Για τα γενέθλια του ¨Νέου Παλαμήδη": ένα παλιό, αδημοσίευτο σχόλιο! Per il Compleanno del nostro Blog: una risposta inedita dell' Amministratore del blog; ad un vecchio commento.

[Άν και 15 χρόνια ήδη είναι αρκετά!

 Εις έτη πολλά!

Στα Γενέθλια του Ιστολογίου: "Ένα ΣΧΟΛΙΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ";

Πράγματι, απο πολύ καιρό σχεδίαζα να δώσω στην δημοσιότητα (και εννοώ το Ιστολόγιο το οποίο έχω απο 14ετίας την τιμή και την χαρά να διαχειρίζομαι) ένα απαντητικό σχόλιο το οποίο είχα κάνει, αν θυμάμαι καλά, σε κάποια σελίδα κοινωνικής δικτύωσης ή κάτι τέτοιο, προ ...δεκαετίας+.

Είχε προηγηθεί ένα επιδοκιμαστικό μήνυμα/σχόλιο κάποιου αγνώστου φίλου, το οποίο αναφερόμενο στο Σήμα του Συλλόγου, στο Ιστολόγιο με το όνομα του Παλαμήδη στον  τίτλο και στην πληροφορία για την προσωπική μου θεωρία περί συσχέτισης του Σκακιού με τους Πεσσούς κατέληγε με τον εξής επιδοκιμαστικό τρόπο:

« ... τον τίτλο του Ιστολογίου και την ανάδειξη της σχέσεως του Παλαμήδη με το σκάκι, το δε σήμα του συλλόγου σας έχει όλα τα στοιχεία ενός ευφυούς σχεδιασμού! Η ανάλυσή σου για το βίντεο είναι πολύ σωστή και αποδεικνύει ότι άλλο το "κοιτάζω" κι άλλο το "βλέπω": Οι πολλοί κοιτάζουν, αλλά λίγοι βλέπουν. Αυτό εξάλλου το διδάσκει και το σκάκι!»

.......................

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΟΥ:

«Αγαπητέ φίλε, σ’ ευχαριστώ για την προσοχή σου

Και για το γενναιόδωρο  σχόλιό σου!

Είναι αλήθεια ότι ο Παλαμήδης είναι ο «επώνυμος ήρως» μου ( όπως και ο Γρηγόριος ο αγαπημένος μου Καππαδόκης άγιος).

 Πριν από 7-8  περίπου χρόνια (όταν κατάφερα να βάλω χέρι στο TLG) άρχισα να ασχολούμαι συστηματικότερα με το πρόσωπό του και και με το πώς μας το διασώζει η κλασσική και βυζαντινή παράδοσι. Το συσσωρευμένο υλικό από τις έρευνές μου για τον αδικοχαμένο γιο του Ναυπλίου, παραμένει (σε μεγάλο βαθμό) αναξιοποίητο ΚΑΙ για λόγους πρακτικούς (χρόνος – χρήμα) ΚΑΙ για να μην το οικειοποιηθή κάποιος από αυτούς που μου έκλεψαν το πρώτο πνευματικό μου δημιούργημα, έναν μικρό σύλλογο στην πόλι μου (ΣΑΧ «Παλαμήδης ο Ευβοεύς»), έναν σύλλογο (Επωνυμία, Σκοποί – Μέσα Καταστατικού και το Σήμα του- ΟΛΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ ΠΡΩΤΟΤΥΠΑ) που έφτιαξα πριν από 3-4 χρόνια για να στεγάσω το ενδιαφέρον μου για το (σχολικό κυρίως) Σκάκι  και την αγάπη μου για τον αδικημένο Ήρωα – Εφευρέτη.

Ο τίτλος του εν λόγω Ιστολογίου ΚΑΙ σε αυτό παραπέμπει. («Νέος»!).

ΚΑΙ η επωνυμία του νέου Συλλόγου μας («Άβαξ και Πεσσοί» = το δεύτερο πνευματικό μου παιδί) παραπέμπει (για τους γνώστες) στον Παλαμήδη!

Είναι στιγμές που νιώθω πως κι αυτό το πνευματικό μου παιδί κάποιοι (οι ίδιοι;) το επιβουλεύονται. Με την αγάπη των παλιών φίλων και την συμπαράστασι των νέων φίλων και συνεργατών, ελπίζω πως θα την γλιτώση και δεν θα το χάσω πρόωρα…»

 ………………

Ελπίζω να μου συγχωρεθή αυτός ο υπερβάλλων προσωπικός τόνος από τους φίλους του Συλλόγου. Και βέβαια, ένας Σύλλογος ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ στον όποιο ιδρυτή του. Ούτε κάν στα Ιδρυτικά του μέλη, αλλά στο ζωντανό σύνολο των ανθρώπων του.

 

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης

 

Νηφάλιο σχόλιο σε αγανακτισμένο πατριώτη ψηφοφόρο της Χρυσής Αυγής (Κι ένα οργισμένο αντισυμβατικό τραγούδι του Μηλιώκα).

Commento a un indignato (o arrabbiato) patriota elettore dell’ “Chrisi Avghi” (= “Alba Dorata”)
(Piu’ una canzone satirica di Miliokas)

Ένας φίλος προχθές στο Φέισμπουκ υποδέχθηκε την κοινοποίησι της ανάρτησης του Νέου Παλαμήδη υπο τον τίτλο «Οι Σειρήνες της Χρυσής Αυγής…» με το εξής, προφανώς ειρωνικό, σχόλιο: «Χαίρε, Δημοκράτες». Επειδή θεωρώ πως παρόμοια συναισθήματα –παράπλευρες εκδηλώσεις της κατανοούμενης εναντίον του συστήματος- οργής, μπορεί να εκφράζουν και άλλους αποδεδειγμένα αγανακτισμένους συμ-πατριώτες που προτίμησαν να ψηφίσουν στις χθεσινές Εκλογές τα ψηφοδέλτια της Χρυσής Αυγής, αναδημοσιεύω κι εδώ, αυτούσια την (άμεση εκεί στην «Φατσόβιβλο») απάντησί μου.
Για να μην παρεξηγούμαστε.

(@ ΧΧΧΧ),

Σε έναν ευαισθητοποιημένο δημοκρατικά πολίτη (για να μην αναφερθώ και στο χρέος των άξιου Έλληνα παιδαγωγού) το αίσθημα της ευθύνης δεν του επιτρέπει να σωπάση μπροστά σε παρόμοια φαινόμενα πολιτισμικής νόθευσης και κίβδηλων αξιών. 
Πολλώ μάλλον ένας αγωνιζόμενος να αξιωθή κάποτε μέσα στην φθαρτότητά του το όνομα χριστιανός ορθόδοξος, δεν επιτρέπει στον εαυτό του να είναι προσωπολάτρης ή να ερωτοτροπεί με τις αποχρώσεις του σκότους. 
Στενοχωριέμαι, λοιπόν, που ψεκάζεις με ειρωνεία το δικαίωμά μου να κρίνω, με το όποιο ποσοστό ευθυκρισίας διαθέτω, ένα θέμα που για μένα, όπως καταλαβαίνεις, είναι ζωτικό. Ζήτημα συνειδήσεως. 
Δεν χαρακτήρισα πρόσωπα στο σχόλιό μου. Ανθρώπινες συμπεριφορές και συγκεκριμένα ιδεολογίες. Αν αυτές οι στρατευμένες κοσμοθεωρίες τις οποίες πράγματι κατέκρινα, είναι, όπως ισχυρίζονται κάποιοι, πατριωτικές ή χριστιανικές, τότε χάνω εγώ τα κληρονομικά μου γνήσια κι αναγνωρισμένα δικαιώματα. 
Λυπάμαι, δεν πρόκειται να απεμπολήσω – ἐνόσω ζῶ καὶ ἀναπνέω καὶ σωφρονῶ - τα ιερά και όσιά μου. Κατανοώ την (επίτρεψέ μου να πώ: καθυστερημένη) οργή των εξαπατημένων και σε μεγάλο βαθμό προδομένων συμπατριωτών μας. Πρέπει όμως να στραφεί με ακρίβεια οδοστρωτήρα κατά δικαίων και αδίκων; 
Όπως δεν ήμουν αγανακτισμένος (και νόμιζα πως μοιραζόμουνα και μαζί σου αυτή την, ας την ‘πώ, αριστοκρατική στάσι), ως έγκαιρα συνειδητοποιημένος πατριώτης πολέμιος της Κατεστημένης Προδοσίας ή της Συνένοχης Ανικανότητας, έτσι και τώρα δεν είναι δυνατόν να προσποιηθώ τον οργισμένο ψηφοφόρο της κάθε χρυσοκάνθαρης αυγής. 
Ας μην δώσουμε άλλοθι στο ξενόφερτο κίνημα του εωσφορίζοντος Golden Dawn. Να μην πάμε μαζί τους. Ας αφήσουμε τις μικροδιαφορές μας στην άκρη και ας συμπαραταχθούμε ως πατριώτες κάτω από τα δικά μας Λάβαρα. Τό ‘χουμε! (Το ‘χουμε ξανακάνει με επιτυχία). 
Εκτός κι αν δεν πιστεύουμε στα ιστορικά θαύματα του Γένους μας. Αν φτύνουμε, όπως κι οι Άλλοι στα μνήματα των Ηρώων και των Αγίων μας. Εκτός κι αν κατάφεραν οι εχθροί μας να μας κάψουν τις φωτοστεφανωμένες ιστορικές μνήμες μας.

Επιμύθιο: 
Όπως με τον κόκκινη (βλ. κομμουνισμό) ή την λευκή αδελφότητα (βλ. σιωνιστικό καπιταλισμό), οφείλουμε να πολεμήσουμε –πάντα στο φώς- και την μαύρη ξενόφερτη Σειρήνα που φοράει υποκριτικά το προσωπείο της Αθηνάς ή –ήμαρτον!- της Παναγίας. 

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης

.................................

Και για λίγη εκτόνωσι, το τραγούδι του Μηλιώκα, που είναι μια αμφιλεγόμενου γούστου παρωδία σε ένα παραδοσιακό ελληνόφωνο (σε γκρεκάνικο) τραγούδι της Κάτω Ιταλίας με τον ανακατασκευασμένο τίτλο «Χαραμοφάης».
Φαντάζομαι πως εκφράζει κατ’ αναλογίαν το αντισυμβατικό ύφος πολλών αηδιασμένων με το πολιτικο-κοινωνικό σύστημα και αναγνωριζομένων ως «οργισμένων» της χθεσινής ιστορικής εκλογικής αναμέτρησης.

 

Χαραμοφάη 

Έχω θυμό μεγάλο, έχω τσατίλα, 

εγίνανε τα νεύρα μου τσατάλια, 

λες κι η ζωή επίτηδες το κάμνει 

και μου πετάει ομπρός μου κι ένα βλαμμένο, 

κι ένα βλαμμένο, κι ένα βλαμμένο (δίς). 

Του 'χωσε φράγκα ο γέρος να τονε σπουδάσει 

μα έμεινε ένα τούβλο, ένα κωθώνι, 

του πήρε κι ένα σπίτι κι ένα αμάξι, 

του βρήκε και δουλειά του παλιοφλώρου, 

του παλιοφλώρου, του παλιοφλώρου (δίς). 

Έπιασε μια καρέκλα και τα ξίνει 

δεν ξέρει πόσο κάμνουν δύο και δύο, 

μου πήρε και το ύφος του ξερόλα 

πώς να μην τρελαθώ με τον μαλάκα, 

με τον μαλάκα, με τον μαλάκα (δίς). 

Τις πιο πολλές φορές τονε λυπάμαι 

μα άνθρωπος είμαι κι εγώ, πόσο θ' αντέξω, 

κι αν τύχει και ζητήσει και τα ρέστα 

αλίμονό του τότε του χαραμοφάη, 

χαραμοφάη, χαραμοφάη (δίς). 

Του παλιοφλώρου, του παλιοφλώρου, 

με τον μαλάκα, με τον μαλάκα. 

Στίχοι: Γιάννης Μηλιώκας

«Η αυγή του Τέλους» και οι Βάρβαροι: πρώτο προσωπικό πολιτικό σχόλιο “L’ Alba della Fine” e i Barbari; primo commento personale (Alex. Soilemezis)

Η αυγή του Τέλους 
(μόνο της Μεταπολίτευσης και του Δικομματισμού;) 

Αφήνω το γενικό περίγραμμα στο απίστευτα σύνθετο φαινόμενο της πολιτισμικής παρακμής στην χώρα λίκνο της ανθρωπιστικής Παιδείας και της Άμεσης Δημοκρατίας, και με ένα άλμα ας περιοριστώ -προκειμένου να εκφράσω την ανησυχία μου- να σχολιάσω εν ολίγοις μία πτυχή της παθογένειας στην κοινωνική και πολιτική κατάστασι της σημερινής Ελλάδας. 
Παράλληλα με την επελαύνουσα κρίσι Αξιών, το επί χρόνια και χρόνια έλλειμμα γνήσιας Δημοκρατίας από την μια, και το έλλειμμα Πατριωτισμού από την άλλη, έθρεψαν στην πολύπαθη χώρα μας το (προσοχή: διεθνιστικά παρατηρούμενο!) φαινόμενο της ανόδου της Χρυσής Αυγής. 
Η ανοχή όλων μας απέναντι στην συνεχώς και πιο ενδοτική στάσι του κατεστημένου συστήματος εξουσίας προς τα ξένα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα με τον παρασκηνιακά συνεργαζόμενο δικομματισμό της «δεξιάς» ΝΔ και του «Σοσιαλιστικού» ΠΑΣΟΚ από την μια, και την αδιάφορη ως προς τις πατριωτικές αξίες έως βαθιά αντεθνική παρουσία και δράσι (αποδομητικά αποτελεσματική πάντως) των σκληρών πυρήνων των αριστερών κομμάτων και συνδικαλιστικών παραρτημάτων τους από την άλλη, οδηγεί την πατρίδα μας στους εναγκαλισμούς και ίσως –άπαγε!- σε ολέθρια σχέσι με τον –εκ Δυσμάς κι αυτόν, όπως και τους άλλους δύο όμαιμους (Για μένα. Απόδειξι το κοινό τους, δομικά ανίερο, στοιχείο της Ασέβειας προς το ανθρώπινο Πρόσωπο και αυτό που λέμε Ηθική) συγγενείς, Κομμουνισμό και Καπιταλισμό - χρυσαυγίτικο Νεοφασισμό. 
Σ’ αυτήν την γενναία επιχορηγούμενη από World-wide sponsors παράστασι Εθνικής Τραγωδίας θα παραμείνουμε στις θέσεις μας, μέχρι και την τελευταία πράξι, τάχα ανυποψίαστοι θεατές; 
Ο μέγας κι Ελληνικός Καβάφης μάς είχε (ψυχογραφώντας την Παρακμή του αιώνα μας μέσα στην σοφά ρυθμοποιημένη ειρωνεία του) προειδοποιήση: 

— Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι; 

     Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα. 

     (…) Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν… 

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης