Για τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος. Ένα μήνυμα, ένα reel και ένα video.Per la Giornata Internazionale della Memoria dell'Olocausto. Un messaggio di una ministro greca, un Reel e un Video Youtube.For the International Holocaust Remembrance Day. A message from a Greek minister, a Reel and a Video.

 

Τα συνηθισμένα: 

Κι εμείς το σχόλιό μας.

 :

 

Αλλά και για την κρίσι που υπηρετείται με ειλικρινή αντιμετώπισι της φιλολογικής αλήθειας, χρειάζεται να εξηγήσουμε (στους πάντες και ειδικά στους μαθητές) το πλήρες περιεχόμενο των όρων “Εθνικός” και “Αντισημιτισμός”.

 

Ολόκληρο το χθεσινό μήνυμα της Κυρίας Υπουργού εδώ.

 

.........................

 

Και για τα καυτά θέματα “Ολοκαύτωμα”, “Γενοκτονία” και την επικαιρότητά τους, σαν παράλληλο κείμενο που λένε στο Σχολείο,επιτρέψτε ένα μικρό Reel βιντεάκι απο το Youtube.

 

Μην βιαστείτε να το χαρακτηρίσετε. Please! Ακούστε/δέστε το πρώτα. Ομιλητής ένας Καναδός Γερουσιαστής ονόματι Yuen Pau Woo. Η ομιλία και αυτουνού (με τον τίτλο "Ποτέ Πιά" - Never Again) είναι για τί άλλο; Για την Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος...

(Σ. Σ. Δεν μεταφράζω ελληνικά τον λόγο του, αλλά υποτιτλίζεται το κείμενο μέσα στο reel video).

 :

1. ΤΟ  "REEL":   ΕΔΩ κι εδώ:

https://youtube.com/shorts/ovStJI-GKck?si=-QQOlZBBfp3rz_uL

 

Και επειδή -όπως διαπιστώνω- δέν μπορώ να το παίξω/φορτώσω απο τον Blogger, βάζω επιπλέον και ένα παλαιότερο 15 μόλις λεπτών απο το Γιουτιούμπ, κατάλληλα αμφότερα για προβληματισμό.

 :

2. VIDEO "NEVER AGAIN"  Senator Yuen Pau Woo

Νέα μηνύματα, νέα μαθήματα, νέα θρησκεύματα. Επιλεγμένες διεθνείς ημέρες και μνήμες, επιλεγμένοι μάρτυρες και ήρωες....

 Πρώην Υπουργός "Εθνικής" Παιδείας

 

 ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ:

 μέρα που όλοι οφείλουμε να σκεφτούμε

 εξαιτίας του μίσους

 από τις σκοτεινότερες στιγμές της Παγκόσμιας Ιστορίας

Το Ολοκαύτωμα 

μέρος της δικής μας ιστορίας

διάρκεια της Κατοχής

συμπολίτες μας

οικογένειες διαλύθηκαν και πόλεις

μέρος της συλλογικής μας μνήμης

η αδιαφορία και η σιωπή μπορούν να ανοίξουν τον δρόμο στη βία 

Η μνήμη, όμως, δεν αφορά μόνο το παρελθόν

δράση πρωτίστως παιδαγωγική και προληπτική  

Εθνικό Σχέδιο Δράσης

για την προάσπιση της μνήμης του Ολοκαυτώματος

δράσεις σε όλα τα σχολεία της χώρας

με στόχο τη μνήμη

μαθητικός διαγωνισμός

επιμορφωτικά προγράμματα

εκπαιδευτική επίσκεψη στο Άουσβιτς

η γνώση να γίνεται βιωματική εμπειρία

σχολείο χώρος γνώσης, μνήμης και ενσυναίσθησης·           

κίνδυνος του φανατισμού  

αξίες του σεβασμού, της ισότητας και της δημοκρατικής συνύπαρξης

το ουσιαστικό νόημα

το χρέος της Παιδείας. 

  

ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ:

Προπαγάνδα; Όχι!  => Όχι ερασιτεχνική και, βεβαίως, όχι εθνική.

Ενα μονόχορδο ποιητικό σπάραγμα για το χθεσινό ενδεκάμηνο...

Ανάρτησι υπ' αριθ. 2220

Ένα ξένο κείμενο και τρία βίντεο-μαρτυρίες για το Έγκλημα διαρκείας στην Γάζα. Un testo straniero e tre testimonianze video sul Genocidio in corso a Gaza. A foreign text and three video testimonies about the ongoing War Crime in Gaza.

Σεπτέμβριος 2025 μ.Χ. 

Israel destroys buildings in Gaza City after warning residents to leave

1

Κοντεύουμε στο κλείσιμο διετίας αυτού του Εγκλήματος κατά της Ανθρωπότητας, το οποίο κάποιοι εξακολουθούν αδιάντροπα να το αποκαλούν πόλεμο…

Έχω ‘δή χιλιάδες μαρτυρίες και έχω δεκάδες υποθέματα μαζέψει απο δώ κι απο κεί, ως υλικό για ανάρτησι, στο τάμπλετ μου…

Αφόρμησι μου δίνει απόψε η σημερινή παρακολούθησι του (δεύτερου απο τα 3) βίντεο που στην συνέχεια παραθέτω. Αυτής της θαρραλέας μαρτυρίας του Αμερικανού στρατιώτη, σκληρός πεζοναύτης, ο οποίος παραιτήθηκε πρόσφατα μετά τις φρικτές προσωπικές εμπειρίες που αποκόμισε κατα την προ διμήνου υπηρέτησί του στην Αμερικάνικη ειδική στρατιωτική αποστολή στην Γάζα, “ανθρωπιστικής βοήθειας”, και μετά τις τεκμηριωμένες διαμαρτυρίες του στους ανωτέρους του. {Αξίζει να παρακολουθήσει κάποιος και το ανάλογο Youtube βίντεο : https://www.youtube.com/watch?v=57htMYk4UqM}

Θυμίζω την παλιά ανάρτησι στο Ιστολόγιο με την αυτοπυρπόλησι του Αμερικανού που αποσιωπήθηκε και λογοκρίθηκε. Με μια μικρή δόσι ενοχής δηλώνω πως δέν επανήλθα αμέσως στο θέμα (μετά απο ειδοποίησι που έλαβα…), αλλά κάποια στιγμή ελπίζω να βρώ και να ολοκληρώσω το ημιτελές ποίημα που σχεδίασα για αυτόν τόν Άνθρωπο, τον αφανή Ήρωα που με την αποτρόπαια, την εκτός λογικής πράξι του, επιχείρησε να διασώσει την τιμή την δική του, της χώρας του, αλλά και ολόκληρης της Δυτικής Κοινωνίας...

 .

 ΒΙΝΤΕΟ 2:

 Former U.S. Special Ops: What I Saw in Gaza

Πρίν το τελευταίο και πιο πρόσφατο βίντεο (όλα διαθέτουν -αν το ψάξετε- υποτιτλισμό) παραθέτω (αναδημοσιεύοντας) τό ξένο κείμενο.

......................................................................... 

. 

Η ΣΚΟΠΙΜΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

 Η Γάζα σβήστηκε ακόμη και από το παρελθόν της

Το πρωί της Τετάρτης 10 Σεπτεμβρίου, ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε μέσω γραπτού μηνύματος τον επικείμενο βομβαρδισμό του αποθετηρίου που στεγάζει τη μεγαλύτερη αρχαιολογική συλλογή στη Λωρίδα της Γάζας. Στους ενοίκους δόθηκε μισή ώρα για να φύγουν.

Από Gwen Breës, 16 Σεπτεμβρίου 2025

 '

Αυτό το αποθετήριο {ΣΣ ο ξένος συντάκτης αναφέρεται σε κτίριο Πολιτισμικής μνήμης, ισοδύναμο με ΜΟΥΣΕΙΟ)], που βρίσκεται στη γειτονιά Ριμάλ της πόλης της Γάζας, θεωρητικά προστατεύεται από τη Σύμβαση της Χάγης για την Πολιτιστική Κληρονομιά. Υπό τη διαχείριση της Γαλλικής Βιβλικής και Αρχαιολογικής Σχολής της Ιερουσαλήμ (ÉBAF) και υπό γαλλική δικαιοδοσία, είναι γνωστό στον ισραηλινό στρατό. Οι στρατιώτες του εισήλθαν σε αυτό τον Ιανουάριο του 2024, φροντίζοντας να προσκαλέσουν τον αναπληρωτή διευθυντή της Ισραηλινής Αρχής Αρχαιοτήτων. Δημοσίευσε επίσης ένα σύντομο βίντεο των συλλογών - κεραμικά, ψηφιδωτά, μεταλλικά εργαλεία - συνοδευόμενο από μια ενθουσιώδη φούσκα ομιλίας: "ΟΥΑΟΥ!" Φήμες λένε ότι ορισμένα κομμάτια κλάπηκαν στη συνέχεια για να εκτεθούν σε μια μικρή προθήκη στο ισραηλινό κοινοβούλιο.

Ο επίσημος λόγος για τον οποίο διατάχθηκε η κατεδάφιση της αποθήκης του EBAF ήταν ότι βρισκόταν στον κάτω όροφο ενός δεκαώροφου κτιρίου κατοικιών: όλα τα ψηλά κτίρια θεωρούνται από το Ισραήλ πιθανά παρατηρητήρια της Χαμάς.

Όταν η ομάδα EBAF έλαβε την προειδοποίηση, ειδοποίησε αμέσως το Γενικό Προξενείο της Γαλλίας, την UNESCO και τον Λατίνο Πατριάρχη Ιεροσολύμων, οι οποίοι παρενέβησαν για να προσπαθήσουν να αναστείλουν την επίθεση. Ο εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού απάντησε: «Στο πλαίσιο των προσπαθειών να επιτραπεί στους κατοίκους και στους διεθνείς οργανισμούς να ταξιδέψουν στη νότια Λωρίδα της Γάζας, η μεταφορά των αποθηκών της διεθνούς κοινότητας και του περιεχομένου τους εγκρίνεται».

Το Ισραήλ παραχώρησε γενναιόδωρα μια σύντομη αναστολή πριν βομβαρδίσει το κτίριο. Στις 11 Σεπτεμβρίου, η ομάδα του EBAF διέσωσε βιαστικά ό,τι μπορούσε από τα 180 κυβικά μέτρα αντικειμένων από τρεις δεκαετίες ανασκαφών — η εκ νέου ανακάλυψη του παρελθόντος της Γάζας, όπως τα ερείπια του αρχαίου ελληνικού λιμανιού της Άνθεας ή η ρωμαϊκή νεκρόπολη του Άρντ-αλ-Μοχάρμπιν, ξεκίνησε το 1995, μετά τις Συμφωνίες του Όσλο.Τα πιο πολύτιμα αντικείμενα μεταφέρθηκαν σε μία από τις τρεις εκκλησίες της πόλης της Γάζας, με την ελπίδα ότι θα γλίτωνε από τις βόμβες. Πρόσφατα, η ομάδα του Συσσιτίου της Γάζας εξήγησε ότι ακολουθεί παρόμοια τακτική, οργανώνοντας τις διανομές δεμάτων τροφίμων σε μια εκκλησία, το μόνο μέρος όπου εξακολουθεί να πιστεύει ότι μπορεί να γλιτώσει από τους πυραύλους.

Αλλά οι αρχαιολόγοι αντιμετώπισαν αμέτρητα εμπόδια: βομβαρδισμούς, έλλειψη χρόνου, έλλειψη φορτηγών, κατεστραμμένους δρόμους, μη διαθέσιμα υλικά συσκευασίας, κινδύνους λεηλασίας ή ατυχημάτων, για να μην αναφέρουμε μια ομάδα που είχε εξαντληθεί από την έλλειψη τροφίμων, πόσιμου νερού και ιατρικής περίθαλψης.

Σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, δεν μπόρεσαν να σωθούν όλα τα χιλιάδες αρχαιολογικά αντικείμενα. «Πολλά ήταν σπασμένα ή χαμένα, αλλά είχαν φωτογραφηθεί ή σχεδιαστεί, έτσι ώστε οι επιστημονικές πληροφορίες να διατηρηθούν», εξηγεί ο αρχαιολόγος Ρενέ Έλτερ. «Αυτό μπορεί να είναι το μόνο ίχνος που έχει απομείνει από την αρχαιολογία της Γάζας... σε βιβλία, δημοσιεύσεις, βιβλιοθήκες».Η Λωρίδα της Γάζας, που βρίσκεται στο σταυροδρόμι της Αφρικής, της Ασίας, της Αμερικής, της Ανατολής και της Δύσης, κατοικείται συνεχώς από την Εποχή του Χαλκού. Από τις 7 Οκτωβρίου 2023, ο ισραηλινός στρατός έχει ήδη καταστρέψει ολοσχερώς ή εν μέρει σχεδόν το 65% των μνημείων πολιτιστικής κληρονομιάς εκεί - θρησκευτικά κτίρια, μουσεία, ιστορικά κτίρια, αρχαιολογικούς χώρους, μνημεία και άλλα. Σύμφωνα με τον Hamdan Taha, συντονιστή του Προγράμματος Ιστορίας και Κληρονομιάς της Παλαιστίνης, που συνδέεται με την UNESCO, το Ισραήλ στοχεύει σκόπιμα αρχαιολογικούς χώρους. Αυτή είναι η περίπτωση του Παλατιού Πασά, που χτίστηκε τον 13ο αιώνα και το οποίο βομβαρδίστηκε ταυτόχρονα με το Τζαμί Αλ-Ομάρι, το Gold Souk και το Χαμάμ Σάμρα - τα σημαντικότερα ιστορικά μνημεία στην Παλιά Πόλη της Γάζας. Αυτό ισχύει και για σχεδόν όλα τα 1.244 τζαμιά σε όλο τον θύλακα.

Από την επανέναρξη των επιθέσεων στην πόλη της Γάζας τον Αύγουστο, τουλάχιστον 1.000 κτίρια έχουν κατεδαφιστεί. Η επίθεση επικεντρώνεται επί του παρόντος στην βίαιη εκτόπιση των κατοίκων στα νότια του θύλακα και στην προτεραιότητα σε πολυώροφα κτίρια. Αλλά οι ισραηλινές στρατηγικές δεν προκαλούν πλέον έκπληξη: όλα τα κτίρια θα κατεδαφιστούν συστηματικά έως τις 7 Οκτωβρίου, την ημερομηνία που έχει συμβολικά ορίσει το Ισραήλ για να «ολοκληρώσει τη δουλειά».Εκτός κι αν συμβεί ένα θαύμα της τελευταίας στιγμής, η πόλη της Γάζας θα είναι τότε μια άδεια, ισοπεδωμένη περιοχή, όπου -όπως υποδηλώνει το επεισόδιο στην αποθήκη του EBAF- θα απομείνουν μόνο τρεις εκκλησίες. Και μερικά λείψανα χριστιανικού πολιτισμού... που το Ισραήλ θα μπορούσε να προσπαθήσει να εκθέσει στο κοινοβούλιο του ή σε μία από τις πόλεις που καθοδηγούνται από τεχνητή νοημοσύνη και την οποία σχεδιάζει να χτίσει πάνω στα ερείπια μιας χιλιετούς ιστορίας.

Gwen Breës, δημοσιογράφος από τις Βρυξέλλες, σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ και συνιδρυτής του Cinéma Nova στις Βρυξέλλες

=

(Πηγές: The Guardian, Haaretz, RFI, περιοδικό Terre Sainte, The Conversation)

.....................................................................

 ΒΙΝΤΕΟ 3:

 'Gaza is Burning': The Unending Story of Displacement | Israel's Gaza Offensive | WION WIDEANGLE

Υπερ αναπαύσεως της Ζωής Κωνσταντινίδου (+ 06.02.2025): ένα στιχούργημα του Σελλενίδη.

 

Απλά μια επίκλησι του αγαπημένου ονόματος πάνω στην ολοκλήρωσι αυτού του πεντάρφανου χρονικού διαστήματος. Και εις ανάμνησιν...

 

ΖΩΗ  (Δυσίατο και Δυσερμήνευτο)

Σε αγκαλιάζουν τα μάτια και τα χέρια τα χωμάτινα

Των εραστών και φίλων που σ’ εγγίζουν

(σαν που σε θάλπουν με τον καλό το λόγο τους

στο νοτισμένο πρόσωπο ανθίζει χαμογέλιο)

Κι ο μυστικός ο άνεμος που εμπνέει σ’ αγκαλιάζει

Κι η πλατυτέρα θάλασσα με την απεραντοσύνη της

Σε αγκαλιάζει και η ευδία εκείνη από το βλέμμα του ουρανού

Με την σταυρόσχημη πυξίδα της ελπίδας

και ολόγυρα η μελένια επίγευσι της ευλογίας.

Αλέξανδρος ΣΕΛΛΕΝΙΔΗΣ (Αθήνα, Νοε 2024...)

 

Το «teaser», το «trailer» και η ίδια η ταινία μικρού μήκους «Πόντος» του Π. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗ, και μια διάλεξι του Καλεντερίδη για την Γενοκτονία. Il teaser, il trailer ed anche il film stesso di corto metraggio “Pontos” del regista-sceneggiatore australiano Peter Stefanidis

Για το φίλμ "Πόντος" του Πήτερ Στεφανίδη είχαμε ξαναγράψει. Επανερχόμαστε δριμύτεροι, επειδή είδαμε πως απο το Youtube διεγράφη το "τρέιλερ" που είχαμε δημοσιεύσει.

Απο το ...Γιουτούμπι δέν εχουμε βέβαια κανένα παράπονο. Άλλωστε μας εξέπληξε ευχάριστα άλλη μια φορά, εχθές, με την ανάρτησι της προ πενταετίας διάλεξης του Σάββα Καλεντερίδη. Σπεύδουμε να την αναδημοσιεύσουμε πάραυτα!

...........................................   

Το «teaser»:

 Tο «trailer»

Pontos Movie Trailer

«ΠΟΝΤΟΣ», ταινία μικρού μήκους,  PONTOS (The movie):

 

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ: Ο Οδυρμός της Ανθρωπότητας.  

Σάββας Καλεντερίδης

Μνήμη Λαυρέντιου Μαβίλη. Τιμή στα εκατoνενάχρονά του με ένα ποίημα του Δ. Σολδάτου. Onore alla memoria del patriota, poete e scacchista Lorenzo Mavilis (1860- 1912) con uma poesia di D. Soldatos

Λορέντζος-Λαυρέντιος Μαβίλης. 101 ΧΡΟΝΙΑ από τον ηρωικό του θάνατο:
28 Νοεμβρίου 1912- 11 Δεκεμβρίου 2013 (Νέο ημερολόγιο)

ΜΝΗΜΗ
Το πνεύμα παραδόθηκε στην ύλη.
Φτωχή σοδειά οι στίχοι μου κι εφέτο.
Μαράθηκε στους κάμπους τ’ ασφοδίλι
που θά ‘κοβα, να πλέξω ένα σονέτο

αντάξιο της μνήμης του Μαβίλη.
Πάρ’ το μελάνι Μούσα, άγιασέ το
και φλόγα στο χαρτί μου επίστρεψέ το,
ν’ ανάψω ενός ήρωα το καντήλι.

Ματώνω με τα δόντια μου τα χείλη,
που οι ζωντανοί, νεκρέ ποιητή, ξεχνάνε–
κι ας πέθανες ελεύθεροι για νά ‘ναι.

Χυδαίοι επιλήσμονες, Μαβίλη,
οι Έλληνες που γίνανε γραικύλοι,
χυδαία και η γλώσσα που μιλάνε.

Δημήτρης Ε. Σολδάτος
(Νοέμβρης 2003)

13 Σεπτεμβρίου. Δύο μικρά κείμενα για την οδυνηρή μνήμη της Καταστροφής της Σμύρνης. 13.09.1922-13.09.2012 Novanta anni dall’ Incendio di Smirne…

Η φωτογραφία παραπλεύρως (από ζωγραφικό πίνακα του σύγχρονου ζωγράφου Βασίλη Μπόττα) ίσως να ήταν αρκετή από μόνη της να υποβάλη και να συγκινήση. Ενδεχομένως και να αποστομώνει μαζί με χιλιάδες άλλες μαρτυρίες και ντοκουμέντα τους οπαδούς του «συνωστισμού» στην Σμύρνη. Στην ιωνική προκυμαία όπου εκτυλίχθηκε η τελευταία πράξι, η πιο φρικτή, της τραγωδίας της τρίτης Άλωσης του Ελληνισμού …

Αλλά εμείς θέλουμε απλώς να ανατροφοδοτούμε την μνήμη μας. Ειδικά την εθνική. Για την εφετινή επέτειο με τα ενενηντάχρονα της Μικρασιατικής Καταστροφής, διαλέξαμε δυο παραγράφους από την Βικιπαίδεια, ελληνική και ιταλική, (μεταφράζοντας εννοείται το απόσπασμα από την ξένη έκδοσι), πάνω στο ίδιο λήμμα:  «Καταστροφή της Σμύρνης» και, επίσης, ένα ακόμα σχετικό με την επέτειο κείμενο, δημοσιευμένο σε φιλική σελίδα, στο διαδίκτυο.

 1. Απόσπασμα από την “Wikipedia”

Α΄ Καταστροφή της Σμύρνης

 Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Mε τον όρο καταστροφή της Σμύρνης αναφέρονται τα γεγονότα της σφαγής του ελληνικού και αρμενικού πληθυσμού της Σμύρνης από τους Τούρκους, καθώς και της πυρπόλησης της πόλης, που συνέβησαν το Σεπτέμβρη του 1922. Η καταστροφή αυτή άρχισε 7 ημέρες μετά την αποχώρηση και του τελευταίου ελληνικού στρατιωτικού τμήματος από την Μικρά Ασία και μετά την είσοδο του τουρκικού στρατού, του ιδίου του Μουσταφά Κεμάλ και των ατάκτων του στην πόλη. Η φωτιά που εκδηλώθηκε στην Αρμενική συνοικία και συγκεκριμμένα μετά την ανατίναξη της εκκλησίας του Αγ. Νικολάου από τους Τούρκους, όπου είχαν καταφύγει γυναικόπαιδα. Με την βοήθεια του ευνοϊκού για τους Τούρκους, ανέμου (που έπνεε αντίθετα από την Τουρκική συνοικία) και της βενζίνης με την οποία οι Τούρκοι ράντιζαν τα σπίτια, η φωτιά κατέκαψε όλη την πόλη εκτός από την μουσουλμανική και την εβραϊκή συνοικία[1], και διήρκεσε από τις 13 έως τις 17 Σεπτεμβρίου του 1922….»

Β΄Incendio di Smirne

Da Wikipedia, l'enciclopedia libera.

“L'incendio di Smirne distrusse gran parte della città portuale di Smirne nel 1922.

L'incendio di Smirne visto da una nave italiana

Testimonianze del tempo riferirono che iniziò il 13 settembre 1922[1], quattro giorni dopo che le forze turche avevano ripreso il controllo della città, ponendo in pratica fine alla guerra greco-turca. L'esercito rivoluzionario guidato da Nureddin Pascià, comandante delle forze turche nel distretto di Smirne, entrando in città, ha come obbiettivo lo sterminio delle popolazioni cristiane smirniote, e gli ordini contrari di Kemal Ataturk vengono ignorati sia dall'esercito rivoluzionario che dallo stesso Nureddin. Numerosi Armeni e Greci della città sono pertanto massacrati dall'esercito turco.[2] Il metropolita ortodosso Crisostomo di Smirne (al secolo Chrysostomos Kalafatis), che ha rifiutato di fuggire con le truppe greche, venne linciato sulla pubblica piazza. Le sue orecchie, il suo naso e le sue mani sono allora tagliate mentre viene sgozzato con un coltello.[2]…”

Μεταφράζουμε:

«Η πυρπόλησι της Σμύρνης κατέστρεψε μεγάλο τμήμα της παραλιακής πόλης της Σμύρνης το 1922.

Η καταστροφή της Σμύρνης ιδωμένη από ένα ιταλικό πλοίο (Λεζάντα φωτογραφίας)

Μαρτυρίες της εποχής ανέφεραν πως ξεκίνησε τις 13  Σεπ 1922, τέσσερες μέρες μετά από την ανακατάληψι της πόλης από τους Τούρκους, βάζοντας έτσι τέλος στον Ελληνο-τουρκικό πόλεμο. Ο επαναστατικός στρατός οδηγούμενος από τον Νουρεντίν Πασά, διοικητή των τουρκικών δυνάμεων στην περιφέρεια της Σμύρνης, εισερχόμενος στην πόλι, είχε αντικειμενικό σκοπό την εξόντωσι του χριστιανικού στοιχείου της Σμύρνης, και οι αντίθετες διαταγές του Κεμάλ Ατατούρκ αγνοήθηκαν καί από τον επαναστατικό στρατό καί από τον ίδιο τον Νουρεντίν. Ως εκ τούτου πολυάριθμοι Αρμένιοι και Έλληνες της πόλης σφαγιάστηκαν από τον τουρκικό στρατό. Ο χριστιανός ορθόδοξος Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος, (κατά κόσμον Χρυσόστομος Καλαφάτης), ο οποίος είχε αρνηθή να διαφύγη μαζί με τον ελληνικό στρατό, λυντσαρίστηκε στην δημόσια πλατεία. Τα αυτιά του, τη μύτη του, τα χέρια του, του τά ’κοψαν, ενώ τον έσφαξαν (του έκοψαν τον λαιμό) με ένα μαχαίρι…»  

2

[Το παρακάτω κείμενο το είδαμε απόψε αναρτημένο σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν εντυπωσιάζει τόσο με την πρωτοτυπία του, αλλά είναι τόσο εύστοχα ανεπτυγμένο που θεωρούμε πως είναι κρίμα να μείνει χαμένο κάπου στην Φατσόβιβλο. Γι’ αυτό και το αναδημοσιεύουμε]:

13 Σεπτεμβρίου 1922:
Ξεκινά η πυρπόληση και η καταστροφή της Σμύρνης, η οποία θα διαρκέσει μέχρι τις 17 Σεπτεμβρίου.
Η καταστροφή άρχισε 7 ημέρες μετά την αποχώρηση και του τελευταίου ελληνικού στρατιωτικού τμήματος από την Μικρά Ασία και την είσοδο των ατάκτων του Κεμάλ Ατατούρκ στην πόλη. Η φωτιά που εκδηλώθηκε κατέκαψε όλη την πόλη εκτός από την μουσουλμανική και την εβραϊκή συνοικία και σφαγιάστηκε ο Ελληνικός και Αρμένικος πληθυσμός από τους Τούρκους. Οι καπνοί της καταστροφής, (κατά την ημέρα), και το φέγγος της πυρκαγιάς, (κατά τη νύκτα), ήταν ορατοί τόσο από τη Χίο όσο και από τη Σάμο.

Χαρακτηριστικό υπήρξε το γεγονός ότι από τα πρώτα κτίρια που καταστράφηκαν ήταν και το κτίριο του πυροσβεστικού σταθμού Σμύρνης, ενώ βρέθηκε να έχουν επιμελώς απομονωθεί οι υδραγωγοί Χαλκά Βουνάρ που υδροδοτούσαν τη πόλη και χρησίμευαν για την πυροπροστασία της.
Το αεράκι που φυσούσε, διευκόλυνε την φωτιά να απλωθεί από σπίτι σε σπίτι και επεκτάθηκε σε έκταση τρεισήμισι χιλιομέτρων.

Ορισμένα κτήρια του παραλιακού δρόμου όμως δεν πειράχθηκαν, κατόπιν εντολών. Οι Τούρκοι στρατιώτες ανατίναξαν όλα τα υπόλοιπα με δυναμίτη. Η φωτιά εμαίνετο όλη την νύχτα και σάρωσε όλη σχεδόν την πόλη. Τούρκοι στρατιώτες ήταν παρατεταγμένοι σε στρατηγικά σημεία της πόλης και σκότωναν όσους χριστιανούς προσπαθούσαν να γλιτώσουν από τις φλόγες.

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ολοκληρώνεται η εκκένωση της πόλης από ξένους υπηκόους που επιβιβάστηκαν σε πλοία, υπό την προστασία αγημάτων των πολεμικών πλοίων των χωρών τους που είχαν διατεθεί ειδικά και ναυλοχούσαν στο κόλπο της Σμύρνης.
Οι πανικόβλητοι Μικρασιάτες που συγκεντρώθηκαν στην προκυμαία, προσπαθούσαν απεγνωσμένα να επιβιβαστούν στα πλοία που ήταν συγκεντρωμένα στο λιμάνι της Σμύρνης και που εκείνες τις τραγικές στιγμές ήταν η μοναδική σανίδα σωτηρίας. Αλλά οι ξένοι ναύτες τους εμπόδιζαν με κάθε τρόπο και τους έσπρωχναν στη θάλασσα, με αποτέλεσμα να πνιγούν. Οι ναύαρχοι των πλοίων απωθούσαν ακόμα και τον άμαχο πληθυσμό που έφθανε με τις βάρκες στα πλοία για να σωθεί, μόνο και μόνο γιατί δεν ήθελαν τη δυσαρέσκεια με τον Κεμάλ. Οι λίγοι δημοσιογράφοι, που βρισκότανε εκεί σιωπούσαν στις ανταποκρίσεις τους, εξαιτίας της απαίτησης συγκράτησης, που αξίωναν οι διπλωματικοί τους αντιπρόσωποι.

Οι Σύµµαχοι Άγγλοι, Γάλλοι, Ιταλοί, Αµερικάνοι παρακολουθούσαν από τα πλοία, τραβούσαν φωτογραφίες, αντιµετώπιζαν τη Μικρασιατική Καταστροφή και τα θύµατά της σαν show.

Και όχι µόνο δεν θέλησαν να σώσουν τη Σµύρνη και τους χριστιανικούς πληθυσµούς αλλά χτυπούσαν µε κοντάρια τους Έλληνες και τους Αρµένιους πού κατόρθωναν να φθάσουν κολυµπώντας στα πλοία, τα υποτιθέμενα χριστιανικά αυτά πλοία σωτηρίας.

Όταν κάποιοι, κολυµπώντας, έφταναν και σκαρφάλωναν στα Συµµαχικά πλοία, τους πετούσαν βραστό νερό, τους έσπαζαν τα δάχτυλα και τους ξαναπετούσαν στη θάλασσα. Πάρα πολλοί πνίγηκαν τότε και κάποιοι (λίγοι) επέστρεφαν στην προκυµαία.
Επισήμως κανένα από τα αγκυροβολημένα πλοία των Συμμάχων δεν βοήθησε τους Έλληνες.

Η Διδώ Σωτηρίου, μέσα από το βιβλίο της «τα Ματωμένα χώματα», περιγράφει πολύ γλαφυρά την απάνθρωπη συμπεριφορά των "Συμμάχων":

«Όποια γλώσσα κι αν μιλάς, λόγια δε θα βρεις να τόνε περιγράψεις τι κάνουν, λοιπόν, οι προστάτες μας; Τι κάνουν οι ναυάρχοι με τα χρυσά σιρίτια, οι διπλωμάτες κι οι πρόξενοι τής Αντάντ;

Στήσανε κινηματογραφικές μηχανές στα καράβια τους και τραβούσανε ταινίες τη σφαγή και τον ξολοθρεμό μας!
Μέσα στα πολεμικά, οι μπάντες τους παίζανε εμβατήρια και τραγούδια τής χαράς για να μη φτάνουν ίσαμε τ' αφτιά των πληρωμάτων οι κραυγές της οδύνης και οι επικλήσεις του κόσμου. Και να ξέρει κανείς πώς μια, μόνο μια κανονιά, μια διαταγή, έφτανε για να διαλύσει όλα κείνα τα μαινόμενα στίφη. Κι η κανονιά δε ρίχτηκε κι η εντολή δε δόθηκε!».

Ο επίλογος της Μικρασιατικής Εκστρατείας υπήρξε δραματικός και οι συνέπειές του οδυνηρές και ανυπολόγιστες. Οι απώλειες του στρατού στο διάστημα της εκστρατείας (1919- 1922) ήταν πολύ βαριές: 19.362 νεκροί στις μάχες και 4.878 από άλλες αιτίες. 18.095 αγνοούμενοι και 48.880 τραυματίες.
Η συμφορά αυτή, ολοκληρώθηκε με τον ξεριζωμό 1.500.000 Ελλήνων της Μ. Ασίας από τις εστίες τους και τη μεταφορά τους στον κυρίως κορμό της Ελλάδας.

Ο Αϊβαλιώτης συγγραφέας Ηλίας Βενέζης γράφει:

«... λοιπόν λέμε στην ανατολική πλευρά του Αιγαίου - αν ζητάτε να σβήσουμε την ιστορία μας, το Συναξάρι και το Μαρτυρολόγιό μας – αυτό δεν το μπορούμε. Όμως ξέρουμε να κάνουμε κάτι άλλο τίμιο και βαθύ: μπορούμε να μην μνησικακούμε. Γι’ αυτό θα βάλουμε την αγάπη μας για την Ειρήνη, τη συνείδηση της ανάγκης να μη βρεθούνε πια οι λαοί μας σε πόλεμο και εξολοθρεμούς.» ( « Ν. Εστία » 1972)

Αυτά πρέπει να ξαναθυμηθούν οι σύγχρονοι "ιστορικοί" μας, που έχουν βαλθεί να ξαναγράψουν την ιστορία μας λησμονώντας την αλήθεια.

Γιορτάζει ο Άγιος Μάρκος: Ένας νεομάρτυρας 210 χρόνια πρίν. Πού να ‘ξερε… San Marco da Salonicco; Un neomartire greco, 210 anni fa…

Βρήκαμε κάπου το συναξάρι του νεομάρτυρα Μάρκου, που σήμερα η Εκκλησία μας καλεί να εορτάζουμε την μνήμη του:
.
.


Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΜΑΡΚΟΣ 5 Ιουνιου

Ο Άγιος Νεομάρτυς ΜΑΡΚΟΣ καταγόταν απο την Θεσσαλονίκη, αλλά ζούσε στην Σμύρνη. Ως πραματευτής δούλευε στο Κουσάντασι (Ν.Εφεσο), στη Χίο και στις γύρω περιοχές τους.
Ήταν έγγαμος. Εγκαταστάθηκε τελικά με την οικογένειά του στην Έφεσο. Εκεί, δυστυχώς, έμπλεξε με μια γυναίκα Χριστιανή, την Μαρία, και μαζί της απατούσε την νόμιμη γυναίκα του. Τον κατέδωσαν όμως στον αγά, και μια νύχτα τον συνέλαβαν επ’ αυτοφώρω. Το πρωι, στο δικαστήριο, εξώμοσαν και οι δυο. Ο μεν Μάρκος, αφού περιετμήθη, υιοθετήθηκε απο τον αγά, η δε Μαρία μπήκε στο χαρέμι του για λίγο καιρό, γιατί μετά την άφησε ελεύθερη. Ο Μάρκος, σαν γιος του αγά, εξωτερικά συμπεριφερόταν σκληρά στους Χριστιανούς, ωστόσο ο έλεγχος της συνειδήσεώς του δεν τον άφηνε να ησυχάσει. Έτσι πήγε σ’ έναν Πνευματικό και με δάκρυα εξομολογήθηκε το μεγάλο του λάθος - στον ίδιο Πνευματικό πήγαινε και η Μαρία. Και οι δυο ήθελαν να φύγουν απο την Έφεσο, κάτι που τελικά κατάφεραν με την βοήθεια του Πνευματικού τους και ενός γιατρού. Αρχικά πήγαν στην Σμύρνη, αλλά επειδή ο αγάς της Εφέσου αντελήφθη οτι τον εξαπάτησαν (του είχαν πει πως η Μαρία είναι βαριά άρρωστη), και είχε ζητήσει να τους βρουν και να τους φέρουν μπροστά του, με ενα καράβι που βρήκαν έφυγαν για την Τεργέστη και απο εκεί για την Βενετία. Εκεί αφού χρίσθηκαν με το Άγιο Μύρο, επανεντάχτηκαν στην Εκκλησία και ζούσαν ζωή Χριστιανική με μετάνοια και συντριβή. Αργότερα επειδή δεν μπορούσε ο Άγιος να ησυχάσει απο τον πόθο του μαρτυρίου που είχε φουντώσει μέσα του και μετά απο πολλές περιπλανήσεις, πήγε πάλι στην Έφεσο με σκοπό να ομολογήσει εκεί τον Χριστό επειδή εκεί τον ειχε αρνηθεί. Ο Πνευματικός του όμως τον εμπόδισε να κάνει κάτι τέτοιο, επειδή οι Τούρκοι ήταν εξαγριωμένοι εξαιτίας του μαρτυρίου του Αγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου (5 Απριλιου). Γι’ αυτό έφυγε για την Χιο, όπου ύστερα απο έντονη πνευματική προετοιμασία, παρουσιάστηκε στον αγά και ομολόγησε την επιστροφή του στην πατρώα του Χριστιανική Πίστη, μάλιστα έβγαλε απο το στήθος του εναν Τίμιο Σταυρό, τον φίλησε, πέταξε κάτω το σαρίκι του και φόρεσε ένα αγιορείτικο σκουφί. Τον έκλεισαν στην φυλακή και του έβαλαν τα πόδια στο τουμπουρι (τιμωρητικό ξύλο). Ο Άγιος είχε τόση κατάνυξη που έψαλλε συνεχώς ύμνους και είχε μάλιστα πολύ μελωδική φωνή. Αυτό εξόργισε τους Τούρκους και του έσπασαν τα δόντια ώστε να γεμίσει το στόμα του αίμα για να μη ψάλλει. Ο αγάς αποφάσισε να τον φέρει ξανά στο δικαστήριο και τον ρώτησε αν επιμένει στην απόφασή του. Ο Άγιος σταθερά τον έλεγξε και τον προέτρεψε μάλιστα να γίνει και εκείνος Χριστιανός! Μετά απο αυτό καταδικάσθηκε στον δια ξίφους θάνατο, γεγονός που του έδωσε μεγάλη χαρά και άρχισε μόνος του να τρέχει προς τον τόπο του μαρτυρίου, εκεί γονάτισε, έκανε το σημείο του Τιμίου Σταυρού και είπε δυνατά στον δήμιο «Έλα χτύπα για του Χριστού την πίστη την Αγία». Ύστερα απο δυο προσπάθειες του δήμιου ο Άγιος παρέδωσε το Πνεύμα στα χέρια του Θεού κερδίζοντας τον αμαράντινο της δόξης στέφανο. Χριστιανοί της Χίου παρέλαβαν το Τίμιο Σώμα του και το ενταφίασαν με τιμές.
Ήταν 5 Ιουνίου του 1801!

...

20 χρόνια πριν την Επανάστασι!
Σήμερα οι απογονοί του - αν είχε προλάβη να κάνη όσο ήταν εξωμότης- θα ήταν Τούρκοι πολίτες, χαμένοι κάπου ανάμεσα στα εκατομμύρια των ελληνικού DNA εξισλαμισμένων και σε ικανό βαθμό εξευρωπαϊσμένων Τούρκων. Πού να ξερε, όμως, πως και εδώ στην ελεύθερη ορθόδοξη Ελλάδα, 210 ενιαυτούς μετά το ένδοξο μαρτύριό του θα είχε είχαμε γεμίση γενίτσαρους. Εθνικά και θρησκευτικά…

Αντί αφιερώματος στο «ΟΧΙ»

Αντί αφιερώματος αντάξιου στην Eθνική Εορτή, ένα ταπεινό βίντεο με την εξαγιασμένη στην συλλογική μνήμη φωνή της Σοφίας Βέμπο.

Η ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ ΑΠΑΓΓΕΛΛΕΙ

Ακόμα ένα ντοκυμαντέρ με σκηνές από γερμανικά επίκαιρα για την εισβολή των Ναζί στην Ελλάδα και την Κατοχή (που το είδαμε σε άλλο ιστοχώρο)
ΚΑΤΟΧΗ - GERMAN OCCUPATION OF GREECE 1941-1944

Τέλος, ένα βίντεο με στατιστικά στοιχεία και δηλώσεις ξένων για την συμμετοχή της χώρας μας στον Β΄ ΠΠ. Μιας «μικρής» χώρας, που χάρισε στους τελικούς νικητές, τους Συμμάχους, την πρώτη νίκη...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και να μην ξεχνιόμαστε!