ προσπάθειαι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου συνέβαλον εἰς τήν ἔνταξιν τῆς οἰκολογικῆς θεματικῆς εἰς τούς διαχριστιανικούς καί διαθρησκειακούς διαλόγους καί ἀπετέλεσαν ἔναυσμα διά τήν Θεολογίαν νά μελετήσῃ τάς πνευματικάς, θρησκευτικάς καί ἠθικάς ρίζας καί διαστάσεις τοῦ περιβαλλοντικοῦ ζητήματος.
Ἐξ ἀρχῆς, προσηγγίσαμεν τήν οἰκολογικήν κρίσιν ὡς κοινωνικόν πρόβλημα καί ἀνεδείξαμεν τήν ἀλληλουχίαν περιβαλλοντικῶν, κοινωνικῶν καί οἰκονομικῶν θεμάτων. Ἐτονίσαμεν ὅτι τό κυρίαρχον πρότυπον οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως ἀνήκει εἰς τά κύρια αἴτια τῆς οἰκολογικῆς κρίσεως.
Ἐπαναλαμβάνομεν καί ἐνώπιόν σας, Ἐξοχώτατοι καί ἀγαπητοί, αὐτό τό ὁποῖον λέγομεν συχνάκις: Ἡ οἰκονομική δραστηριότης, ἡ ὁποία δέν σέβεται τόν οἶκον τῆς ζωῆς, τό φυσικόν περιβάλλον, δέν εἶναι «οἰκονομία», ἀλλά «οἰκο-ἀνομία». Δἐν ἔχομεν μέλλον χωρίς τήν ὁλικήν στροφήν πρός μίαν «οἰκολογικήν οἰκονομίαν». Ἡ οἰκονομική ζωή καί οἱ κοινωνικοί ἀγῶνες ὀφείλουν νά ὑπηρετοῦν τόν ἄνθρωπον καί τά ζωτικάς ἀνάγκας του καί τήν ἀκεραιότητα τῆς δημιουργίας, στόχους, οἱ ὁποῖοι δύνανται νά ἐπιτευχθοῦν μόνον εἰς περιβάλλον εἰρήνης καί σεβασμοῦ τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου.
Ποτέ εἰς τήν ἱστορίαν τῆς ἀνθρωπότητος ἡ εἰρήνη δέν ὑπῆρξεν αὐτονόητος κατάστασις, ἀλλά ἦτο πάντοτε κατάκτησις, ἀποτέλεσμα ἐμπνευσμένων πρωτοβουλιῶν, γενναιότητος καί αὐτοθυσίας, ἀπορρίψεως τῆς βίας ὡς μέσου λύσεως διαφορῶν, διαρκής ἀγών διά τήν δικαιοσύνην καί τήν προστασίαν τῆς ἱερότητος τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Ἐπί τῆς βάσεως αὐτῆς, ἀσκεῖται σήμερα κριτική εἰς τάς θρησκείας, ἐπειδή, ἀντί νά λειτουργοῦν ὡς δυνάμεις εἰρηνοποιΐας, τροφοδοτοῦν συχνάκις τόν φανατισμόν καί τήν βίαν «ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ». Ἡμεῖς προσωπικῶς, ἐν ἀκλονήτῳ πεποιθήσει ὅτι ἡ εἰρήνη τῶν λαῶν καί τῶν πολιτισμῶν εἶναι ἀνέφικτος ἄνευ τῆς εἰρήνης μεταξύ τῶν θρησκειῶν καί τῆς εὐρυτέρας συμβολῆς των εἰς τόν παγκόσμιον ἀγῶνα διά τήν εἰρήνην, ἐπαινοῦμεν καί στηρίζομεν πᾶσαν εἰλικρινῆ εἰρηνευτικήν πρωτοβουλίαν, ἀγωνιζόμεθα δέ ἀδιαλείπτως διά τήν διαθρησκειακήν συνεργασίαν καί τήν ἀνάδειξιν καί τήν ἄσκησιν τοῦ εἰρηνοποιητικοῦ ρόλου τῶν θρησκειῶν. Θεωροῦμεν τόν φονταμενταλισμόν ἔκπτωσιν τοῦ θρησκευτικοῦ βιώματος καί οὐδόλως ἕν συμφυές μέ τήν πίστιν φαινόμενον. Ἡ γνησία πίστις εἶναι ὁ αὐστηρότερος κριτής τοῦ θρησκευτικοῦ φανατισμοῦ καί τῆς μισαλλοδοξίας.
Τό περί Εἰρήνης κήρυγμα τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας δέν εἶναι οὐτοπικόν καί ρητορικόν. Γνωρίζομεν καλῶς ὅτι ὁ δημόσιος λόγος κυριαρχεῖται διεθνῶς ὑπό θεωρήσεων γεωπολιτικῶν καί γεωοικονομικῶν, ὑπό ἀναλύσεων τοῦ λεγομένου «συσχετισμοῦ τῶν δυνάμεων», ὑπό προσεγγίσεων, ὅπως ἀποκαλοῦνται, πραγματιστικῶν. Εἶναι γεγονός ὅτι ἡ σύγχρονος ἐκδοχή τῆς λεγομένης Realpolitik ἔχει κατισχύσει πλήρως τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου καί αὐτοῦ τούτου τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἡνωμένων Ἐθνῶν, ὁ ὁποῖος διέπεται ὑπό τῆς γενικῆς ἀρχῆς τῆς εἰρηνικῆς ἐπιλύσεως τῶν διαφορών. Ὁ περί Εἰρήνης Ὀρθόδοξος λόγος ὑπερβαίνει προδήλως τήν Ἱστορίαν ὡς λόγος σωτηριολογικός, ἀλλά ἡ Ἱστορία ἐκβάλλει ἐκ τῶν σπλάχνων καί τῶν πληγῶν της διδάγματα εὔγλωττα καί ἐναργῆ.
Ἡ ἀνθρωπότης ἔχει ἀνάγκην μιᾶς σταθερᾶς συναινέσεως ἐπί ἑνός κορμοῦ κοινῶν θεμελιωδῶν ἀξιῶν, ἡ ὁποία θά λειτουργῆ, παρά τάς πολιτικάς, κοινωνικάς, θρησκευτικάς καί πολιτισμικάς διαφοροποιήσεις καί ἐντάσεις, ὡς βάσις διά τήν συμβίωσιν καί τήν σύμπραξιν τῶν ἀνθρώπων διά τό κοινόν καλόν. Αὐτός ὁ κορμός παγκοσμίων ἀξιῶν ἔχει ἀποτυπωθῆ, ὡς «τό κοινό ἰδανικό, στό ὁποῖο πρέπει νά κατατείνουν ὅλοι οἱ λαοί καί ὅλα τά ἔθνη», εἰς τά τριάκοντα ἄρθρα τῆς Οἰκουμενικῆς Διακηρύξεως τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου (10 Δεκεμβρίου 1948), τοῦ «πιθανῶς γνωστοτέρου νομικοῦ κειμένου εἰς τόν σύγχρονον κόσμον», τό ὁποῖον ἀποτελεῖ τήν ἀπάντησιν τῆς παγκοσμίου κοινότητος εἰς τήν μεγαλυτέραν ἀνθρωπιστικήν καταστροφήν εἰς τήν ἱστορίαν.
Δυστυχῶς, σήμερα, ἠθελημέναι παρανοήσεις, ὁ χαρακτηρισμός τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου ὡς τοῦ «δουρείου ἵππου τῆς Δύσεως» μέ στόχον τήν πολιτισμικήν ἐπικράτησιν, ἐνστάσεις ἐκ μέρους τῶν θρησκειῶν περί διαβρώσεως τῶν κοινοτικῶν παραδόσεών των διά μέσου τοῦ δυτικοῦ ἀτομοκεντρισμοῦ, ἡ μετανεωτερική ἀπόρριψις τῆς λεγομένης «τυραννίας τοῦ γενικοῦ», ὁδηγοῦν εἰς ἠχηράς ἀμφισβητήσεις τῶν δικαιωμάτων αὐτῶν ὡς «οἰκουμενικοῦ ἀνθρωπιστικοῦ κριτηρίου».
Ἡ πορεία τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου ἐξαρτᾶται κατά βάθος ἀπό τήν στάσιν τῶν Ἐκκλησιῶν καί τῶν θρησκειῶν ἀπέναντί των. Δυτικαί Ἐκκλησίαι καί Ὁμολογίαι εὑρίσκοντο ἐπί μακρόν εἰς ὀξεῖαν ἀντιπαράθεσιν μέ τά δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου. Μόνον μετά τόν Β’ Παγκόσμιον Πόλεμον ἤλλαξεν ἡ στάσις των.
Εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν δέν ὑπάρχει ἑνιαία ἀξιολόγησις τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Μία σχετική συμφωνία συναντᾶται κυρίως εἰς τήν θετικήν προσέγγισιν τῶν κοινωνικῶν δικαιωμάτων. Εἶναι βέβαιον ὅτι μία συνολικῶς ἀπορριπτική στάσις ἀπέναντι εἰς τά δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου καί ἡ θεώρησίς των ὡς ἀμέσου ἀπειλῆς διά τήν ταυτότητα τῆς Ὀρθοδοξίας, πηγάζουν ἀπό τήν παρανόησιν τόσον τῶν δικαιωμάτων, ὅσον καί τοῦ Ὀρθοδόξου ἤθους. Ἡ θρησκευτική ἐλευθερία κατέχει ἄλλωστε προέχουσαν θέσιν εἰς τόν κατάλογον τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καί ὁ σεβασμός της εἶναι βασικόν κριτήριον διά τόν χαρακτηρισμόν ἑνός κράτους ὡς κράτους δικαίου. Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, θεωροῦμεν ἀναγκαῖον καί τόν διαθρησκειακόν διάλογον περί τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος ἀπελευθερώνει τάς θρησκείας ἀπό τήν ἐσωστρέφειαν καί δίδει τήν εὐκαιρίαν ἀναδείξεως τῆς σημασίας τῆς πνευματικῆς διαστάσεως διά μίαν βαθυτέραν κατανόησίν τῶν δικαιωμάτων αὐτῶν.
Ἐπιθυμοῦμεν ἐπίσης νά σημειώσωμεν ὅτι ἡ ὑποχώρησις τοῦ θρησκευτικοῦ προσανατολισμοῦ τῆς ζωῆς, ὄχι μόνον δέν προωθεῖ τούς στόχους τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά ἐπηρεάζει ἀρνητικῶς τόν σεβασμόν των. Μαζί μέ τήν λήθην τῶν πνευματικῶν ἀξιῶν ἐξασθενεῖ καί ἡ αἴσθησις διά τό ἀπαραβίαστον τῆς ἀνθρωπίνης ἀξιοπρεπείας, τά δέ ἀνθρώπινα πράγματα κινδυνεύουν νά μετατραποῦν εἰς συνονθύλευμα ἀλληλοσυγκρουομένων καί ἀλληλοαναιρουμένων ἰδιαιτεροτήτων, εἰς «ἕνα πόλεμον πάντων ἐναντίον πάντων».
Μεταφέρομεν καί ἐνώπιόν σας, ἐκλεκτή ὁμήγυρις, τήν ἀγωνίαν ἑνός συγχρόνου σπουδαίου στοχαστοῦ καί πολιτικοῦ: «Γνωρίζουμε, τελικά, ἄν τό κοινωνικό κράτος θά ἐπιβιώσει μετά τήν ἀπαξίωση τῆς ἀγάπης πρός τόν πλησίον; Δέν θά ἐξαφανιζόταν ἡ ἀλληλεγγύη πρός τόν πλησίον, ἄν αὐτός εἶναι ἁπλῶς καί μόνον ὁ ξένος, ὁ ἄλλος, ὁ ἀνταγωνιστής ἤ ἀκόμη καί ὁ ἐχθρός; …Θά ὑπάρχουν δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου, σέ μία ἐποχή, κατά τήν ὁποία ἡ ἀνθρωπότητα καί ὁ Δημιουργός της ἐξαφανίζονται ἀπό τό προσκήνιο μέσα σέ μία σύγκρουση πολιτισμῶν;»
Ἐξοχώτατε κύριε Πρόεδρε τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων,
Ἐκφράζομεν τάς θερμάς εὐχαριστίας ἡμῶν προσωπικῶς καί τῶν μελῶν τῆς τιμίας Συνοδείας μας διά τήν τιμητικήν πρόσκλησιν, τήν ἐγκάρδιον ὑποδοχήν εἰς τό Παλλάδιον τοῦ Κοινοβουλευτισμοῦ καί τήν ἀπονομήν τοῦ Χρυσοῦ Μεταλλίου τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, τοῦ ἀνωτάτου θεσμοῦ τῆς Δημοκρατίας, τοῦ ὁποίου προεδρεύετε. Πολλούς συναδέλφους Σας ἔχομεν καί ἡμεῖς ὑποδεχθῆ εἰς τό σεπτόν Κέντρον τῆς μαρτυρικῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, εἰς τό Φανάριον. Εἶναι δι᾿ ἡμᾶς πηγή ἰδιαιτέρας χαρᾶς καί πολύτιμον δῶρον τό γεγονός ὅτι ἔχομεν διά μίαν ἀκόμη φοράν τήν εὐκαιρίαν συναντήσεως πρόσωπον πρός πρόσωπον. Δεχθεῖτε ἐπίσης τήν εὐγνωμοσύνην μας διά τήν εὐγενῆ διαβεβαίωσιν περί τῆς ἀμερίστου στηρίξεως τῶν πρωτοβουλιῶν καί τῶν δράσεων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.
Ἐνώπιον τῶν ὑψηλῶν ἐκπροσώπων τῶν Θεσμῶν, τολμῶμεν νά εἴπωμεν ὅτι ἡ δημοκρατική κοινωνία ζῇ ἐπί τῇ βάσει ἀρχῶν, τάς ὁποίας δέν ἔχει δημιουργήσει ἡ ἰδία. Εἰς αὐτάς ἀνήκουν αἱ πνευματικαί ἀξίαι, αἱ ὁποῖαι ὑπενθυμίζουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι μόνον «πολίτης τοῦ κόσμου». Ὀφείλομεν νά συνειδητοποιήσωμεν ὁριστικῶς ὅτι δέν ὑπάρχει ἀληθής πρόοδος ἄνευ σεβασμοῦ αὐτῶν τῶν ἀξιῶν. Ἡ ἄποψις ὅτι ἡ ἄνοδος τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου, ἡ ἐπιστημονική γνῶσις καί ὁ ἐκδημοκρατισμός τῶν κοινωνιῶν θά περιθωριοποιήσουν τάς πνευματικάς ἀναζητήσεις, ὑποτιμᾷ τό ὑπαρξιακόν βάθος καί τήν σοβαρότητά των.
Περαίνοντες τόν λόγον, ἐπιθυμοῦμεν νά σημειώσωμεν ὅτι τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ὑπῆρξε καί παραμένει λάβαρον τῆς παγκοσμιότητος τῆς πίστεως, τοῦ ἤθους καί τοῦ πολιτισμοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας, ζωτικόν σημεῖον ἀναφορᾶς διά τό Γένος μας καί σύμβολον τῶν περιπετειῶν καί τῶν ἐλπίδων του. Ἐμψυχώνει τήν Ρωμιοσύνην, στηρίζει τήν ὁμογενειακήν παιδείαν, μεριμνᾷ ἀόκνως διά τήν διάσωσιν τῆς πατρῴας κληρονομίας εἰς τήν Μικράν Ἀσίαν καί τήν Ἀνατολικήν Θρᾴκην, διαποιμαίνει στοργικῶς τά ἀνά τήν ὑφήλιον τέκνα του καί φροντίζει ἐπιμελῶς διά τήν καλλιέργειαν τῆς Ὀρθοδόξου ταυτότητός των καί τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. Ἀγωνίζεται διά τήν διαφύλαξιν τῆς πανορθοδόξου ἑνότητος, ἡ ὁποία δοκιμάζεται ἐντόνως ἀπό ὅσους ἀμφισβητοῦν τήν μακραίωνα δομήν καί τήν κοινωνικήν λειτουργίαν τῆς Ἐκκλησίας, ἐν ὀνόματι κοσμικῶν σκοπιμοτήτων. Ἄν καί δέν ἀσχολεῖται μέ τήν πολιτικήν ἐν τῇ στενωτέρᾳ ἐννοίᾳ τοῦ ὅρου, ἡ πνευματική του μαρτυρία ἐγγίζει καί τόν χῶρον τῶν πολιτικῶν πραγμάτων καί τῶν μεγάλων προκλήσεων ἡ ἀντιμετώπισις τῶν ὁποίων ἀπαιτεῖ κοινήν ὑπευθυνότητα, κοινήν κινητοποίησιν, κοινήν στοχοθεσίαν, σύμπραξιν καί ἀλληλεγγύην.
Προσωπικῶς θεωροῦμεν ὅτι ὁ ὅρος ἀλληλεγγύη ἐκφράζει τήν ὁδόν, τόν τρόπον καί τόν στόχον τῆς πορείας πρός ἕν βιώσιμον μέλλον. Ἡ ἀλληλεγγύη παραπέμπει ἀφ᾿ ἑνός εἰς τήν ἱστορίαν τῶν ἀγώνων διά τήν ἐλευθερίαν καί τήν ἰσότητα καί ἐμπεριέχει τό κοινωνικόν περιεχόμενον καί τήν πολιτικήν αἰχμήν τοῦ ὅρου ἀδελφοσύνη, ἀφ᾿ ἑτέρου δέ προβάλλει τά δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου ὡς συγκεκριμενοποίησιν τῆς ἰδέας τῆς δικαιοσύνης. Ἀναφέρεται ἐπίσης εἰς τήν ἀπροϋπόθετον συμπαράστασιν πρός τόν συνάνθρωπον, ἀνεξαρτήτως κοινωνικῆς καί πολιτισμικῆς ταυτότητος, ἐν τῇ ἐννοίᾳ καί τῆς ἐτυμολογίας τῆς λέξεως εἰς τήν ἑλληνικήν γλῶσσαν, τοῦ νά εὑρισκώμεθα δηλαδή ὁ εἷς πλησίον τοῦ ἄλλου, ἐγγύς ἀλλήλων. Ἡ ἀλληλεγγύη εἶναι ἡ ἔλλογος καί πλήρης ἐνσυναισθήσεως ἀνθρωπιά, διασώζει δέ τά χαρακτηριστικά τῆς «ἀρετῆς», ἐν τῇ ἀρχεγόνῳ σημασίᾳ τοῦ ὅρου, ὡς ἀνδρείας καί ἀριστείας, ὡς ἐπιμονῆς καί ἐμμονῆς εἰς τήν ἐπιτέλεσιν τοῦ ἀγαθοῦ καί ὡς κοινῆς θυσιαστικῆς διακονίας τῆς Ἀληθείας, ἡ ὁποία εἶναι πνευματική ρίζα τῆς ἀληθοῦς ἐλευθερίας.
Εὐχαριστοῦμεν διά τήν προσοχήν σας.
Απο τότε που έμαθα για το αριστοτέλειο τρίπτυχο "ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ, ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ" , το έκανα Σημαία. [Άν ποτέ φτιάξω οικογενειακό θυρεό, είναι πολύ πιθανό να διαλέξω αυτό απο άλλα ρητά, δικά μου ή ξένα.] Με το λάβαρο αυτό που περιγράφει τα ουσιαστικά στοιχεία (ζητούμενα και επιδιώξεις) κάθε αληθινής ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ Πολιτείας, κάθε Πόλεως-Κράτους κατα την αριστοτελική διατύπωσι, πορεύτηκα 34 χρόνια στην δημόσια Δευτεροβάθμια Εκπαίδευσι και δίδασκα τους μαθητές μου εναποθέτοντας στην γενιά τους την ελπίδα για ένα νέο Κράτος ανεξάρτητο, με όνομα και πνεύμα ελληνικό.
Και δεν θα χρονοτριβήσω τώρα με την εμπνευσμένη ιστορική προσωπικότητα του Ιωάννη Καποδίστρια, του μοναδικού αγιασμένου στην συνείδησί μας και χωρίς συστηματικά οργανωμένα απο εγχώρια κομματικά φέουδα ή εξωχώρια κέντρα προπαγάνδας (Πολιτικο-ακαδημαϊκά Ιδρύματα, Πανεπιστημιακές Έδρες κλπ δίκτυα), πολιτικού και ελληνόψυχου ανδρός, αλλά ξεκινώντας απο την συνένοχη σε πολλά μεταπολίτευσι θα μνημονεύσω μερικούς:
Απο το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ πρώτον και καλύτερο τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη. Μετά (απο όλο το πολιτικό φάσμα) ο Νίκος Ψαρουδάκης, Σήφης Βαλυράκης, Κ. Κάππος, Μανώλης Δρεττάκης, Στέλιος Παπαθεμελής, Γ. Μανιάτης, οι Γιώρ. Καρατζαφέρης, Ηλίας Κασιδιάρης, Παν. Καμμένος, Δημήτρης Καζάκης, Παναγιώτης Λαφαζάνης, Δημήτρης Νατσιός, ο μέχρι σήμερα ανεξάρτητος Αλέξανδρος Χρυσανθακόπουλος και βέβαια ο Κυρ. Βελόπουλος.
Εκτός πολιτικής οι Δόκτορες και καθηγητές Ηλίας Κονοφάγος, Κωνσταντίνος Νικολάου, Νίκος Λυγερός, Β. Μαρκεζίνης, Θεόδωρος Καρυώτης, Γιώργος Ατσαλάκης, Γ. Κασιμάτης, Αντώνιος Φώσκολος, Γιάννης Μάζης, Κωστής Σταμπολής και last but not least ο Αβραάμ Ζελλελίδης.
[Εννοείται, οι ανωτέρω αναφορές μου σε πρόσωπα είναι υποκειμενικού χαρακτήρα, αλλά, θεωρώ, ενδεικτικές.]
Τον χάρηκα και τον συγχαίρω!!
............
1. Παρέμβαση Π. Πολάκη στην Επιτροπή Θεσμών & Διαφάνειας για τις λιγνιτικές μονάδες
2. Ο Παύλος Πολάκης στην ολομέλεια της Βουλής για ΑΠΕ και ΔΕΗ
+. Η ΔΗΛΩΣΙ Π. ΠΟΛΑΚΗ
Για Τσάφο, Παπασταύρου και για ΔΕΗ:
https://youtube.com/shorts/dIuLLrz7hfc?si=Lwb1ZCle6xGFnhxM
UPDATE 11 5 2026
EIRiNI MAROYPA
 |
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
