ΟΙ ΚΑΒΑΦΙΚΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΛΑΜΠΕΤΗ ΣΤΟΝ "ΕΠΕΝΔΥΤΗ" . INVESTIMENTO NELLA POESIA!

ΚΑΒΑΦΗΣ ΔΙΑ …ΦΩΝΗΣ ΕΛΛΗΣ ΛΑΜΠΕΤΗΣ
ELLI LAMBETI, UNA DIVA DEL TEATRO NEOGRECO, RECITA 25 POESIE DI KAVAFIS; IN UN CD-REGALO CON IL GIORNALE-SETTIMANALE "EPENDITIS" (=Investitore).
Από πολύ καιρό θέλω να σχολιάσω, επιδοκιμαστικά, την πρωτοβουλία της εφημερίδας «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ» να μας προσφέρη ηχογραφημένα έργα-αριστουργήματα της νεοελληνικής μας ποίησης. Νομίζω πως έστω και τώρα μπορούμε να συμβουλέψουμε τους διαφημιστές τής πολύμηνης (από τον Ιανουάριο!) καμπάνιας για την σχετική προσφορά, να προσθέσουν άφοβα (στα τηλεοπτικά ¨τρέιλερ¨ τύπου «¨ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΕΡΓΑ ΤΟΥΣ’ κλπ) την φράσι-"σλόγκαν" ότι πρόκειται για μιά «επένδυσι στην ποίησι και τον πολιτισμό».
Προηγήθηκε, όπως ίσως γνωρίζετε, η δημοσίευσι από την εν λόγω «Πολιτική,οικονομική και κοινωνική εφημερίδα της εβδομάδας» των (πραγματικά συλλεκτικών) ‘CD’, όπου μεγάλοι Έλληνες ποιητές διαβάζουν οι ίδιοι έργα τους. Από το τελευταίο, λοιπόν, Σαββατοκύριακο 6-7/06/08, κυκλοφορεί μια νέα σειρά (4 «σι-ντί») για τον Κωνσταντίνο Καβάφη. Στον πρώτο από τους τέσσερις συμπακτοδίσκους περιλαμβάνονται 25 ποιήματα, (μεταξύ των οποίων τα «Ιθάκη», «Η πόλις», «Φωνές», «Το πρώτο σκαλί», «Τρώες», «Επέστρεφε», «Απολείπειν ο θεός Αντώνιον»), όλα διαβασμένα από την υποβλητική φωνή της Έλλης Λαμπέτη!
Πρόκειται για δύο διαφορετικές ηχογραφήσεις (έντεκα ποιήματα το 1975 και δεκατέσσερα το 1981) που μας προσφέρονται μαζί, σε μια πλαστική μεν θήκη, αλλά όχι ακαλαίσθητη συσκευασία, στο εξώφυλλο της οποίας δεσπόζει ένας πίνακας της Μαριάννας Ερμηλίου.
Η ΄ανάγνωσι’ της Λαμπέτη, όπως θα το περιμέναμε: εξαιρετική, γεμάτη ψυχή. Το δε πάθος της δεν προδίδει –γενικά- το κείμενο, πράγμα που πιστοποιεί μια προσωπική σχέσι με το καβαφικό έργο.
Εκεί , όμως, που ‘δίνει τα ρέστα της’ η κορυφαία μας θεατρική ηθοποιός, νομίζω, είναι στο «Μια νύχτα» (Δυστυχώς δεν ξέρω ακόμη να βάζω αρχεία ήχου στο Ιστολόγιο. Αλλά αξίζει να πάτε στον ‘επίσημο δικτυακό τόπο του αρχείου Καβάφη’ http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=16&cat=1
και να κάνετε ιδίοις ωσίν την σύγκρισι με τις ακαδημαϊκές αναγνώσεις Σαββίδη κλπ), στο «Μύρης. Αλεξάνδρεια του 340μ.Χ.» και στο «Απολείπειν ο θεός Αντώνιον». [Και επ’ ευκαιρία της αναφοράς μας στο Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού με την εξαιρετική δουλειά στον διαδικτυακό τόπο τού αρχείου Καβάφη, ελπίζουμε να ενσωματώσουν οι υπεύθυνοι του 'δικτυακού τόπου' όλες αυτές τις νεωστί επανεκδομένες από την ιδιοκτήτρια εταιρία Benstend αναγνώσεις τής Έλλης Λαμπέτη στα εν λόγω καβαφικά ποιήματα. Και για να σταθώ αξιολογικά, νομίζω -πάντα υποκειμενικά- πως προηγούνται «επειγόντως» να προστεθούν τα: «Γκρίζα», «Λάνη Τάφος», «Φωνές», «Τρώες» και –θα ξανααναφερθώ πιο κάτω - το «Μύρης. Αλεξάνδρεια του 340μ.Χ.»]
Βέβαια τα λάθη, ως ανθρώπινα, δεν λείπουν. Παράδειγμα η ανάγνωσι του «Κωνσταντίου» ως «Κωνσταντίνου» στον στίχο 3 τού «Τα Επικίνδυνα» -τό ‘χε το όνομα, φαίνεται! Ειδικά, όμως, στο «Μύρης. Αλεξάνδρεια του 340μ.Χ.» τους παρατονισμούς «Στεκόμουν» και «σκεπτόμουν» ( αντί για Στέκομουν και σκέπτομουν στους στίχους 13 και 14 του καβαφικού κειμένου), λόγω τής συγκλονιστικής λαμπετικής ανάγνωσης – ερμηνείας, δεν μπορούμε παρά να τους συγχωρήσουμε.

Αυτή λοιπόν η φωτεινή εξαίρεσι στο κόσμο των «μουμουέδων», οφείλουμε να το παραδεχθούμε συνοψίζοντας, αποτελεί μια προσφορά με μεγάλη πολιτιστική αξία, μια απ’ τις σημαντικότερες, για εφημερίδα ή έντυπο, τα τελευταία χρόνια.
Να πούμε κι εμείς στο επιτελείο της εφημερίδας που είχε την ιδέα (και την υλοποίησε) ένα μεγάλο ΕΥΓΕ!
[Το πόσο συνειδητοποιημένος είναι άλλωστε ο διευθυντής τής (ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ!!) αυτής εφημερίδας βλ. (στο ιστολόγιό του!)
http://felnikos.blogspot.com/2008/01/04-01-2008.html ]

ΠΟΙΗΜΑ Μ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ "ΕΠΙΤΥΜΒΙΟΝ". 'ΕPITAFIO': UNA POESIA DI M. ANAGNOSTAKIS. “Epitafium”, ein Gedicht von Manolis Anagnostakis

Σε χθεσινό ενδοσχολικό διαγώνισμα επέλεξα ένα ποίημα (από τα δύο που είχα διδάξη) του σεμνού, αλλά και αναγνωρισμένου Μανόλη Αναγνωστάκη (1925- 2005).
Ένας από τους λίγους εξ ευωνύμων νεοέλληνες λογοτέχνες που σέβομαι καί για το ήθος καί για το έργο του (έστω και όχι άνευ επιφυλάξεων). Και πάνε κιόλας τρία χρόνια που (Ιούνιο μήνα) έφυγε.
Αξίζει μιας ιδιαίτερης μνείας μια ωραία δήλωσι είχε που κάνει τότε ο Μίκης Θεοδωράκης: «Έφυγε ο τελευταίος από τους μεγάλους ποιητές που ένωσαν τη ζωή και το έργο τους με τους αγώνες και τα όνειρα του ελληνικού λαού για ένα διαφορετικό μέλλον χωρίς κατα­ναγκασμούς και αλλοτριώσεις, με ήθος, μόρφωση και πολιτισμό.Σ' αυτό το ευγενικό όραμα ο Μανώλης Αναγνωστάκης θυ­σίασε τα καλύτερα χρόνια της ζωής του. Αξιώθηκε όμως να μετουσιώσει τις πληγές του σε μια μοναδική και εξαίσια ποί­ηση που έγινε φάρος και οδηγός για όσους ακολούθησαν και που είχαν μέσα τους την ψυχική ευγένεια και την πνευματική δύναμη για να την εκτιμήσουν».
Το ποίημα "ΕΠΙΤΥΜΒΙΟΝ", γνωστό για το ειρωνικό του στοιχείο, παραμένει μετά από 38 χρόνια ακόμα επίκαιρο. Το υπαινικτικό μήνυμά του αναπόδραστα έχει πολλούς αποδέκτες. Οι Λαυρέντηδες εξακολουθούν να ευημερούν κι η υποκρισία θα συνεχίση στον κόσμο μας να βασιλεύει …


Επιτύμβιον

Πέθανες - κι έγινες και συ: ο καλός.

Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Τριάντα έξι στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,
εφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που προσέφερες.

Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το 'ξερα τι κάθαρμα ήσουν,
τι κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα.
Κοιμού εν ειρήνη δε θα 'ρθω την ησυχία σου να ταράξω.
(Εγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω
πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο).
Κοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,
ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.

Δε θα 'σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.


M. AΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ, (Ο Στόχος), 1970
.................................................................................
Η κυριότερη επιφύλαξί μου (έχω ήδη εκφρασθή επιφυλακτικά για το υπερτιμημένο ποίημά του για το σκάκι σε σχόλιό μου: https://www.blogger.com/comment.g?blogID=2986052557616541388&postID=2135171130414514403 ) για τον ποιητή Μ. Αναγνωστάκη, έχει να κάνει με το στοιχείο της πρωτοτυπίας. Πόσο βαραίνει πάνω του λ.χ. ο Καβάφης; Δεν είναι, βέβαια, κι ο μόνος ποιητής στην σκιά ενός μεγάλου. Πάντως ήταν πολύ ικανός και αποτελεσματικότατος στην αξιοποίησι της αναγνωστικής του εμπειρίας κι επιπλέον έχοντας αναμφισβήτητα υψηλού επιπέδου αφομοιωτική ικανότητα. Επ’ αυτού ΟΥΔΕΙΣ ΨΟΓΟΣ! Και φυσικά η μίμησι είναι και μία από τις συνιστώσες τής καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Εν προκειμένω, μοιράζομαι μαζί σας –δεν ήθελα να ταλαιπωρήσω τους μαθητές μου με μια επιπλέον παρατήρησι παράλληλου κειμένου- την αίσθησι της ομοιότητας στο στοιχείο τής ειρωνείας και την ποιητική περιγραφή τού απατηλού φαίνεσθαι που συναντάμε στο γνωστό καβαφικό ποίημα "Ηγεμών εκ Δυτικής Λυβίης":

Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης

Άρεσε γενικώς στην Aλεξάνδρεια,
τες δέκα μέρες που διέμεινεν αυτού,
ο ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης
Aριστομένης, υιός του Μενελάου.
Ως τ’ όνομά του, κ’ η περιβολή, κοσμίως, ελληνική.
Δέχονταν ευχαρίστως τες τιμές, αλλά
δεν τες επιζητούσεν· ήταν μετριόφρων.
Aγόραζε βιβλία ελληνικά,
ιδίως ιστορικά και φιλοσοφικά.
Προ πάντων δε άνθρωπος λιγομίλητος.
Θάταν βαθύς στες σκέψεις, διεδίδετο,
κ’ οι τέτοιοι τόχουν φυσικό να μη μιλούν πολλά

Μήτε βαθύς στες σκέψεις ήταν, μήτε τίποτε.
Ένας τυχαίος, αστείος άνθρωπος.
Πήρε όνομα ελληνικό, ντύθηκε σαν τους Έλληνας,
έμαθ’ επάνω, κάτω σαν τους Έλληνας να φέρεται·
κ’ έτρεμεν η ψυχή του μη τυχόν
χαλάσει την καλούτσικην εντύπωσι
μιλώντας με βαρβαρισμούς δεινούς τα ελληνικά,
κ’ οι Aλεξανδρινοί τον πάρουν στο ψιλό,
ως είναι το συνήθειο τους, οι απαίσιοι.

Γι’ αυτό και περιορίζονταν σε λίγες λέξεις,
προσέχοντας με δέος τες κλίσεις και την προφορά·
κ’ έπληττεν ουκ ολίγον έχοντας
κουβέντες στοιβαγμένες μέσα του.

Και να μην το ξεχάσω: σημαντικότερο από το όποιο φιλολογικό μου εύρημα περί το ποίημα ή τις υποτιθέμενες πηγές τής έμπνευσής του (δεν μιλάμε και για τις αυθαίρετες ή πρόχειρες ψευτοερμηνείες σχετικά με τους …υποψήφιους αποδέκτες πρβλ σχόλιο στον τίτλο :http://dapnipako.blogspot.com/2008/04/blog-post_11.html ) είναι βέβαια η ανάγνωσι του ποιήματος από τον ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ! Μπορείτε λοιπόν (κι ΑΞΙΖΕΙ) να πάτε να το ακούσετε στην ιστοσελίδα τού «Σπουδαστήριου του Νέου Ελληνισμού»: http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=218&author_id=1

ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ ΣΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΑΒΑΦΗ, ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΕΛΛΗΝΑ

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ: ΕΝΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ CONSTANTINO CAVAFIS, UN UOMO LIBERO ED UN GRECO UNIVERSALE
Για το ότι το κρατικό κατεστημένο και οι εκάστοτε νεροκουβαλητές διανοούμενοι και οι πανεπιστημιακοί ειδικοί του, αφού αρχικά δεν κατόρθωσαν να περιθωριοποιήσουν προσωπικότητες της Λογοτεχνίας όπως τον Καρυωτάκη, τον Παπαδιαμάντη, τον Εγγονόπουλο και εν προκειμένω τον Καβάφη, προσπάθησαν στην συνέχεια και προσπαθούν συστηματικά να οικειοποιηθούν την πνευματική τους δημιουργία παραμορφώνοντας κατά το δοκούν τα πιστεύω τους, δέν θα αρθρογραφήσω τώρα.
Περιορίζομαι σε δύο παραδείγματα από το καβαφικό έργο που,
νομίζω, απαντάνε προλογικά, (Si dis placet ή καλύτερα Dio volendo) στην προκρούστια τακτική τών στρατευμένων ανθρώπων τού συστήματος που από καιρού εις καιρόν πετάνε τις δογματικές αρλούμπες τύπου: «Ο Καβάφης που δεν ξέρει …ελληνικά», «Ο Καβάφης ο άθεος», «Ο Καβάφης ο κοσμοπολίτης», «Ο Καβάφης ο ανθέλληνας», κττ .
Δικαίωμα, λ.χ. του κάθε Θ. Τριαρίδη (και των ομοίων του) είναι να δογματίζει πως ο μέγας Καβάφης είναι «ο πιο αντεθνικός ελληνόγλωσσος ποιητής από τότε που δουλεύει η στραγγάλη (sic) τής συνειδητά «εθνικής ποίησης», και ξανά (για να το εμπεδώσουμε): «ο Καβάφης επιμένει μέχρι το τέλος σε τούτη την (: αντιθρησκευτική, αντεθνική, αντεπαναστατική, αντιδιορθωτική) ματαιότητα των ανθρώπων»*!
Ο καθένας μας έχει δικαίωμα στην μπουρδολογία καθώς και στην απελπισμένη προσπάθεια να επιβεβαιώση την κοσμοθεωρία του, να χωρέση το σύμπαν στις παρωπίδες του.
Είναι όμως εξόχως εκνευριστικό να χρησιμοποιείται ένα πνευματικό έργο -και μάλιστα μνημειώδες- για να ξυλεύεται ο "πάσα ένας" επαγγελματίας στρατευμένος «ελευθερόφρων» διανοούμενος. Δυστυχώς όμως αυτή είναι η μοίρα των ανθρωπίνων…
* Θανάσης Τριαρίδης, Τα χέρια των ν’ αγγίζουν επάνω απ’ τα μαντήλια.Για τα ποιήματα του Καβάφη, 2004, 2005, 2008

O Καβάφης γράφει στην εφημ. «Εθνική» (ώχ!) την 30 Μαρτίου 1891:
Tα Eλγίνεια Mάρμαρα
Σπουδαίον περιοδικόν της Aγγλίας, O 19ος Aιών, εδημοσίευσε την 1ην Mαρτίου άρθρον επιγραφόμενον «O Aστεϊσμός περί των Eλγινείων μαρμάρων». Oι φιλόμουσοι και φιλάρχαιοι αναγνώσται θα ενθυμώνται το κίνημα όπερ εγένετο τελευταίως εν Aγγλία ίνα αποδοθώσιν εις την Eλλάδα αι αρχαιότητες ας προ 80 ετών ο λόρδος Έλγιν, πρέσβυς της Aγγλίας παρά τη Y. Πύλη, ήρπασεν ―ίνα τας προφυλάξη δήθεν― εκ της Aκροπόλεως. O λόγιος κ. Φρειδερίκος Xάρισσον θερμώς υπεστήριξε το κίνημα, έγραψε δε εν τω 19ω Aιώνι, το περίφημόν του άρθρον «Aπόδοτε τα Eλγίνεια Mάρμαρα». Tην απάντησιν εις το άρθρον αυτό γράφει ο Διευθυντής του περιοδικού, ισχυριζόμενος ότι ο κ. Xάρισσον πραγματευθείς περί της επιστροφής των Eλγινείων μαρμάρων ηστεΐζετο απλώς, και κατέγινε περί το δοκιμάσαι την διορατικότητα του πνεύματος των συμπολιτών του ― εάν τάχα θα ήναι αρκετά έξυπνοι να εννοήσουν την ειρωνείαν του. Άλλως ηθέλησεν επίσης να περιπαίξη την συνήθειαν διαφόρων συγχρόνων ρητόρων οίτινες επινοούσι θέματα της ευφραδείας των, ζητούσι να αποδείξωσι παραδοξολογίας και χιμαίρας. Oύτω κρίνει ο κ. Tζαίημς Nώουλς, διευθυντής του περιοδικού O 19ος Aιών. Mοι φαίνεται όμως ότι ο παραδοξολογών είναι μάλλον αυτός ή ο κ. Xάρισσον. Tο άρθρον του ουδέ λογικόν είναι, ουδέ γενναίον. Eίναι τόσον ξηρόν κατά το ύφος, έχει τοιαύτην πληθώραν πτωχής, ή μάλλον, ανόστου ειρωνείας, ώστε πιστεύω ότι μόνον οι Έλληνες, τους οποίους αφορά αμέσως το ζήτημα, θα έχωσι την υπομονήν να το αναγνώσωσιν ίνα σωθώσιν αι αμαρτίαι των. Eν τη εξάψει του ο κ. Nώουλς τι δεν λέγει! Eκθειάζει του Έλγιν την αρπαγήν. Mυκτηρίζει τον Bύρωνα. Σχετίζει την ευτελή υπεξαίρεσιν των μαρμάρων, προς τα ένδοξα τρόπαια του Nέλσωνος. Φρονεί ότι εάν επιστραφώσιν αι αρχαιότητες αύται, πρέπει ν’ αποδοθώσιν επίσης η Γιβραλτάρη, η Mελίτη, η Kύπρος, η Iνδική ― λησμονών ότι η κατοχή των χωρών εκείνων λογίζεται αναγκαία εις το Aγγλικόν εμπόριον ως και εις την ασφάλειαν ή ύπαρξιν του Aγγλικού κράτους, ενώ τα Eλγίνεια μάρμαρα εις ουδέν χρησιμεύουσιν άλλο ή εις τον ωραϊσμόν και πλουτισμόν του και άνευ αυτών ωραιοτάτου και πλουσιωτάτου Bρεττανικού Mουσείου. Ψέγει του κ. Xάρισσον την ορθοτάτην παρατήρησιν, ότι το κλίμα του Λονδίνου φθείρει τας γλυφάς των μαρμάρων και εκφράζει τον φόβον μη εάν μετακομισθώσιν εις Aθήνας καταστραφώσιν εν ενδεχομένη αναφλέξει του Aνατολικού ζητήματος ― λησμονών ότι ο φρόνιμος άνθρωπος οφείλει να διορθώνη το ενεστός κακόν πριν φροντίση περί του μέλλοντος. Δεν φαίνεται να δίδη πολλήν σπουδαιότητα εις τα δικαιώματα άτινα έχει επί των μαρμάρων «ο αναμεμιγμένος μικρός πληθυσμός όστις σήμερον κατοικεί επί των ερειπίων της αρχαίας Eλλάδος» και υποθέτω ευρίσκει τα δικαιώματα του λόρδου Έλγιν και εαυτού μεγαλείτερα. Παρατηρεί ότι, αν ηκολουθείτο η συμβουλή του κ. Xάρισσον και απεδίδοντο αι περί ου ο λόγος αρχαιότητες εις την Eλλάδα, τίς οίδεν εάν καμμία εκ των ολιγοβίων κυβερνήσεών της δεν θα τας επώλει αντί εκατομμυρίου λ. στ. εις την Γερμανίαν, ή αντί δύο εις την Aμερικήν, ή χειρότερα, εάν δεν θα τας επώλει λιανικώς, εις ένα έκαστον ολίγας. Tαύτα είναι ύβρις αδικαιολόγητος και εμφαίνουσα πολλήν ελαφρότητα εις την οποίαν η αρμόζουσα απάντησις θα ήτο ― Eίμεθα Kύριοι να διαθέσωμεν ως θέλομεν τα ημέτερα. Aλλ’ ας διαφωτισθή η άγνοια του ανδρός και ας μάθη ότι μέχρι τούδε αι ελληνικαί κυβερνήσεις, ολιγόβιοι ή μακρόβιοι, επεδείξαντο πολλήν ευλάβειαν και φροντίδα προς τα αρχαία μνημεία, ότι διάφορα μουσεία συνεστάθησαν εν Eλλάδι, ων η διοίκησις είναι αξιόλογος και ότι εν Aθήναις τα Eλγίνεια μάρμαρα θα τύχωσι της αυτής πιστής διαφυλάξεως και περιποιήσεως οίας και εν Aγγλία. Eίναι δε νόστιμος ο κ. Nώουλς όταν μας αφίνει να ίδωμεν και την χρηματικήν άποψιν της υποθέσεως. Eις έν μέρος του άρθρου του λέγει, ότι η σημερινή αξία των μαρμάρων υπολογίζεται εις εκατομμύρια, και εις άλλο πάλιν μέρος ομολογεί, ότι διά να τα αποκτήση ο λόρδος Έλγιν εξώδευσε 14.000 λ. Tι καλή δουλειά! Δεν αναγράφω περισσοτέρας εκ των παρατηρήσεων του κ. Nώουλς. Eίναι της αυτής ποιότητος και αι επίλοιποι. Eξ άλλου δεν νομίζω πρέπον να τον θεωρήση τις υπεύθυνον δι’ όλα όσα γράφει. O ανήρ εις άλλας περιστάσεις απέδειξεν ότι δεν αμοιρεί παιδείας, ορθής κρίσεως, και άλλων φιλολογικών προσόντων. Όθεν τείνω να πιστεύσω ότι πρέπει να αποδοθή το άτακτον της συνθέσεως και των κρίσεών του περί των Eλγινείων μαρμάρων εις την πνευματικήν σύγχυσιν ην τω επήνεγκεν η σκέψις ότι αι πολύτιμοι αύται αρχαιότητες ―οι περικαλλείς αδάμαντες της Aττικής― ηδύναντο να ξεφύγουν από το Bλούμσβουρύ του. Tο ’μισολέγει ο ίδιος μετά βουκολικής απλότητος εν μια περιόδω του άρθρου του ― Tι ιδέα (δεν ενθυμούμαι αν ήναι ακριβώς αυταί αι λέξεις του) ενώ έχωμεν τας ωραίας αυτάς αρχαιότητας εδώ και ειμπορεί ο λαός μας να πηγαίνη να τας θαυμάζη όποτε θέλει, τι ιδέα να τας στείλωμεν εις την άλλην άκρην της Eυρώπης!
Κ.Π. Καβάφης, Τα πεζά (1882;-1931), Φιλολογική επιμέλεια Mιχάλης Πιερής, Ίκαρος Εκδοτική Εταιρία, 2003
[Μην απορείτε, δεν είναι μεμονωμένη περίπτωσι κατά την οποία παρεμβαίνει ο Καβάφης για εθνικό ζήτημα. (Και το ποίημα Πάρθεν http://neospalamedes.blogspot.com/2008/05/blog-post_29.html εθνική παρέμβασι άλλωστε είναι –όπως μπορεί να δείξουμε σε μελλοντικό μας κείμενο- του Οικουμενικού αυτού Έλληνα!) Ειδικά για τα κλεμμένα τού Έλγιν Μάρμαρα του Παρθενώνα μας (που υπουργίσκοι των νεοελληνικών κυβερνήσεων των εσχάτων καιρών μας ανεκάλυψαν ως θέμα για διεκδίκησι –πιάτο γαρνιρισμένο με επικοινωνιακή πολυχρωμία, αλλά με την αναγνωρίσιμη γεύσι ηττοπάθειας) ο Καβάφης επανήλθε δριμύτερος με άρθρο του, στην ίδια εφημερίδα των Αθηνών, ένα μήνα αργότερα. Πάντα τότε, το 1891.
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Κι ένα ποίημα, ύμνο στην αξιοπρέπεια του ελευθέρου ανθρώπου, στην μοναδικότητα του προσώπου που ανθίσταται στην εξαχρείωσι της όποιας μαζικοποίησης, ένα από τα κρυμμένα καβαφικά ποιήματα, που τό ‘χω αντί για θυρεό στο στήθος μου:

ΠΡΟΣΘΕΣΙΣ

Aν ευτυχής ή δυστυχής είμαι δεν εξετάζω.
Πλην ένα πράγμα με χαράν στον νού μου πάντα βάζω
—που στην μεγάλη πρόσθεσι (την πρόσθεσί των που μισώ)

που έχει τόσους αριθμούς, δεν είμ’ εγώ εκεί
απ’ τες πολλές μονάδες μια. Μες στ’ ολικό ποσό
δεν αριθμήθηκα. Κι αυτή η χαρά μ’ αρκεί.

Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ
Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993

ΠΟΙΗΜΑ Γ.Θ. ΒΑΦΟΠΟΥΛΟΥ @@@ BILANCIA: POESIA di G. VAFOPOYLOS

Η ΖΥΓΑΡΙΑ

Στη μια πλάστιγγα βάλε τον ήλιο,
βάλε τη θάλασσα, βάλε το τραγούδι.
Στοίβαξε όλα τα νησιά του Αιγαίου,
με τα κοχύλια των ευτυχισμένων ποιητών.
Τι άλλο μένει; Ο έρωτας. Βάλε, λοιπόν,
στην κορφή, πάνω απ’ όλα, και τον έρωτα.

Όμως η πυραμίδα τούτη της χαράς
κατακόρυφα θα μπορούσε να υψωθεί,
αν στην άλλη πλάστιγγα ακουμπούσαν
ένα μικρό αντικείμενο νοσοκομείου.

Γ. Θ. ΒΑΦΟΠΟΥΛΟΣ
(«Η Μεγάλη Νύκτα και το Παράθυρο»)


......................................................................
{ BILANCIA / Oppure ‘Il Peso del Dolore’
(La traduzione …prossimamente) . ‘ sDv

Το λέω:
Προτίμησα την παλιά μου αυτή αναγνωστική εμπειρία. Ενός αγαπημένου (!?) ποιήματος που μιλάει και για το ειδικό βάρος του πόνου. Να την αφιερώσω σε μια γυναίκα, μια άρρωστη μάνα – σε όλες τις μάνες…
Δεν ήθελα να αναδημοσιεύσω, από την ίδια συλλογή του 1959, το ποίημα (ΧΩΡΙΣ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΟΥ- συγγνώμη, μακαριστέ, εκ Θεσσαλονίκης, βραβευμένε αδελφέ !) υπο τον τίτλο ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ, όπου, μέσα στην νύκτα, διακρίνεται μια γυναίκα. Μια μάνα που:
(…)
«απ’ των δικών της την απόγνωση κρέμεται, δίχως
να μπορεί τη βοήθειά τους ν’ αδράξει.»
Πώς να κοιτάξη κανείς απαθής σ’ ένα άλλο παράθυρο, όπου:
«μιας μάνας στέκεται το φάντασμα» προσμένοντας – μάταια; - εκεί γυρισμούς και ειδήσεις;
Α. Σ.}


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Π.χ. : http://www.thessalonikicity.gr/politistika/vafopoyleio/vafopouloi.htm
ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ (+ Το Αρχείο του + παραπομπή σε συστηματική Βιβλιογραφία + φωτογραφίες) : http://www.thessalonikicity.gr/politistika/vafopoyleio/vafopoyleio_archeio.htm