Επικαιρότητα παραπομπών: Ένα ποίημα για ένα κελλί και ένα κείμενο για τον ηγούμενο Εφραίμ. Attualita’, Monte Athos e una poesia…

Το ποίημα:

ΣΤΟ ΧΙΛΑΝΔΑΡΙΝΟΝ ΚΕΛΛΙΟΝ


Το ημέρωμα κείνου του δειλινού
στη Μολυβοκκλησιά των Καρυών
καταμεσής στη βαθυπράσινη ρεματιά
στον εσπερινό της του Χριστού Γεννήσεως.

Μήτε ρέμβη, μήτε στοχασμός
μοναχά το θώρι προς ανατολάς
στο εσωράχιο του τόξου
όπου εζωγραφισμένη περίτεχνα
η τοιχογραφία της του Χριστού Γεννήσεως.

Στη Βηθλεέμ η βουνίσια πλατωσιά
μ’ ώχρα σκουρόχρωμη
και εις το μέσον το σπήλαιον
η οικία της σωτηρίας μας
με κατάκορφα βράχια.

Υπό το σπήλαιον
η απειρόγαμος Μήτηρ
με μαφόρι βαθυκόκκινο
και κατάμπροστα ο εν σαρκί φανείς Θεός.

Κι ο γέρων στο στασίδι ανεγίνωσκεν
«ανατελεί άστρον εξ Ιακώβ»
και έγινεν στο Χιλαδαρινό Κελλίον
ο ναΐσκος εκείνος πόλις Δαυίδ.

Παρέκει ο Ιωσήφ ο Δίκαιος
εζωγραφισμένος μετά γέροντος ποιμένος
και εις τον ουρανόν άγγελοι
διαλαλώντας έως εσχάτου της γης
ότι Χριστός γεννάται.

«Ακούσατε δη οίκος Δαυίδ
ότι από του νυν μεγαλυνθησόμεθα
έως άκρων της γης».

Παραΰστερα ο παπακαλόγερος
συνέχισε θυμιατίζοντας
κι έγινεν ο ναΐσκος εκείνος
του Εφραθά οίκος.


Βασίλης Χαραλάμπους
(Από την ποιητική Συλλογή « Αγιονορείτικο διαβατικό »)




Και μια ακόμη παραπομπή, (αλλά σε πρόσφατη ανάρτησι φιλικού ιστολογίου :)

Ο Τίτλος:
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΑΛΑ ΚΑΡΤ! ΚΟΙΜΗΘΕΙΤΕ ΗΣΥΧΟΙ. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ…… Ο ΕΦΡΑΙΜ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΛΑΚΙΣΤΕΙ……

1. (φωτο μεγαλοπαράγοντα του ποδοσφαίρου)
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΜΕ ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΝΑΚΡΙΤΗ……

2.
(Φωτο πρώην μεγαλοΰπουργού)
ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ…….

3. (Φωτο μεγαλοΰπουργού)
ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΒΑΛΟΥΜΕ ΦΥΛΑΚΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΟΡΗΓΙΑ…….

4. Φωτό βλ.
ΔΕΝ ΣΥΝΕΛΛΗΦΘΗ ΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΚΑΝΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΣΕΙ ΧΡΟΝΟ ΝΑ ΔΙΑΦΥΓΕΙ……

5. Φωτο βλ.
Φ. ΓΙΟΥΝΓΚ: ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ SIEMEΝS ΕΛΛΑΔΟΣ. ΔΕΝ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΤΗΚΕ ΠΟΤΕ. ΔΙΕΦΥΓΕ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ.

6. Φωτο βλ.
ΚΑΡΑΒΕΛΑΣ: ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ SIEMENS ΕΛΛΑΔΟΣ: ΔΕΝ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΤΗΚΕ ΠΟΤΕ. ΔΙΕΦΥΓΕ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΚΑΝΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΕΙ ΜΗΝ ΠΑΓΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ….

7,
Φωτο Γέροντος Εφραίμ
ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΑΚΟΠΟΙΟΣ. ΜΕΣΑ ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙ ΠΕΤΑΞΤΕ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ…….

Το είδαμε εδώ, αλλά αναφέρεται και η πηγή.

Η Νεκταρία Καραντζή την Κυριακή στην Χαλκίδα. Θα ψάλει στον Ναό των Αγίων Ταξιαρχών! Δελτίο Τύπου

ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΥΠΟΥ

Εκδήλωση με την ΝΕΚΤΑΡΙΑ ΚΑΡΑΝΤΖΗ στον Ι.Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών Χαλκίδος

Το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο του Ιερού Ναού Παμμεγίστων Ταξιαρχών Χαλκίδος σας γνωστοποιεί ότι την Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2011 και ώρα 18.00 στον Ιερό Ναό μας θα πραγματοποιηθεί εορταστική εκδήλωση, στη οποία θα ψάλει Εκκλησιαστικούς Ύμνους και θα τραγουδήσει παραδοσιακά τραγούδια με την μοναδική φωνή της η κυρία Νεκταρία Καραντζή, ενώ θα ομιλήσει επίκαιρα ο Αρχιμανδρίτης π. Ιωάννης Καραμούζης, Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος.

ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ

Η Εγκύκλιος του Μητροπολίτη Μεσογαίας Νικολάου- ύστατη έκκλησι για αφύπνισι, αγωνιστικότητα και αποφυγή Χρεοκοπίας της Εθνικής μας Συνείδησης

Κάτι από το εθναρχικό πνεύμα του μεγάλου απόντος των ημερών μας, του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, έχει η πρόσφατη εγκύκλιος που εξέδωσε ο Σεβασμιώτατατος Μητροπολίτης Νικόλαος για τους πιστούς της Μητροπόλεώς του και όχι μόνον. Ο ιεράρχης, γνώριμος στο ιστολόγιό μας και από παλαιότερα, μιλάει επ’ ευκαιρία των δραματικών εξελίξεων στα οικονομικά της χώρας μας για όλους και για όλα.
Για την ανησυχητική κατάπτωσι του ηθικού του λαού μας, για τον παγκόσμιο διασυρμό της Ελλάδας, για την ευθύνη και (εμμέσως) την ανικανότητα των πολιτικών, για την ευθύνη της ίδιας της Εκκλησίας (εννοείται του κλήρου), αλλά και αυτού του λαού.
Τελικά, με μια επίκλησι στην εθνική μας αξιοπρέπεια, ο Σεβ. Νικόλαος απευθύνει πρόσκλησι σε εγρήγορσι μέσα από μια προσωπική αυτοκριτική, αλλά και, ταυτόχρονα, σε ατομική και συλλογική αγωνιστική ενεργοποίησι, σε μια ειρηνική επανάστασι!
Πολύ θα θέλαμε να είχαμε μια παρόμοια εγκύκλιο και από άλλους επισκόπους της Εκκλησίας μας, αλλά και από τον ποιμενάρχη της περιοχής μας. Εν αναμονή, αναδημοσιεύουμε αυτήν του Μεσογαίας.



ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ & ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ
Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ
Σπάτα, Oκτώβριος 2011

Προς τους ευσεβείς χριστιανούς της καθ’ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως

Αγαπητοί μου αδελφοί,
Η χάρις και η ευλογία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού εύχομαι να σκεπάζει όλους σας, την κοινωνία, το έθνος και την Εκκλησία μας.

Σκέφθηκα πολύ για να συντάξω αυτή την εγκύκλιο και να την απευθύνω στην αγάπη σας. Μέχρι την τελευταία στιγμή δεν ήμουν σίγουρος αν έπρεπε να το κάνω. Τις τελευταίες όμως μέρες, μέσα στην κατάσταση του γενικευμένου πανικού που επικρατεί στην πατρίδα μας, των σπασμωδικών αποφάσεων των υπευθύνων διαχειριστών της ζωής και του μέλλοντός μας, την επαναλαμβανόμενη εναλλαγή υποσχέσεων και διαψεύσεων που έχουν τραυματίσει το ηθικό και την αξιοπρέπεια μας, τον καταιγισμό των χωρίς τέλος φορολογικών επιβαρύνσεων, δέχθηκα σωρεία τηλεφωνημάτων και μηνυμάτων πολιτών της περιοχής μας που ζητούν απεγνωσμένα μία παρέμβαση και κάποια συμπαράσταση στο οικονομικό τους αδιέξοδο και δράμα. Οι μισθοί και οι συντάξεις περικόπηκαν, αρκετοί απολύθηκαν, οι άνεργοι πληθύνονται, πολλοί στέγνωσαν οικονομικά. Και ξαφνικά μας ζητείται απειλητικά και εκβιαστικά να πληρώσουμε, επί πλέον φόρο για το σπίτι που μένουμε σαν να είναι το κράτος πλέον φτωχότερο από τους φτωχούς. Φτάσαμε, αντί τα έξοδά μας να γίνονται για το φαγητό, το σπίτι και τις ανάγκες μας, ό,τι ξοδεύουμε να πηγαίνει σε δύο φοβερές λέξεις: σε φόρους και σε χρέη.

Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς το αίσθημα πνιγμού που διακατέχει ίσως και την πλειοψηφία των συμπολιτών μας, σίγουρα και αρκετούς από μας. Ποιός μπορούσε να φαντασθεί ότι ο υπέροχος και υπερήφανος λαός μας θα έφτανε σε αυτό το κατάντημα; Να έχει δώσει και την τελευταία σταγόνα του ιδρώτα του, του κόπου του, της αξίας του, και παρά ταύτα να έχουμε ως λαός διασυρθεί παγκοσμίως; και τώρα χωρίς καμμία ελπίδα και εγγύηση να διεκδικεί το κράτος μας πιεστικά τα δάκρυα και το αίμα μας;

Είναι αυτονόητο ότι δεν αντέχουμε άλλο. Δεν είναι υπερβολή αυτό. Πρέπει όμως να το πούμε. Να το φωνάξουμε στα αυτιά των αρμοδίων: «Ως εδώ! Δεν μπορούμε άλλο. Βρέστε άλλες λύσεις. Ίσως πιο δύσκολες, αλλά πιο αποδοτικές, πιο έξυπνες και σίγουρα πιο ανθρώπινες. Αν δεν μπορείτε, ομολογήστε την αδυναμία σας. Δεν είναι ντροπή να μην μπορεί κανείς. Είναι όμως απαράδεκτο να επιμένει στην ευθύνη της γενικευμένης καταστροφής μας. Μας φτιάξατε ένα κράτος που προσφέρει στον λαό πολύ λιγότερα από όσα του απαιτεί. Πρέπει να το καταλάβετε∙ δεν είστε μόνο οφειλέτες στους δανειστές σας, είστε οφειλέτες και στον λαό που ταχθήκατε να υπηρετείτε. Αφού δεν καταφέρνετε την εθνική σωτηρία μέσα από πολιτική συνεργασία, αυτή θα προκύψει αναγκαστικά μέσα από λαϊκή απαίτηση και πρωτοβουλία».

Αγαπητοί μου αδελφοί,
Ήρθε η ώρα που πρέπει ο λαός να δείξει το διαμέτρημα της δύναμής του, να κάνει γνωστά τα όριά του. Ήρθε η ώρα όλοι μαζί να πάρουμε στα χέρια μας τις τύχες μας. Όσο παραμένουμε αδρανείς, όσο μένουμε υποτελείς σε εσφαλμένες ή αβάσταχτες επιλογές, τόσο καθιστούμε τον εαυτό μας συνυπεύθυνο στον αργό αλλά βέβαιο υπαρκτικό εκφυλισμό μας. Αν δεν ξυπνήσουμε, τελειώσαμε. Δεν θα υπάρχει συνέχεια!

Καιρός πλέον να ξεσηκωθούμε. Τα πάντα πρέπει να αλλάξουν. Και επειδή δεν θα τα αλλάξουν κάποιοι άλλοι, πρέπει να μπούμε στο παιχνίδι όλοι. Όποιος πονάει για την κατάσταση και αγαπάει την αλήθεια έχει θέση σε αυτή την αλλαγή. Κανείς δεν περισσεύει. Όλες οι ανατροπές, όλες οι μεγάλες αλλαγές έγιναν από ηρωικούς ανθρώπους, κυρίως νέους. Όχι από συμβιβασμένους ούτε από αγανακτισμένους, αλλά από υγιώς επαναστατημένους. Όλοι μαζί και πρέπει και μπορούμε και επιβάλλεται να αλλάξουμε με δική μας πρωτοβουλία το μέλλον μας. Όχι με βία, αλλά με δύναμη και αποφασιστικότητα. Όχι με μηδενιστικές επιλογές, αλλά με καθαρότητα, ηρωισμό και εξυπνάδα.

Σίγουρα και η δική μας ευθύνη ως λαού δεν είναι καθόλου μικρή. Συμφωνήσαμε με τις μικρονοϊκές πολιτικές επιλογές και τις κάναμε συνήθειες και νοοτροπία μας. Η ανειλικρίνεια, η αδιαφορία, το βόλεμα, το εύκολο κέρδος, η προσβολή των θεσμών, η ύβρις κατά της πίστης και παράδοσής μας, η ασέβεια κατά του κράτους και των νόμων, οι αλόγιστες διεκδικήσεις αποτέλεσαν κομμάτια της ζωής του νεοέλληνα που δεν μας τιμούν καθόλου. Δεν μας φταίνε μόνον οι άλλοι είτε αυτοί λέγονται κερδοσκόποι είτε ξένα συμφέροντα είτε πολιτικοί. Το δικό μας μερίδιο ευθύνης για το σημερινό μας κατάντημα δεν είναι ευκαταφρόνητο. Η λύση της μετάνοιας και αλλαγής είναι μονόδρομος. Τους άλλους δεν μπορούμε να τους αλλάξουμε. Τη δική μας όμως νοοτροπία και ζωή έχουμε και τη δυνατότητα και την ευθύνη να τις διορθώσουμε. Ας αρχίσει ως επανάσταση αυτή η αλλαγή από τους εαυτούς μας. Αυτό είναι το πιο ηρωικό.

Ομολογώ ότι και ως Εκκλησία μάς κάνανε κομμάτι του καταρρέοντος κρατικού συστήματος. Γι’ αυτό και συχνά μας παρερμηνεύει ο λαός. Αγκαλιάσαμε το κράτος, στηριχθήκαμε σε αυτό και τραυματίσθηκε η βαθειά σχέση μας με τον λαό. Τον υπηρετήσαμε μεν ως πονεμένο και φτωχό, αλλά δεν τον αγκαλιάσαμε ως κομμάτι της υπόστασής μας. Τουλάχιστον δεν καταφέραμε να μας νοιώσει έτσι. Μολύνθηκε το γάλα της μάνας του, της Εκκλησίας, και απέστρεψε το πρόσωπό του από το στήθος της. Αυτό είναι ο,τι χειρότερο υπάρχει. Ο λαός είναι ό,τι ιερώτερο έχουμε μετά τον Θεό και η Εκκλησία στη φύση της είναι η ανάσα του λαού. Αυτήν την ανάσα τελευταία στερηθήκαμε. Ήρθε η ώρα να ξαναρχίσει ο ζωτικός θηλασμός.

Δεν αμφισβητώ βέβαια ότι είμαστε και θύματα. Κάποιοι μας ξεγέλασαν. Κάποιοι διαχειρίσθηκαν τα θέματά μας με ένοχη ανικανότητα. Κάποιοι μας διέσυραν διεθνώς και μας οδήγησαν στα στόματα των θηρίων αυτού του κόσμου είτε από επιπολαιότητα είτε ενδεχομένως και από ύποπτες σκοπιμότητες.
Και να πού φτάσαμε! Ισοπεδωθήκαμε στο μηδέν της περιουσίας μας και στο τίποτα της αξιοπρέπειάς μας. Παρά ταύτα δεν ψάχνουμε για ενόχους. Τώρα επειγόμαστε για λύσεις. Λύσεις όμως που δεν πατάνε τον λαό, αλλά ανασταίνουν την τιμή του. Ήρθε η ώρα που θα πρέπει όσοι παίρνουν αποφάσεις να καταλάβουν τι συμβαίνει στα σπίτια, στους δρόμους, στα μαγαζιά και στην καθημερινότητα. Τι συμβαίνει στις ψυχές μας. Αυτό δεν θα το μάθουν από την τρόϊκα ούτε από τις μεταξύ τους διαβουλεύσεις. Θα το μάθουν από τον λαό. Πρέπει την φωνή μας να την ακούσουν.
Δεν γίνεται αλλιώς.

Θα ήθελα λοιπόν να πω σε όσους δεν μπορούν να πληρώσουν την λεγόμενη «έκτακτη εισφορά ακινήτων» να μη φτάσουν σε απόγνωση. Να ξέρουν ότι θα βρεθούμε όλοι ενωμένοι στο πλευρό τους και θα φωνάξουμε μαζί: «Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος». Ας καταλάβουν ότι δεν έχουμε. Δεν μπορούμε. Φτάσαμε στα όριά μας, αλλά αρνούμαστε να μας τελειώσουν. Αν αδρανήσουμε δεν θα το καταλάβουν. Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός προφήτευσε πριν από διακόσια πενήντα χρόνια λέγοντας: «Θα σας βάλουν βαρύ και δυσβάσταχτο φόρο ακόμη και στα παράθυρα και στα κοτέτσια, αλλά όμως δεν θα προλάβουν».
Πράγματι, δεν θα προλάβουν! Μη λυγίσετε μπροστά στην οικονομική χρεωκοπία. Αυτήν ήδη τη ζούμε. Αρνηθείτε τη χρεωκοπία της αξιοπρέπειας, της ιστορίας, της εθνικής συνείδησης. Αυτά μπορούμε και πρέπει να τα διεκδικήσουμε μέχρι τελευταίας ρανίδας. Έστω τώρα, την τελευταία στιγμή.

Τα Μεσόγεια και η Λαυρεωτική είναι μια ευλογημένη περιοχή που μέχρι πρότινος έσφυζε από ανάπτυξη και ευημερία. Τον τελευταίο όμως καιρό όλο και πληθαίνουν αυτοί που με απόγνωση στρέφονται στην Εκκλησία η όπου βρουν, και εκλιπαρούν για συμπαράσταση και βοήθεια. Πολλοί έχουν λυγίσει, έχουν οικονομικά γονατίσει. Δεν μπορούν να θρέψουν τα παιδιά τους. Έχασαν τον ύπνο τους. Ζουν την απειλή του παρόντος και με τον φόβο του μέλλοντος. Έχουν ιδιοκτησίες, αλλά δεν έχουν χρήματα. Αυτοί πώς θα πληρώσουν; Πού να τα βρουν; Θα τους πάρουν το σπίτι; Θα τους κόψουν το ρεύμα; Είναι δυνατόν να βυθίσουν στο σκοτάδι την Κερατέα η το Λαύριο που φιλοξενούν το μεγαλύτερο εργοστάσιο της ΔΕΗ στην πατρίδα μας;
Ό,τι και να συμβεί, αδελφοί μου, θα ήθελα να ξέρετε ότι η τοπική Εκκλησία μας θα δώσει τα πάντα για να σταθεί στο πλευρό σας. Αν σε έναν κόψουν το ρεύμα, εμείς θα το κόψουμε σε όλους τους ναούς. Θα κάνουμε γάμους με κεριά στα χέρια και λειτουργίες με δάκρυα στα μάτια. Με κανέναν τρόπο δεν θα δεχθούμε, τη στιγμή που νοικοκυριά είναι βυθισμένα στο σκοτάδι, οι ναοί να λειτουργούν με αναμμένους τους πολυελαίους.

Όλοι μαζί λοιπόν τώρα, οφείλουμε να πιέσουμε τους εκπροσώπους μας περισσότερο από όσο τους πιέζουνε οι δανειστές. Γιατί η ανάγκη μας για επιβίωση ξεπερνάει την ανάγκη τους να κυριαρχήσουν πάνω μας. Γιατί η αξιοπρέπειά μας αξίζει περισσότερο από τα πάσης φύσεως συμφέροντα. Γιατί η εθνική μας υπερηφάνεια στηρίζεται σε μια ιστορία που όλοι τους ζηλεύουν. Γιατί την Ευρώπη την βλέπουμε περισσότερο ως οικογένεια που κατανοεί την δυσκολία των λαών παρά ως θηλιά που οδηγεί σε ασφυξία τις κοινωνίες.

Δεν μας έμεινε τίποτε άλλο από το να μεταμορφώσουμε ξανά την Ελλάδα σε πατρίδα μας, την ιστορία της σε ταυτότητά μας, τα παραδείγματα των προγόνων μας σε βιώματά μας και να επιστρέψουμε από τον ασύνετο νεοπλουτισμό στην αξιοπρεπή λιτότητα και ολιγάρκεια, από τις υποτελειακές υποχωρήσεις στον ηρωισμό και από τον παγκόσμιο διασυρμό στην εθνική υπερηφάνεια και τον πανθομολογούμενο θαυμασμό.

Έτσι, ο Θεός, όπως λέγει και ο λαός, δεν θα μας αφήσει, γιατί με αυτόν τον τρόπο δεν θα Τον έχουμε κι εμείς αφήσει.

Με πατρικές ευχές και την ελπίδα της αφύπνισης,

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο Μεσογαίας και Λαυρεωτικής ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Το Ευαγγέλιον Της Αγάπης σ(τ)α Ποντιακά; Τρείς παραφράσεις, αρκετές επιφυλάξεις.

Il rito vespertino "Vespro dell' Amore" della Domenica Pasquale, in dialetto del Ponto

Πάνε κιόλας τρία χρόνια από τότε που κάναμε την ανάρτησι σχετικά με την
απαγγελία του Ευαγγελίου του Εσπερινού της Αγάπης σε διάφορες γλώσσες, όπως το συνηθίζει η παράδοσι κατά την σημερινή μέγιστη Εορτή της ορθόδοξης χριστιανοσύνης.
Πρόσφατα από φιλολογική περιέργεια (οι παλιοί μας δάσκαλοι λέγαν πως philologi sunt suspiciores, αλλά εμείς οι νεώτεροι είμαστε …ποικίλων φυλών και φρούτων) ανεκάλυψα πως υπάρχει και απόδοσι (και όχι μόνο σε μία παραλλαγή) της εν λόγω ευαγγελικής περικοπής στα …ποντιακά! (Να σημειώσουμε εδώ, με την ευκαιρία, ότι δεν πάει πολύς καιρός που επιστήμονες συναφούς κλάδου γνωστοποίησαν στο παγκόσμιο δίκτυο και στα ΜΜΕ την δική τους κολοσσιαία τους ανακάλυψι, πως η ποντιακή διάλεκτος είναι αρχαιότατη και η πλησιέστερη στην ομηρική ελληνική! Δηλαδή, ανεκάλυψαν την …Αμερική!)
Σήμερα, αναρτούμε ό,τι έχουμε πρόχειρο, αλλά μένουμε με αρκετές επιφυλάξεις επι του θέματος.
Προκαταβολικά δηλώνουμε πως καμμία από τις τρείς παραλλαγές που έχουμε υπ’ όψιν μας δεν μας καλύπτει 100%.
Κατ’ αρχήν, δεν νομίζουμε ότι είναι ορθόν να επαφίεται στον οποιονδήποτε να επιχειρή μια μετάφρασι του ευαγγελίου σε άλλη γλώσσα από την του πρωτοτύπου ή μια υποκειμενικού χαρακτήρα προσπάθεια απόδοσης σε μια διάλεκτο της Ελληνικής (Αρχαίας ή Νέας) και να την επιβάλλει αβασάνιστα στην εκάστοτε φυλετική ή γλωσσική κοινότητα στην οποία θέλει να απευθυνθή.
Και χωρίς να αποσιωπά ο υπογράφων το αμάρτημά του, πως - αν και ποντιακής καταγωγής και υπερποντιακής Πανελλήνιας Οικουμενικής νοοτροπίας/συνείδησης - δεν είναι δυστυχώς γνώστης της ποντικής/ποντιακής διαλέκτου, αυτές οι (είπαμε, οι σ’ αυτόν μέχρι τώρα γνωστές) καταγραφές, του μοιάζουν εντελώς προσωπικές απόπειρες, που στερούνται προφανώς το στοιχείο της εγκυρότητας, όπως αυτό θα μπορούσε να προσδοθή από κάποια ευρύτερα αποδεκτή αυθεντία (ακόμα καλύτερα από μια συλλογική φιλολογικο-θεολογική προσπάθεια).


ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ:

1. Το Ευαγγέλιον Της Αγάπης. Ι.Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους. (Στο βίντεο που βρίσκεται αναρτημένο στο blog «Απαντα Ορθοδοξίας», απο το 1’.04’’ έως 12΄.01’’ , μπορείτε να ακούσετε την ευαγγελική περικοπή στα Ποντιακά)


Απομαγνητοφώνηση του Ευαγγελίου της Αγάπης στην Ποντιακή διάλεκτο:

Οσ' εβράδυνεν την Κερεκή και ενω τα πορτας τι σπιτί οθεν απές εσαν οι μαθηται ..... α σο φόβο των Ιουδαίων έρθεν ο Ιησούς και εστάθεν απές ση μέσεν ατούν και λέατσ "Ειρήνη μετ'εσας!" και α σου ειπεν ατόν έδειξεν σατούς τα σέρια και τα καλάτια, όταν αέτσ ίδαν ατόν οι μαθηταί εχάραν.

.....Ιησούς Ειρήνη μετ΄ εσάς οπως έστειλεν εμέν ο Κύριτσ' μ' σον κόσμο αρά ετσ θα στείλω και σας και ας ειπεν ατό εφύσισεν ατούς και λέατς. Επάρτε Πνεύμα Άγιον, σε ινούς που θας σχωράτε τας αμαρτίας ατούν θα είναι σχωρεμέν και ινους που κι θα σχωράτε θα απομένε ασχώρετοι.

Ο Θωμάς εις α σα δώδεκα αποστόλτσ με το παρόνεμαν δίδυμος όντας έρθεν ο Ιησούς και ‘τον μετατουνούς, έλεαν ατόν οι άλλ΄ μαθηταί ενταμώσαμεν και ίδαμεν με τα μάτιαν εμού τνο Κύριον, λέατσ αν κι λέπω σα χέρατ' τα νισάνια ασα καρφία και αν κι θέκω το δάχτυλο μ' απάν σα 'τα και αν κι θέκω το χέριμ' απάν σα καλάτια κί θα πιστεύω.


(Η βασική απομαγνητοφώνησι έγινε από τον κ. Αμανατίδη Νικόλαο,
Αναγνώστη Ι.Μ. Θεσσαλονίκης. Για την πηγή βλ. εδώ)


2. Άλλη παράφρασι (απο «πολύγλωσσο» βίντεο )

Σ' αυτήν την περίπτωσι [Ιερός Ναός Αγίων Αναργύρων Στενημάχου Ημαθίας. Κυριακή του Πάσχα 04/04/2010], το Ευαγγέλιο ακούγεται στην Αλεξανδρινή Κοινή, την Γερμανική, την Αραβική, στην Ποντιακή Διάλεκτο, στην Ιταλική, στην Αγγλική, και στην Αρμένικη γλώσσα.
[Κατ’ ακρίβειαν στο παρόν βίντεο δεν ακούγεται ολόκληρο το κείμενο του ευαγγελίου της ημέρας, (κατά Ιωάννη κ΄19-25), στην κάθε μία από αυτές τις γλώσσες ή διαλέκτους, αλλ' όμως, η η ευαγγελική περικοπή, όπως έχουμε ήδη γράψη, έτσι κι αλλιώς είθισται «να διαβάζεται χωριζόμενη σε τρία μέρη», το καθένα, συχνά, σε διαφορετική γλώσσα.]:



3. Από το «Ποντιακόν Εδεσματολόγιον» :

Ἔτον ἀποβραδὺς ἐκείν΄ τὴν ἡμέραν τῆ Κερεκῆς καὶ τὰ πόρτας ἔτανε σπαλιμένα ἄκεῖ π΄ ἔταν οἱ μαθηταὶ μαζεμὲν, γιατὶ ἐφογοῦνταν τ΄ Ἰουδαίοις· ἔρθεν ὁ Ἰησοῦς κ΄ ἐστάθεν σὴ μὲσ΄ ἀπὲς καὶ λέει ἀτς: «Εἰρήνη μετ΄ ἐσᾶς». Καὶ ὅταν εἶπεν ἀτὸ, ἔδειξεν ἀτς τὰ χέρε ΄τ καὶ τὴν πλευρὰν ἀτ. Ἐχάραν ἀτότε οἱ μαθηταὶ π΄εἴδανε τὸν Κύριον.

Ξὰν εἶπεν ἀτς ὁ Ἰησοῦς: «Εἰρήνη μετ΄ἐσᾶς». Ὅπως ἔστειλέ με ὁ Πατέρα μ΄, ἀραέτς, ἐγὼ πα στέλλω έσᾶς. καὶ ὅταν εἶπεν ἀτὸ, ἐφύσησεν καὶ λέει ἀτς: «ἐπάρετε Πνεῦμα Ἅγιον».
ἄν σ΄ὁρισμέντς ἀνθρὼπς συγχωρᾶτε τ΄ ἁμαρτίας, ΄α χάντανε ἀπ΄ ἀτίντς, ἄν ὀξὰν
σ΄ ἄλτς ΄κι συγχωρεῖτε, νὰ εἶναι ἀσυγχώρητοι.

Ὁ Θωμᾶς, π΄ ἔτον εἷς ἀσὶ δώδεκα, π΄ ἔλεγαν ἀτὸν Δίδυμον, ΄κ ἔτον μετ΄ἐκείν΄ τς, σίτε ἔρθεν ὁ Ἰησοῦς. ἔλεγαν ἀτὸν οἱ ἄλλ΄οἱ μαθητᾶδες: «εἴδαμ΄ ἀτονε τὸν Κύρ΄ν ἐμουν. Ἀτὸς, ὅμως, εἶπεν ἀτς: «ἐὰν ΄κι ἐλέπω σὰ χέρε τ΄ τὸ σημὰδ΄ ἀσ΄α καρφία, ἀκόμα ΄κι βάλω τὸ δάκτυλον σὰ τρεπία ἀσ΄ α καρφία καὶ ΄κι βάλω τὸ χέρι μ΄ σὴν πλευράν ἀτ,
΄κι πιστεύω.

Η συγγνώμη του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου προς τους νέους της Ελλάδος. Il fu archivescovo di Atene Cristodoulos chiedendo scusa ...

Il fu archivescovo di Atene Cristodoulos chiedendo scusa dai giovani della Grecia (12 anni fa, 9.5.1998).

Πριν από 12 χρόνια, 9 Μαΐου του 1998, ο νεοεκλεγής τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος (1939-2008) εκφώνησε τον παρθενικό του λόγο στην Μητρόπολη των Αθηνών.

Προς το τέλος της ομιλίας του απευθύνθηκε καταφανώς συγκινημένος προς τους νέους και είπε:


[Αποδελτιώνουμε για σάς (και εμάς) το απόσπασμα. Ολόκληρη την ομιλία του (γνωστή και ως «επιβατήριος λόγος») μπορείτε να την βρήτε και στο Αντίβαρο]


Τελειώνοντας, θα ήθελα να απευθυνθώ εδικά στους Νέους της Πατρίδας μας και από τη θέσι αυτή να τους πώ:
Παιδιά μου, χρυσά της Ελλάδος παιδιά. Είσθε το καμάρι του Γένους, η δαφνοστεφανωμένη απαντοχή μας. Όμως, παιδιά μου, σας προδώσαμε, σας πονέσαμε με την υποκρισία μας και σας ευτελίσαμε μέσα σας την έννοια του χρέους.
Σας χρεώνουμε τις παρεκτροπές σας, ενώ είμαστε οι ηθικοί αυτουργοί τους. Σας στερήσαμε την αγάπη, σας αφήσαμε έρμαιους στα κύματα του κατακλυσμού της Βαβυλώνας. Σας αναγκάσαμε να ζήτε σ' ένα κόσμο απάνθρωπο, ανηλεή και ανοικτίρμονα. Σας υποδείξαμε να ακολουθήσετε δρόμους, που εμείς δεν βαδίζαμε. Σας αφαιρέσαμε την πίστι και την ελπίδα. Γκρεμίσαμε από μέσα σας κάθε ιδανικό. Και όμως λέμε ότι σας αγαπάμε.
Σείς, με την οξύνοιά σας καταλάβατε την ασυνέπειά μας. Και μας εγκαταλείψατε. Δεν μας εμπιστεύεστε πια, δεν θέλετε να ζήσετε στον κόσμο πού εμείς σας ετοιμάσαμε. Και στραφήκατε στην αναζήτησι της χίμαιρας μέσ' απ' τα ναρκωτικά, στην επιβεβαίωσί σας μέσα από τη βία.
Παιδιά μου, σήμερα αυτός πού σας μιλάει αυτή την στιγμή, παίρνει πάνω του την ευθύνη. Ναι παίρνει πάνω του την ευθύνη για τις απέναντί σας αμαρτίες όλης της γενιάς του, και σας ζητά, ταπεινά, συγγνώμη.
Θέλει όμως ταυτόχρονα να σας πή, πώς καμιά αμαρτία δική μας και καμιά αστοχία δική σας, δεν μπορεί να σας κλείση το δρόμο προς την καταξίωσι. Τα αδιέξοδα πλήθυναν. Τώρα η αδυσώπητη ανάγκη σας καλεί σε απόφασι.
"Όταν αλύπητη, βαρειά ξεσπά η ανάγκη και προστάζει,/ ανάξιος είναι όποιος διστάζει" λέει ο εθνικός μας ποιητής. (Κ. Παλαμάς).
Υπάρχει ένας χώρος πού δεν θα σας προδώση ποτέ. Είναι ο χώρος της Εκκλησίας. Ελάτε σ' αυτόν, ελάτε στην πίστι, ελάτε στο Χριστό. Ψάξτε να βρήτε ανάμεσα στη γενιά των πατέρων σας τους άξιους, τους ατίμητους, τους σεβάσμιους, τους ικανούς. Γιατί υπάρχουν!
Θα βρήτε κοντά μας, θα βρήτε κοντά τους, ό,τι έχετε από χρόνια τώρα στερηθή. Και μαζί την αληθινή ελευθερία, την αληθινή δικαιοσύνη, την αληθινή αλήθεια.
Ο Αναστάς Χριστός, παιδιά μου, να είναι πάντα μαζί σας!

"Η χάρις του Κυρίου μας Ιησού Χριστού
και η αγάπη του Θεού και Πατρός
και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος
είη μετά πάντων ημών. Αμήν".

Εορτή Αγίου Ανδρέου: Ο Παναγιώτατος Πατριάρχης για τον Αγ. Ανδρέα, & την εν Πάτρα λατρεία του.Ecumenical Patriarch Bartholomew at Patras on St. Andrew

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΣ για τον Αγ. Ανδρέα, και την εν Πάτρα λατρεία του.

(Ο χαιρετισμός κατα την επίσημον υποδοχήν του, 3 Νοεμβρίου 2008)
«Προσφιλῆ τέκνα ἐν Κυρίῳ,

«Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε• πάλιν ἐρῶ, χαίρετε»! (Φιλ. 4: 4).

Μὲ πολλὴν συγκίνησιν καὶ χαρὰν ἤλθομεν εἰς τὴν πόλιν τοῦ Πατρέως καὶ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου ἀπὸ τὴν Πόλιν τοῦ Κωνσταντίνου, κατόπιν εὐγενοῦς προσκλήσεως τῆς Θεοσώστου Μητροπόλεως Πατρῶν καὶ τοῦ Θεοφρουρήτου Δήμου Πατρέων, διὰ νὰ ἑορτάσωμεν ὅλοι μαζὶ τὴν συμπλήρωσιν ἑνὸς αἰῶνος ἀπὸ τῆς θεμελιώσεως τοῦ περιλάμπρου καὶ μεγαλοπρεποῦς Ναοῦ τοῦ Πρωτοκλήτου, ὁ ὁποῖος κοσμεῖ τὴν Ἀχαϊκὴν πρωτεύουσαν καὶ ὅλην τὴν Ἑλλάδα.

Ἡ ἁγιωτάτη Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἱδρύθη ὑπὸ τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου καὶ εὑρίσκεται, ὅπως καὶ σεῖς, ποὺ ἔχετε τὸ προνόμιον νὰ ζῆτε εἰς τὸν τόπον τοῦ μαρτυρίου καὶ τῆς ἐν Χριστῷ τελειώσεώς του, ὑπὸ τὴν διαρκῆ σκέπην καὶ προστασίαν του. Τοῦτο μᾶς ὤθησε νὰ ἀφήσωμεν κατὰ μέρος ἄλλας πατριαρχικὰς ὑποχρεώσεις καὶ νὰ ἔλθωμεν πλησίον σας, νὰ ἑνώσωμεν τὴν φωνὴν καὶ τὴν καρδίαν μετὰ τῆς ἰδικῆς σας εἰς προσευχὴν μίαν, προσκυνηταὶ εὐλαβεῖς τῆς τιμίας κάρας καὶ τοῦ σταυροῦ τοῦ κοινοῦ προστάτου μας.

Ἡ ἀγομένη ἑκατοστὴ ἀμφιετηρὶς ἀπὸ τῆς θεμελιώσεως τοῦ νέου ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Πρωτοκλήτου μᾶς δίδει, λοιπόν, τὴν καλὴν εὐκαιρίαν νὰ ἴδωμεν ἐκ τοῦ πλησίον τὰ προσφιλῆ πρόσωπά σας, νὰ χαρῶμεν τὴν πνευματικήν, κοινωνικὴν καὶ πολιτιστικὴν πρόοδόν σας, νὰ θαυμάσωμεν τὴν ἀρχοντιὰν καὶ εὐμορφίαν τῆς πόλεώς σας, καὶ νὰ κομίσωμεν πρὸς τὸν εὐσεβῆ ἀχαϊκὸν λαὸν τὴν ἀγάπην, τὴν εὐλογίαν καὶ τὴν εὐχὴν τοῦ καθ’ ἡμᾶς πανσέπτου Ἀποστολικοῦ καὶ Πατριαρχικοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, τὴν στοργὴν τῆς ἐσταυρωμένης Μητρὸς Ἐκκλησίας.

Παρὰ τὸ ὅτι ἀπὸ τοῦ 1850 ἡ Ἀχαΐα δὲν ἀνήκει πλέον εἰς τὸ κανονικὸν κλῖμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, φιλοστόργως παραχωρηθεῖσα εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τῆς τότε ἀνακηρυχθείσης Αὐτοκεφάλου ἁγιωτάτης ἀδελφῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τοῦτο δὲν ἤλλαξε τὸ παράπαν τὰ πρὸς ὑμᾶς καὶ πρὸς τοὺς λοιποὺς ἐν Ἑλλάδι ὁμογενεῖς ἀγαθὰ καὶ φιλάδελφα αἰσθήματα τοῦ Θρόνου, οὔτε ποτὲ ἐμείωσε τὸν πνευματικὸν σύνδεσμον τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ὁμοψυχίας. Εἶσθε ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων μας καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός μας, καὶ γνωρίζομεν ὅτι καὶ σεῖς τὸ αὐτὸ δι’ ἡμᾶς αἰσθάνεσθε, ὅπως ἀποδεικνύει, πρὸς τοῖς πολλοῖς ἄλλοις, καὶ ἡ διὰ τὸν παρόντα ἑορτασμὸν εὐλαβὴς πρόσκλησις, τὴν ὁποίαν εὐλαβῶς μᾶς ἀπηυθύνατε. Εἴμεθα πάντοτε ἀλλήλων μέλη, καὶ θὰ εἴμεθα, μέχρις ὅτου εὑρεθῶμεν μαζὶ εἰς τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν! (…)
* * *
(Αντιφώνησι κατά την δοξολογία της 3 Νοεμβρίου 2008)

Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος καὶ λίαν ἀγαπητὲ Ἀδελφὲ κύριε Ἱερώνυμε,Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Πατρῶν κύριε Χρυσόστομε,

Ἐξοχώτατοι,Ἐντιμότατοι κύριοι ἐκπρόσωποι τῶν Ἀρχῶν,

Εὐλαβέστατοι κληρικοί,

Λαὲ τοῦ Θεοῦ εὐλογημένε,

Αἶνον καὶ δοξολογίαν ἀπὸ κέντρου ψυχῆς ἀναπέμπομεν πρὸς τὸν Κύριον καὶ Θεὸν ἡμῶν, ὁ ὁποῖος μᾶς ἀξιώνει τῆς σημερινῆς μεγάλης χαρᾶς.

Ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Ἀνδρέας, ψυχὴ ἐκ νεότητος διψῶσα τὸν Θεόν, μαθητεύσας πλησίον τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ καὶ πληροφορηθεὶς παρ’ αὐτοῦ τὰ τοῦ Ἰησοῦ, ἐπλησίασε τὸν Κύριον μὲ πόθον πολύν, εὑρῆκεν ἐν τῷ προσώπῳ Του τὸν ἀναμενόμενον Μεσσίαν, καὶ ὡδήγησεν εἰς Αὐτὸν τὸν ἀδελφόν του Σίμωνα κατ’ ἀρχήν, πολλὰ δὲ πλήθη πιστῶν μετὰ τὴν Πεντηκοστήν, Ἀπόστολος μέγας γενόμενος καὶ εὐαγγελιστὴς Ἐθνῶν. Τὸ Βυζάντιον τοῦ ὀφείλει τὸν εὐαγγελισμόν του, ὅπως καὶ αἱ περὶ τὴν Μαύρην Θάλασσαν λοιπαὶ περιοχαὶ. Ἡ πόλις τῶν Πατρῶν ὅμως τοῦ ὀφείλει, πέραν τοῦ ἀποστολικοῦ φωτισμοῦ καὶ τῆς ἐγκαθιδρύσεως τοῦ πρώτου Ἐπισκόπου της Στρατοκλέους, καὶ τὴν μεγάλην τιμὴν νὰ εἶναι ὁ τόπος τῆς ἐσχάτης ὁμολογίας, τοῦ μαρτυρίου καὶ τῆς τελειώσεώς του! Ἐνῷ τὰς ἄλλας περιοχὰς ἡγίασε μόνον μὲ τὸ κήρυγμα, τὴν προσευχήν, τὴν κατάστασιν Ἐπισκόπων καὶ Πρεσβυτέρων, τὸ ἅγιον ὑπόδειγμα τῆς ἀρετῆς του, τὰς Πάτρας, τὴν ἀχαϊκὴν γῆν, ἡγίασε μὲ τὸ ἴδιον τὸ τιμαλφὲς αἷμα του. Ἐσβέσθη ἡ πηγὴ τῆς Δήμητρας! Τὴν ἀντικατέστησε τὸ φρέαρ ποὺ ἡγιάσθη ἀπὸ τὸ ἀποστολικὸν αἷμα! Ἔπεσεν ἡ Ἄρτεμις ἡ Τρικλαρία! Ὁ Ἀνδρέας ἐφύτευσεν εἰς τὰς Πάτρας τὸ τρίκλωνον δένδρον τῆς φυσιζώου Παναγίας Τριάδος! Ἠφανίσθη ἡ Παναχαΐς Ἀθηνᾶ! Ἐβασίλευσεν ἡ πανσθενὴς Χάρις τοῦ Ἑνὸς καὶ Μόνου Ἀληθινοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Ἀχαΐαν!

Οἱ Ἀχαιοὶ ἀξίως ἠγαπήσατε τὸν Ἀνδρέαν. Ὑπῆρξε, καὶ εἶναι ἐσαεί, ὁ πνευματικὸς πατήρ σας. Ὁ οὐράνιος προστάτης, βοηθὸς καὶ ἀντιλήπτωρ σας. Ὁ πρέσβυς σας πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τὰ πρὸς σωτηρίαν. Δικαίως σεμνύνεσθε δι’ αὐτόν. Εἶναι ὁ μόνος ἐκ τῆς ἱερᾶς Δωδεκάδος τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἐμαρτύρησεν ἐπὶ ἑλληνικοῦ ἐδάφους. Ἀξιοχρέως τὸν τιμᾶτε ὡς πολιοῦχον τῶν Πατρῶν, δίδετε τὸ σεπτὸν ὄνομά του εἰς τὰ τέκνα σας καὶ ἀνεγείρατε εἰς ἔπαινον καὶ δόξαν του, ὄχι μόνον τοὺς ἀρχαίους ἐκείνους ναούς, οἱ ὁποῖοι δὲν ὑφίστανται σήμερον, ὄχι μόνον τὸν παραπλεύρως ὑφιστάμενον σεμνὸν καὶ ὡραῖον παλαιὸν ναόν, ὁ ὁποῖος ὅμως ἀπεδείχθη ἀνεπαρκὴς διὰ νὰ στεγάσῃ τὴν πρὸς τὸν Πρωτόκλητον μεγάλην πατρινὴν εὐλάβειαν, ἀλλὰ καὶ τὸν παγκαλλῆ καὶ περίλαμπρον Καθεδρικὸν τοῦτον ναόν, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ πλέον τὸ χαρακτηριστικώτερον ἀναγνωριστικὸν στοιχεῖον ταυτότητος τῆς συγχρόνου πόλεως τῶν Πατρῶν! Τὸν ἐθεμελιώσατε πρὸ ἑκατὸν ἀκριβῶς ἐτῶν. Τὸν ἐκτίσατε μὲ θυσίας καὶ μὲ καθολικὴν τοῦ λαοῦ συνδρομήν. Τὸν ἐνεκαινιάσατε μὲ μοναδικὴν λαμπρότητα. Νὰ τὸν χαίρεσθε μὲ τὴν χαρὰν ποὺ ᾐσθάνθη ὁ Σολομὼν ὅταν ἐπεράτωσε τὸν Ναὸν τῶν Ἱεροσολύμων καὶ μὲ τὴν χαρὰν καὶ ἀγαλλίασιν, τὴν ὁποίαν ᾐσθάνθη ὁ μέγας Αὐτοκράτωρ Ἰουστινιανός, ὅταν ἐπεράτωσε εἰς τὴν Βασιλεύσουσαν τὴν Μεγάλην Ἐκκλησίαν τῆς Ὀρθοδοξίας, τὸν μοναδικὸν καὶ ἀνεπανάληπτον περίπυστον Ναὸν τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας!Εὐχαριστοῦμεν, Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Πατρῶν κ. Χρυσόστομε, διὰ τὴν εὐγενῆ πρόσκλησιν νὰ ἔλθωμεν καὶ νὰ προστῶμεν τῶν ἑορτασμῶν τῆς χαρμοσύνου ἑκατονταετηρίδος, ὁμοῦ μετὰ τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος καὶ λίαν ἡμῖν ἀγαπητοῦ Ἀδελφοῦ καὶ Συλλειτουργοῦ κυρίου Ἱερωνύμου, καὶ νὰ προσκυνήσωμεν εὐλαβῶς τὴν τιμίαν κάραν καὶ τὸν σεπτὸν σταυρὸν τοῦ κοινοῦ προστάτου μας. Σᾶς φέρομεν ἐκ Κωνσταντινουπόλεως ὅλην τὴν ἀγάπην, τὴν στοργὴν καὶ τὴν εὐλογίαν τῆς Βυζαντίδος καὶ Οἰκουμενικῆς Ἐκκλησίας. Τῆς ὑπὸ τοῦ Πρωτοκλήτου ἱδρυθείσης καί, σὺν τῷ κηρύγματι τοῦ Εὐαγγελίου, τὸ διὰ Χριστὸν μαρτύριόν του ἐγκολπωθείσης καὶ διαχρονικῶς μέχρι σήμερον ἐν ὑπομονῇ καὶ ἐγκαρτερήσει πολλῇ συνεχιζούσης. Νὰ ζῆτε, σὺν τῷ εὐαγεῖ κλήρῳ, τοῖς ἄρχουσι καὶ τῷ πιστῷ λαῷ τῆς Ἀχαΐας, ἔτη πολλά, εὐλογημένα καὶ σωτήρια, συνεχίζοντες φιλοτίμως καὶ προσεκτικῶς τὴν οἰκοδομὴν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἐπὶ τοῦ θεμελίου, τὸ ὁποῖον ἔθεσεν ἐνταῦθα ὁ πολὺς Ἀνδρέας!

«Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ μεθ’ ὑμῶν», ἀδελφοί• «ἡ ἀγάπη μου μετὰ πάντων ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Ἀμήν» (Α΄ Κορ. 16: 24).

(Ομιλία κατά την 4 Νοεμβρίου 2008)
(…)Ἱερώτατοι Ἀδελφοί,(…)

Εὐλογημένα καὶ ἐπιπόθητα λοιπὰ τέκνα τῆς Ἐκκλησίας,«Σάλπιγξ ἡμᾶς ἱερατικὴ πρὸς πανήγυριν ἤθροισεν, Ἀνδρέας ὁ τοῦ χοροῦ τῶν Ἀποστόλων πρωτότοκος,ὁ πρωτοπαγὴς τῆς Ἐκκλησίας στῦλος, ὁ πρὸ Πέτρου Πέτρος,ὁ τοῦ θεμελίου θεμέλιος, ἡ τῆς ἀρχῆς ἀρχή,ὁ πρὶν κληθῆναι καλῶν, ὁ πρὶν προσαχθῆναι προσάγων»(1)

Μὲ κατάνυξιν πολλὴν καὶ συγκίνησιν βαθυτάτην ἐτελέσαμε τὴν Θείαν Εὐχαριστίαν ἐπὶ τῇ ἐνάρξει τῶν «Πρωτοκλητείων», εἰς τιμὴν καὶ μνήμην τοῦ πανσεβάστου Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου καὶ εἰς πανηγυρικὴν σημείωσιν τῆς συμπληρώσεως ἑνὸς ὁλοκλήρου αἰῶνος ἀπὸ τῆς θεμελιώσεως τοῦ σεβασμίου τούτου καὶ καλλίστου τὴν εἰδὴν Καθεδρικοῦ Ναοῦ, ὁ ὁποῖος στεγάζει τὴν τιμίαν τοῦ Ἀποστόλου κάραν καὶ τμῆμα τοῦ μαρτυρικοῦ αὐτοῦ σταυροῦ.

Τόσον ἡ Ἑπτάλοφος Βασιλεύουσα, ὅσον καὶ ἡ κλεινὴ Ἀχαϊκὴ πρωτεύουσα, σεμνύνονται διὰ τοὺς χριστιανικοὺς θεμελίους των, οἱ ὁποῖοι κατετέθησαν ὑπὸ ἑνὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ προσώπου, τοῦ Πρωτοκλήτου καὶ «πρωτοτόκου τοῦ χοροῦ τῶν Ἀποστόλων» τοῦ Χριστοῦ. Ὑπ’ ἐκείνου, ὁ ὁποῖος ἠξιώθη, μονοήμερος μόλις Μαθητὴς ὑπάρχων, νὰ γίνῃ «Ἀπόστολος εἰς τοὺς Ἀποστόλους, κῆρυξ εἰς τοὺς κήρυκας, νυμφοστόλος καὶ νυμφαγωγὸς τῶν πρώτων ψυχῶν, τὰς ὁποίας ἐνυμφεύθη ὁ Νυμφίος τῆς χάριτος, μεσίτης καὶ προσαγωγεὺς τῶν ἐγκρίτων καὶ λογάδων φίλων τοῦ Βασιλέως τῆς Δόξης»(2).

Ἐρχόμενοι, λοιπόν, ἐκ τῆς Βυζαντίδος, καὶ τελοῦντες σήμερον τὴν πρώτην εἰς τὴν ἱστορίαν Θείαν Λειτουργίαν Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου εἰς τὰς Πάτρας καὶ εἰς τὸν σεβάσμιον τοῦτον Οἶκον τοῦ «πρωτοπαγοῦς τῆς Ἐκκλησίας στύλου» καὶ κοινοῦ ἡμῶν προστάτου καὶ Πατρός, χρεωστικῶς δαψιλεύομεν εἴς τε τὸν Ἱερώτατον Ποιμενάρχην καὶ εἰς τὸ ἀξιονόμαστον ποίμνιον αὐτοῦ, κλῆρον καὶ λαόν, καὶ εἰς τὴν ἀποστολαιματοπότιστον καὶ ἁγιοτόκον Ἀχαϊκὴν γῆν, θερμὴν τὴν ἀγάπην, πλουσίαν τὴν στοργήν, ὁλόθυμον τὴν εὐλογίαν, ἐγκάρδιον τὸν ἀσπασμὸν καὶ ὁλόψυχον τὴν εὐχὴν τῆς ποτνίας Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, τῆς πάντοτε ἐν σταυρῷ καὶ δοκιμασίᾳ πορευομένης, ἀλλὰ καὶ τὴν έλπίδα τῆς Ἀναστάσεως ἠχηρῶς καταγγελλούσης, κοινῆς πάντων ἡμῶν Μητρὸς καὶ Τιθηνοῦ.

Παρὰ τὸν ἀπὸ τοῦ 1850 καὶ ἐντεῦθεν διοικητικὸν χωρισμὸν διὰ τῆς κανονικῆς ἀνακηρύξεως τοῦ Αὐτοκεφάλου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τὸ ὅμαιμον, ὄχι μόνον τὸ ἐν Χριστῷ ἀλλὰ καὶ τὸ τοῦ Γένους, καὶ τὸ ὁμόγλωσσον, καὶ τὰ κοινὰ τῶν Πατέρων ἤθη, ἡ κοινὴ Πίστις καὶ πνευματικότης καὶ λειτουργικὴ πρᾶξις, τὸ ὁμόψυχον καὶ ὁμοκάρδιον καὶ ὁμόφωνον τῆς γνώμης καὶ τοῦ φρονήματος, καὶ ὁ ἀρχαῖος ἀδελφικὸς σύνδεσμος τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἀγάπης, οὐδέποτε ἐπέτρεψαν νὰ μακρυνθῇ τὸ παράπαν ἡ καρδία τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας ἀφ’ ὑμῶν, ἀλλ’ εὑρίσκεσθε πάντοτε κυριολεκτικῶς εἰς τὸ κέντρον της, ὅπως εὑρίσκεσθε καὶ εἰς τὸ κέντρον τῶν προσευχῶν μας. (…)
Ἀναμφιβόλως, σπουδαῖος θερμαστὴς τῶν ἀμοιβαίων ἀγαθῶν αἰσθημάτων τυγχάνει ὁ κοινὸς ἡμῶν προστάτης Ἀνδρέας, «ὁ σεβασμιώτατος Ἀπόστολος, τὸ ἀξιόθεον πρᾶγμα, τὸ τῆς ἀληθινῆς ἀνδρείας, ὁ τῆς καρτερίας ἀδάμας, ὁ τῆς ὑπομονῆς ἀνδριάς, ἡ μετὰ τὴν Πέτραν πέτρα, ἡ μετὰ τὸν Χριστὸν εὐθὺς ἀρραγὴς τῆς Ἐκκλησίας κρηπίς»(3), - διὰ νὰ εἴπωμεν κατὰ Νικήταν τὸν Παφλαγόνα.

Ἐν μιᾷ καρδίᾳ, λοιπόν, προσευχηθέντες σήμερον, καὶ ἐν ἀγάπῃ καὶ ὁμονοίᾳ ὁμολογήσαντες «Πατέρα, Υἱὸν καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, Τριάδα ὁμοούσιον καὶ ἀχώριστον», ἐκοινωνήσαμεν τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τόσον διὰ τοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, ὅσον καί, κυρίως, διὰ τῆς μετοχῆς εἰς τὸ Ποτήριον τῆς Ζωῆς καὶ τῆς μεταλήψεως τοῦ Ἀχράντου Σώματος καί τοῦ τιμίου Του Αἵματος. Δυνάμεθα ἤδη νὰ λέγωμεν καὶ ἡμεῖς γεγονυΐᾳ τῇ φωνῇ τὸν λόγον τοῦ Ἀνδρέου: «Εὑρήκαμεν τὸν Μεσσίαν!», καὶ νὰ προσκαλοῦμεν τοὺς ἀκόμη ἀμυήτους νὰ δοκιμάσουν: «Γεύσασθε καὶ ἴδετε ὅτι χρηστὸς ὁ Κύριος»! «Ἔρχου καῖ ἴδε»!

Ὁ κόσμος, ἀγαπητοί, εὑρίσκεται κατ’ αὐτὰς ἐν θορύβῳ καὶ ταραχῇ καὶ ἀγωνίᾳ πολλῇ, ἐξ αἰτίας τῆς ἐκσπασάσης ἀπεριγράπτου οἰκονομικῆς κρίσεως. Ἐφυγαδεύθη ἡ εἰρήνη ἀπὸ τὰς καρδίας. Πολλοὺς ἡ ἀπογοήτευσις ὡδήγησεν εἰς ἀψυχολογήτους καὶ βεβιασμένας ἐνεργείας, μερικοὺς δὲ καὶ εἰς ἀπονενοημένα ἀκόμη διαβήματα. Καὶ ταῦτα πάντα διότι εἰς τὴν θέσιν τοῦ Θεοῦ οἱ περισσότεροι συνάνθρωποί μας ἔχουν τοποθετήσει τὸ εἴδωλον τῆς οἰκονομίας, τοῦ ὁποίου καταρρεύσαντος, ἀπηλπίσθησαν καὶ ἔχουν τὴν αἴσθησιν ὅτι τὸ πᾶν ἀπώλετο! Οἱ πιστοί, χωρὶς νὰ παραγνωρίζωμεν τὰς πολλὰς δυσκολίας καὶ τὰς καταστάσεις ἀνάγκης αἱ ὁποῖαι ἐνέσκηψαν, καὶ χωρὶς τὸ παράπαν νὰ ἀδιαφοροῦμεν διὰ τὴν στοιχειώδη ἐξασφάλισιν τοῦ προνομίου τῆς ἐργασίας καὶ τῆς καλύψεως τῶν καθημερινῶν ἀναγκῶν παντὸς ἀνθρώπου, οὐδόλως ἀπωλέσαμεν τὴν ἐλπίδα, διότι «εὑρήκαμεν τὸν Μεσσίαν», ὁ Ὁποῖος μᾶς ἐδίδαξε: «Ζητεῖτε πρῶτον τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν Δικαιοσύνην Αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν» (Ματ. 6: 33). «Εὑρήκαμεν τὸν Μεσσίαν», ὁ Ὁποῖος μᾶς εἶπεν: «Ἐμβλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν οὐδὲ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας, καὶ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ Οὐράνιος τρέφει αὐτά• οὐχ ὑμεῖς μᾶλλον διαφέρετε αὐτῶν;» (Ματ. 6: 26). Εὑρήκαμεν τὸν Μεσσίαν», ὁ Ὁποῖος ἐκ πέντε ἄρτων καὶ δύο ἰχθύων ἐχόρτασε πεντακισχιλίους ἄνδρας -ἐκτὸς τῶν γυναικῶν καὶ τῶν παιδίων- ὅταν ὁ Ἀνδρέας Τοῦ ὑπέδειξεν ὅτι ὑπῆρχον μόνον αὐτοὶ οἱ πέντε ἄρτοι καὶ οἱ δύο ἰχθεῖς διὰ τόσον μεγάλο πλῆθος. Καὶ μάλιστα, διὰ νὰ φανῇ ὁ πλοῦτος καὶ ἡ περίσσεια τῆς ἀγαθοδωρίας Του, ἀφοῦ ὅλοι ἔφαγον καὶ ἐχόρτασαν, δώδεκα κόφινοι ἐπληρώθησαν ἀπὸ τὰ περισσεύματα τῶν κλασμάτων! «Εὑρήκαμεν τὸν Μεσσίαν», ὁ Ὁποῖος τοὺς «διὰ πυρὸς καὶ ὕδατος» διερχομένους, ἐν τέλει ἐξάγει εἰς ἀναψυχήν, καὶ ἀνοίγει τὰς χεῖρας Του καὶ πληροῖ τὰ σύμπαντα εὐδοκίας• ὄχι μόνον ἐπιγείων, ἀλλὰ καὶ οὐρανίων ἀγαθῶν.

Αὐτὸν τὸν ἕνα καὶ μοναδικὸν Μεσσίαν, τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Ναζωραῖον, τοῦ ὁποίου ἔχομεν γνῶσιν καὶ πεῖραν, διότι ἐγεύθημεν ὑπερπερισσῶς τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητός Του, εὐαγγελιζόμεθα μετὰ τοῦ Ἀνδρέου καὶ τῶν λοιπῶν ἁγίων Ἀποστόλων καὶ πάντων τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας, εἰς τὸν ἐν ταραχῇ καὶ ἀγωνίᾳ εὑρισκόμενον κόσμον. Καθ’ ὅσον γνωρίζομεν καὶ πιστεύομεν ὅτι «οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία• οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς» (Πράξ. 4: 12).(…)

Ἔρρωσθε, Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, καὶ κραταιοῦσθε ὑγιαίνοντες ἀμφιλαφῶς, διὰ τῶν εὐχῶν τοῦ φωτιστοῦ ἡμῶν μεγάλου καὶ θεσπεσίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου, «ὁ δὲ Θεὸς τῆς ἐλπίδος πληρώσαι ὑμᾶς πάσης χαρᾶς καὶ εἰρήνης ἐν τῷ πιστεύειν, εἰς τὸ περισσεύειν ὑμᾶς ἐν τῇ ἐλπίδι ἐν δυνάμει Πνεύματος Ἁγίου» (Ρωμ. 15: 13). Ἀμήν.

-----------------------

1.Ἡσυχίου Πρεσβυτέρου Ἱεροσολύμων: Ἐγκώμιον εἰς τὸν Ἅγιον Ἀνδρέαν, P.G. 104, 197.2.Εὐγένιος Βούλγαρης: Λόγος ἐκφωνηθεὶς ἐν τῶ πανσέπτῷ Πατριαρχικῷ Ναῷ ἐπὶ τῇ ἐπανακαθιερώσει τοῦ ἐπισήμου ἑορτασμοῦ τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου, ἐπὶ Πατριάρχου Σεραφεὶμ Β΄, τὴν 30ὴν Νοεμβρίου 1759.3.Νικήτα τοῦ Παφλαγόνος: Τῶν πάνυ Ἀποστόλων ἐγκωμιαστικοὶ λόγοι... P.G. 105, 64-65.

[Οι φωτογραφίες από κινητό είναι από την επίσκεψι του Παναγιωτάτου στα Κάτω Πατήσια, στην Αθήνα]

Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΩΝ ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΩΝ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΓΑΒΡΙΗΛ. 8th Nonember; The Gathering -Synaxis- of Archangels and Angels

Μια ματιά στο εορτολόγιο της Εκκλησίας μας και διαπιστώνουμε πως σήμερα είναι η «ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΩΝ ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΩΝ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΓΑΒΡΙΗΛ,
ΚΑΙ ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΑΣΩΜΑΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ», κάτι για το οποίο αξίζει να σταθούμε με κάποιον σχολιασμό.



Η χριστιανικήν Εκκλησία (και μάλιστα όλα σχεδόν τα δόγματα) θεωρούν τους ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥΣ ως ανώτερα πνευματικά όντα με μυστηριώδη, αγγελική, φύσι, αλλά πάντως στην υπηρεσία των υψηλών εντολών του Θεού και σε περίοπτη θέσι ανάμεσα στις άλλες αγγελικές τάξεις.




Στην καθ’ ημάς Ανατολική Εκκλησία, τους Αρχαγγέλους τους ονομάζουμε και Ταξιάρχες, και τιμούμε κατ’ εξοχήν δύο εξ αυτών κάθε 8η Νοεμβρίου. Τον αρχάγγελο Μιχαήλ και τον αρχάγγελο Γαβριήλ.

Αξίζει να σημειώσουμε πως η μεν Καθολική Εκκλησία αποδίδει τιμή και στον τρίτο (τον αναγνωρισμένο και από την πρώτη εποχή της Εκκλησίας μας) αρχάγγελο, τον Ραφαήλ, αρκετές δε από τις διάφορες ομολογίες των Διαμαρτυρομένων – ενώ αποκλείουν κάθε ιδιαίτερη τιμή σε αγίους αλλά και (αρχ)αγγέλους – αναγνωρίζουν και άλλους (αναφέρουμε ενδεικτικά τον Ουριήλ).





Χρήζει επεξηγήσεως -πιθανόν- η προαναφερθείσα ονομασία της σημερινής εορτής:
"Σύναξις ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΓΑΒΡΙΗΛ".
Προφανώς δεν πρόκειται για κάποια μυστική συγκέντρωσι των σεβάσμιων ουράνιων αυτών πλασμάτων. Η λέξι «σύναξις» θα πρέπει να νοηθή -- όπως και σε άλλες περιπτώσεις – ως συνάθροισι των πιστών προς πανηγυρικό εορτασμό ιερών προσώπων. Εν προκειμένω όχι μόνον των «Αρχιστρατήγων», αλλά και των άλλων αγγέλων: «ΚΑΙ ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΑΣΩΜΑΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ».

Αλλά ας κλείσουμε το σημερινό σημείωμά μας υμνολογικά [και μάλλον θα χρειαστή να επανέλθουμε].

ΜΙΧΑΗΛ (Τροπάριον Εσπερινού)
Ὁ ποιῶν τοὺς Ἀγγέλους σου, ὥς περ γέγραπται πνεύματα,
καὶ τοὺς λειτουργοῦντάς σοι φλόγα πύρινον,
μέσον ταγμάτων πρωτεύοντα, ἀνέδειξας Κύριε,
σοῦ τῶν Ἀρχαγγελικῶν, Μιχαὴλ Ἀρχιστράτηγον,
σοῦ τοῖς νεύμασι, καθυπείκοντα Λόγε,
καὶ τὸν ὕμνον, τὸν τρισάγιον ἐν φόβῳ,
ἀναφωνοῦντα τῇ δόξῃ σου.

ΓΑΒΡΙΗΛ (Τροπάριον Εσπερινού)
Θρόνῳ παριστάμενος, τῆς τρισηλίου θεότητος,
καὶ πλουσίως λαμπόμενος, ταῖς θείαις λαμπρότησι,
ταῖς ἐκπεμπομέναις, ἀπαύστως ἐκεῖθεν,
τοὺς ἐπὶ γῆς χαρμονικῶς, χοροστατοῦντας καὶ εὐφημοῦντάς σε,
παθῶν ἀχλύος λύτρωσαι, καὶ φωτισμῷ καταλάμπρυνον,
Γαβριὴλ Ἀρχιστράτηγε, πρεσβευτὰ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ (Ἀπολυτίκιον, Ἦχος δ')
Τῶν οὐρανίων στρατιῶν Ἀρχιστράτηγοι, δυσωποῦμεν ὑμᾶς ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι, ἵνα ταῖς ὑμῶν δεήσεσι, τειχίσητε ἡμᾶς, σκέπῃ τῶν πτερύγων, τῆς ἀΰλου ὑμῶν δόξης, φρουροῦντες ἡμᾶς προσπίπτοντας, ἐκτενῶς καὶ βοῶντας· Ἐκ τῶν κινδύνων λυτρώσασθε ἡμᾶς, ὡς Ταξιάρχαι τῶν ἄνω Δυνάμεων.

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΟ ΕΚΚΛΗΣΑΚΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ -ΠΑΤΗΣIΑ.ΙL PATRIARCA ECUMENICO Bartolomeo alla cappella di San Andrea a Kato Patissia -Atene

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΤΟ ΕΚΚΛΗΣΑΚΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΣΤΑ ΠΑΤΗΣΙΑ!

Εκ μέρους του εξ Αθηνών φίλου Αλέξανδρου Γ. είχα την πληροφορία από πολλών ημερών ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος επρόκειτο να έλθη (ήξερα συγκεκριμένη μέρα και ώρα) στην πρωτεύουσα και να πραγματοποιήση μια στάσι στον Άγιο Ανδρέα κοντά στην παλιά μου γειτονιά, στα Κάτω Πατήσια! Μέχρι εχθές νόμιζα – εν τη αφελεία μου - ότι θα επρόκειτο για ιδιωτική επίσκεψι και ενδεχομένως σε κλίμα ανεπισημότητας . Το ήλπιζα και, βεβαίως, σκεπτόμουνα να …επωφεληθώ. Να το πώ σε 2-3 φίλους και να πάμε, μαζί και με τον συνονόματο φίλο, να πάρουμε την ευλογία του.

Τώρα όμως, που βλέπω την είδησι στην Χριστιανική σπεύδω να την διαλαλήσω. Και από εδώ.
Λοιπόν, ο Κωνσταντινουπόλεως , Νέας Ρώμης και Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ο Α' , θα βρεθή στον ναΐσκο του Άγίου Ανδρέα της οδού Λευκωσίας (Λευκωσίας & Kνωσού, Πλ. Aμερικής) , την ερχόμενη Πέμπτη 6 Νοεμβρίου, στις 5 μ.μ.
Ο Παναγιώτατος ευρίσκεται ήδη για ολιγοήμερη παραμονή στην Αθήνα και προγραμμάτισε να επισκεφθή το ταπεινό εκκλησάκι με την σωζόμενη κολώνα του μαρτυρίου της Αγίας Φιλοθέης, τον Αγι’ Αντρέα. Εκεί, όπου μεταξύ άλλων θαυμασίων, ήταν (και ακόμη είναι απ’ ό,τι μαθαίνω) από τα τέλη της δεκαετίας 70, αρχές δεκαετίας 80, ο τόπος συνάντησης της φοιτητικής συντροφιάς τόσων και τόσων εκλεκτών παιδιών – πολλά από τα οποία ήσαν φίλοι μας – γύρω από την εμπνευσμένη πνευματική καθοδήγησι του παπα Γαβριήλ. Τότε, στα ηρωικά χρόνια και της δικής μας νεανικής συντροφιάς στην γειτονική ενορία του Αγίου Νικολάου Αχαρνών…

Ο κατά παράδοσιν διάδοχος του επισκοπικού θρόνου του Αποστόλου Ανδρέα (ο Πατριάρχης πασών των Ορθοδόξων χριστιανών Βαρθολομαίος ο Α', είναι ο 270ός Προκαθήμενος του Θρόνου του Αποστόλου Ανδρέα), στο εκκλησάκι του Αγι’ Αντρέα… Ο συνδυασμός φαντάζει απίστευτος!
Ας ελπίσουμε, πάντως, πως εν μέσω των επισήμων πολιτικών και εκκλησιαστικών αρχών (Δήμαρχος κι Αρχιεπίσκοπος αναμένεται να παρευρεθούν) θα καταφέρουμε μαζί με το πλήθος των πιστών να μοιραστούμε ένα αντίδωρο ευλογίας. Να τον ακούσουμε να μας μιλήση, όπως αυτός ξέρει. Να εμπνευσθούμε, να ξυπνήσουμε μνήμες, και να ασπασθούμε την δεξιάν του…

ΑΓΝΗ ΠΑΡΘΕΝΕ! ΕΝΑ ΜΕΛΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΠΟΙΗΜΑ (Αγ. Νεκταρίου) ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗ! "SANTISSIMA VERGINE": INNO ALLA MADRE DI DIO (AVE MARIA del Santo Makarios)

ΤΗ ΘΕΟΤΟΚΩ ΚΑΙ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
άσωμεν :
1. Αγνή, Παρθένε Δέσποινα, άχραντε Θεοτόκε,
Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε! (Επωδός)
2. Παρθένε Μήτερ Άνασσα, πανέδροσέ τε πόκε. Χαίρε,...
3. Υψηλοτέρα ουρανών, ακτίνων λαμπροτέρα. Χαίρε,...
4. Χαρά παρθενικών χορών, αγγέλων υπερτέρα. Χαίρε,...
5. Εκλαμπροτέρα ουρανών, φωτός καθαρωτέρα. Χαίρε,...
6. Των ουρανίων στρατιών πασών αγιωτέρα. Χαίρε,...
7. Μαρία αειπάρθενε, κόσμου παντός Κυρία. Χαίρε,...
8. Άχραντε νύμφη Πάναγνε, Δέσποινα Παναγία. Χαίρε,...
9. Μαρία, Νύμφη Άνασσα, χαράς ημών αιτία. Χαίρε,...
10.Κόρη σεμνή, Βασίλισσα, Μήτηρ 'Υπεραγία. Χαίρε,...
11.Τιμιωτέρα Χερουβείμ, υπερενδοξοτέρα. Χαίρε,...
12.Των Ασωμάτων Σεραφείμ, των θρόνων υπέρτερα. Χαίρε,...
13. Χαίρε το άσμα Χερουβείμ, χαίρε ύμνος αγγέλων. Χαίρε,...
14. Χαίρε ωδή των Σεραφείμ, χαρά των Αρχαγγέλων. Χαίρε,...
15. Χαίρε ειρήνη και χαρά, λιμήν της σωτηρίας. Χαίρε,...
16. Παστάς του Λόγου ιερά, άνθος της αφθαρσίας. Χαίρε,...
17. Χαίρε παράδεισε τρυφής ζωής τε αιωνίας. Χαίρε,...
18. Χαίρε το ξύλον της Ζωής, πηγή αθανασίας. Χαίρε,....
19. Σε Ικετεύω, Δέσποινα, Σε νυν επικαλούμαι. Χαίρε,...
20. Σε δυσωπώ. Παντάνασσα, σην χάριν εξαιτούμαι. Χαίρε,....
21. Κόρη σεμνή και άσπιλε, Δέσποινα Παναγία. Χαίρε,...
22. Θερμώς επικαλούμαι Σε, Ναέ ηγιασμένε. Χαίρε,...
23. Αντιλαβού μου, ρύσαι με από του πολεμίου. Χαίρε,...
24. Και κληρονόμον δείξον με ζωής της αιωνίου.
ΧΑΙΡΕ ΝΥΜΦΗ ΑΝΎΜΦΕΥΤΕ!

[«ΥΜΝΟΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ ΜΑΡΙΑΝ» ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ του Αγίου Νεκταρίου]

Εις πάντας και πάσας
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!

Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ: Ο Ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑ. PENTECOSTE: Omelia di San Giovanni Crisostomo e la Glossolalia

Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ είναι, ως γνωστόν, για μας τους χριστιανούς, η ΓΕΝΕΘΛΙΟΣ ΗΜΕΡΑ της Εκκλησίας μας. Χρόνια μας Πολλά, λοιπόν, για αυτήν την επέτειο των περίπου 1975 χρόνων Χριστιανισμού (2008 – 33)!

La Pentecoste, come noto, e’ il giorno natale della nostra Chiesa Cristiana. Auguri, allora, e “Tanti di questi giorni” a tutti noi credenti per quest’ anniversario dei 1975 (20008-33) anni piu’ o meno del Cristianesimo!
E con vostro permesso, presentero’ (mezzo tradotto) un brano dalla prima omelia di S. Giovanni Crisostomo in cui testo, il Santo (4° secolo d.C.) riferendosi al fatto della Glossolalia affermava: “Al tempo degli apostoli chiunque era battezzato parlava immediatamente in altre lingue”.

Επιτρέψτε μου και μια θεολογικο-φιλολογική παρέκβασι για τους «ψαγμένους» φίλους:
Βρήκα ενδιαφέρον το απόσπασμα από την α΄ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΝ Ομιλίαν του Ιωάννου Χρυσοστόμου για την ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑ.

Κατά το πατερικό κείμενο, το υπερφυσικό αυτό «σημείον» δεν παρουσιάζεται μόνο κατά την Πεντηκοστή, ως φαινόμενο κατά το οποίο το κήρυγμα των Αποστόλων μετά την επιφοίτησι του Αγίου Πνεύματος γινόταν κατανοητό από τους συγκεντρωμένους αλλοεθνείς και αλλογλώσσους ως ομιλία στην γλώσσα τους.
Η γλωσσολαλία φέρεται και ως πνευματικού χαρακτήρα (πάντα ως καρπός του του Αγίου Πνεύματος) φαινόμενο γλωσσομάθειας που αφορά κάθε έναν από τους βαπτιζομένους πρώτους Χριστιανούς!

Μάλιστα ο Ιεράρχης απαντά στην απορία που προφανώς είχαν πολλοί χριστιανοί στην εποχή του ( τέταρτος αιώνας), γιατί το χάρισμα αυτό του Αγίου Πνεύματος δεν συνεχίστηκε να δίνεται στους νεοφώτιστους μετά την αποστολική εποχή.
[Αποδίδω στην νεοελληνική (TRADUCO dal greco)]:
«Για ποιο λόγο λοιπόν, λένε, δεν γίνονται τώρα πια σημεία θαυμαστά; Εδώ, προσέξτε με με μεγάλη προσοχή, γιατί από πολλούς το ακούω αυτό, και συνεχώς και πάντα το ψάχνουν: για ποιο λόγο τότε όλοι οι βαπτιζόμενοι μιλάγανε με γλώσσες, ενώ τώρα πια όχι; Άς μάθουμε πρώτα τι είναι η γλωσσολαλία και τότε θα μιλήσουμε και για την αιτία.
Τι είναι, λοιπόν, το ‘΄γλώσσαις λαλείν’’; ΄Οποιος βαπτιζόταν αμέσως μπορούσε να μιλάει με την γλώσσα των Ινδών, με την μιλιά των Περσών, με των Σκυθών, με των Θρακών και ένας άνθρωπος (έπαιρνε το χάρισμα) να μιλά πολλές γλώσσες. Και αυτοί, πάντως, οι σημερινοί χριστιανοί, αν ήσαν τότε (= σ’ εκείνη την αποστολική εποχή) βαπτιζόμενοι, θα τους άκουγες αμέσως μετά το βάπτισμά τους να μιλάνε (και) σε διαφορετικές γλώσσες. Αναφέρεται, λοιπόν, ότι και ο Παύλος, όταν κάποτε συνάντησε κάποιους που είχαν λάβη το βάπτισμα του Ιωάννη (του Προδρόμου) και τους ρώτησε αν είχαν λάβη το Άγιον Πνεύμα (κάποια στιγμή μετά) αφού πίστευσαν, αυτοί του απάντησαν ότι δεν ξέρανε ούτε τι είναι Άγιο Πνεύμα («δεν ακούσαμε ούτε αν υπάρχη»). Και τότε, αμέσως ο Παύλος τούς κάλεσε να βαπτισθούν: και με την τοποθέτησι των χεριών του επάνω τους, ήλθε και σ’ αυτούς το “Πνεῦμα τὸ ἅγιον, καὶ ἐλάλουν ἅπαντες γλώσσαις”.
Για ποιο λόγο λοιπόν, ανακλήθηκε και εξαφανίστηκε από τους ανθρώπους τώρα αυτό το χάρισμα;
Όχι δεν μας περιφρόνησε ο Θεός, αντίθετα, μας αποδίδει πολύ μεγάλη τιμή! Πώς γίνεται αυτό; Εγώ θα σας ’πώ:

“Ἀνοητότερον οἱ ἄνθρωποι διέκειντο τότε, τῶν εἰδώλων προσφάτως ἀπηλλαγμένοι, καὶ παχυτέρα καὶ ἀναισθητοτέρα αὐτῶν ἡ διάνοια ἔτι ἦν, καὶ πρὸς τὰ σωματικὰ πάντα ἐπτόηντο καὶ ἐκεχήνεσαν, καὶ οὐδεμία
αὐτοῖς οὐδέπω ἔννοια δωρεῶν ἀσωμάτων ἦν, οὐδὲ εἴδεσαν τί ποτέ ἐστι νοητὴ χάρις, καὶ πίστει μόνῃ θεωρουμένη· διὰ τοῦτο σημεῖα ἐγίνετο.
Τῶν γὰρ χαρισμάτων τῶν πνευματικῶν τὰ μὲν ἀόρατά ἐστι, καὶ πίστει καταλαμβάνεται μόνῃ· τὰ δὲ καὶ αἰσθητὸν ἐνδείκνυται σημεῖον πρὸς τὴν τῶν ἀπίστων πληροφορίαν. Οἷόν τι λέγω· ἁμαρτιῶν ἄφεσις νοητόν ἐστι πρᾶγμα, ἀόρατόν ἐστι χάρισμα· πῶς γὰρ καθαίρονται ἡμῶν αἱ ἁμαρτίαι, οὐχ ὁρῶμεν τοῖς τῆς σαρκὸς oφθαλμοῖς. Τί δήποτε; Ὅτι ψυχή ἐστιν ἡ καθαιρομένη· ψυχὴ δὲ ὀφθαλμοῖς σώματος οὐχ ὁρᾶται. Ἡ μὲν οὖν κάθαρσις τῶν ἁμαρτημάτων νοητὴ δωρεά τίς ἐστιν ὀφθαλμοῖς οὐ δυναμένη σώματος γενέσθαι φανερά· τὸ δὲ γλώσσαις διαφόροις λαλεῖν ἐστι μὲν καὶ αὐτὸ νοητῆς ἐνεργείας τοῦ Πνεύματος· αἰσθητὸν μέντοι παρέχεται τὸ σημεῖον, καὶ τοῖς ἀπίστοις εὐσύνοπτον.
Τῆς γὰρ ἔνδον ἐν τῇ ψυχῇ γινομένης ἐνεργείας, τῆς ἀοράτου λέγω, ἡ ἔξω γλῶττα ἀκουομένη φανέρωσίς τίς
ἐστι καὶ ἔλεγχος. ∆ιὰ τοῦτο καὶ ὁ Παῦλος λέγει· Ἑκάστῳ δὲ ἡ φανέρωσις τοῦ Πνεύματος δίδοται πρὸς τὸ συμφέρον. Ἐγὼ μὲν οὖν νῦν χρείαν οὐκ ἔχω σημείων.
Τίνος ἕνεκεν; Ὅτι καὶ χωρὶς σημείου δόσεως πιστεύειν μεμάθηκα τῷ ∆εσπότῃ. Ὁ γὰρ ἀπιστῶν ἐνεχύρου δεῖται· ἐγὼ δὲ πιστεύων οὐ δέομαι ἐνεχύρου οὐδὲ σημείου· ἀλλὰ κἂν μὴ λαλήσω γλώσσῃ, οἶδα ὅτι ἐκαθάρθην ἐκ τῶν ἁμαρτιῶν. Ἐκεῖνοι δὲ τότε οὐκ ἐπίστευον, εἰ μὴ ἔλαβον σημεῖον· διὰ τοῦτο αὐτοῖς ἐδίδοτο σημεῖα, ὥσπερ ἐνέχυρον τῆς πίστεως ἧς ἐπίστευον.
Ὥστε οὐχ ὡς πιστοῖς, ἀλλ' ὡς ἀπίστοις ἐδίδοτο τὰ σημεῖα, ἵνα γένωνται πιστοί· οὕτω καὶ Παῦλός φησι· Τὰ σημεῖα οὐ τοῖς πιστεύουσιν, ἀλλὰ τοῖς ἀπίστοις.
Ὁρᾶτε, ὅτι οὐχὶ ἀτιμάζοντος ἡμᾶς τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τιμῶντός ἐστι τὸ συστεῖλαι τὴν τῶν σημείων ἐπίδειξιν; Βουλόμενος γὰρ δεῖξαι τὴν πίστιν ἡμῶν, ὅτι χωρὶς ἐνεχύρων καὶ σημείων αὐτῷ πιστεύομεν, τοῦτο πεποίηκεν· ἐκεῖνοι μὲν γὰρ εἰ μὴ ἔλαβον πρῶτον σημεῖον καὶ ἐνέχυρον, οὐκ ἂν αὐτῷ ἐπίστευον περὶ τῶν ἀφανῶν· ἐγὼ δὲ καὶ χωρὶς τούτου πᾶσαν ἐπιδείκνυμι πίστιν· τοῦτο οὖν αἴτιον τοῦ μὴ γίνεσθαι σημεῖα νῦν.”

Το πλήρες κείμενο «ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΝ, Καὶ διὰ τί σημεῖα νῦν οὐ γίνεται…», μπορείτε να το βρήτε : http://64.233.183.104/search?q=cache:RrxaG5Qg1FYJ:patrologia.ct.aegean.gr/PG_Migne/John%2520Chrysostom_PG%252047-64/De%2520sancta%2520pentecoste.pdf+Pentecoste&hl=el&ct=clnk&cd=9&gl=gr
Και όπως, με χαρά, διαπιστώνουμε πρόκειται για φηφιοποίησι της Πατρολογίας τού
Migne (Patrologia Graeca) που ως ερευνητικό έργο (με συγχρηματοδότησι κοινοτικού προγράμματος) πραγματοποίησε/πραγματοποιεί το Εργαστήριο ∆ιαχείρισης Πολιτισµικής Κληρονοµιάς, (www.aegean.gr/culturaltec/chmlab) τού
Πανεπιστήµιου Αιγαίου [ Τµήµα Πολιτισµικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας].


Κοντάκιον. (Του εσπερινού) Ήχος πλ.δ΄.
Ότε καταβάς τας γλώσσας συνέχεε,
διεμέριζεν έθνη ο Ύψιστος.
Ότε του πυρός τας γλώσσας διένειμεν,
εις ενότητα πάντας εκάλεσε ,
και συμφώνως δοξάζομεν το πανάγιον Πνεύμα.

Και για να αντιληφθούμε την διαλεκτική της Παράδοσης με τα κείμενα των Πατέρων, ας παραθέσω και ένα απόσπασμα από την β΄ Ομιλίαν του ίδιου μικρασιάτη Ιεράρχη «ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΝ» για το θέμα μας:

«∆ιὰ τοῦτο ἐν εἴδει γλωσσῶν τὸ Πνεῦμα παρεγένετο· καὶ οὐ διὰ τοῦτο μόνον,
ἀλλ' ἵνα καὶ παλαιᾶς ἡμᾶς ὑπομνήσῃ ὑποθέσεως. Ἐπειδὴ γὰρ τὸ παλαιὸν εἰς
ἀπόνοιαν ἐξοκείλαντες οἱ ἄνθρωποι πύργον ἠβουλήθησαν κατασκευάσαι ἕως τοῦ
οὐρανοῦ φθάνοντα, καὶ διὰ τῆς τῶν γλωσσῶν διαιρέσεως διεῖλεν αὐτῶν τὴν κακὴν
συμφωνίαν· διὰ τοῦτο καὶ νῦν ἐν εἴδει γλωσσῶν πυρίνων ἐφίπταται αὐτοῖς τὸ
Πνεῦμα τὸ ἅγιον, ἵνα διαιρεθεῖσαν τὴν οἰκουμένην διὰ τούτου συνάψῃ. Καὶ ἐγένετο
πρᾶγμα καινὸν καὶ παράδοξον· ὥσπερ γὰρ τότε τὸ παλαιὸν γλῶσσαι τὴν οἰκουμένην
κατέτεμον, καὶ τὴν κακὴν συμφωνίαν εἰς διαίρεσιν ἤγαγον· οὕτω καὶ νῦν γλῶσσαι
τὴν οἰκουμένην συνῆψαν, καὶ τὰ διεστῶτα εἰς ὁμόνοιαν συνήγαγον.

Για μια ερμηνεία της εικόνας βλ. :
http://images.google.gr/imgres?imgurl=http://www.monipetraki.gr/pentikosti.gif&imgrefurl=http://www.monipetraki.gr/pentikosti.html&h=453&w=300&sz=130&hl=el&start=5&um=1&tbnid=nQHwXig90zSXVM:&tbnh=127&tbnw=84&prev=/images%3Fq%3D%25CE%25A0%25CE%25B5%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25AE%26um%3D1%26hl%3Del%26sa%3DN

"TRADUCTIO LATINA" E LA TRADUZIONE ITALIANA : Ο ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΛΑΤΙΝΙΣΤΙ & ΙΤΑΛΙΣΤΙ

Christus Resurrexit !

Επανέρχομαι στο θέμα των μεταφράσεων της ευαγγελικής περικοπής του εσπερινού της Αγάπης και ως συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης (κι απαραίτητη προϋπόθεσι για την ολοκλήρωσί της) παρουσιάζω το πρωτότυπο ελληνικό κείμενο, Επιλέγω μια μορφή παρουσίασης όχι κατά τον συνήθη πεζό κειμενικό τρόπο, αλλά σε κάπως μοντέρνα "ποιητική" γραφή, αφού, ως γνωστόν, τα κείμενα της Καινής Διαθήκης πρωτίστως (η ευαγγελική, αλλά και η αποστολική περικοπή ) διαβάζονται στην ορθόδοξη παράδοσί μας με τον «λογαοιδικό» τρόπο (λόγος + ωδή), δηλαδή ημίψαλτα (με αυτόν τον τρόπο καθίσταται και αρκετά εύκολη η αντιπαραβολή με την «ομηρική μετάφρασι» που παρουσιάσαμε στην προηγούμενη ανάρτησι):

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

19 Οὔσης οὖν ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ

τῇ μιᾷ σαββάτων,

καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων

ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι

διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων,

ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον,

καὶ λέγει αὐτοῖς·

Εἰρήνη ὑμῖν.

20 καὶ τοῦτο εἰπὼν

ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ.

ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ

ἰδόντες τὸν Κύριον.

21 εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς πάλιν·

Εἰρήνη ὑμῖν.

καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ,

κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς.

22 καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς·

Λάβετε Πνεῦμα ἅγιον·

23 ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς,

ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται.

24 Θωμᾶς δὲ εἷς ἐκ τῶν δώδεκα
ὁ λεγόμενος Δίδυμος,

οὐκ ἦν μετ᾿ αὐτῶν ὅτε ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς.

25 ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι μαθηταί·

Ἑωράκαμεν τὸν Κύριον.

ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς·

Ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων,

καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων,

καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ,

οὐ μὴ πιστεύσω.

Η ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΙ

Evangelium secundum Ioannem 20. 19-25

Χωρίς να θίξουμε εδώ το μεγάλο ιστορικό-θεολογικό ζήτημα της μετάφρασης του Ευαγγελίου σε εθνικές ή άλλες νεότερες γλώσσες, να υπενθυμίσουμε την μεγάλη ευλογία για την πολιτισμική μας παράδοσι που απορρέει από το ότι η πρωτότυπη γλώσσα των βιβλίων της Καινής Διαθήκης είναι η «γλώσσα των θεών», η Ελληνική.
Βεβαίως από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, μεσούσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ήταν φυσικό να επιχειρηθούν και μεταφράσεις στην επίσημη γλώσσα τού παγκοσμιοποιημένου κράτους, την λατινική. Στο παρακάτω κείμενο η λατινική μετάφρασι της ευαγγελικής περικοπής του Εσπερινού της Αγάπης είναι από την για αιώνες αποδεκτή από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία έκδοσι, την λεγόμενη Βουλγκάτα (Vulgata Εditio). H Vulgata (λαϊκή, δημώδης, κοινή, του λαού ) φέρει την έγκυρότατη υπογραφή του Αγίου Ιερωνύμου, ο οποίος προς το γήρας (αρχές 5ου αι.) ανέλαβε επιτυχώς να γράψη στην καθομιλούμενη λατινική γλώσσα της εποχής ολόκληρη την Αγία Γραφή. Το έργο του, αποτέλεσμα και της ευρυμάθειάς του, ξεπέρασε σε σημασία τις αρχαίες λατινικές μεταφράσεις τής Βίβλου (Vetus Latina).

[Biblia Sacra Vulgata] Vg

19 cum esset ergo sero die illo

una sabbatorum

et fores essent clausae

ubi erant discipuli propter metum Iudaeorum

venit Iesus et stetit in medio

et dicit eis pax vobis.

20 et hoc cum dixisset

ostendit eis manus et latus

gavisi sunt ergo discipuli viso Domino.

21 dixit ergo eis iterum

pax vobis

sicut misit me Pater et ego mitto vos.

22 hoc cum dixisset insuflavit

et dicit eis accipite Spiritum Sanctum.

23 quorum remiseritis peccata remittuntur eis

quorum retinueritis detenta sunt.

24 Thomas autem unus ex duodecim

qui dicitur Didymus non erat cum eis

quando venit Iesus.

25 dixerunt ergo ei alii discipuli

vidimus Dominum

ille autem dixit eis

nisi videro in manibus eius figuram clavorum

digitum meum in locum clavorum

et mittam manum meam in latus eius non credam.

Δήτε την περικοπή και ως άσκησι για σπουδαστές της λατινικής σε αγγλόφωνη ιστοσελίδα: http://bible.bestlatin.net/passio/john11.htm
Το κείμενο (κι ολόκληρο το 20 κεφάλαιο του κατά Ιωάννη Ευαγγελίου) λατινικά, αλλά και σε αγγλική μετάφρασι: http://www.newadvent.org/bible/joh020.htm

Ελληνικό Ινστιτούτο Βενετίας

Μάρκος Μπαθάς (1498-1578)

Instituto di studi Byzantini e Neogreci di Venezia

ΚΑΙ ΙΤΑΛΙΚΑ

Vangelo secondo Giovanni: capitolo 20; 19-25

Ο πειρασμός είναι πολύ μεγάλος για να αρνηθώ να συμπεριλάβω και την Ιταλική μετάφρασι:

Testo in Italiano (it), Conferenza Episcopale]

19 Quella sera stessa, cioè quella domenica,

dopo che le porte della casa

dove stavano i discepoli

erano state sbarrate per paura dei Giudei,

ecco che Gesù stava in mezzo a loro.

«Pace a voi!»

li saluto, 20 detto questo mostro loro le mani ed il fianco.

Che gioia per i discepoli rivedere il loro Signore!

21 Gesù ripeté:

«Pace a voi!

Come il Padre ha mandato me, anch'io mando voi».

22 Poi soffio' su di loro, dicendo:

«Ricevete lo Spirito Santo.

23 A chi perdonerete i peccati, saranno perdonati,

a chi non li perdonerete, non saranno perdonati».

24 Quando Gesù si presento' a loro,

Tommaso detto il «Gemello»,

uno dei dodici, non era presente.

25 Gli altri gli riferirono:

«Abbiamo visto il Signore!»

Quello pero' rispose:

«Se non vedo nelle sue mani il segno dei chiodi

e non ci metto dentro il dito

e non tocco con la mano il suo fianco, non ci credero'!»

΄Οποιος ενδιαφέρεται να 'δή το κατα Ιωάννη 20 σε αρχείο παρουσίασης ας πάη: http://www.micromedia.unisal.it/Evangelizzazione/05Eva98.zip

Nell' idirizzo di sopra si puo' trovare interessanti presentazzioni di tutti i testi evangelichi in archivi pps.

Ο ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΟΜΗΡΙΚΩΣ !

Γνωστό ότι την Κυριακή τού Πάσχα, συνήθως το απόγευμα , στις ορθόδοξες Εκκλησίες γίνεται ο Εσπερινός της Αγάπης. Εκεί οι χριστιανοί κατά παλαιάν παράδοσι ανταλλάσσουμε ασπασμούς και συχνά διαβάζεται το Ευαγγέλιο σε διάφορες γλώσσες. Στην Μητρόπολι Αθηνών υπάρχει ιδιαίτερη λαμπρότητα στο σχετικό τελετουργικό και είθισται, απ΄όσο γνωρίζω, η ευαγγελική περικοπή (και βεβαίως μιλάμε για το απόσπασμα από το κατά Ιωάννη κ΄19-25) να διαβάζεται χωριζόμενη σε τρία μέρη: Το πρώτο το διαβάζει ελληνικά ο Επίσκοπος, το δεύτερο ένας συχνά αλλοεθνής αλλά πάντα ορθόδοξος ιερέας σε μια ξένη γλώσσα και το τρίτο ο Αρχιδιάκονος από τον άμβωνα. Αυτό επαναλαμβάνεται για κάθε ξένη γλώσσα που θα ακουστή. Στο τέλος, ο Αρχιδιάκονος διαβάζει το ευαγγέλιο ολόκληρο στο ελληνικό μας πρωτότυπο από άμβωνος.

Δεν έχει μεγάλη σημασία αν ισχύη πως συνηθίζεται (σ αυτόν τον πρωινό … «Εσπερινό», αφου πραγματοποιείται τελευταία χρόνια το πρωϊ της Κυριακής του Πάσχα μετά τις 11.00), να διαβάζεται από την χορωδία το Ευαγγέλιο σε εννέα γλώσσες (Ελληνική, Αγγλική, Γαλλική, Ρωσσική, Ιταλική, Γερμανική, Ρουμανική, Αραβική και Λατινική).

Λέγεται ότι η παράδοση της μετάφρασης και απόδοσης του Ευαγγελίου στις γλώσσες των χριστιανικών λαών ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη, όπου λόγω της έδρας του Πατριαρχείου παρευρίσκονταν πολλοί ξένοι Ορθόδοξοι διπλωμάτες, όπως Ρώσοι, Βούλγαροι, Ρουμάνοι, Σέρβοι, κ.ά., οι οποίοι ήθελαν ν’ ακούνε το Ευαγγέλιο και στη γλώσσα τους, αλλά μπορεί και να αντανακλά την συναισθηματική μας ανάγκη να μοιρασθούμε το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης με τον θρίαμβο κατά του Θανάτου σε όσο το δυνατόν περισσότερες γλώσσες για να κηρυχθεί σ’ όλα τα έθνη της οικουμένης το «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος». Ίσως γι’ αυτό η κάπως παλιά Σύνοψίς μου (έκδοσις «ΑΣΤΗΡ», Αθήναι 1972) περιλαμβάνει την σχετική περικοπή όχι μόνο , Αγγλικά, Γαλλικά, , Ιταλικά, Γερμανικά, Ρουμανικά, αλλά και Αραβικά και ΤΟΥΡΚΙΚΑ! Μια γρήγορη περιδιάβασι στο διαδίκτυο μού επιβεβαίωσε την υπόθεσι για το μεγάλο πλήθος των μεταφράσεων, αφού βρήκα την περικοπή μεταφρασμένη και στα ιαπωνικά και στα κινέζικα! Μάλιστα δεν πάνε δέκα χρόνια από τότε που μεταφράστηκε και στην γλώσσα των Αβορίγινων ιθαγενών τής Αυστραλίας! (βλ. http://www.i-m-patron.gr/news2/australia.html )

Όλα καλά, λοιπόν, με τον ευαγγελισμό του σύγχρονου κόσμου μέσω της γλώσσης, αλλά για αρχαιοελληνική μετάφρασι της εν λόγω περικοπής δεν είχα ακούση.
Την πληροφορία μας έδωσε ο ίδιος ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας εχθές - εξάπτοντας και την περιέργειά μας.
Έτσι με αφορμή την πρόσκλησι που απηύθυνε ο Χαλκίδος Χρυσόστομος προς το εκκλησίασμα κατά την μεταμεσονύχτια του Μ. Σαββάτου θεία Λειτουργία τής Αναστάσεως, να παρευρεθούμε και στην σημερινή ακολουθία του εσπερινού τής Αγάπης στον Ι. Μητροπολιτικό Ναό του Αγ. Δημητρίου, όπου θα διαβαζόταν το Ευαγγέλιο μεταξύ άλλων γλωσσών και στην Ομηρικήν διάλεκτον, αποδύθηκα σε μια μικρή σχετική έρευνα.

Σας παρουσιάζω, λοιπόν, το κείμενο και επιχειρώ ένα πρόχειρο σχολιασμό [που βεβαίως υπόκειται και σε αναθεωρήσεις και σε εμπλουτισμό (κάθε προσφορά από κάποιον φίλο επισκέπτη ομότεχνο ή όχι - ή ακόμα καλύτερα από τυχόντα γνώστη- απολύτως δεκτή)]:

Εὖτε δή ἠέλιος φαέθων ἐπὶ ἕσπερον ἦλθε.

Καὶ σκιόωντο ἀγυιαί, ἐπὶ χθονὶ πολυβοτείρη,

Ἤματι ἐν πρώτῳ, ὅτε τύμβου ἆλτο Σαωτήρ,

Κληϊσταὶ δὲ ἔσαν θυρίδες πυκινῶς ἀραρυῖαι,

Βλῆντο δὲ πάντες ὀχῆες ἐϋσταθέος μεγάροιο

Ἔνθα μαθηταί, ὁμοῦ τε ἀολλέες ἠγερέθοντο,

Μυρόμενοι θανάτῳ ἐπ᾿ ἀεικέϊ Χριστοῦ Ἄνακτος,

Καὶ χόλον ἀφραίνοντα ᾿Ιουδαίων τρομέοντες,

Ἤλυθε δὴ τότε Χριστὸς Ἄναξ θεοειδέϊ μορφῇ

Ἔστη δ᾿ ἐν μεσσάτῳ ἀναφανδόν, καὶ φάτο μῦθον.

Εἰρήνη ὑμῖν φίλη, ἡσυχίη τ᾿ ἐρατεινή.

Ὡς εἰπών, ἐπέδειξεν ἐὴν πλευρὴν ἠδὲ χεῖρας·

Γήθησαν δὲ μαθηταί, ἐπί ἴδον Εὐρυμέδοντα.

Τούς δ᾿ αὖτις προσέειπεν Ἰησοῦς οὐρανοφοίτης·

Εἰρήνη ὑμῖν φίλη, ἡσυχίη τ᾿ ἐρατεινή·

Ὡς ἐμὲ πέμψε Πατήρ, ὅς ὑπέρτατα δωμᾶτα ναίει,

Ὧδ᾿ ἐγὼ ὑμέας εἰς χθόνα πέμπω εὐρυόδειαν.

Ὡς ἄρα φωνήσας, μύσταις ἔμπνευσ᾿ ἀγορεύων·

Πνεῦμα δέχνυσθ᾿ ἅγιον φαεσίμβροτον, ὑψιθόωκον·

Ὧν μέν ἀτασθαλίας θνητῶν ἀφέητ᾿ ἐπὶ γαῖαν,

Τοῖσιν ἦ που ἀφίενται ἐπ᾿ οὐρανὸν ἀστερόεντα,

Ὧν δ᾿ ἀρ᾿ ἐπεσβολίας ὑπερφιάλων κρατέητε,

Τοῖσιν ἁλυκτοπέδης κεῖναι σθεναρῶς κρατέονται.

Θωμᾶς δ᾿ ᾧ ἐπίκλησις ἅπασι Δίδυμος ἀκούειν,

Οὐχ ἅμα τοῖς ἄλλοις μύσταις πρίν ὁμώροφος ἔσκε,

Ἰησοῦς ὅτ᾿ ἔβη εἴσω μελάθροιο ἑταίρων.

Ἴαχον οὖν ἄλλοι τούτῳ ἐρίηρες ἑταῖροι·

Εἴδομεν ὀφθαλμοῖσιν Ἰησοῦν Παγκρατέοντα.

Τούς δ᾿ ἀπαμειβόμενος Θωμᾶς προσέφησεν ἀτειρής·

Ἴχνια ἥν μὴ ἴδω μετὰ χείρεσιν ἡλοτορήτῃς,

Δάκτυλον ἐμβάλω τε ἐκείνου ἔνδοθι χειρός,

Χεῖρά τ᾿ ἐμὴν εἴσω πλευρῆς οἱ ῥεῖα βαλοίμην,

Οὔποτε ὑμετέροισι λόγοις κεφαλῇ κατανεύσω.

Ορθογραφικά σχόλια:

13 ἐπί: μάλλον τυπογραφικό λάθος αντί για το προφανές ἐπεί
16 δωμᾶτα αντί για δώματα

23 ἁλυκτοπέδης η λ. ως ετυμολογούμενη από το αλύσσω (= ανησυχώ, είμαι θλιμμένος) και πέδη κανονικά ψιλούται
30 ἥν αντί για τον υποθ. σύνδεσμο Ἤν
30 ἡλοτορήτῃς: μοιάζει νεολογισμός. Μια πρώτη έρευνα μου με το Liddell & Scott δεν το εντόπισε το επίθετο πουθενά. Όποιος διαθέτει TLG, άς ρίξει μια ματιά.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ
1. Το κείμενο (θα το ήθελα σε κριτική έκδοσι) παραδίδεται υπο το (βαρύ για την νεοελληνική μας εκκλησιαστική παράδοσι) όνομα του Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου.
2. Ο συντάκτης του έχει συνάφεια -αν όχι φιλολογική επάρκεια- με την ομηρικά έπη. Ο συγγραφέας τού «Αόρατου Πολέμου» Άγιος (: από το 1955) Νικόδημος ( κατά κόσμον Νικόλαος Καλλιβούρτζης, 1748-1809, από την Νάξο) ήταν ως απόφοιτος της κραταιάς Ευαγγελικής Σχολής της Σμύρνης επαρκώς πεπαιδευμένος και παραδίδεται πως ως βαθύς γνώστης τής Ελληνικής είχε συνθέσει και ομηρικά επιγράμματα.
3. Δεν πρόκειται για συνήθη «μετάφρασι» του ευαγγελικού κειμένου, αλλά για απόδοσι σε ομηρικό ιδίωμα με στοιχεία ερμηνείας που αναπόφευκτα οδηγούν σε αποκλίσεις. (Δίνω με χρωματική διαφοροποίησι των λέξεων – φράσεων σε κόκκινο χρώμα μια ιδέα των σημείων στίχο προς στίχο ή καλύτερα ΕΔΆΦΙΟ προς ΣΤΊΧΟ, ειδικά στα δύο πρώτα μέρη 19-20 και 21-23, όπου παρατηρώ χαρακτηριστική απομάκρυνσι από το πρωτότυπο. Αυτό, το ευαγγελικό κείμενο, για λόγους πρακτικούς θα το παρουσιάσω στην επόμενη ανάρτησι).
4. Η ανάγκη εξυπηρέτησης του στόχου της έμμετρης απόδοσης [ που εκτείνεται σε 33 στίχους] φαίνεται ότι προτάσσεται της πιστής παρακολούθησης τού πρωτοτύπου [που όπως και να γραφή καταλαμβάνει μικρότερη έκτασι]. Μάλιστα η επιλογή του ομηρικού στίχου σε δακτυλικό εξάμετρο (με μια πρώτη ματιά δεν επεσήμανα σοβαρές στιχουργικές αδυναμίες – αλλά δεν είμαι και κανένας ειδικός επ’ αυτού) με κάνει να υποθέσω πως αυτή η μίμησι του ομηρικού ύφους και στίχου μάλλον μοιάζει με προσπάθεια φιλολογικής επίδειξης. Πράγματα εκ πρώτης όψεως περισσότερο κοσμικά, παρά πνευματικά ενδιαφέροντα ενός αγιορείτου ασκητού μονίμως εγκαταβιούντος στην μονή Διονυσίου. Το παράδοξον δε – έως περιττόν του πράγματος δεν με πείθει εντελώς για το γνήσιον της υπογραφής (όχι ότι δεν θα μπορούσε να είναι και νεανικόν του Αγίου πρωτόλειον, ακόμη και μαθητικό δοκίμιο) και οπωσδήποτε θα έλεγα πως χρήζει περαιτέρω έρευνας το όλο αξιοπερίεργο ζήτημα.