“Ζάκυνθος”: Ένα Καλβοειδές στιχούργημα του Σελλενίδη. “Zante”: un poemetto di Sellenidis. realizzato con la tecnica di Calvos . “Zakynthos”: A kalvian -like poem by Sellenides (dedicated)

 

ΣΣ Η μίμησι στο στιχούργημα καταφάνερη, όπως και η αναφορικότητα για τους στοιχειωδώς γνώστες του Κάλβου. (Βλ. το Ο Φιλόπατρις)

 Ευχαριστώ την ξαδέλφη για την έμπνευσι (και τις φωτογραφίες της). Το Post περίμενε υπομονετικά τα ...γενέθλιά της. So Happy Birthday, dear cousin!

 

ΖΑΚΥΝΘΟΣ

Στην ξαδέλφη μου Stephanie Skiadopoulos

Ώ Μακαρία νήσος!

Μ’ εσένα σαν Μούσα του

Ο βάρδος του Γένους μας,

Ο φιλόπατρις Κάλβος,

Άρχεται ψάλλων.

...

“Το κύμα το ζακύνθιον

εφίλησε το σώμα·

πρώτοι κι οι ιόνιοι Ζέφυροι

εχάιδευσαν το στήθος

της Αφροδίτης...”

...

Κι ο προσφιλής σου γόνος

προσφωνεί σ’ ασπαζόμενος:

“Ώ φιλτάτη πατρίς μου,

γλυκύς μόνον ο θάνατος

εις την πατρίδα.”

ΑΛΕΞ. ΣΕΛΛΕΝΙΔΗΣ (Χαλκίδα, 15.07.25)

 

Ο Κάλβος για την καταστροφή των Ψαρών (21-22 Ιουνίου 1824). 199 Anni dalla distruzuione di Psara (21 Giugno 1824); con un brano dalle Odi di Andrea Calvos)

 

 (…Massacro di migliaia di greci nel giugno 1824 da parte delle truppe turco-egiziane…) 

199 χρόνια απο την καταστροφή των Ψαρών. Η συλλογική μνήμη φθίνει... Οι ταγοί (και στα δύο ελεύθερα ελληνικά κράτη) σε ίδια και χειρότερη κατάστασι ετεροπροσδιοριζόμενης -αν όχι ξενοκρατούμενης-- νοοτροπίας με τους περισσότερους πολιτικούς του Αγώνα... Οι εθνικές αξίες κατασυκοφαντημένες πήγαν στα αζήτητα.

 Μαζί τους και η πατριωτική φωνή των ποιητών. Και (κατ' εξοχήν στα αζήτητα της νεοελληνικής "παιδείας") οι  φλογεροί στίχοι του Κάλβου... 

ΕΙΣ ΨΑΡΑ

(...)

 

Μία βοὴ σηκώνεται,

μία μόνη ἐπιθυμία,

καὶ ὡσὰν ἀκτίνα οὐράνιος,

ὡς φλόγα εἰς δάση εὐάνεμα

καίει τὰς καρδίας.

 

«Ὑπὲρ γονέων καὶ τέκνων,

»ὑπὲρ τῶν γυναικῶν,

»ὑπὲρ πατρίδος πρόκειται

»καὶ πάσης της Ἑλλάδος

»ὅσιος ἀγῶνας.

 

»Θαλπτήριον τῆς ἡμέρας

»φῶς, διὰ πάντοτε χαῖρε·

»καὶ σεῖς ὁποὺ εὐφραίνετε

»μὲ φωνὴν ἠδυόνειρον

»τῆς γῆς τὰ τέκνα,

 

»Χαίρετ᾿ ἐλπίδες. - Ἦλθε

»τῆς Ἄγαρ τὸ ὑπερήφανον

»σπέρμα· ἐπάνω εἰς τὰς ὄχθας

»τῶν Ψαρῶν, ἀλαλάζον

»σφόδρα, κατέβη.

 

»Ὦ πατρίς, τὴν ἑκούσιον

»δέξου θυσίαν»... -Αστράπτει.-

Σεισμὸς πολέμου ἀκούεται.

Ὑπὸ τύμβον ὑψήνορα

ἥρωες κοιμῶνται.

 

Ἐπὶ τὸ μέγα ἐρείπιον

ἡ Ἐλευθερία ὁλόρθη

προσφέρει δύο στεφάνους·

ἕν᾿ ἀπὸ γήινα φύλλα,

κ᾿ ἄλλον ἀπ᾿ ἄστρα. 

 

Ανδρέας Κάλβος, Λυρικά, Ωδή "ΕΙΣ ΨΑΡΑ", στροφές 19 – 24, στ. 91-120 - κριτ. έκδ. Filippo Maria Pontani, Ίκαρος, Αθήνα 1988

 

Η ωδή του Ανδρέα Κάλβου «Aι Ευχαί» (1826). : Le maledizioni”; una lirica di Andreas Kalvos (1792-1869), grande poeta e patriota nazionale.

Και εάν μη ίδω 

προ της Ελλάδος του ιερού, 

χορώ συμπεπλεγμένας, 

Ελευθερίαν και Μούσας, 

θάνατον θέλω. 

Ανδρέας Κάλβος (1819) 

Σε πρόσφατη ανάρτησι του ιστολογίου μας είχαμε την ευχάριστη ευκαιρία να συμπεριλάβουμε στην επιλεκτική αποδελτίωσί μας μιας ομιλίας του οικονομολόγου και πολιτευτή, Δημήτρη Καζάκη, και μερικούς στίχους από την ωδή του Κάλβου «Αι Ευχαί» που εύστοχα είχε χρησιμοποιήσει ο ομιλητής.
Πρόκειται για την υπ’ αριθ. 6 ωδή της συλλογής του 1826 με τον τίτλο «Λυρικά» που και αυτή όπως εξ άλλου και το σύνολο των 21 ωδών του Ζακυνθίου ποιητού, ξεχειλίζει από ένθερμη φιλοπατρία.
Σήμερα ίσως είναι κατάλληλη στιγμή να αναρτήσουμε ολόκληρη αυτήν την ποιητική σύνθεσι-ωδή του μεγάλου μας ποιητή, του παραγνωρισμένου σε ποιητικό μεγαλείο εθνικού μας ποιητή (τον οποίο οφείλουμε οι νεώτεροι Έλληνες να τιμούμε εξ ίσου με τους άλλους δύο της Πατριωτικής Τριάδος, Διονύσιο Σολωμό και Κωστή Παλαμά, ως πραγματικά ΕΘΝΙΚΟ), του Ανδρέα Κάλβου!

Ωδή Έκτη.  

Aι Ευχαί

α΄

Tης θαλάσσης καλήτερα  
φουσκωμένα τα κύματα
να πνίξουν την πατρίδα μου
ωσάν απελπισμένην,
                έρημον βάρκαν.     5
                    β΄.
    'Σ την στεριάν, 'σ τα νησία
καλήτερα μίαν φλόγα
να ιδώ παντού χυμένην,
τρώγουσαν πόλεις, δάση,
                λαούς και ελπίδας.     10
                   γ΄.
    Kαλήτερα, καλήτερα
διασκορπισμένοι οι Έλληνες
να τρέχωσι τον κόσμον,
με εξαπλωμένην χείρα
                ψωμοζητούντες·     15
                   δ΄.
    Παρά προστάτας νά ‘χωμεν.
Mέ ποτέ δεν εθάμβωσαν
πλούτη ή μεγάλα ονόματα,
μέ ποτέ δεν εθάμβωσαν
                σκήπτρων ακτίνες.     20
                   ε΄.
    Άν οπόταν πεθαίνη
πονηρός βασιλεύς
έσβυν' η νύκτα έν' άστρον,
ήθελον μείνει ολίγα
                ουράνια φώτα.     25
                   ς΄.
    Tο χέρι οπού προσφέρετε
ως προστασίας σημείον
εις ξένον έθνος, έπνιξε
και πνίγει τους λαούς σας,
                πάλαι, και ακόμα.     30
                   ζ΄.
    Πόσοι πατέρες δίδουσιν,
όχι ψωμί, φιλήματα
'ς τα πεινασμένα τέκνα τους,
ενώ λάμπουν 'ς τα χείλη σας
                χρυσά ποτήρια!     35
                   η΄.
    Όταν υπό τα σκήπτρα σας
νέους λαούς καλείτε,
νέους ιδρώτας θέλετε
εσείς δια να πληρώσητε
                πλουσιοπαρόχως,     40
                   θ΄.
    Tα ξίφη οπού φυλάγουσι
τα τρέμοντα βασίλειά σας,
τα ξίφη οπού τρομάζουσι
την αρετήν, και σφάζουσι
                τους λειτουργούς της.     45
                   ι΄.
    Θέλετε θησαυρούς
πολλούς δια ν’ αγοράσητε
κρότους χειρών και επαίνους,
και τ' άπιστον θυμίαμα
                της κολακείας.     50
                   ια΄.
    Hμείς δια τον σταυρόν
ανδρείως υπερμαχόμεθα
και σείς εβοηθήσατε
κρυφά τους πολεμούντας
                σταυρόν και αλήθειαν.     55
                   ιβ΄.
    Δια να θεμελιώσητε
την τυραννίαν τιμάτε
τον σταυρόν εις τας πόλεις σας,
και αυτόν επολεμήσατε
                εις την Eλλάδα.     60
                   ιγ΄.
    Kαι τώρα εις προστασίαν μας
τα χέρια σας απλώνετε!
τραβήξετέ τα οπίσω·
βλέπει ο θεός και αστράπτει
                δια τους πανούργους.     65
                   ιδ΄.
    Όταν το δένδρον νέον
εβασάνιζον οι άνεμοι,
τότε βοήθειαν ήθελεν,
ενδυναμώθη τώρα
                φθάνει η ισχύς του.     70
                   ιε΄.
    Tο ξίφος σφίγξατ' Έλληνες ―
τα ομμάτιά σας σηκώσατε ―
ιδού ― εις τους ουρανούς
προστάτης ο Θεός
                μόνος σάς είναι.     75
                   ις΄.
    Kαι άν ο Θεός και τ' άρματα
μας λείψωσι, καλήτερα
πάλιν να χρεμετήσωσι
'ς τον Kυθερώνα Tούρκων
                άγριαι φοράδες.     80
                   ιζ΄.
    Παρά.... Αι, όσον είναι
τυφλή και σκληροτέρα
η τυραννίς, τοσούτον
ταχυτέρως ανοίγονται
                σωτήριοι θύραι.     85
                   ιη΄.
    Δέν με θαμβώνει πάθος
κανένα· εγώ την λύραν
κτυπάω, και ολόρθος στέκομαι
σιμά εις του μνήματός μου
                τ' ανοικτόν στόμα.     90

      Ανδρέας Κάλβος, Λυρικά (1826)



Αι ευχαί - Μίκης Θεοδωράκης

Από την Ομιλία του Καζάκη στην Καλλιθέα. Η πατρίδα, ο Κάλβος , η ενότητα του λαού, η καταγγελία του χρέους, το ΕΠΑΜ και το πρόγραμμά του, το εθνικό νόμισμα, οι καταθέσεις, ο χρυσός και το κρίσιμο 2014

Το μέλος του Συλλόγου μας, Γιώργος Μητροπέτρος , μας έστειλε την σχετική ενημέρωσι με την λίαν ενδιαφέρουσα (και επιτυχή) προχθεσινή ομιλία του Δημήτρη Καζάκη στην Αθήνα. Ευχαριστώντας τον, αναρτούμε το πλήρες βίντεο και επιχειρούμε μια πρόχειρη (και βέβαια αποσπασματική) αποδελτίωσι.

Δ. Καζάκης: Πώς θα περάσουμε σε εθνικό νόμισμα (Καλλιθέα, 22 Ιανουαρίου 2014)
Αποσπάσματα από την (δίωρη!) Ομιλία :

(…)
"Μου δίνεται η εντύπωσι ότι ο ελληνικός λαός ζή έναν ιδιαίτερο διχασμό. Ο διχασμός ο σημερινός δεν είναι σαν τον Εθνικό Διχασμό ή σαν τον Εμφύλιο …είναι εσωτερικός διχασμός του Έλληνα. Είναι ο διχασμός ανάμεσα στην πραγματική ζωή του, δηλ αυτό που βιώνει καθημερινά, (ξημερώνει, βραδιάζει), και αυτό που πραγματικά βιώνει ή προσπαθεί να βιώσει στον εικονικό κόσμο που λέγεται ΜΜΕ και διαδίκτυο.

(…)
Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι στην κοιλιά ενός θηρίου και έχει τεθή σε διαδικασία πέψης και όπου να ‘ναι το θηρίο θα μας αφοδεύσει. Ορισμένοι αυτό το θεωρούν λύσι: έτσι θα βγούμε από το θηρίο. Ναι, αλλά για φαντάσου την …κατάστασί σου!
(…)
Θέλουν να μας πείσουν ότι δεν έχουμε δικαιώματα. Και πολύ περισσότερο ότι δεν μας αξίζει αυτό ο τόπος. Άρα σωστά δεν τον υπερασπιζόμαστε. Γιατί αν μας άξιζε αυτός ο τόπος, σαν πατρίδα δηλαδή, θα έπρεπε να ξεσηκωθούμε, να τον υπερασπισθούμε με κάθε μέσον, με κάθε τρόπο, με κάθε προσπάθεια...
(...)
Εμείς πρέπει να μάθουμε σήμερα ότι ο αγράμματος είναι η φυσική κατάστασι του ανθρώπου ή η φυσική κατάστασι ενός λαού. Ποια είναι η φυσική κατάληξι ενός λαού; Να …αρνείται την πατρίδα του, να αρνείται τον τόπο του!! Γιατί; Γιατί πώς αλλιώς θα οικειοποιηθή την παγκόσμια αγορά εργασίας που τον περιμένει με ανοικτές αγκάλες; Να γίνει νομάς (…) Οι νομάδες του πλούτου και οι νομάδες της φτώχειας. Αυτό είναι το όνειρό τους και φυσικά ο εφιάλτης για όλους τους υπόλοιπους.
 (...)
Θα μου επιτρέψετε να σας πώ, οτι ετούτος εδώ ο αγράμματος λαός, που βρέθηκε πολλές φορές αγράμματος στην ιστορία του, (με την έννοια ότι πρέπει δηλαδή να χει κι αυτός δικαιώματα υπερασπιζόμενος την πατρίδα του, την ζωή του, την οικογένειά του, την παρουσία του στην ιστορία), πάντα όμως είχε δυνάμεις εσωτερικές, που του υποδείκνυαν τι πρέπει ν κάνει. Με την έννοια της εσωτερικής δύναμης της συνείδησής του.
Μία από αυτές τις συνειδήσεις ήταν ο Αντρέας ο Κάλβος, ο οποίος έλεγε σε μια από τις ωδές του:

«Της θαλάσσης καλήτερα 

φουσκωμένα τα κύματα 

να πνίξουν την πατρίδα μου 

ωσάν απελπισμένην, 

έρημον βάρκαν. 

 Καλήτερα, καλήτερα 

διασκορπισμένοι οι Ελληνες

να τρέχωσι τον κόσμον, 

με εξαπλωμένην χείρα 

ψωμοζητούντες• 

 παρά προστάτας νά 'χωμεν

...» 

Και την εποχή που τά ‘γραφε ο Κάλβος κάτι ξέρανε (οι Έλληνες) από Οικουμενισμό και Παγκοσμιοποίησι. (…) Τι πάθαμε και το ξεχάσαμε; Λοβοτομή μας κάνανε; Ό,τι πάθαμε μόνοι μας το πάθαμε!
(…)
Εξασφαλίζεις δικαιώματα αγοράζοντάς τα. Εκείνος όμως που δεν έχει; (ΣΗΜ. Εννοεί: χρήματα). Τι είναι εκείνο που του εξασφαλίζει; (Ενν.: δικαιώματα):
Η δυνατότητά του να αποκαλεί έναν τόπο πατρίδα! Και να λέει: ΕΓΩ οφείλω να τον διαφεντεύω αυτόν τον τόπο! Και εδώ να βρώ το δίκιο μου, αφ’ ενός, και αφ’ ετέρου την ευημερία μου σαν λαός στην ιστορική μου συνέχεια!
(…)
Το ΕΠΑΜ ήταν το πρώτο πολιτικό κίνημα στην Ελλάδα, που έθεσε καθαρά και ξάστερα το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα: πρόβλημα ΚΑΤΟΧΗΣ της χώρας, είναι πρόβλημα κατοχής υπο καθεστώς αποικιοκρατίας και δουλοπαροικίας του χρέους! Όροι νομικο-πολιτικοί οι οποίοι έχουν συγκεκριμένο περιεχόμενο. Δεν είναι φράσεις που λένε κάποιοι, αλλά έννοιες που μας λένε συγκεκριμένα πράγματα…. Η δουλοπαροικία του χρέους! Και τι σημαίνει δουλοπαροικία του χρέους; Όταν δεν ελέγχεις τον εαυτό σου, το προϊόν της δουλειάς σου, την ιδια την δουλειά σου και δεν μπορείς να ελέγξης το προϊόν της δουλειάς σου και ιδιαίτερα τον ίδιο το λαό. Η Ελλάδα είναι το 1ο κράτος που τέθηκε ΕΠΙΣΗΜΩΣ με δανειακή σύμβασι υπο καθεστώς δουλοπαροικίας του χρέους μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι το καινούργιο, το νομικό προηγούμενο… Οι έννοιες της συναντώνται στο Νομικό Δίκαιο…
(…)
Το ΕΠΑΜ εξ αρχής έθεσε ως στόχο την ΕΝΟΤΗΤΑ ούτε της Δεξιάς ούτε της Αριστεράς, αλλά όλου του Λαού. Όταν καίγεται η Πολυκατοικία στην οποία βρίσκεσαι…Το πρώτο βασικό σου μέλημα είναι να διασώσεις την Πολυκατοικία και κυρίως το δικαίωμα να σου ανήκει το οικόπεδο! Γιατί ακόμη κι αν γκρεμιστή αυτό το οικοδόμημα ή το αποδομήσεις εσύ ο ίδιος για να οικοδομήσεις κάτι άλλο, θα πρέπει να έχεις ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ στο οικόπεδο! Και το οικόπεδο έχει παραδοθή!
(…)
Αυτό που ζήτε σήμερα. Αυτό που ζούμε όλοι: Η ιστορία Di Pietro αλά ελληνικά… Εάν τους το επιτρέψουμε, θα καταλήξουμε σε εθνικό ακρωτηριασμό και επανάληψι πολέμου τύπου 1897, ακόμη και μέσα στο 2014… Αυτό προετοιμάζουν …Γι’ αυτό διαλύουν τις Ένοπλες Δυνάμεις, γι’ αυτό αποχαυνώνουν τον κόσμο,.. Αποδομείται συνολικά το Κράτος να μην υπάρχει στοιχειώδης άμυνα…πριν οργανώσουν ακρωτηριασμό ή πολεμική ενέργεια… Πρίν την πολεμική ενέργεια…
Και βεβαίως έχεις τα παπαγαλάκια που συστηματικά σε κατατάσσουν στα περίφημα failed States, δηλαδή στα αποτυχημένα κράτη: δεν μπορείς εσύ να αυτοκυβερνηθής, ο Έλληνας δεν μπορεί, δεν μπορεί. Θέλει τον …Διεθνή Παράγοντα! … Και έτσι ο Διεθνής Παράγοντας θα έλθη και θα σου πή: κοίταξε φίλε μου, η επικράτειά σου δεν είναι βιώσιμη. Κόψ’ τη! Κράτα τα βιώσιμα, τα μή βιώσιμα δώσ’ τα στον γείτονα, δώσ’ τα στον παραδίπλα, καν’ τα προσαρτημένη περιφέρεια της κας Μέρκελ…
Ποιος μπορεί την εμποδίση αυτήν την εξέλιξι; Εμείς! Δηλαδή ο λαός μας.
(…)
Μπορούμε να απαλλαγούμε από το χρέος; Ναι μέσα από τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Οικειοθελώς οι προδότες απεμπόλησαν την εθνική κυριαρχία γιατί χωρίς τα κυριαρχικά δικαιώματα δεν έχουμε λόγο να συζητούμε το οτιδήποτε. Όσοι το πράττουν έχουν περάσει στην αντίπερα όχθη του εχθρού. Αναγνώρισι του χρέους σημαίνει αναγνώρισι μεθοδεύσεων και μερική αθώωσι όλων όσοι έβαλαν τη χώρα στο χρέος. Δε μπορεί λοιπόν σήμερα να υπάρχει φιλολαϊκή δύναμι που να αναγνωρίζει το χρέος, έστω και μερικά! Πρώτο μέλημά μας: Αποκήρυξι και καταγγελία του χρέους…"

Ολόκληρη η ομιλία του κ. Καζάκη :
ΕΠΑΜ, Δ.Καζάκης, εκδήλωση στην Καλλιθέα: ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ των ΠΡΩΤΩΝ 100 ΗΜΕΡΩΝ.