Για την Εορτή της Μητέρας: Ένα ξένο ηθικοπλαστικό κειμενάκι και δύο οπτικοποιημένα ιντερνετικά ποιήματα όλο συγκίνησι. Per la festa della Mamma: Una storia moralistica e due poesie come fiori musicali sul YouTube (da una figlia)

Μάνα, συγγνώμη και …σ’ ευχαριστώ

Ένας νεαρός άνδρας πήγε να υποβάλει αίτηση για μια διευθυντική θέση σε μια μεγάλη εταιρεία . Αφού πέρασε την αρχική συνέντευξη , έπρεπε τώρα να συμφωνήσει και ο γενικός διευθυντής για την πρόσληψη.

Ο διευθυντής ανακάλυψε από το βιογραφικό του, ότι ο νεαρός είχε εξαιρετικές ακαδημαϊκές σπουδές. Ρώτησε, «Πώς κατάφερες να κάνεις αυτέ τις σπουδές; Μήπως πήρες υποτροφίες;»

«Όχι του απάντησε ο νεαρός».

«Ο πατέρας σου κατέβαλλε όλα αυτά τα δίδακτρα;» ρώτησε ξανά ο διευθυντής.
«Ο πατέρας μου, κύριε, πέθανε όταν ήμουν ενός έτους, η μητέρα μου ήταν αυτή που πλήρωνε τα δίδακτρά μου» Απάντησε.

« Που εργάζεται η μητέρα σου;»

«Η μητέρα μου εργάζεται ως καθαρίστρια ρούχων. Πλένει ρούχα για άλλους»

Ο διευθυντής ζήτησε τότε από το νεαρό να του δείξει τα χέρια του. Ο νεαρός έδειξε τα χέρια του. τα οποία ήταν λεία και πολύ απαλά.

«Έχεις βοηθήσει ποτέ τη μητέρα σου στο πλύσιμο των ρούχων;»

«Ποτέ, η μητέρα μου ήθελε πάντα να μελετώ και να διαβάζω όσο το δυνατόν περισσότερο. Εκτός αυτού, η μητέρα μου πλένει τα ρούχα πιο γρήγορα από μένα.

Ο διευθυντής είπε: «Θέλω να σου ζητήσω κάτι. Όταν πας σπίτι σήμερα, πήγαινε να καθαρίσεις τα χέρια της μητέρας σου και θα τα ξαναπούμε αύριο το πρωί».

Ο νεαρός θεώρησε ότι οι πιθανότητες να πάρει τη θέση, ήταν πολύ μεγάλες. Όταν πήγε πίσω στο σπίτι, ζήτησε από τη μητέρα του να τον αφήσει να καθαρίσει τα χέρια της. Η μητέρα παραξενεύτηκε και με ανάμεικτα συναισθήματα άπλωσε τα χέρια της προς το γιο της.

Ο νεαρός άρχισε να πλένει τα χέρια της μητέρας του σιγά-σιγά, ενώ δάκρυα έσταζαν από τα μάτια του όση ώρα το έκανε αυτό. Ήταν η πρώτη φορά που παρατήρησε ότι τα χέρια της μητέρας του ήταν τόσο ζαρωμένα, και ότι υπήρχαν τόσες πολλές μελανιές πάνω τους. Μερικές μελανιές μάλιστα ήταν τόσο οδυνηρές, που η μητέρα του βογκούσε όταν τις άγγιζε.

Ήταν η πρώτη φορά που ο νεαρός συνειδητοποίησε ότι ήταν αυτά τα χέρια που έπλεναν σε καθημερινή βάση ρούχα για να μπορέσει να πληρώσει τα δίδακτρά του. Οι μελανιές στα χέρια της, ήταν το τίμημα που η μητέρα έπρεπε να πληρώσει για την εκπαίδευσή του και το μέλλον του παιδιού της.

Μετά τον καθαρισμό των χεριών της μητέρας του, ο νεαρός άρχισε να πλένει σιγά – σιγά όλα τα ρούχα που είχαν στοιβαχτεί για πλύσιμο, μονολογώντας «Μάνα συγγνώμη και σ’ ευχαριστώ για όλα, Μάνα συγγνώμη και σ’ ευχαριστώ για όλα»… ενώ δάκρυα συνέχιζαν να τρέχουν από τα μάτια του.

Εκείνο το βράδυ, μητέρα και ο γιος έκατσαν και κουβέντιασαν για αρκετή ώρα.

Την άλλη μέρα το πρωί, όταν ο νεαρός πήγε στο γραφείο του διευθυντή συγκινημένος και βουρκωμένος, αυτός βλέποντάς τον έτσι, τον ρώτησε.

«Για πες μου λοιπόν, τι έγινε χθες στο σπίτι σου; Τι έκανες; Έμαθες κάτι καινούργιο;»

Ο νεαρός απάντησε: «Καθάρισα τα χέρια της μητέρας μου, αλλά και έπλυνα τελικά όλα τα ρούχα που είχε για πλύσιμο»

«Τώρα κατάλαβα και εκτίμησα την προσπάθεια της μητέρας μου. Χωρίς τη μητέρα μου, δεν θα ήμουν αυτό που είμαι σήμερα. Συνειδητοποίησα με την πράξη αυτή, πόσο σημαντική είναι η βοήθεια που σου προσφέρουν οι άλλοι. Έχω καταλήξει να εκτιμώ την αξία και τη σημασία που έχει το να βοηθά ο ένας τον άλλο στην οικογένεια και στην κοινωνία»

Ο διευθυντής τότε του είπε: «Αυτό είναι που ψάχνω σε ένα συνεργάτη. Θέλω να προσλάβω ένα άτομο που δεν θα σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, που μπορεί να γνωρίζει και να εκτιμά τη βοήθεια, τις προσπάθειες και τα δεινά των άλλων, για να επιτευχθούν κάποια πράγματα στη ζωή και δεν θα θέτει τα χρήματα ως μοναδικό στόχο του στη ζωή του. Έχεις προσληφθεί»!

 


Για το ηθικό δίδαγμα του κειμένου βλ. το πρωτότυπο στην πηγή.

.............................................................
.............................

1. «Της μάνας μου το πρωινό φιλί» (Ποίημα ΚαΤερίνης Τζι σε μουσική Γ. Μαρκόπουλου)

Της μάνας μου το πρωινό φιλί

Με ξύπνησε ξημέρωμα μια αύρα μια πνοή
στο μάγουλο φτερούγισε της μάνας μου φιλί.
Το χάδι της με γέμισε με αγάπη και στοργή
και πίσω ξαναγύρισα ξανάγινα παιδί.
Μ' ένα φιλί και μια ευχή και το χαμόγελο της
σαν ξύπνησα τον ήλιο μου είδα στο πρόσωπο της.

Σου έφερα ροδόνερο σιγά μου ψιθυρίζει
για να πλυθείς και να λουστείς και να γλυκομυρίζεις.
Στέγνωσε τα μαλλάκια σου στις κεντητές πετσέτες
που 'χουν χρωματιστά πουλιά αστέρια και βιολέτες.
Απ' τα κεντίδια κόκκινο, πάρε σαν ένα χάδι
στα μάγουλα σου ακούμπησε ν' αφήσει κοκκινάδι.

Άσε λυμένα τα μαλλιά, στους ώμους ν' ανεμίζουν
σαν τα φυσάει ο άνεμος αυτά να παιχνιδίζουν.
Φόρεσε τ' άσπρο φόρεμα και το λευκό μαντήλι
και το βαφτιστικό σταυρό ακούμπησε στα χείλη.
Βάλε στο μέρος της καρδιάς το πρωινό φιλί μου
κι έλα για λίγο να σε δω, άστρο και γιασεμί μου.

Έλα και σου 'χω έτοιμα φτερά για να πετάξεις
τα όνειρα σου, μάτια μου, για να τα κάνεις πράξεις
στον ουρανό φτερούγησε σε θάλασσες σε δάση.
Μα όσο μακριά μου κι αν πετάς ποτέ να μη ξεχάσεις
στις προσευχές θα βρίσκεσαι και μες στην αγκαλιά μου
στη σκέψη και στα όνειρα στους χτύπους της καρδιάς μου.

Την πρωινή μου την ευχή σου στέλνω πριν χαράξει
από το μάτι του κακού αυτή να σε φυλάξει.
Κι όταν ξυπνάς κάθε πρωί, τον ήλιο σαν κοιτάξεις
στην αγκαλιά του πρωινού ποτέ να μη ξεχάσεις.
Να ψάχνεις μέσα στη ζωή τα άνθη τα λευκά της
και την ευχή μου θα τη βρεις μέσα στη μυρωδιά της!

ΚαΤερίνη T.

2. «Να έρχεσαι, Mάνα...» Ένα (οπτικοποιημένο και επενδυμένο μουσικά στο YouTube) συγκινητικό ποίημα μιας κόρης για την μάνα της

Νά 'ρχεσαι, μάνα

Στη μανούλα μου που δεν είναι πια κοντά μου...

Απόψε θά ‘μαι μόνη μου
τα φώτα μου θα σβήσω
και θα σε βλέπω νά ‘ρχεσαι
τα μάτια μου σαν κλείσω.

Μάνα μου φτάνεις γελαστή
το χέρι σου μ' απλώνεις
μ' ένα απαλό σου άγγιγμα
το δάκρυ μου στεγνώνεις.

Πώς να σ' αγγίξω, που άυλη
χαμογελάς μπροστά μου,
σαν άγγελος κατάλευκος
έλα στην αγκαλιά μου.

Μόνη μου απόψε σου μιλώ
μόνη μες τα σκοτάδια,
ψιθυριστά, συλλαβιστά,
και σε γεμίζω χάδια.

Νά ‘ρχεσαι, μάνα, πιο συχνά
την αύρα σου να νοιώθω
την στοργική σου τη ματιά
έχω ανάγκη τόσο!

ΚαΤερίνη T.

 

Της Ψηφοφορίας! Ένα ποίημα (καί με σκακιέρα!) του ορισμού της Τραγωδίας παρωδία. (+ τα αποψινά αποτελέσματα σκωπτικώς). Una poesia-parodia della definizione della Tragedia greca …

Δεν ξέρω γιατί, αλλά παρακολουθώντας “live” από το προνομιούχο κανάλι της Βουλής την υποτιθέμενη μυστική ψηφοφορία για την «σύσταση Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής προς διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης» κλπ κλπ, αισθάνθηκα την ανάγκη να προσφέρω σε δημόσια ανάγνωσι το σατιρικό στιχούργημα που πρόσφατα έγραψε στην σελίδα του στο «Φατσόβιβλο» ένας αγαπητός φίλος μου και εκλεκτός Πανεπιστημιακός Καθηγητής.
Επειδή –θέλοντας να του κάνω και έκπληξι- δεν του το έχω ακόμη ζητήση, το αναδημοσιεύω ανωνύμως:

<Έστι ουν τραγωδία>

 Έστι ουν τραγωδία, 
Χώρα τετραγωνικών χιλιομέτρων ολίγων, 
Χώρα νησιωτική εύμορφη και ωραία, 
Ηλιόδαρτη θαλασσοδαρμένη 
Χώρα δεδεμένη και υπερχρεωμένη, 
Σκακιέρα σεφερικών πολιτικατζήδων, 
Χώρα που αεί ανατέλλει και λάμπει, 
Χώρα σκελετωμένη 
Χώρα εσκυλευμένη 
Χώρα off shore δεδηλωμένη 
Χώρα αενάως ληιζομένη 
Χώρα την των τοιούτων παθημάτων 
Χώρα ανεπίδεκτη μαθημάτων. 

Γ.Π.
Γ. Π.
.............................................................................
Και, κλείνω, με τα αναμενόμενα αποτελέσματα 

Η ώρα πήγε 2.19 πρωινή και μόλις προ 6 λεπτών ο προεδρεύων του Ελλαδικού κοινοβουλίου έχει λάβη τον λόγο για να ανακοινώση τα αποτελέσματα.
[Σημειωτέον ότι επι μία σχεδόν μία ώρα το (σιωπηλώς αυτολογοκρινόμενο;) κανάλι μετέδιδε εικόνα με τον ήχο ερμητικά κλειστό!]
Παραφράζω:
Έγινε της …Κάλπης!
Οι 4 ήσαν τρείς, δηλαδή 2 και παραπέμπονται …ο αποδιοπομπαίος τράγος!

Συνοψίζω στο ίδιο σκωπτικό πνεύμα:
Τ ο «σκώρ» 3-1 υπέρ του συστήματος!

Καλό μας ξημέρωμα!

«Αγαυριάστως»: 'κλεφταρματολίτικο' στιχούργημα του Αλ. Σελλενίδη

ΑΓΑΥΡΙΑΣΤΩΣ

Με τους γιούς μου στο παζάρι.

Αραδιάζοντας μαργαριτάρια

- Πάντοτε για τις έμορφες μαλάματα, γιορντάνια-

Και αδειάζοντας το γιοματάρι

Ακονίζω γιαταγάνια.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΟΪΛΕΜΕΖΗΣ - ΣΕΛΛΕΝΙΔΗΣ

Καλό μήνα! Με μεταφραστικές απόπειρες σε λογοτεχνικά κείμενα δύο φίλων Ιταλών. Tentativi di traduzione a testi letterari di due amici italiani

Κείμενα εντελώς πρόσφατα, που ασπαίρουν. Από Ιταλία. Ενός φίλου και μιας φίλης με λογοτεχνικά ενδιαφέροντα. Δημοσιευμένα χθές, στο ίδιο ιστολόγιο. Κείμενα δυο, ένα πεζό κι ένα ποίημα, χωρίς εκδοτικές φιλοδοξίες. Φωνές/κραυγές ανθρώπων σαν άπλωμα χεριών μέσω του διαδικτύου. 

Γυρίζοντας το πληκτρολόγιο στα ελληνικά, είπα να τα βάλω σε λέξεις με τη δική μας μουσική. Όχι χωρίς φόβο και τρόμο… 

 1. Πεζό

Δεν φοβάμαι Io non ho paura

Υπάρχουν κάτι μέρες που νιώθεις σχεδόν αθάνατη. Τίποτα δεν φαίνεται να σε φοβίζει, ενώ στην πραγματικότητα τα πάντα σε τρομάζουν.Ci sono certi  giorni in cui ti senti quasi immortale. Niente sembra farti paura quando in realtà tutto ti spaventa.
Μέρες μιας ομορφιάς εξοργιστικής, που άμα τις σκέφτεσαι αισθάνεσαι ακόμα τ’ άρωμά τους. Giorni di una bellezza esasperante, che a pensarli ne senti ancora il profumo.
Στιγμές που μοιάζουν να λαμπυρίζουν, διαλείποντα φώτα, χρυσός και προσποίησι όπως λέξεις-πενταπόσταγμα νέκταρος. Momenti che sembrano brillare, luci ad intermittenza, oro e finzione come parole che colano nettare.
Ούτε και η καταιγίδα-σεισμός-τρύπιο λάστιχο-έκτακτη καταβολή φόρου-γυναικολόγος μπορεί να το καταστρέψη. Nemmeno il temporale-terremoto-gomma bucata-calcolo imu-ginecologo potrà rovinarlo.
Φέρω εντός μου την απουσία, την απλή ανάμνησι αρχαίων φημών που  περικλείανε ελπίδες. Porto con me l’assenza, il semplice ricordo di antichi rumori che racchiudevano speranze.
Μου λείπουν εκείνες οι στιγμές όπου μου έφτανε ένα χαμόγελο και δεν σε φοβόμουν. Mi mancano quei momenti nei quali mi bastava un sorriso e non avevo paura di te.

IriSilvi (Posted on 29 maggio 2012)

[Μετάφρασι: Αλέξανδρος Σελλενίδης]

2. Ποίημα

Nel mio cielo al crepuscolo 

Posted on 30 maggio 2012

Nel mio cielo al crepuscolo
sottile canto,
rughe,
solchi del passato.
Come viandante non m’ aspetto terra
innanzi a me.
E tutto è in dono.
Siedo adesso in me nell’ attesa
e soffia leggero il buio della notte.
Nell’ assenza,
cerco il silenzio.
C’ è ancora voglia
e seme di futuro
S’ accende il tempo
sul vento dei desideri.
ed è veglia.

Walter Saccà

Στον ουρανό μου κατά το λυκόφως

Στον ουρανό μου κατά το λυκόφως

λεπτό μελώδημα,
ρυτίδες,
αυλακιές παρελθόντος.
Σαν οδοιπόρος δεν περιμένω γή
μπροστά μου.
Και είναι όλα ως δωρεά.
Βρίσκομαι τώρα εντός μου στην αναμονή
και φυσά ελαφρύ το σκοτάδι της νύκτας.
Στην απουσία,
αναζητώ την σιωπή.
Υπάρχει ακόμα πεθυμιά
και σπέρμα του μέλλοντος.
Ανάβει ο χρόνος
στον άνεμο των επιθυμιών.

Και είναι αγρύπνια. 

Walter Saccà

Μετάφρασι: Αλέξανδρος Σελλενίδης Traduzione di Alexandros Sellenides

Ένα (ανώνυμο) διαδικτυακό ποίημα για την μάνα. Per la festa della mamma; Una poesia (anonima) sull’ Internet.

Το είχα δή προ καιρού ξαποστάζοντας σε ψυχωφελές ιστολόγιο…

Έχει στην αρχή μια κάποια καβαφίζουσα αύρα (από το «πρώτο σκαλί»), αλλά στο τέλος σου αφίνει μια γεύσι από βάλσαμο…

..........................................................

Τους δυο αγγέλους σου

Τους δυο αγγέλους σου που τόσο αγαπάς
μην τους φοβάσαι
αν τα φορέματά τους κρύβουν τα φτερά
σίγουρη να ‘σαι
πως δεν θ’ αντέξουν, και μια μέρα φωτεινή
μέρα μεγάλη
στην αγκαλιά σου θα γυρίσουν τη ζεστή
κι οι δυο τους πάλι.

Τα δυο αγγελούδια σου που τώρα σε πονούν
θα απολαύσεις
κι αν απ’ το πάτωμα τα γόνατα πρηστούν
μην αποστάσεις:
καμιά κουβέντα σου στον Κύριο γι αυτούς
δεν πάει χαμένη!
Στείλε τους ένα νοητό φιλί ζεστό
κι αναπαυμένη

πέσε στο στρώμα σου μάνα ν’ αναπαυτείς
κι η προσευχή σου
θα σε κρατεί με τους αγγέλους σου αγκαλιά
ως να γυρίσουν.

Το είδα εδώ/.

«Άγια Ιάματα»: ανέκδοτο ποίημα του Αλέξανδρου Σελλενίδη (Για τις 1000 αναρτήσεις του Νέου Παλαμήδη). 1000mo post con una poesia; come dedica personale

Ένα ερμητικό «ποίημα» για τις 1000 αναρτήσεις μας 

Alessandro Sellenidis una poesia inedita; come dedica x il 1000mo post del Neos Palamedes

Προφανώς φύλαγε ζηλότυπα για την πάρτη του (με κίνδυνο να κατηγορηθή καί για διαπλοκή καί –ακόμα χειρότερα - για αντιποίησι ποιητικής αρχής) την χιλιοστή ανάρτησι ο Αλέξανδρος Σελλενίδης. Και διεκδίκησε την παρουσίασι ενός παράξενου, μικρού και ως συνήθως αδημοσίευτου, στιχουργήματος ως προσωπική αφιέρωσι στον Νέο Παλαμήδη.
Το ιστολόγιο (θέλοντας και μη) αποδέχεται την δημοσίευσι.
Με την αμφίπλευρη ευχή:

Και εις άλλα! Με υγεία!

ΑΓΙΑ ΙΑΜΑΤΑ

Μια ματιά ίδια σαϊτα 

στα άτιμα τα ΑΤΙΑ 

Και με άλλα μάγια 

τα λαίμαργα λαμόγια! 

Πιότερο λεμόνια στα μάτια 

Παρά μανιώδη δαιμόνια 

Ή με ιδεώδη μιάσματα 

Και πλεμόνια μές στα αίματα. 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΕΛΛΕΝΙΔΗΣ (2009)

Ένα και τρία χαϊκού για το Δωδεκαήμερο. Sellenides: 1 + 3 Haiku per il Dodecameron

ΩΣΑΝΝΑ

Άφραστον Θαύμα:
Ο ΩΝ και ΕΡΧΟΜΕΝΟΣ
Έγινε Βρέφος!

1.
Άφετε…

Είναι ο Δεκέμβρης:
Κάλαντα, μικρά παιδιά
«Χριστός Γεννάται»!


2.
Δεκέμβριος 2011

Τέλος του χρόνου
Δίσεκτο έτος μπροστά
Μαύρος χειμώνας!


3.
ΦΛΟΥΡΙ

Μικροί μεγάλοι
Μ’ όνειρα, δώρα ή ευχές:
Πρώτη του χρόνου!


Αλέξανδρος Σελλενίδης

O «Θούριος Της Ελεύθερης Δραχμής». Μια παρωδία. A fanfare of the free Drachma; a parody.

Άλλος "ὁρμητικὸς πατριωτικὸς ὕμνος πρῶτος, εἰς τὸν ἦχον" του ...Θουρίου του Ρήγα!

O ΘΟΥΡΙΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ

Ώς πότε παλικάρια θα ζούμε με ευρώ
με δάνεια και χρέος δίχως τελειωμό;
Kάλλιο είναι μιας ώρας ελεύθερη δραχμή
παρά σαράντα χρόνια ευρωδανειακή.


Το χρέος ν΄αρνηθούμε, τα μέτρα τα σκληρά
την Τρόικα να δούμε να πέφτει στην πυρά.
Kάλλιο είναι μιας ώρας ελεύθερη δραχμή
παρά σαράντα χρόνια χούντα τροϊκανή.


Νάχουμε το μισθό μας σε νόμισμα εθνικό
το βιός νάναι δικό μας κι όχι δανεικό.
Kάλλιο είναι μιας ώρας ελεύθερη δραχμή
παρά η της ευρωζώνης δόση η σατανική.


Τί σ’ ωφελεί άν ζήσεις αν παίρνεις δανεικά
στοχάσου το επιτόκιο που καίει σαν φωτιά.
Kάλλιο είναι μιας ώρας ελεύθερη δραχμή
παρά στην τυραννία Μέρκελ και Σαρκοζί.


Σου λένε κι από πάνω πως τάχα σε βοηθούν
ενώ απ’ το λαιμό σου κρεμιούνται να σωθούν.
Kάλλιο είναι μιας ώρας ελεύθερη δραχμή
παρά του Παπαδήμου κυβέρνηση δοτή.


Πατριώτες, τους προδότες κρεμάστε στη Βουλή
των Rockfeller και Soros συντρίψτε την αυλή
Kάλλιο είναι μιας ώρας ελεύθερη δραχμή
παρά σαράντα χρόνια χούν-το-κογλυφική.

Πηγή

Σατιρικό διαδικτυακό ποίημα για το ...βρακί, τους Γερμανούς και τους εδώ εργολάβους τους.

1. Την Εξουσία (όπως και τον εκάστοτε εχθρό του) την μάχεται κανείς και με την σάτιρα. Επιπλέον η ποίησι είναι δοκιμασμένο επαναστατικό όπλο.
.
.

2. Σχετικά και με το αναφερόμενο όνομα στην α΄ στροφή του στιχουργήματος είναι εντελώς συμπτωματικό πως στην Νέα Κυβέρνησι ο Υπουργός Οικονομικών κ. Ευάγγ. Βενιζέλος θα παραμείνη στην θέσι του, καθώς και ότι πιθανότατα θα καταλάβη μία από τις 2 θέσεις αντιπροέδρου, ενώ πρόκειται να αναχωρήση σήμερα για να εκπροσωπήση την χώρα μας σε σύσκεψι στις Βρυξέλλες.

Το εδήλωσε ορθώς κοφτώς

Το εδήλωσε ορθώς κοφτώς
ο Βενιζέλος! Προσφάτως!
-θα κάνω "ντου", βρε πονηροί,
θα σας το πάρω το βρακί
που κρύβει τ´ αχαμνά αας!
Γιατί το θέλει, το ζητά,
χωρίς αντίρρηση καμιά,
του Χίτλερ η κακοσποριά!
Τέρμα τα δίφραγκά σας!

Αυτοί οι βάρβαροι αυτοί,
σα να μη πέρασε στιγμή,
απ´ το Σαράντα και μετά,
ήρθαν ξανά σα τα θεριά,
δίχως στρατό, δίχως σπαθιά,
μόνο κρατώντας τα λουριά,
που τα βαστάνε λαιμαριές,
καλά κρυμμένες στους λαιμούς,
τους λιπασμένους, τους χοντρούς,
όλων εκείνων που κρυφά
-και τώρα πια στα φανερά-
τους την τελειώσαν τη Δουλειά!

-Ας κάνουμε όλοι ένα "Ντου"
να ξηλωθούν από παντού
οι Εργολάβοι του κακού!!
Αυτοί που εργάστηκαν σκληρά
να σβήσουν μία και καλά,
ό,τι έχει οριστεί "Ελληνικό"
χιλιάδες χρόνια τώρα, εδώ,
σ´ αυτόν τον τόπο τον ιερό...
"Γλώσσα, Πατρίδα και Θεό!"

Μαίρη Μενδένη
(Υποβλήθηκε από Μενδένη στον διαδικτυακό τόπο του «Αντίβαρου» στις Τετ, 26/10/2011 - 12:33)

Κι άλλο ιντερνετικό ποίημα: «Πωλείται» (= Πατρίδα). Un' ancora poesia sull' imternet: "In Vendita" (Patria, da un politico di carriera)

«Πωλείται πατρίς» (από πολιτικό καριέρας)

Θα μπορούσε να είναι και μια απάντησι στα χθεσινά κροκοδείλια δάκρυα ενός κυβερνητικού μεγαλοβουλευτή, πρώην Προέδρου της Βουλής, ο οποίος μετά από καμμιά 15ετία νεοταξίτικης λογοκρισίας (ουδόλως ενοχληθείς τότε απο τον διωγμόν αυτής της θεσπέσιας λέξης/έννοιας, απο κοινού με τις λέξεις και τις έννοιες «Έθνος», «εθνικός», «πατριωτισμός» κ.τ.τ.) ανεκάλυψε περίνους, όσο και περιδεής την λέξι …«Πατρίδα» (ως μαγικό φίλτρο –μαζί με την λέξι-ξόρκι «καταλλαγή»), για να βγούμε από τον εφιάλτη (κατα λέξι: "...για να μη σφαγούμε")!!!


ΠΩΛΕΙΤΑΙ

Πωλείται, πωλείται, εδώ η καλή πατρίδα!
Πωλείται, σας λέω, πρωθυπουργός την είδα!
Κοψοχρονιάς τη δίνω, μεγάλη ευκαιρία!
-- η συνταγή μας πέτυχε, τους έχουμε ομηρία.
Πωλείται, πωλείται, κάντε την ζώνη γκρίζα..
Ελάτε, τώρα, πάρτε την και δώστε μου τη μίζα!

Πωλείται σας λέω, τιμή υψηλή δεν είναι.
Τί; Θα με κάψει ο Θεός; Χαχά! Μασόνος είμαι!
Για ποιόν Χριστιανισμό μιλάς; Ποιών εδαφών ληστεία;
Εμείς αυτά στ’ Αμέρικα τα θεωρούμε αστεία.
Έλα σου λέω, κόσμε, την βγάζω στο σφυρί!
Ποια προδοσία τσαμπουνάς ποιο τίμημα βαρύ;
Πωλείται και η Ακρόπολη ολόκληρη, γερή,
-- είναι σας λέω εγγύηση, μιλάμε για σκαρί!

Ελάτε όμως γρήγορα, πρίν θυμηθούν ποιοί είναι,
γιατί θα με κρεμάσουνε, μόνο για δαύτο είμαι.
Ελάτε, ξένοι, πάρτε την - ή μήπως γνώμη αλλάξατε;
Τί; Μη μου τα γυρίζετε, αφού λεφτά μού τάξατε.

Ελάτε νύχτα πάρτε την γιατί θα βγούν στο δρόμο
οι γραίκοι μέσα στη ψυχή δεν λογαριάζουν τρόμο.
(Τ’ αραχνιασμένα πόδια τους, αρχίσαν να κουνάνε,
νομίζω ότι κίνησαν οι γραίκοι και ξυπνάνε).
Ελάτε πρίν διαφυγές και κατακόμβες κλείσουν.
Ελάτε, φυγαδέψτε με, μην και με τουφεκίσουν.

Τσιγγάνα τρέξτε βρείτε, να μου ’ξηγήσει, πόντια,
Γιατί ’βλεπα στον ύπνο μου πως έχανα τα δόντια,
πόνο βαρύ στο στήθος μου, να μην μπορώ να τρέξω,
τη θάλασσα στην πόρτα μου να στέκεται απ’ έξω.

Ελάτε πάρτε με απο ’δώ, πρίν οι χαρές μου δύσουν,
ελάτε προστατέψτε με, πρίν σε κελί με κλείσουν.
Ελάτε, γιατί οι Έλληνες έχουν για στολισμό τους
πετσοκομμένα προδοτών, αυτιά εις το λαιμό τους.


Φειδίας

πηγή

«Μολών Λαβέ»: ένα ιντερνετικό ποίημα (και αρχή ανθολόγησης διαδικτυακής ποίησης)

Στο ίδιο περίπου πνεύμα με την προηγούμενη ανάρτησι και μια ποιητική νότα.

[ΣΗΜ. Με την αποψινή μάλιστα εγκαινιάζουμε άτυπα μια συστηματικότερη (ως προς την συχνότητα) παρουσίασι λογοτεχνικών προσπαθειών με έμφασι στην διαδικτυακή ποίησι.
Με πρωτοβουλία και ευθύνη του διαχειριστού του, το ιστολόγιο θα προβάλλει όσες ερασιτεχνικές απόπειρες από αυτές που θα ανακαλύπτει στο διαδίκτυο ή και από αυτές που τυχόν θα δεχθή στην ηλεκτρονική αλληλογραφία του, τις οποίες θα θεωρεί αξιόλογες ή έστω και απλώς ενδιαφέρουσες.]


Ένα σχετικά απλοϊκό στιχούργημα και με κάποιες ατέλειες, αλλά που σφύζει από
πατριωτικό συναίσθημα.:



Μολών Λαβέ

Στέκομαι σε μια καρέκλα ακουμπάω σ’ ένα σχοινί
κι ώρες τώρα αναρωτιέμαι αν αξίζει η ζωή
η θηλιά που είν’ στο λαιμό μου έχει γίνει πιο στενή
σα ζευγάρι δέκα χρόνια, είμαστε ένα εγώ κι αυτή.

Οι ήρωες πια έχουν πεθάνει, έγιναν πολιτικοί
και θαρρούν πως είναι κάποιοι ή πως έγιναν θεοί
φταίει αυτός ή φταίει ο άλλος, φταίει …(πού να ξέρω εγώ;)
μα η διαφορά είναι μεγάλη του πλούσιου απ’ το φτωχό.

Εννέα χρόνια στα θρανία, βιβλία διάβασα πολλά
έμαθα μια ιστορία, ο επιμένων, λέει, νικά
και αν η νίκη μοιάζει τέλος, το πώς πέφτεις τελικά
είναι η ιστορία που θα κρίνει τον καθένα οριστικά.

Κάποτε πριν κάποια χρόνια οι αρχαίοι συγγενείς
το ανάστημα ορθώσαν... Τι θα κάνουμε εμείς;
Στα στενά στις Θερμοπύλες κάποιοι λίγοι και τρελοί
είπανε στον κόσμο αντίο, με ανυπέρβλητη τιμή.

Στον μέγα άρχοντα του κόσμου, το μεγάλο βασιλιά
έδειξαν τι θα πει ανδρεία και ελεύθερη καρδιά,
όταν ο <ξένος> άρχων είπε τα όπλα να παραδοθούν
κι οι ελεύθεροι οι άνδρες μπροστά του να υποδουλωθούν.

Κι αν αυτός είχε μυριάδες μισθοφόρους για στρατό,
την απάντηση που πήρε, δε θέλω ποτέ μου να ξεχνώ:
και σε φέρνω στο μυαλό μου, Λεωνίδα αρχηγέ,
μπρος στον Ξέρξη να φωνάζεις, θαρραλέα, “Μολών λαβέ”.

Μα αυτό κάτι μου θυμίζει, κάτι το σημερινό
ίσως να σκεφτώ θα πρέπει, πάλι ποιο είναι το σωστό:
όταν κάποιοι μας πιέζουν και ζητούν υποταγή
δεν πεθαίνει να τους δείξω μια ελεύθερη ψυχή!

Kostis Zorbas © 19-10-2011