Εορτολόγιον 8ης Σεπτεμβρίου: Γέννησις της Υπεραγίας Θεοτόκου! 8 settembre: Festa della Natività della Beata Vergine Maria

 Επι τη ευκαιρία της σημερινής εορτής του Γενεσίου της Υπεραγίας Θεοτόκου, μίας από τις μεγαλύτερες θεομητορικές εορτές της Ορθοδοξίας, φιλοξενούμε το κείμενο (άλλη μια συνεργασία) του φίλου μας Π. Μυργιώτη, Μαθηματικού.

 

Τις ευχαριστίες μας, για άλλη μια φορά!

...............................................................................................

 

Ἡ γέννησίς σου Θεοτόκε, χαρὰν ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οικουμένῃ,
ἐκ σοῦ γὰρ ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν

 

Ο εορτασμός της επετείου των γενεθλίων είναι ξένος προς την
παράδοση της Ορθόδοξης Αγίας Εκκλησίας μας. Το έθιμο των γενεθλίων
εις τον τόπο μας ήλθε από τη μη Ορθόδοξη Δύση, όπως και άλλα
πράγματα. Η Ορθοδοξία τιμά την μνήμη των Αγίων την ημέρα της
κοιμήσεως των, την ημέρα κατά την οποία πέρασαν εις την αιωνιότητα
της ουρανίου βασιλείας. Ο καθένας κλείνοντας τα σωματικά μάτια
αμέσως βλέπει την αιωνιότητα είτε του παραδείσου “οι πράξαντες το
θέλημα του Θεού” είτε της κολάσεως” οι τα φαύλα πράξαντες”.
 

Όπως πολλοί κανόνες έχουν τις εξαιρέσεις, έτσι και αυτός ο
κανόνας έχει τις εξαιρέσεις του. Η Αγία εκκλησία εορτάζει την γέννηση
του Σωτήρα ημών Ιησού Χριστού, της Υπεραγίας Θεοτόκου και του
Ιωάννη του Προδρόμου. Η αιτία για το γεγονός αυτό έγκειται στην
ιδιαίτερη αποστολή του καθενός στην ιστορία της δράσεως της Αγίας
Τριάδας για τη σωτηρία των ανθρώπων, αλλά και στην παράδοση ότι
αμφότεροι υπήρξαν ευλογημένοι από την κοιλιά της μητέρας τους
(καθώς και ο προφήτης Ιερεμίας). Με τη γέννηση της Παναγίας μας
αρχίζει να υλοποιείται το προαιώνιο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία
του ανθρωπίνου γένους. Η γενέθλιος ημέρα είναι η 8η Σεπτεμβρίου.
 

Είναι η πρώτη Θεομητορική εορτή του εκκλησιαστικού έτους, το οποίο
αρχίζει την 1η Σεπτεμβρίου.
«Σήμερα ολόκληρη η κτίση ένιωσε τον εαυτό της καλύτερο και
λαμπρότερο, αφού έλαμψε το κοινό στολίδι του σύμπαντος –
γεννήθηκε όχι απλώς η Παρθένος, αλλά μάλλον η οικουμένη
ολόκληρη», αναφωνεί ο ιερός Καβάσιλας. Η Γέννηση της Κυρίας
Θεοτόκου από στείρα μητέρα, την Αγία Άννα, «αποτελεί αιτία
παγκοσμίου χαράς», διότι η Παναγία μας, ως νέα «ρίζα του γένους
ημών», όπως αποκαλείται στα τροπάρια της εορτής, «έλυσε την
ανθρώπινη στείρωση» (άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός) του πνευματικώς
νεκρού, στείρου και άγονου κόσμου και έτσι «μπόρεσε να μας φέρει το
άνθος της ζωής… τον γλυκύτατο καρπό, τον Σωτήρα Χριστό…»

Πληροφορίες για τους γονείς της Υπεραγίας Θεοτόκου, την γέννησή της, τα παιδιά της χρόνια κλπ αντλούμε από το ¨Πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου¨, επειδή τα ευαγγέλια δεν αναφέρουν σχετικές πληροφορίες.
 

Γονείς της Παναγίας μας ήταν ο Ιωακείμ και η Άννα, άνθρωποι
πιστοί εις τον νόμο του Θεού, με προσευχές, νηστείες και ελεημοσύνες
περίμεναν την έλευση του Μεσσία. Ανήκαν στη μικρή ομάδα των
Ισραηλιτών οι οποίοι ανέμεναν τον Μεσσία και Σωτήρα του κόσμου.
Είχαν, όμως, ένα πρόβλημα το οποίο αντιμετώπιζαν με καρτερία και
εμπιστοσύνη εις τον Θεό. Ήταν άτεκνοι, - η Άννα στείρα και μεγάλης
ηλικίας - και όμως ήλπιζαν. Η ατεκνία την εποχή εκείνη εθεωρείτο
κατάρα. Ο κόσμος τους αποστρεφόταν για μόνο το λόγο της ατεκνίας.
Θεωρούνταν στιγματισμένοι από τον Θεό και τα δώρα τους δεν
γινότανε δεκτά από τους ιερείς.
 

Σε μια μεγάλη εορτή ο Ιωακείμ πήγε να προσφέρει πρώτος τα
δώρα. Αλλά ο αρχιερέας Ρουβίμ τον απέτρεψε λέγοντάς του «Δεν
επιτρέπεται να προσφέρεις πρώτος τα δώρα σου, καθότι σπέρμα οὐκ
ἐποίησας ἐν τῷ Ἰσραήλ», επειδή δηλαδή είσαι άτεκνος. Ο δίκαιος
άνδρας λυπήθηκε πολύ και απάντησε στον αρχιερέα: «Μόνο εγώ είμαι,
ανάμεσα στις δώδεκα φυλές του Ισραήλ άτεκνος;». Αλλά θυμήθηκε τον
πατριάρχη Αβραάμ, ο οποίος ήταν ευσεβής, αλλά και αυτός άτεκνος και
ο Θεός τον αξίωσε να αποκτήσει κλήρα, τον Ισαάκ. Αυτή η σκέψη τον
παρηγόρησε και του έδωσε την ελπίδα ότι ίσως κάμει ο Θεός έλεος και
αποκτήσει και αυτός παιδί.
Λυπημένος αναχώρησε εις την έρημο χωρίς να ενημερώσει την
Άννα. Έτσι λοιπόν η Άννα ήταν διπλά στεναχωρημένη. Χήρα και άτεκνη.
Ο Ιωακείμ εις την έρημο άρχισε νηστεία και προσευχή για την λύση της
ατεκνίας και ήταν αποφασισμένος να μη φύγει από εκεί αν δεν μάθαινε
το λόγο του προβλήματος.
Πλησίαζε μεγάλη εορτή και η Άννα άκουσε την υπηρέτρια Ιουδίθ
να της λέγει : «Κυρά μου μέχρι πότε θα ταπεινώνεις την ψυχή σου; Να,
έφτασε η μεγάλη ημέρα του Κυρίου και δεν επιτρέπεται να πενθείς.
Πάρε όμως αυτόν εδώ τον κεφαλόδεσμο, πού μου έδωσε η γυναίκα πού
τον έφτιαξε και δεν επιτρέπεται να τον ανοίξω εγώ, μια υπηρέτρια,
επειδή έχει σημασία βασιλική». Όμως η Άννα την επέπληξε θυμωμένη
και με λυγμούς της είπε: «Φύγε από κοντά μου· αυτό εγώ ποτέ δεν το
έκανα και όμως ο Κύριος με ταπείνωσε πάρα πολύ. Μήπως κάποιος
πονηρός σου τον έδωσε και ήρθες για να με κάνεις συμμέτοχη στην
αμαρτία σου;». Η Ιουδίθ της απάντησε, με θυμό και αυθάδεια: «Τι να
σου καταραστώ, αφού ο Κύριος έκλεισε τη μήτρα σου για να μην
αφήσεις απογόνους εις τον Ισραήλ;». Η Άννα περίλυπη, φόρεσε τα
νυφικά της ρούχα και κατέβηκε εις τον κήπο, για περίπατο, μήπως και
απαλύνει το διπλό πόνο της. Η ώρα ήταν περί την 9η, στάθηκε κάτω
από μια δάφνη και προσευχήθηκε θερμά, με δάκρυα εις τα μάτια εις το
Θεό, λέγοντας: «Ο Θεός των πατέρων ημών, ευλόγησε τη δούλη σου,
άκουσε τη δέησή μου. Όπως ευλόγησες τη μήτρα της Σάρας και γέννησε
τον Ισαάκ, αξίωσε και μένα να γίνω μητέρα». Σηκώνοντας ψηλά τα
μάτια είδε εις στα κλαδιά της δάφνης μια φωλιά γεμάτη νεοσσούς και
έβγαλε θρηνητική κραυγή λέγοντας: «Αλίμονο σε μένα, ποιος με
γέννησε και ποια μήτρα με κυοφόρησε; Γιατί να είμαι άτεκνη και ως εκ
τούτου καταραμένη εις τα μάτια του Ισραήλ, να με λοιδορούν και να με
προσβάλλουν ακόμα και εις το ναό σου; Αλίμονο μου, δεν αξιώθηκα να
μοιάσω ούτε με τα πουλιά, τα οποία είναι γόνιμα. Δεν εξομοιώθηκα
ούτε με τα άγρια θηρία, τα οποία και εκείνα είναι γόνιμα, χάρη σε σένα
Κύριε. Δεν εξομοιώθηκα με τα νερά αυτά, αφού και τούτα είναι γόνιμα.
Αλίμονο μου, με ποιόν εξομοιώθηκα; Ούτε με τη γη, αφού και αυτή
προσφέρει τούς καρπούς στον καιρό της και ευλογεί εσένα, Κύριε»!
Αφού τελείωσε την προσευχή της κάθισε για να ξεκουραστεί.
 

Τότε έγινε το μεγάλο θαύμα. Λευκοφορεμένος Άγγελος Κυρίου
εμφανίστηκε μπροστά της και της είπε «Άννα, ο Κύριος άκουσε την
προσευχή σου. Θα συλλάβεις και θα γεννήσεις, ο καρπός σου θα γίνει
γνωστός σ’ όλη την οικουμένη». Η αγία γυναίκα πίστεψε τα λόγια του
Αγγέλου και είπε «Ζει Κύριος ο Θεός μου· αν γεννήσω, είτε αγόρι είτε
κορίτσι, θα το προσφέρω ως δώρο στον Κύριο τον Θεό μου, για να τον
λατρεύει και να τον υπηρετεί σ’ όλη τη ζωή του». Ο Άγγελος πήγε εις
την έρημο, βρήκε τον Ιωακείμ και του ανήγγειλε το χαρμόσυνο μήνυμα :
«Ιωακείμ, άκουσε Κύριος ο Θεός την προσευχή σου. Γύρνα πίσω εις το
σπίτι σου, γιατί η Άννα, η γυναίκα σου, θα μείνει έγκυος».
Γεμάτος χαρά από το Αγγελικό μήνυμα γύρισε εις το σπίτι του,
όπου τον περίμενε χαρούμενη και με ψυχική αγαλλίαση η Άννα, η
οποία κρεμάστηκε εις τον τράχηλό του και του είπε «Ξέρω τώρα και δεν
αμφιβάλω, ότι ο Θεός με ευλόγησε πάρα πολύ. Τώρα πια δεν είναι
χήρα, και η άτεκνη και θα μείνω έγκυος». Ο Ιωακείμ ήταν τότε 83 ετών
και η Άννα 70 δηλαδή υπέργηροι και ανθρωπίνως ήταν αδύνατο να
τεκνοποιήσουν. Παρά ταύτα, υπακούοντας εις το θέλημα του Θεού
ήλθαν εις σωματική συνάφεια, χωρίς σαρκική έλξη και ηδονή. Μόνο για
το θέλημα του Θεού.
Μετά από εννέα μήνες ήλθε εις τον κόσμο ένα κοριτσάκι, όταν η
Άννα πληροφορήθηκε το φύλο του παιδιού αναφώνησε : «Εμεγαλύνθη
η ψυχή μου εν τη ημέρα ταύτη». Έβαλαν οι ευσεβείς γονείς το
κοριτσάκι στο κρεβατάκι του και το ονόμασαν Μαρία. Τη μικρή Μαρία
σε ηλικία τριών ετών την αφιέρωσαν εις τον Θεό κατά την υπόσχεσή
τους. 

Η μικρή Μαρία μετά από ουκ πολλά κυοφόρησε τον Μονογενή
Υιό και Λόγο του Θεού και Σωτήρα πάντων ημών Ιησού Χριστό. Έγινε η
γέφυρα για να κατέβει, ως άνθρωπος από τον ουρανό εις την γη ο Θεός
και ο άνθρωπος από την γη να ανέβει εις τον ουρανό. Έτσι αναδείκτηκε
πλατυτέρα των ουρανών, τιμιοτέρα των Χερουβείμ, ενδοξοτέρα
ασυγκρίτως των Σεραφείμ. Η αειπάρθενος είναι ανωτέρα πάντων των
Αγίων, κατέχει τα δευτερεία μετά την Αγία Τριάδα. 

Είναι πάντα
συμπαραστάτης μας άγρυπνος φρουρός μας και τρέχει πάντα εις την
βοήθειά μας όταν με πίστη και πραγματική συντριβή προστρέξουμε εις
την πλατειά αγκάλη Της. Είναι η μάνα μας.
 

Κάτι πολύ σπουδαίο καὶ πνευματικό, είπε ὁ σύγχρονος Όσιος
Παΐσιος ὁ αγιορείτης: Δεν υπήρξε αγιότερο και απαθέστερο ζευγάρι
απὸ τον Ιωακεὶμ και την Άννα. Και τούτο είναι εύλογο. Γιατί, αν όπως
είπε ὁ Χριστός μας, εκ του καρπού το δένδρον γινώσκεται, ας
αναλογισθούμε τι αρετή, τι αγιότητα είχαν οι Θεοπάτορες αυτοί, για να
αξιωθούν να γεννήσουν την αγιωτέρα των ανθρώπων, που έγινε
πλατυτέρα των ουρανών και υψηλότερη και των αγγέλων.
 

Σε κάθε ακολουθία ψάλλονται ειδικοί ύμνοι για την Θεοτόκο
Παναγία, τα Θεοτοκία. Οι γονείς Της Άγιος Ιωακείμ και Αγία Άννα
μνημονεύονται σε κάθε ακολουθία προς το τέλος της. Ευγνωμοσύνη
απέραντη εις την Θεοτόκο και εις τους Αγίους γονείς Της οφείλουμε
όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί και να καταφεύγουμε σε χαρές και λύπες
εις την μεσιτεία Της. Να λυθεί η ατεκνία της αμαρτίας μας.
 

Απο την Ορθόδοξη υμνολογία της εορτής:

 

Απολυτίκιο

Ἡ γέννησίς σου Θεοτόκε, χαρὰν ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οικουμένῃ, ἐκ
σοῦ γὰρ ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ
λύσας τὴν κατάραν, ἔδωκε τὴν εὐλογίαν, καὶ καταργήσας τὸν θάνατον,
ἐδωρήσατο ἡμῖν ζωὴν τὴν αἰώνιον.

Κοντάκιο

Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα ὀνειδισμοῦ ἀτεκνίας, καὶ Ἀδὰμ καὶ Εὔα, ἐκ τῆς
φθορᾶς τοῦ θανάτου, ἠλευθερώθησαν, Ἄχραντε, ἐν τῇ ἁγίᾳ γεννήσει
σου, αὐτὴν ἑορτάζει καὶ ὁ λαός σου, ἐνοχῆς τῶν πταισμάτων, λυτρωθεὶς
ἐν τῷ κράζειν σοι· Ἡ Στεῖρα τίκτει τὴν Θεοτόκον, καὶ τροφὸν τῆς ζωῆς
ἡμῶν.

 

Κάθισμα
Ἐκ τῆς ῥίζης Ἰεσσαί, καὶ ἐξ ὀσφύος τοῦ Δαυΐδ, ἡ θεόπαις Μαριάμ,
τίκτεται σήμερον ἡμῖν, καὶ νεουργεῖται, ἡ σύμπασα καὶ θεουργεῖται.
Συγχάρητε ὁμοῦ, ὁ οὐρανός καὶ ἡ γῆ· αἰνέσατε αὐτήν, αἱ πατριαὶ τῶν
ἐθνῶν, Ἰωακεὶμ εὐφραίνεται, καὶ Ἄννα πανηγυρίζει κραυγάζουσα· Ἡ
στεῖρα τίκτει τὴν Θεοτόκον, καὶ τροφὸν τῆς ζωῆς ἡμῶν.

 

 

Μυργιώτης Παναγιώτης
 

Μαθηματικός 

 

 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ! Με μια αναστάσιμη προσ-Ευχή: Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι... AUGURI con una pregiera "La Risurrezione di Cristo..."

Χριστός ανέστη εκ νεκρών!
CRISTO E' RISORTO!

Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι,
προσκυνήσωμενον άγιον Κύριον,
Ιησούν τόν μόνον αναμάρτητον.
Τόν σταυρόν σου, Χριστέ, προσκυνούμεν,
και τήν αγίαν σου ανάστασιν
υμνούμεν και δοξάζομεν·
σύ γαρ εί Θεός ημών,
εκτός σού άλλον ούκ οίδαμεν,
το όνομά σου ονομάζομεν.

Δεύτε πάντες οι πιστοί, προσκυνήσωμεν
τήν του Χριστού αγίαν ανάστασιν·
ιδού γαρ ήλθε διά του σταυρού,
χαρά εν όλω τω κόσμω.
Διά παντός ευλογούντες τόν Κύριον,
υμνούμεν τήν ανάστασιν αυτού.
Σταυρόν γαρ υπομείνας δι' ημάς,
θανάτω θάνατον ώλεσεν .

Επιχείρησι ΑΠΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΙΗΣΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ: Η περίπτωσι της Ιταλίας. L’ Italia contrasta la decisione della UE sulla dasacralizzazione delle ...aule.

Η «Καταδίκη» της Ιταλίας από μια «μαϊμού» ιταλοφινλανδέζα
La condanna dell’ Italia a causa del ricorso di una cittadina di origine pseudofinlandese (leggi: italiana di origine turca)


Πολλή συζήτησι έγινε τελευταία στην χώρα μας για το ζήτημα της καταδίκης της γείτονος Ιταλίας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Σε μια πρωτοφανή
απόφασί του, το ανώτατο ευρωπαϊκό Δικαστήριο στο Στρασβούργο απεφάνθη πως η παρουσία του χριστιανικού συμβόλου του εσταυρωμένου στις σχολικές αίθουσες συνιστά «παραβίασι του δικαιώματος των γονέων να μορφώνουν τα παιδιά τους σύμφωνα με τις δικές τους πεποιθήσεις» και μία παραβίασι «της θρησκευτικής ελευθερίας των μαθητών».
Κρίνουμε αναγκαίο να αναφερθούμε κι εμείς επι του θέματος και να αρθρώσουμε δυο κουβέντες.

Κατά πρώτον, νομίζουμε πως είμαστε υποχρεωμένοι να ...διαψεύσουμε κατηγορηματικώς πως έχουμε οποιανδήποτε σχέσιν ή συγγένεια με την ιταλίδα υπήκοο Soile Lautsi, η οποία έκανε την νικηφόρα προσφυγή κατά της «χώρας της»! Η κα. Soile που δηλώνει καταγωγή όχι από την Τουρκία, όπως πασίδηλα προδίδει το όνομά της (Soile < τουρκ. "πές μου", "μίλα"), αλλά από την μακρινή Φινλανδία, το 2002 ζήτησε από το δημόσιο Σχολείο «Vittorino da Feltre» του Άμπανο (Abano Terme, γειτονική κωμόπολι της Πάντοβας), όπου φοιτούσαν τα παιδιά της, να απομακρύνη τους σταυρούς (με τον Εσταυρωμένο) από τις αίθουσες. Οι προσφυγές της στα ιταλικά δικαστήρια δεν είχαν αποτέλεσμα.
Τώρα οι δικαστές του Ευρ. Δ. Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της έδωσαν δίκιο: Η απόφασι καθορίζει ότι η ιταλική κυβέρνησι πρέπει να καταβάλη στην κα. Soile Lautsi (που απ’ ό,τι φαίνεται ντρέπεται να δηλώση την ασιατική της καταγωγή και την –προφανώς- μουσουλμανική της πίστι) το ποσό των 5.000 ευρώ για «ηθική βλάβη». [Την ηθικοπνευματική βλάβη που προξενούν οι ξένοι δικαστές σε μια οργανωμένη κοινωνία 60 εκατομμυρίων ανθρώπων δεν την λαμβάνει σοβαρά υπ’ όψιν του κανένας από τους νομικούς εγκεφάλους;]

Κι όμως το μείζον για εμάς δεν είναι η καταδίκη της Ιταλίας από την «Ευρωπαϊκή Ένωση», όπως διατυμπανίστηκε από τον ελλαδικό ηλεκτρονικό και μή Τύπο, και ειδικά από κάποιους ιδεολογικούς χώρους προσανατολισμένους ...ανάποδα (ή, για να χρησιμοποιήσω δοκιμότερο όρο, πρόσωπα από χώρους που δρούν αποδομητικά).
Το σημαντικό και πολύ ενδιαφέρον για τις μελλοντικές εξελίξεις είναι (και αυτό πρέπει να γνωρίζει ο μέσος Έλληνας πολίτης), πως η ιταλική κοινωνία αντέδρασε έντονα σε αυτήν την «καταδίκη», αποδοκιμάζοντας την απόφασι των εν Στρασβούργω δικαστών. Σε ποσοστό άνω των 80% ο ιταλικός λαός τάσσεται κατά της νεοεποχήτικης δικαστικής απόφασης!
Χαρακτηριστικό δείγμα για το αυθόρμητο «γιουχάϊσμα» που «έφαγε» αυτές τις μέρες και συνεχίζει να δέχεται σε πανιταλικό επίπεδο η political correct απόφασι του Στρασβούργου, είναι το παρακάτω δημοσίευμα στον ιταλικό ηλεκτρονικό Τύπο:



(Συνεχίζεται…)

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ : 15 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΙ ΤΟΥ. Spiritual Elder, Paisios the Athonite: 15 years from his death.

Δεν χρειάζεται να εκμυστηρευθούμε τον λόγο που μας κάνει να αναδημοσιεύσουμε σήμερα ένα καλογραμμένο κείμενο βιογραφικού χαρακτήρα για μια άγια μορφή της σύγχρονης ορθοδοξίας μας , έναν σεβάσμιο αγιορείτη γέροντα (προσωπικά άγνωστον σε εμάς, αλλά ευρύτατα αναγνωρισμένο από πολλούς στην εποχή μας) καταγόμενου απο τα μέρη του Καππαδόκη Μεγάλου Βασιλείου. Ασπαζόμενοι νοερώς την δεξιάν του ζητούμε την ευχή του και σιωπούμε…

[Αντιγράφουμε, λοιπόν, (ναι, κάνουμε κι αντιγραφές κατ' εξαίρεσιν, τ’ ομολογούμε) από άλλον ιστότοπο:]


ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ ΓΕΡΟΝΤΩΝ ΑΓΙΩΝ
Γέρων Παΐσιος ο Αγιορείτης
Γράφει ο Εμμανουήλ Γ. Ξυνάδας, Θεολόγος

Ο γέροντας Παΐσιος, κατά κόσμον Αρσένιος, κατάγονταν από τα ακριτικά Φάρασα της Μικράς Ασίας. Τα Φάρασα αποτελούνταν από έξι χωριά τα οποία βρίσκονταν 200 χλμ. νότια της Καισαρείας.
Τόπος ευλογημένος τα Φάρασα, ευλογημένοι άνθρωποι οι Φαρασιώτες που ήταν συνεχιστές μιας εξαιρετικής παραδόσεως, αυτής των Καππαδοκών. Τελευταίος συνεχιστής και εκφραστής αυτής, ήταν ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης. Ο πατέρας του γέροντα ονομάζονταν Πρόδρομος.
Ήταν γόνος αρχοντικής οικογένειας των Φαρασών και διετέλεσε πρόεδρος του χωριού επί πολλές δεκαετίες. Ήταν γενναίος, εργατικός, δίκαιος, φιλάδελφος και ελεήμων.
Η μητέρα του γέροντα ονομάζονταν Ευλογία και είχε συγγένεια με τον Άγιο Αρσένιο. Ήταν συνετή, εργατική και πολύ ευλαβής.
Από το γάμο, αυτών των δύο φιλόθεων ανθρώπων γεννήθηκαν δέκα παιδιά, εκ των οποίων τα δύο πρώτα πέθαναν νωρίς. Τα ονόματα των υπολοίπων οκτώ έχουν ως εξής: Ζωή, Μαρία, Ραφαήλ, Αμαλία, Χαράλαμπος, Αρσένιος (ο γέροντας), Χριστίνα και Λουκάς.
Στα Φάρασα της Καππαδοκίας, λοιπόν, γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου του 1924 ο απόγονος των Προδρόμου και Ευλογίας, ο μετέπειτα γέροντας Παΐσιος. Στη βάπτισή του, οι γονείς του ήθελαν να του δώσουν το όνομα του παππού του, να τον πούνε Χρήστο, ύστερα όμως από επέμβαση του Αγίου Αρσενίου, πήρε το όνομα Αρσένιος.
Δεν πέρασε πολύς καιρός και η οικογένεια έπρεπε να μεταναστεύσει. Ήταν η χρονιά της ανταλλαγής των πληθυσμών. Μετά από μικρή παραμονή στον Πειραιά και την Ηγουμενίτσα εγκαταστάθηκαν στην Κόνιτσα.
Ο μικρός Αρσένιος ηύξανε και εκραταιούτο πνεύματι. Από μικρός έμαθε από τους γονείς του και κυρίως από τη μητέρα του να αγαπάει το Θεό. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του, προτιμούσε να ακούει ή να διαβάζει τα σχετικά με τους βίους των Αγίων από το να ασχολείται με τα διάφορα παραμύθια. Επιπλέον μυήθηκε στην εγκράτεια και τη νηστεία.
Στο σχολείο πήγε μέχρι το δημοτικό. Μετά ακολούθησε την τέχνη του ξυλουργού βοηθώντας παράλληλα με το μικρό εισόδημά του τους έχοντας ανάγκη, ενώ ταυτόχρονα καλλιεργούσε την κλίση προς το μοναχισμό που του είχε δοθεί από το Θεό. Είναι χαρακτηριστικό, πως όταν τον ρωτούσαν τι πρόκειται να γίνει, αυτός απαντούσε σταθερά και βέβαια.
Kαλόγηρος.
Το 1945 κλήθηκε να υπηρετήσει την πατρίδα και το έπραξε για πέντε χρόνια. Η αγάπη του για τους άλλους έφτανε μέχρι θυσίας. Μετά από 5 χρόνια προσφοράς ο Αρσένιος παίρνει το απολυτήριο από το στρατό.
Από εδώ ξεκινάει για το γέροντα η αναζήτηση για κατάλληλο τόπο για άσκηση. Μένει για λίγο στην Κόνιτσα και έπειτα επισκέπτεται το Άγιο Όρος. Εκεί επισκέφτηκε πολλά καλύβια και κελιά γιατί ήταν λάτρης της ησυχίας και έκλινε προς την ησυχαστική ζωή.
Πρώτος σταθμός του γέροντα στο Άγιο Όρος ήταν το μοναστήρι του Εσφιγμένου, (το οποίο δεν είχε γίνει τότε ακόμη ζηλωτικό). Εκεί τον δέχτηκε ο ηγούμενος Καλλίνικος, στον οποίο έβαλε μετάνοια και άρχισε τη δοκιμή. Ο νέος δόκιμος προχωρούσε με χαρά στους κόπους της κοινοβιακής ζωής.
Πέρασε από διάφορα διακονήματα όπως, στην τράπεζα, στο φούρνο, το ξυλουργείο και το αρχονταρίκι. Στις 27 Μαρτίου 1954 μετά την δοκιμασία γίνεται μοναχός και παίρνει το όνομα Αβέρκιος.
Αργότερα ο π. Αβέρκιος βρέθηκε κοντά στον ενάρετο παπά - Κύριλλο και τον υπηρέτησε ως υποτακτικός και κατόπιν στην ιδιόρρυθμη Μονή του Φιλοθέου, το 1956. Εκεί είχε άλλοτε το διακόνημα του δοχειάρη, άλλοτε του τραπεζάρη και τέλος του ξυλουργού.
Μετά από ένα χρόνο, αθόρυβης άσκησης και πνευματικού αγώνα, εκάρη μικρόσχημος μοναχός, στις 3 Μαρτίου 1957 και πήρε το όνομα Παΐσιος. Κατά το σύντομο διάστημα της παραμονής του στη μονή Φιλοθέου, ο γέροντας δεν έπαψε να σκέφτεται την ησυχαστική ζωή. Έκανε διάφορες προσπάθειες να βρεθεί στην έρημο αλλά όλες απέτυχαν. Δεν είχε έλθει ακόμη η κατάλληλη στιγμή.
Δεν περνά πολύς καιρός και με αποκάλυψη κατευθύνει ο Θεός τα βήματά του στο μοναστήρι του Στομίου στην Κόνιτσα, τον Αύγουστο του 1958. Εκεί ανέλαβε την ανακαίνιση και ανασυγκρότηση του υπάρχοντος μοναστηριού το οποίο είχε καταστραφεί εξ' αιτίας πυρκαϊάς.
Το μοναστήρι ήταν αφιερωμένο στην Παναγία και ο γέροντας συνήθιζε να το ονομάζει Περιβόλι της Παναγίας για να του θυμίζει το Άγιον Όρος. Όντας στο μοναστήρι ο γέροντας συνέχισε να βοηθάει και να συμπαραστέκεται όσους είχαν ανάγκη.
Την ίδια χρονιά αποφασίζει να κάνει την ανακομιδή του λειψάνου του Αγίου Αρσενίου. Είχαν περάσει τριάντα περίπου χρόνια από την κοίμησή του.
Το 1961 επιστρέφει και πάλι στο Άγιον Όρος, απ΄ όπου θα αναχωρήσει και πάλι για το Στόμιο. Η αγάπη προς το γέροντα από τους εκεί κατοίκους ήταν τεράστια.
Αργότερα ο γέροντας μετέβη στο Σινά, όπου έζησε για λίγο καιρό την ησυχαστική ζωή. Κι΄ από το Σινά και πάλι πίσω στο Άγιον Όρος, όπου αρχίζει να ψάχνει τόπο για να ασκηθεί. Πρώτος σταθμός η Καψάλα στην οποία δεν βρήκε τόπο για να μείνει ο γέροντας.
Έπειτα επισκέφτηκε τη σκήτη των Ιβήρων, όπου και βρήκε την καλύβα των Αρχαγγέλων, το 1964. Γύρω στο 1967 και χάριν της ησυχίας ο γέροντας έρχεται στα Κατουνάκια και παίρνει το κελί του Υπατίου, πιο πάνω από τους Δανιηλαίους. Το 1968 βρίσκεται στη μονή Σταυρονικήτα, για να βοηθήσει στην ανασυγκρότηση της μονής, ενώ το 1969 εγκαθίσταται στο κελί του Τιμίου Σταυρού, όπου θα ζήσει ασκητικά για έντεκα χρόνια.
Τελευταίος σταθμός του γέροντα στο Άγιον Όρος ήταν η Παναγούδα. Η Παναγούδα ανήκε στην μονή Κουτλουμουσίου. Οι πατέρες της μονής δέχτηκαν με χαρά το γέροντα και του παραχώρησαν το κελί μέχρι τη στιγμή που βγήκε για τελευταία φορά από το Άγιον Όρος.
Καθ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής του ο γέροντας πόνεσε και ασθένησε. Από την αρχή της μοναχικής του ζωής ταλαιπωρήθηκε από διάφορες ασθένειες με πιο σημαντική τον καρκίνο.
Στις 22 Οκτωβρίου 1993 βγήκε από το Άγιον Όρος για τελευταία φορά, καθότι η εξέλιξη της υγείας του δεν του επέτρεψε να επιστρέψει, ούτε και μετά το θάνατό του. Μόνο που και πίσω απ΄ αυτή την κίνηση κρύβεται και πάλι η πρόνοια του Θεού.
Στις 4 Φεβρουαρίου 1994 έγινε η εγχείρηση αφαίρεσης όγκου του παχέος εντέρου αλλά η νόσος εξελίσσονταν φοβερά, ώσπου διαπιστώθηκε η επέκταση στο ήπαρ και τους πνεύμονες.
Ο γέροντας υπέμεινε τον πόνο και την ασθένεια αγόγγυστα.
Στην εορτή της αγαπημένης του Αγίας, της Αγίας Ευφημίας, κοινώνησε για τελευταία φορά. Τελικά παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο που τόσο αγάπησε την 12η Ιουλίου 1994.
Η νεκρώσιμος ακολουθία τελέστηκε αφανώς και η ταφή του έγινε πίσω από το ναό του Αγίου Αρσενίου στo Ησυχαστήριο Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Σουρωτής.
Εκεί προστρέχουν καθημερινά πλήθη πιστών με πίστη πόθο και αγάπη εκφράζοντας την τιμή και την αγάπη τους προς τον Άγιο Γέροντα.

[Οι φωτογραφίες (Ο τάφος του Γέροντα και Παϊσίου_Επιτύμβιο) είναι παρμένες από το ιστολόγιο ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ]

Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ: Ο Ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑ. PENTECOSTE: Omelia di San Giovanni Crisostomo e la Glossolalia

Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ είναι, ως γνωστόν, για μας τους χριστιανούς, η ΓΕΝΕΘΛΙΟΣ ΗΜΕΡΑ της Εκκλησίας μας. Χρόνια μας Πολλά, λοιπόν, για αυτήν την επέτειο των περίπου 1975 χρόνων Χριστιανισμού (2008 – 33)!

La Pentecoste, come noto, e’ il giorno natale della nostra Chiesa Cristiana. Auguri, allora, e “Tanti di questi giorni” a tutti noi credenti per quest’ anniversario dei 1975 (20008-33) anni piu’ o meno del Cristianesimo!
E con vostro permesso, presentero’ (mezzo tradotto) un brano dalla prima omelia di S. Giovanni Crisostomo in cui testo, il Santo (4° secolo d.C.) riferendosi al fatto della Glossolalia affermava: “Al tempo degli apostoli chiunque era battezzato parlava immediatamente in altre lingue”.

Επιτρέψτε μου και μια θεολογικο-φιλολογική παρέκβασι για τους «ψαγμένους» φίλους:
Βρήκα ενδιαφέρον το απόσπασμα από την α΄ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΝ Ομιλίαν του Ιωάννου Χρυσοστόμου για την ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑ.

Κατά το πατερικό κείμενο, το υπερφυσικό αυτό «σημείον» δεν παρουσιάζεται μόνο κατά την Πεντηκοστή, ως φαινόμενο κατά το οποίο το κήρυγμα των Αποστόλων μετά την επιφοίτησι του Αγίου Πνεύματος γινόταν κατανοητό από τους συγκεντρωμένους αλλοεθνείς και αλλογλώσσους ως ομιλία στην γλώσσα τους.
Η γλωσσολαλία φέρεται και ως πνευματικού χαρακτήρα (πάντα ως καρπός του του Αγίου Πνεύματος) φαινόμενο γλωσσομάθειας που αφορά κάθε έναν από τους βαπτιζομένους πρώτους Χριστιανούς!

Μάλιστα ο Ιεράρχης απαντά στην απορία που προφανώς είχαν πολλοί χριστιανοί στην εποχή του ( τέταρτος αιώνας), γιατί το χάρισμα αυτό του Αγίου Πνεύματος δεν συνεχίστηκε να δίνεται στους νεοφώτιστους μετά την αποστολική εποχή.
[Αποδίδω στην νεοελληνική (TRADUCO dal greco)]:
«Για ποιο λόγο λοιπόν, λένε, δεν γίνονται τώρα πια σημεία θαυμαστά; Εδώ, προσέξτε με με μεγάλη προσοχή, γιατί από πολλούς το ακούω αυτό, και συνεχώς και πάντα το ψάχνουν: για ποιο λόγο τότε όλοι οι βαπτιζόμενοι μιλάγανε με γλώσσες, ενώ τώρα πια όχι; Άς μάθουμε πρώτα τι είναι η γλωσσολαλία και τότε θα μιλήσουμε και για την αιτία.
Τι είναι, λοιπόν, το ‘΄γλώσσαις λαλείν’’; ΄Οποιος βαπτιζόταν αμέσως μπορούσε να μιλάει με την γλώσσα των Ινδών, με την μιλιά των Περσών, με των Σκυθών, με των Θρακών και ένας άνθρωπος (έπαιρνε το χάρισμα) να μιλά πολλές γλώσσες. Και αυτοί, πάντως, οι σημερινοί χριστιανοί, αν ήσαν τότε (= σ’ εκείνη την αποστολική εποχή) βαπτιζόμενοι, θα τους άκουγες αμέσως μετά το βάπτισμά τους να μιλάνε (και) σε διαφορετικές γλώσσες. Αναφέρεται, λοιπόν, ότι και ο Παύλος, όταν κάποτε συνάντησε κάποιους που είχαν λάβη το βάπτισμα του Ιωάννη (του Προδρόμου) και τους ρώτησε αν είχαν λάβη το Άγιον Πνεύμα (κάποια στιγμή μετά) αφού πίστευσαν, αυτοί του απάντησαν ότι δεν ξέρανε ούτε τι είναι Άγιο Πνεύμα («δεν ακούσαμε ούτε αν υπάρχη»). Και τότε, αμέσως ο Παύλος τούς κάλεσε να βαπτισθούν: και με την τοποθέτησι των χεριών του επάνω τους, ήλθε και σ’ αυτούς το “Πνεῦμα τὸ ἅγιον, καὶ ἐλάλουν ἅπαντες γλώσσαις”.
Για ποιο λόγο λοιπόν, ανακλήθηκε και εξαφανίστηκε από τους ανθρώπους τώρα αυτό το χάρισμα;
Όχι δεν μας περιφρόνησε ο Θεός, αντίθετα, μας αποδίδει πολύ μεγάλη τιμή! Πώς γίνεται αυτό; Εγώ θα σας ’πώ:

“Ἀνοητότερον οἱ ἄνθρωποι διέκειντο τότε, τῶν εἰδώλων προσφάτως ἀπηλλαγμένοι, καὶ παχυτέρα καὶ ἀναισθητοτέρα αὐτῶν ἡ διάνοια ἔτι ἦν, καὶ πρὸς τὰ σωματικὰ πάντα ἐπτόηντο καὶ ἐκεχήνεσαν, καὶ οὐδεμία
αὐτοῖς οὐδέπω ἔννοια δωρεῶν ἀσωμάτων ἦν, οὐδὲ εἴδεσαν τί ποτέ ἐστι νοητὴ χάρις, καὶ πίστει μόνῃ θεωρουμένη· διὰ τοῦτο σημεῖα ἐγίνετο.
Τῶν γὰρ χαρισμάτων τῶν πνευματικῶν τὰ μὲν ἀόρατά ἐστι, καὶ πίστει καταλαμβάνεται μόνῃ· τὰ δὲ καὶ αἰσθητὸν ἐνδείκνυται σημεῖον πρὸς τὴν τῶν ἀπίστων πληροφορίαν. Οἷόν τι λέγω· ἁμαρτιῶν ἄφεσις νοητόν ἐστι πρᾶγμα, ἀόρατόν ἐστι χάρισμα· πῶς γὰρ καθαίρονται ἡμῶν αἱ ἁμαρτίαι, οὐχ ὁρῶμεν τοῖς τῆς σαρκὸς oφθαλμοῖς. Τί δήποτε; Ὅτι ψυχή ἐστιν ἡ καθαιρομένη· ψυχὴ δὲ ὀφθαλμοῖς σώματος οὐχ ὁρᾶται. Ἡ μὲν οὖν κάθαρσις τῶν ἁμαρτημάτων νοητὴ δωρεά τίς ἐστιν ὀφθαλμοῖς οὐ δυναμένη σώματος γενέσθαι φανερά· τὸ δὲ γλώσσαις διαφόροις λαλεῖν ἐστι μὲν καὶ αὐτὸ νοητῆς ἐνεργείας τοῦ Πνεύματος· αἰσθητὸν μέντοι παρέχεται τὸ σημεῖον, καὶ τοῖς ἀπίστοις εὐσύνοπτον.
Τῆς γὰρ ἔνδον ἐν τῇ ψυχῇ γινομένης ἐνεργείας, τῆς ἀοράτου λέγω, ἡ ἔξω γλῶττα ἀκουομένη φανέρωσίς τίς
ἐστι καὶ ἔλεγχος. ∆ιὰ τοῦτο καὶ ὁ Παῦλος λέγει· Ἑκάστῳ δὲ ἡ φανέρωσις τοῦ Πνεύματος δίδοται πρὸς τὸ συμφέρον. Ἐγὼ μὲν οὖν νῦν χρείαν οὐκ ἔχω σημείων.
Τίνος ἕνεκεν; Ὅτι καὶ χωρὶς σημείου δόσεως πιστεύειν μεμάθηκα τῷ ∆εσπότῃ. Ὁ γὰρ ἀπιστῶν ἐνεχύρου δεῖται· ἐγὼ δὲ πιστεύων οὐ δέομαι ἐνεχύρου οὐδὲ σημείου· ἀλλὰ κἂν μὴ λαλήσω γλώσσῃ, οἶδα ὅτι ἐκαθάρθην ἐκ τῶν ἁμαρτιῶν. Ἐκεῖνοι δὲ τότε οὐκ ἐπίστευον, εἰ μὴ ἔλαβον σημεῖον· διὰ τοῦτο αὐτοῖς ἐδίδοτο σημεῖα, ὥσπερ ἐνέχυρον τῆς πίστεως ἧς ἐπίστευον.
Ὥστε οὐχ ὡς πιστοῖς, ἀλλ' ὡς ἀπίστοις ἐδίδοτο τὰ σημεῖα, ἵνα γένωνται πιστοί· οὕτω καὶ Παῦλός φησι· Τὰ σημεῖα οὐ τοῖς πιστεύουσιν, ἀλλὰ τοῖς ἀπίστοις.
Ὁρᾶτε, ὅτι οὐχὶ ἀτιμάζοντος ἡμᾶς τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τιμῶντός ἐστι τὸ συστεῖλαι τὴν τῶν σημείων ἐπίδειξιν; Βουλόμενος γὰρ δεῖξαι τὴν πίστιν ἡμῶν, ὅτι χωρὶς ἐνεχύρων καὶ σημείων αὐτῷ πιστεύομεν, τοῦτο πεποίηκεν· ἐκεῖνοι μὲν γὰρ εἰ μὴ ἔλαβον πρῶτον σημεῖον καὶ ἐνέχυρον, οὐκ ἂν αὐτῷ ἐπίστευον περὶ τῶν ἀφανῶν· ἐγὼ δὲ καὶ χωρὶς τούτου πᾶσαν ἐπιδείκνυμι πίστιν· τοῦτο οὖν αἴτιον τοῦ μὴ γίνεσθαι σημεῖα νῦν.”

Το πλήρες κείμενο «ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΝ, Καὶ διὰ τί σημεῖα νῦν οὐ γίνεται…», μπορείτε να το βρήτε : http://64.233.183.104/search?q=cache:RrxaG5Qg1FYJ:patrologia.ct.aegean.gr/PG_Migne/John%2520Chrysostom_PG%252047-64/De%2520sancta%2520pentecoste.pdf+Pentecoste&hl=el&ct=clnk&cd=9&gl=gr
Και όπως, με χαρά, διαπιστώνουμε πρόκειται για φηφιοποίησι της Πατρολογίας τού
Migne (Patrologia Graeca) που ως ερευνητικό έργο (με συγχρηματοδότησι κοινοτικού προγράμματος) πραγματοποίησε/πραγματοποιεί το Εργαστήριο ∆ιαχείρισης Πολιτισµικής Κληρονοµιάς, (www.aegean.gr/culturaltec/chmlab) τού
Πανεπιστήµιου Αιγαίου [ Τµήµα Πολιτισµικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας].


Κοντάκιον. (Του εσπερινού) Ήχος πλ.δ΄.
Ότε καταβάς τας γλώσσας συνέχεε,
διεμέριζεν έθνη ο Ύψιστος.
Ότε του πυρός τας γλώσσας διένειμεν,
εις ενότητα πάντας εκάλεσε ,
και συμφώνως δοξάζομεν το πανάγιον Πνεύμα.

Και για να αντιληφθούμε την διαλεκτική της Παράδοσης με τα κείμενα των Πατέρων, ας παραθέσω και ένα απόσπασμα από την β΄ Ομιλίαν του ίδιου μικρασιάτη Ιεράρχη «ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΝ» για το θέμα μας:

«∆ιὰ τοῦτο ἐν εἴδει γλωσσῶν τὸ Πνεῦμα παρεγένετο· καὶ οὐ διὰ τοῦτο μόνον,
ἀλλ' ἵνα καὶ παλαιᾶς ἡμᾶς ὑπομνήσῃ ὑποθέσεως. Ἐπειδὴ γὰρ τὸ παλαιὸν εἰς
ἀπόνοιαν ἐξοκείλαντες οἱ ἄνθρωποι πύργον ἠβουλήθησαν κατασκευάσαι ἕως τοῦ
οὐρανοῦ φθάνοντα, καὶ διὰ τῆς τῶν γλωσσῶν διαιρέσεως διεῖλεν αὐτῶν τὴν κακὴν
συμφωνίαν· διὰ τοῦτο καὶ νῦν ἐν εἴδει γλωσσῶν πυρίνων ἐφίπταται αὐτοῖς τὸ
Πνεῦμα τὸ ἅγιον, ἵνα διαιρεθεῖσαν τὴν οἰκουμένην διὰ τούτου συνάψῃ. Καὶ ἐγένετο
πρᾶγμα καινὸν καὶ παράδοξον· ὥσπερ γὰρ τότε τὸ παλαιὸν γλῶσσαι τὴν οἰκουμένην
κατέτεμον, καὶ τὴν κακὴν συμφωνίαν εἰς διαίρεσιν ἤγαγον· οὕτω καὶ νῦν γλῶσσαι
τὴν οἰκουμένην συνῆψαν, καὶ τὰ διεστῶτα εἰς ὁμόνοιαν συνήγαγον.

Για μια ερμηνεία της εικόνας βλ. :
http://images.google.gr/imgres?imgurl=http://www.monipetraki.gr/pentikosti.gif&imgrefurl=http://www.monipetraki.gr/pentikosti.html&h=453&w=300&sz=130&hl=el&start=5&um=1&tbnid=nQHwXig90zSXVM:&tbnh=127&tbnw=84&prev=/images%3Fq%3D%25CE%25A0%25CE%25B5%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25AE%26um%3D1%26hl%3Del%26sa%3DN