Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΝΤΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΝΤΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 5 Οκτωβρίου 2008

Διεθνές Συνέδριο Ποντιακών Ερευνών στην Δράμα

Ένα διεθνές Συνέδριο με θέμα τον Ποντιακό Ελληνισμό έγινε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο στην Δράμα.
Η πρωτοβουλία ανήκε κατ’ εξοχήν στο Ερευνητικο Κέντρο του Σωματείου 'Αγιος Γεώργιος Περιστερεώτα και η ευθύνη της διοργάνωσης υπο την επωνυμία «2ο Διεθνές Συνέδριο Ποντιακών Ερευνών» μοιράστηκε ανάμεσα στα Ποντιακά σωματεία της Βόρειας Ελλάδας, Άγιος Γεώργιος Περιστερεώτα, Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης, Μέριμνα Ποντίων Κυριών, και στην Νομαρχιακή Αυτοδιοίκησι Δράμας.
Από 27 έως 29 Σεπτεμβρίου Έλληνες και ξένοι ιστορικοί ερευνητές, ειδικοί επιστήμονες και καθηγητές Πανεπιστημίων, εισηγήθηκαν ποικίλα θέματα από τα ερευνητικά τους πεδία και εδέχθηκαν ερωτήσεις επι των εισηγήσεών τους από το κοινό που παρακολούθησε τις εργασίες του Συνεδρίου στο συνεδριακό Κέντρο της νομαρχίας Δράμας

Σημειώνουμε ότι το πρώτο Διεθνές Συνέδριο Ποντιακών Ερευνών είχε διεξαχθή πριν από τέσσερα χρόνια στην Θεσσαλονίκη (31.01- 1.02.2004) υπο τον γενικό τίτλο «Επιστημονικό Συνέδριο ΠΕΡΙ ΠΟΝΤΟΥ» προς τιμήν των Anthony Bryer, ομότιμου καθηγητή Ιστορίας, βυζαντινολόγο, Ιδρυτή του Κέντρου Βυζαντινών, Οθωμανικών και Νεοελληνικών Ερευνών του Πανεπιστημίου του Βirmingham της Αγγλίας, και Οδυσσέα Λαμψίδη, διδάκτορα Φιλοσοφίας, ιστορικό, βυζαντινολόγο και επί σειρά ετών πρόεδρο της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών και εκδότη του σημαντικού επιστημονικού περιοδικού "Αρχείο του Πόντου". Το πρώτο εκείνο επιστημονικό συνέδριο δεν είχε σκοπό μόνο «να τιμήσει τους επίλεκτους αυτούς εργάτες της επιστήμης που αποκάλυψαν με τις πρωτότυπες έρευνές τους και τη γενικότερη επιστημονική προσφορά τους την ιστορία και τον πολιτισμό του Πόντου από την αρχαιότητα ως και τα βυζαντινά χρόνια», αλλά και να μελετήση και παρουσιάση «τα στοιχεία εκείνα που καθορίζουν την ταυτότητα του Ποντιακού Ελληνισμού και δηλώνουν το στίγμα του , στα νεότερα χρόνια έως και τον 21ο αιώνα» και πράγματι «έθεσε τις βάσεις εκείνες ούτως ώστε να εξελιχθεί στη σημαντικότερη διεθνή επιστημονική εκδήλωση μελέτης της ποντιακής ιστορίας και του πολιτισμού.» (βλ. και Παγκόσμιο Ποντιακό Φόρουμ)
Επειδή τα τεχνικά προβλήματα που επι μέρες αντιμετωπίζαμε δεν μας επέτρεψαν να αναφερθούμε ενημερωτικά –εγκαίρως- για την πολύ σημαντική αυτή ΕΦΕΤΙΝΗ διοργάνωσι για την προώθησι της έρευνας του Ποντιακού Ελληνισμού (κατά την επίσημη διατύπωσι ο θεσμός στοχεύει στην δημοσιοποίησι των πορισμάτων « των ερευνών για την ιστορία και τον πολιτισμό του Πόντου στα αρχαία, βυζαντινά, οθωμανικά, νεότερα και σύγχρονα χρόνια»), με χαρά αναδημοσιεύουμε το Δελτίο Τύπου που μας απεστάλη.

Δελτίο Τύπου

"Με εξαιρετική επιτυχία ολοκληρώθηκαν οι εργασίες του 2ου Διεθνούς Συνεδρίου Ποντιακών Ερευνών που διεξήχθη στη Δράμα στις 27-29 Σεπτεμβρίου 2008, στο συνεδριακό κέντρο της νομαρχίας Δράμας στην Αίθουσα «Κωνσταντίνος Καραμανλής». Το Συνέδριο συνδιοργάνωσαν ο Άγιος Γεώργιος Περιστερεώτα, η Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης, η Μέριμνα Ποντίων Κυριών και η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Δράμας. Τη διοργάνωση στήριξαν με χορηγίες το Υπουργείο Μακεδονίας και Θράκης, η Ιερά Μητρόπολη Δράμας και η Τ.Ε.Δ.Κ νομού Δράμας.Τα Διεθνή Συνέδρια Ποντιακών Ερευνών σκοπό έχουν να ανακοινώνονται τα πορίσματα των ερευνών για την ιστορία και τον πολιτισμό του Πόντου στα αρχαία, βυζαντινά, οθωμανικά, νεότερα και σύγχρονα χρόνια.

Στο 2ο Διεθνές Συνέδριο τιμήθηκε η προσφορά του Sergei Karpov στις ποντιακές μελέτες και η μνήμη του αρχιμουσικού και συνθέτη Οδυσσέα Δημητριάδη, καθώς φέτος συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη γέννηση του.
Η εναρκτήρια συνεδρία πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου στις 18:30 και ξεκίνησε με τους χαιρετισμούς των επισήμων. Χαιρετισμό εκ μέρους των τριών Σωματείων που οργάνωσαν το Συνέδριο απηύθυνε στο ακροατήριο ο πρόεδρος της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης κ. Κώστας Αποστολίδης. Ακολούθησε η τιμητική αναφορά στο έργο του Sergei Karpov και του Οδυσσέα Δημητριάδη. Πιο συγκεκριμένα ο ιστορικός Νίκος Γιαννόπουλος αναφέρθηκε στο πρόσωπο και το έργο του κοσμήτορα της Ιστορικής Σχολής του πανεπιστήμιου Lomonosov Sergei Karpov. Στη συνέχεια ο καθηγητής και ακαδημαϊκός Sergei Karpov πήρε το λόγο και παρουσίασε νέες αρχειακές ανακαλύψεις από ντοκουμέντα που αφορούν στην Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Με το τέλος της διάλεξής του η πρόεδρος της Μέριμνας Ποντίων Κυριών κα Άρτεμις Καρανίκα-Κούμα επέδωσε στον καθηγητή την τιμητική διάκριση που ήταν μια συλλεκτική πολυτελής κασετίνα με ασημένια αντίγραφα νομισμάτων έξι αυτοκρατόρων της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας. Στη συνέχεια ο αρχιμουσικός-συνθέτης κ. Παύλος Τσακαλίδης παρουσίασε τη ζωή και το έργο του διάσημου αρχιμουσικού και συνθέτη Οδυσσέα Δημητριάδη παρουσιάζοντας σπάνιο αρχειακό φωτογραφικό και ηχητικό υλικό.

Την τιμητική διάκριση στην εγγονή του Οδυσσέα Δημητριάδη κα Λίκα Δημητριάδου, η οποία ήρθε για την τιμητική αυτή εκδήλωση από την Τιφλίδα, επέδωσε ο πρόεδρος του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα κ. Αριστείδης Κυριακίδης. Στη συνέχεια ακολούθησε συναυλία για τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του Οδυσσέα Δημητριάδη. Στη συναυλία, στην οποία διευθυντής του καλλιτεχνικού προγράμματος ήταν ο Παύλος Τσακαλίδης, συμμετείχαν η χορωδία του Συλλόγου Καυκασίων «Προμηθέας» Καλαμαριάς και το οργανικό σύνολο δωματίου «Οδυσσέας Δημητριάδης».
Την Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου ξεκίνησαν οι αμιγώς επιστημονικές εργασίες του Συνεδρίου. Η πρώτη συνεδρία με προέδρους τους καθηγητές κ. Sergei Karpov και κα Αλκμήνη Σταυρίδου-Ζαφράκα αφορούσε στην αρχαία ιστορία του Πόντου και στα βυζαντινά χρόνια. Για την αρχαία ιστορία ο λέκτορας του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης κ. Ηλίας Πετρόπουλος πραγματοποίησε εισήγηση με θέμα: Ζητήματα του αρχαίου ελληνικού αποικισμού του Ευξείνου Πόντου. Στη συνέχεια η αρχαιολόγος κα Ελένη Μεντεσίδου εισηγήθηκε το θέμα: Αμάσεια. Η πρώτη πρωτεύουσα του Πόντου. Στη συνεδρία με τη βυζαντινή θεματική πραγματοποιήθηκαν οι παρακάτω δυο εισηγήσεις: από την κα Ευριδίκη Γεωργαντέλη λέκτορα νομισματολογίας στο πανεπιστήμιο του Birmingham αναπτύχθηκε το θέμα Numismatic considerations of Trebizond’s presence in Anatolia and the Black Sea, 12th – 15th centuries και από τον επίκουρο καθηγητή τουρκολογίας στο πανεπιστήμιου Κύπρου κ. Tom Sinclair το θέμα The city of Bayburt during the Il-Khanid period. Τη συνεδρία για τα αρχαία και βυζαντινά χρόνια ακολούθησαν δυο συνεδρίες: μια για την ύστερη οθωμανική και μια για τη νεότερη και σύγχρονη ιστορία του Πόντου. Το Προεδρείο αυτής της συνεδρίας αποτελούνταν από τον καθηγητή κ. Michael Meeker και τον καθηγητή κ. Στάθη Πελαγίδη. Η συνεδρία άνοιξε με την εισήγηση του οθωμανολόγου καθηγητή στο Princeton University κ. Heath Lowry την οποία διάβασε ο κ. Νίκος Μιχαηλίδης, λόγω της απουσίας του καθηγητή Lowry. Η ανακοίνωση του είχε θέμα: Τhe city of Trabzon, ca 1895 και αφορούσε την παρουσίαση εξήντα περίπου ανέκδοτων φωτογραφιών της πόλης της Τραπεζούντας που τραβήχτηκαν με εντολή του σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ Β΄ από τον φωτογραφικό οίκο των Αδελφών Κακουλή. Στη συνέχεια ο υποψήφιος διδάκτορας νεότερης ιστορίας στο πανεπιστήμιο Δ. Μακεδονίας κ. Αλέξανδρος Καστρινάκης εισηγήθηκε το θέμα: Catholic and Protestant Missions in late 19th century Pontus, as reported in the Vatican archives and in Italian and American diplomatic sources. Η συνεδρία αυτή έκλεισε με την εισήγηση του κ. Θεοδόση Κυριακίδη, υποψήφιου διδάκτορα νεότερης ιστορίας στο πανεπιστήμιο Δ. Μακεδονίας, η οποία είχε θέμα: Υπερόριοι στις σταυροπηγιακές μονές του Πόντου. Το δεύτερο μέρος αυτής της συνεδρίας συνεχίστηκε με τις ακόλουθες τρεις εισηγήσεις: Ο καθηγητής του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες (UCLA) κ. Richard Hovannisian παρουσίασε το θέμα του με τίτλο: The Armenian Communities of the Pontus prior to 1915. Στη συνέχεια ο διδάκτωρ Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας του Α.Π.Θ. κ. Κυριάκος Χατζηκυριακίδης ανέπτυξε το θέμα: Το αμερικανικό ενδιαφέρον για το μεταλλείο «Άργανα» Μ. Ασίας (1908-1923). Η συνεδρία έκλεισε με την εισήγηση του διδάκτορος Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας του Α.Π.Θ. κ. Ευριπίδη Γεωργανόπουλου με θέμα: Οι αμερικανικές θέσεις για τον ελληνισμό του Πόντου το καλοκαίρι του 1919: τρεις αδημοσίευτες εκθέσεις.
Τη Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου τρίτη και τελευταία μέρα του Διεθνούς Συνεδρίου πραγματοποιήθηκαν δυο συνεδρίες και ακούστηκαν ανακοινώσεις για τη σύγχρονη ιστορία, τις εθνικές ταυτότητες, τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Το προεδρείο αποτελούσαν οι καθηγητές κ. Richard Hovannisian και κα Άρτεμις Ξανθοπούλου-Κυριακού. Η πρώτη συνεδρία ξεκίνησε με την εισήγηση του ομότιμου καθηγητή κοινωνικής ανθρωπολογίας στο πανεπιστήμιο του San Diego της Καλιφόρνια κ. Michael Meeker με θέμα: The Question of ethnicity in the Eastern Pontos. Στη συνέχεια ο καθηγητής κοινωνικών επιστημών του πανεπιστημίου Δ. Μακεδονίας κ. Στάθης Πελαγίδης εισηγήθηκε το θέμα με τίτλο: Το έπος των προσφύγων του 1922. Η περίπτωση της μηχανικής καλλιέργειας και του αγροτικού Κτηματολογίου. Η συνεδρία αυτή έκλεισε με την εισήγηση του υποψήφιου διδάκτορα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο πανεπιστήμιο του Princeton κ. Νίκου Μιχαηλίδη με θέμα: “Who are we”. Undisciplined Memories. Disputed Identities in the Eastern Black Sea Villages of Trabzon, Turkey. Η δεύτερη συνεδρία άνοιξε με την εισήγηση της αναπληρώτριας καθηγήτριας του τμήματος Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του πανεπιστημίου Μακεδονίας κας Ευτυχίας Βουτυρά με θέμα: Μετανάστες στην πατρίδα: παλιννοστούντες από την πρώην ΕΣΣΔ ως «εθνικές μειονότητες» στην Ελλάδα. Η συνεδρία έκλεισε με την εισήγηση της λέκτορος Οικιστικής και Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Τμήματος Βαλκανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Δ. Μακεδονίας κας Ελένης Γαβρά με θέμα: Από τη διερεύνηση της παράδοσης στην ανάδειξη του χαρακτήρα του τόπου.Το συνέδριο έκλεισε η πρόεδρος της επιστημονικής επιτροπής κα Άρτεμις Ξανθοπούλου-Κυριακού η οποία συνόψισε τις εισηγήσεις και κατέληξε με τα πορίσματα που προέκυψαν από αυτό το Διεθνές Συνέδριο.Μετά το πέρας κάθε συνεδρίας είχε προβλεφθεί χρόνος για συζήτηση στην οποία συμμετείχε και το ακροατήριο. Επίσης καθ’ όλη τη διάρκεια του συνεδρίου υπήρχε ταυτόχρονη διερμηνεία από τα ελληνικά στα αγγλικά και το αντίστροφο. Οι σύνεδροι έλληνες και ξένοι ανανέωσαν τη συνάντηση τους για το 3ο Διεθνές Συνέδριο Ποντιακών Ερευνών το οποίο πιθανώς να διεξαχθεί στην Αγγλία αφού το πανεπιστήμιο του Birmingham εξεδήλωσε ενδιαφέρον για τη συνδιοργάνωσή του."

Παρασκευή 29 Αυγούστου 2008

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΠΑΤΡΙΩΤΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΗ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗ: 10 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ – «βιντεο». OMAGGIO A STELIOS KAZANTZIDIS. TRIBUTE TO STELIOS KAZANTZIDES

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΠΑΤΡΙΩΤΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΗ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗ
A TRIBUTE TO STELIOS KAZANTZIDES: 10 Videos
OMAGGIO ALL' EROE POPOLARE E PATRIOTA KAZANTZIDIS
Ο Στέλιος ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ
Γεννήθηκε την 29 Αυγούστου 1931 και πέθανε την 14 Σεπτεμβρίου 2001 .
Ήταν ο ΕΡΜΗΝΕΥΤΗΣ, Η ΦΩΝΗ- θρύλος που ερμήνευσε τα αισθήματα του Ελληνικού λαού για σχεδόν 50 χρόνια (πρώτο δισκο έβγαλε 21 χρονών), και που όπως φαίνεται θα συνεχίση για τουλάχιστον άλλα τόσα (όσο περίπου να φύγη κι αυτή η γενιά των 40ρηδων (για να μην πώ και των σημερινών 30ρηδων) Νεοελλήνων.
Μια φωνή που έρχεται από την εσχατιά του Ελληνικού κόσμου, τον Πόντο, και αφήνει και μετα θάνατον, ηρωοποιημένη, παλλόμενη την ηχώ των συγκινήσεων και των αισθημάτων ευγνωμοσύνης των λαϊκών ψυχών απο τα ερμηνευτικά κατορθώματα του σύγχρονου Ακρίτη, καλλιτέχνη-πολεμιστή, του λαϊκού ήρωα, Στέλιου Καζαντζίδη.
1.ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΜΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

...
Με την ευκαιρία της επετείου της γέννησής του είπα σήμερα να γράψω δυο λόγια.
Αλλά προτιμώ να αφήσω στην άκρη τα φιλολογικοδημοσιογραφίστικα και να πάρω το μέρος του και να τον δώ κάπως αλλιώς. Όχι μόνο τον Καζαντζίδη ως εκπρόσωπο της μουσικής παιδείας των λαϊκών στρωμάτων, των ερωτευμένων, της φτωχολογιάς,
του ελληνόφωνου και ελληνόψυχου κόσμου των εργατών στο Ρωμαίικο ή της απανταχού της Γής Ξενιτιάς, τον ικανώτατο και εμπορικότατο (για τις αδηφάγες «Εταιρίες») τραγουδιστή, αλλά και τον Ραψωδό (κι αλήθεια, είχε κάτι το ομηρικό από την μουσική του παιδεία: ο πρώτος του δάσκαλος ήταν ένας τυφλός συνθέτης!), τον Τραγουδιστή Βάρδο, τον συνειδητοποιημένο κοινωνικό αγωνιστή και πατριώτη. Ακόμα και, προς το τέλος του, αντιεξουσιαστή.
2. ΣΤΟ ΨΕΥΤΟΡΩΜΕΪΚΟ: Στην Ελλάς του 2000

...
Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται παράδοξο αυτό, αφού τα τραγούδια (πλην εξαιρέσεων) δεν τά ’γραφε ο ίδιος. Κι όμως! Ας ήταν αλλωνών (δεκάδες είναι και οι συνθέτες και οι στιχουργοί που του έχουν δώση τα τραγούδια «τους»), ό, τι τραγουδούσε το λαρύγγι του, το στέρνο του, ολόκληρη η ψυχή του, η ερμηνεία του στο τέλος το σφράγιζε μοναδικά. Τόσο, που στην εντύπωσί μας ταυτίζεται το τραγούδι ανεξίτηλα με τον Τραγουδιστη. Το έκανε δικό του. Το φαινόμενο συναντιέται και σε άλλους δυνατούς καλλιτέχνες του τραγουδιού. Αλλά, νομίζω, σε κανένα άλλο σε τέτοιο βαθμό και έκτασι.
THE LEGENDARIOUS "VOICE"!
Κάτι η εποχή κάτι το προσωπικό του ήθος έντυσαν αυτήν την θεία φωνή με μια αίγλη μεταφυσική. Τόσο ηρωοποιημένη που το φαινόμενο σε ορισμένους λαϊκούς κύκλους αγγίζει τα όρια της υπερβολής. Της Λατρείας και της –αν είναι δυνατόν!- Θεοποίησης.
3. Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
Το αίτημα για ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ με αξίες ΑΝΘΡΩΠΙΑ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ…:
(βλ. και ΑΠΟΝΕΣ ΕΞΟΥΣΙΕΣ σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη
http://www.youtube.com/watch?v=OJI90aZ_YZI&feature=related)
Κάποια τραγούδια του – μη εμφανώς κοινωνικοπολιτικά) είναι δυνατόν να ταυτίζονται σε συμβολικό επίπεδο με την τύχη, το βίωμα της ίδιας της Ελλάδας τις πρώτες 2 – 3 δεκαετίες μετά τον εμφύλιο.
Πχ. το
http://www.youtube.com/watch?v=aRwuDdqbAzk&feature=related)

...
Αλλά είπα να επιχειρήσω ένα ειδικό αφιέρωμα.
ΣΤΟΝ ΠΑΤΡΙΩΤΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΗ
Έ, λοιπόν, και η θεματολογία του τελικά δεν είναι τυχαία. Το κοινωνικό και πολιτικό χρώμα είναι συνηθισμένο στους απανταχού τραγουδοποιούς. Αλλά και ο τραγουδιστής Καζαντζίδης, -όπως προσπαθούν κι άλλοι ποιοτικοί καλλιτέχνες στον χώρο- από ένα σημείο και μετά ΔΙΑΛΕΓΕ τι θα τραγουδήση.
Λοιπόν, ας βάλω μόνο τίτλους κι ας απολαύσω, μαζί με όποιον από σας θα τύχη να μοιράζεται με μένα την αγάπη για τον Στέλιο και το καλλιτεχνικό του ηθος, και τα υπόλοιπα 7 τραγούδια. Από αυτά που τον κρατάνε μέσα μου σαν ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΛΛΗΝΑ.
...
4. ΒΡΑΔΙΑΖΕΙ: (Ειδικά από τότε που άνοιξε την δεύτερη πόρτα της ζωής ο Στέλιος…)


...
5. Ο ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ: ΑΝΕΣΤΙΟΣ ΕΛΛΗΝ, ΠΟΝΤΙΟΣ

...
6. ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ _ ΤΣΑΜΠΑΣΙΝ
(Μόνος ο Στέλιος) Στο
http://www.youtube.com/watch?v=3g3_d53SpnE&feature=related με τον Χρύσανθο)

...

7. Η Κύπρος ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

...
8. ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ ΠΟΝΤΙΟΣ

...
9.Η ΠΡΟΤΑΣΙ ΤΟΥ: ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ (= Πόντιος) ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ!!
Αφού, όπως τραγουδάει: ΕΛΛΗΝΑΣ=ΤΡΑΝΤΕΛΛΕΝΑΣ=ΑΝΘΡΩΠΟΣ

...
10.ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΙ (Το κύκνειό του) :

Αθάνατε!

Δευτέρα 26 Μαΐου 2008

Η ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ. Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΧΑΛΚΙΔΑ

IL FESTEGGIAMENTO DELLA "GIORNATA DI MEMORIA" 19 MAGGIO, SUL GENOCIDIO DEI GRECI DEL PONTO (IL MASSACRO/OLOCAUSTO DEI GRECI DEL MAR NERO DAI TURCHI)
Σήμερα (25.05.2008) πρωί τιμήσαμε (η πρωτοβουλία ανήκε στον Σύλλογο ΠΟΝΤΙΩΝ ΕΥΒΟΙΑΣ «ΟΙ ΚΟΜΝΗΝΟΙ», στον οποίο και τα εύσημα) επισήμως στην Χαλκίδα την Ημέρα στην μνήμη τής Ποντιακής καταστροφής. Μετά την Δοξολογία στον Ι.Ν. Αγίου Νικολάου ακολούθησε επιμνημόσυνη δέησι στην μεγάλη ομώνυμη Πλατεία & κατάθεσι στεφάνων στο εκεί Ηρώο Πεσόντων. Δύο μαρτυρίες θα ήθελα να φιλοξενούσα από αυτήν την πραγματικά σεμνή τελετή (μετρημένες οι επίσημες παρουσίες γύρω από τον Βουλευτή Ν. Δημοκρατίας κ. Κεδίκογλου, τα μέλη του Συλλόγου σύν ευάριθμοι απλοί πολίτες) στο ταπεινό μου Ιστολόγιο: την συγκινητική ευχή που διάβασε ο π. Φιλόθεος και την αυτοσχέδια ομιλία (στα Ρωσικά και με ταυτόχρονη μετάφρασι, αλλά με ουσία και αγωνιστικό πνεύμα) που έκανε ο Ιβάν Σαββίδης, βουλευτής Ρωσίας (και συντονιστής του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού των χωρών τής πρώην ΕΣΣΔ). Κρίμα που δεν κράτησα σημειώσεις (δεν είδα και δημοσιογράφους, αλλά σίγουρα πρέπει να παρευρίσκοντο πρβλ. http://www.servitoros.gr/news/view.php/18914/ ). Ίσως βρώ ή μάθω κάτι επιπλέον αύριο…
Αλήθεια:
Έγινε η ανγνώρισι της Γενοκτονίας των Ελλήνων τού Πόντου από το Ελλαδικό Κράτος ή όχι; Και βέβαια θα μου πείτε. Συμφωνώ, αλλά με αντίλογο: Με μεγάλη καθυστέρησι (πριν από 14 χρόνια), άτολμα και χωρίς σχεδιασμό. Δειλά και φοβισμένα από το casus belli, κάποιες φορές το όλο ζήτημα μοιάζει με ΓΚΡΙΖΑ ΖΩΝΗ. Με εμμονές ελληνοτουρκικής προσέγγισης κατά παραγγελίαν (His master’s voice?) άκολούθησαν βήματα παλλινδρόμησης ή και οπισθοχώρησης. Ο ΣΤΟΧΟΣ τής ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ (έστω και ως ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ Μ. ΑΣΙΑΣ) γιατί δεν υπηρετείται από την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ; Δείτε http://www.pontos.gr/default.asp?CatID=274&pageid=374 το κείμενο - μακροσκελής κι αγωνιώδης επιστολή (γραμμένο προ μηνός) τού καθηγητού Κωνσταντίνου Φωτιάδη προς την «Βουλή των Ελλήνων», όπου διαμαρτύρεται για την άρνησι της έκδοσης των ντοκουμέντων τής Γενοκτονίας των Ελλήνων τού Πόντου από το ελληνικό Κοινοβούλιο(?!) Τι καταλαβαίνετε;

Και μια και αναφέρθηκα στον Φωτιάδη, οφείλω να μνημονεύσω και τον έτερο των "τεμετέρων" Διοσκούρων, τον Μ. Χαραλαμπίδη. Για το ίδιο θέμα σε φυλλάδιο (που φιλοξενεί απόσπασμα ομιλίας του για την αναγνώρισι της ποντιακής γενοκτονίας) του Φεβρουάριου του 2001 διαβάζαμε: «Το κοινοβούλιο χωρίς αυτοσεβασμό, χωρίς ρόλο και ανησυχία για το κύρος του, αρνείται αυτό που νομοθέτησε. Αρνείται να εκδώσει τα στοιχεία της ποντιακής γενοκτονίας…» Αν δεν ήταν ο Μιχάλης (και κάποιοι άλλοι, βέβαια σαν τον Φωτιάδη) πού θα ήταν σήμερα το θέμα της Γενοκτονίας; Στα εντελώς αζήτητα της Ελλαδικής Διπλωματίας και στο κελάρι των εκάστοτε μεταπαπανδρεϊκών Κυβερνήσεων.
Κλείνουμε προς ώρας το θέμα με ένα τελευταίο δείγμα τής αγωνιστικότητας του Μ. Χαραλαμπίδη. Το κείμενο-διαμαρτυρία προς τον Αμερικανό πρέσβη, γραμμένο πρίν από 2 βδομάδες. Αυτήν την δημόσια επιστολή, αποσπάσματα της οποίας πρόσφατα είδαμε και στον "Επενδυτή" (17-18.05.08) μπορείτε να την διαβάσετε ολόκληρη στο ιστολόγιο του Μανιφέστου http://manifestogrecia.blogspot.com/2008/05/blog-post_13.html .

Αιώνια εφηβικό το αγωνιστικό πνεύμα του Μιχάλη. Κάποιους από εμάς συνεχίζει να μας εμπνέει. Και το ήθος του. Τον τιμούμε.
Χρειάζεται όμως ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΙ.

Δευτέρα 19 Μαΐου 2008

ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ: ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!!
ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΕΥΞΕΙΝΟ ΠΟΝΤΟ
...εκεί Έλλενοι επέθαναν
«Αν εξεράθη το κλαδί, πάντα χλωρή ειν’ η ρίζα» Αριστοτέλης Βαλαωρίτης.
Γενάρης του 1952, πέρα από τον Άγιο Νικόλαο και πάνω στους πρόποδες του Πάικου βρέθηκε μισοφαγωμένη από άγρια θηρία του βουνού η ενενηντάχρονη γριούλα Παλάσα Παχατουρίδου. Κανένας συγχωριανός της δεν παραξενεύτηκε. Γνώριζαν καλά το δράμα της μεγαλοκυράς από την Χαμενία του Καρς πάνω στον Καύκασο. Η δύστυχη έχασε δέκα γιους λεβέντες και τον άνδρα της στην Μικρασιατική Καταστροφή. Τελευταία είχε χάσει και το μυαλό της. Αναζητούσε κάθε μέρα να βρει το δρόμο για την μεγάλη επιστροφή στην “πατρίδα”. Εκείνο το βράδυ έψαχνε το δρόμο για την γη που ήταν σπαρμένη με τα κόκαλα των παιδιών της... 8 Απριλίου 1921, ο βουλευτής Κ. Φίλανδρος μιλώντας στην ελληνική Βουλή για την Γενοκτονία αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: “Αι γραίαι και οι γέροντες διεσκορπίζοντο τότε εις τας ερήμους, όπου γυμνοί, άστεγοι και νήστεις σωρηδόν απέθνησκον. Αλλά και οσάκις την μακράν πεζοπορίαν διεδέχετο η διά του σιδηροδρόμου μεταβίβασις των ειλώτων, εξετυλίσσοντο σκηναί φρικτοτέρας τραγωδίας. Εσταμάτα το τραίνον μέσα εις την έρημον, διά να ριφθώσιν απροστάτευτα τα δυστυχή εκείνα πλάσματα εις την διάκρισιν των αγρίων θηρίων και των ανθρωπόμορφων θηρίων. Δυστυχής μητέρα, εστoιβαγμένη μετ’ άλλων γυναικών εντός σκευοφόρου βαγονίου, βλέπουσα κινδυνεύον το τέκνο της από ασφυξίαν, ετόλμησε να ζητήσει βοήθεια. Παρευθύς Τούρκος χωροφύλαξ αρπάσας από την αγκάλην της μητρός το τέκνον της το εξεσφενδόνισεν εκ του παραθύρου εις το κενόν, ενώ το τραίνο εξηκολούθει τρέχον εις την απέραντην έρημον! Άλλαι μητέρες ευρέθησαν παγωμέναι εις τα χιονισμένα όρη με τα δυστυχή μικρά των κρεμασμένα από ξηρούς μαστούς!...”. Ο θάνατος της άμοιρης γριούλας, στο χιονισμένο Πάικο και οι θάνατοι εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων και Ελληνίδων του Πόντου έχουν ένα κοινό στοιχείο. Ήταν απόρροια του “λευκού θανάτου”. Τραγική μοίρα επεφύλαξε στην χαρακομένη κυρά-Παλάσα θάνατο σαν αυτόν που γνώρισαν τα παιδιά της. Ο θάνατος φέρνει μια και μόνη ονομασία. Οι Τούρκοι όμως του έβαλαν επίθετο, τον έφεραν στα μέτρα τους, επινόησαν ένα νέο είδος θανάτου. “λευκός θάνατος”. Τι είναι ο “λευκός θάνατος;”. “Είναι η γενοκτονία αλά τούρκα, είναι βουβή, πονηρή, ανατολίτικη” γράφει στο βιβλίο του “Γενοκτονία στον Εύξεινο Πόντο” ο καθηγητής Π. Ενεπεκίδης. “Οι καλούμενες εκτοπίσεις, εξορίες των κατοίκων ολόκληρων χωριών, οι εξοντωτικές εκείνες οδοιπορίες μέσα στο χιόνι των γυναικοπαίδων και των γερόντων -οι άνδρες βρίσκονται ήδη στα τάγματα εργασίας ή στο στρατό- δεν οδηγούν φυσικά σε κανένα Άουσβιτς με τους διαβολικά οργανωμένους μηχανισμούς της φυσικής εξόντωσης του ανθρώπου- όχι! Ήταν όμως ένα Άουσβιτς εν ροή, οι άνθρωποι πέθαιναν καθ’ οδόν, δεν περπατούσαν για να φτάσουν κάπου· όχι, περπατούσαν για να πεθάνουν από τις κακουχίες, την παγωνιά, την πείνα, τον εξευτελισμό του ανθρώπινου. Αυτό ήταν το διαβολικό σύστημα, πονηρά οργανωμένο. Δεν υπήρχε στο τέρμα κανένα Άουσβιτς, γιατί για τους περισσότερους δεν υπήρχε τέρμα. Το ταξίδι προς τον θάνατο ήταν ο θάνατος, όχι το τέρμα του ταξιδιού”. Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, η 19η Μαΐου κάθε έτους. Στις 24 Φεβρουαρίου του 1994 έληξε η ντροπή, το όνειδος του νεοελληνικού κράτους που αρνούνταν για δεκαετίες ολόκληρες να επιτελέσει το ελάχιστο καθήκον του απέναντι στα εκατομμύρια των νεκρών. Αναγνωρίζεται ομόφωνα από την ελληνική Βουλή η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Η Γενοκτονία των Ποντίων και των Ελλήνων της Μικράς Ασίας δεν άρχισε το 1916 ή το 1913. Το απάνθρωπο φαινόμενο της Γενοκτονίας αιώνες τώρα, χαρακτηρίζει την πολιτική των εκάστοτε τουρκικών ή οθωμανικών κυβερνήσεων. Από την ήττα στο Ματζικέρτ (1071) ως την πτώση της Αυτοκρατορίας των Μεγάλων Κομνηνών της Τραπεζούντας (1461), από την εποχή του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (1915) ως την Συνθήκη της Λωζάνης (1923) και από τους βανδαλισμούς του 1955 στην Πόλη ως την εισβολή στην Κύπρο (1974) ένας ήταν και είναι ο στρατηγικός στόχος της Τουρκίας: η εξόντωση του Ελληνισμού. Ήδη από το 1908 οι λεγόμενοι Νεότουρκοι, οι αιμοσταγείς Εμβέρ πασάς, ο Ταλαάτ, ο δρ. Σακίρ, ο δρ. Ναζί, ο Νουρεντίν, ο σφαγέας της Σμύρνης και του εθνομάρτυρα Μητροπολίτη της Χρυσόστομου είχαν πάρει την απόφαση να εξοντώσουν τον Ελληνισμό της Μ. Ασίας. “Θα σας κόψουμε τα κεφάλια, θα σας εξαφανίσουμε. Ή εμείς θα επιζήσουμε ή εσείς” δήλωνε ο Τούρκος πρωθυπουργός Σεφκέτ πασάς, τον Ιούλιο του 1909, στον μεγάλο πατριάρχη του Γένους, Ιωακείμ τον Γ’. Οι Γερμανοί, που πολλοί υποστηρίζουν πως ήταν οι ηθικοί αυτουργοί των εγκλημάτων, έβλεπαν τους Έλληνες και τους Αρμενίους ως φραγμό, εμπόδιο στα σχέδιά τους για οικονομική διείσδυση στην Ανατολή. Ο καθοδηγητής των Τούρκων στρατηγός Λίμαν Φον Σάντερς υποστήριζε τα εξής: “η Τουρκία δεν έχει ουδεμίαν ασφάλειαν ούτε δύναται να οργανωθεί ελευθέρως εις το μέλλον, λόγω της παρουσίας των Ελλήνων”. (“Πώς η Γερμανία κατέστρεψε τον Ελληνισμό της Μ. Ασίας”, Μ. Ροδά, εκδ. “Παρουσία”. Το βιβλίο γράφτηκε το 1916 και επανατυπώθηκε). Για να μην προκληθεί αντίδραση στον “πολιτισμένο” κόσμο προτείνει, ως “τελική λύση”, τον λευκό θάνατο, τις ατέλειωτες οδοιπορίες. “Σας διαβεβαιώνω ότι οι παγωνιές και το κρύο του χειμώνα, οι βροχές και η μεγάλη υγρασία, ο ήλιος και η τρομερή ζέστη του καλοκαιριού, οι αρρώστιες του εξανθηματικού τύφου και της χολέρας, οι κακουχίες και η ασιτία, θα φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα, με τις σφαγές που λογαριάζετε να κάνετε εσείς”, δήλωνε στους Τούρκους ο Σάντερς. Από την στιγμή εκείνη (1914) ο Ελληνισμός δεν υπήρχε. Εκμεταλλευόμενοι και τον ρωσοτουρκικό πόλεμο οι Τούρκοι διατάζουν για δήθεν λόγους ασφαλείας την μεταφορά των χριστιανών του Πόντου στα ενδότερα. Αρχίζει πλέον απροκάλυπτα η εξόντωση. Οι άνδρες δολοφονούνται στα διαβόητα “Αμελέ Ταμπουρού”, στα τάγματα θανάτου και τα γυναικόπαιδα με την διαδικασία του “λευκού θανάτου”. 353.000 Πόντιοι πεθαίνουν από φρικτό θάνατο. Εκατοντάδες χιλιάδες οι μάρτυρες των μαρτυρίων του Ποντιακού Ελληνισμού. Αδυνατεί ο ανθρώπινος νους να συλλάβει την φρίκη. Ελάχιστα μόνο μπορούν να αναφερθούν στο παρόν αφιέρωμα. Θα περιοριστούμε σ’ ένα αποτρόπαιο συμβάν στον Πόντο, χαρακτηριστικό της τουρκικής θηριωδίας. Δέκα αποστολές νεών παληκαριών έγιναν από την Αμισό στα νότια, το καλοκαίρι του 1919. Κάθε αποστολή ακολουθούσε το ρεύμα ενός φαραγγιού, που μέχρι σήμερα λέγεται ΣΕΫΤΑΝ ΝΤΕΡΕΣΙ δηλ. το φαράγγι του διαβόλου. Ήταν τα χρόνια εκείνα, ο δρόμος που οδηγούσε νότια προς την Σεβάστεια. Είκοσι χιλιόμετρα νοτιότερα από την Αμισό, εκεί στο Σεϋτάν Ντερεσί κρυμμένοι καραδοκούσαν οι Τσέτες. Μόλις έφτανε η αποστολή, έπεφταν σαν λυσασμένοι λύκοι πάνω στους ανύποπτους και ταλαιπωρημένους εξορίστους, για να τους κατασφάξουν. Οι συνοδοί χωροφύλακες πρόσεχαν μήπως ξεφύγει κανείς. Μέσα στον πανικό και τους αλαλαγμούς, ελάχιστοι κατόρθωσαν να γλιτώσουν, τρέχοντας προς τα βουνά. Αυτοί διέσχισαν, σαν ζητιάνοι, όλη την Ανατολή και έφτασαν στην Μερσίνα, στα νότια της Τουρκίας, απ’ όπου έφυγαν στην Ελλάδα, για να είναι μάρτυρες, του τι έγινε τη χρονιά εκείνη, στο φαράγγι του διαβόλου. Ο Τοπάλ Οσμάν, ο πρώην αρχιχαμάλης του λιμανιού της Κερασούντας, ανέλαβε με τους Τσέτες του, ν’ αλλάξει δημογραφικά τον Πόντο, δηλαδή να εξαφανίσει το ελληνικό στοιχείο. Λήστευε, λεηλατούσε, σκότωνε και έκαιγε χωριά ολάκερα, με σκοπό να αναγκάσει τους υπολοίπους να φύγουν. Στο Παρίσι οι Μεγάλες Δυνάμεις αποφάσιζαν την κατάργηση και την διάλυση του πιο βάρβαρου κράτους της Ευρώπης και την δημιουργία ανεξαρτήτων κρατών, από τους γηγενείς, εκ της αρχαιότητος, κατοίκους της περιοχής. Ένα από τα προβλεπόμενα κράτη ήταν και η Δημοκρατία του Ανεξαρτήτου Πόντου. (Πρωτοτάστησε σ’ αυτό ο ηρωικός Μητροπολίτης Τραπεζούντας και μετέπειτα αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρύσανθος). Ο Τοπάλ Οσμάν και τα σχέδια της λευκής σφαγής, σκοπό και στόχο είχαν, να μειώσουν τον ελληνικό πληθυσμό της περιοχής. Εάν γινόταν ειρήνη και έρχονταν επιτροπές για την καταμέτρηση του πληθυσμού, να μην βρεθούν Έλληνες. Και σαν να μη έφταναν αυτά, το εγκληματικό κεμαλικό καθεστώς, που δήθεν ανέλαβε να μεταρρυθμίσει την χώρα και να επιφέρει την ειρήνη στους λαούς της περιοχής, οργάνωσε τα έκτακτα στρατοδικεία στην Αμάσεια, το 1921, για να προσδώσει νομιμοφάνεια στο έγκλημα, που είχε ήδη συντελεσθεί. Μάζεψε εκεί στην Αμάσεια και στοίβαξε στο κτίριο του Τιμαρχανέ, δηλαδή μέσα στο τρελλοκομείο της Αμάσειας, όλο το άνθος του Ποντιακού Ελληνισμού, προκειμένου δήθεν να το δικάσει.


Η Αμάσεια, μια από τις ωραιότερες πόλεις του κόσμου, με μοναδικό στον κόσμο προνόμιο φυσικής οχύρωσης, η πατρίδα του μεγαλύτερου γεωγράφου της αρχαιότητας, του Στράβωνας, είχε επιλεγεί για τον επίλογο του εγκλήματος. Η κατηγορία για όλους τους παρόντες και ερήμην απόντες κατηγορουμένους, ήταν ότι: “Όλοι μαζί και ο καθείς χωριστά, προσπάθησαν να ιδρύσουν ανεξάρτητο κράτος, αποσπώντας μέγα μέρος από την Αυτοκρατορία και συγκεκριμένα, από τα ρωσικά σύνορα μέχρι την Σινώπη”. Η δίκη γινόταν στο κτίριο της Γαλλικής Σχολής της Αμάσειας. Δικαστής του λεγόμενου Δικαστηρίου Ανεξαρτησίας (ΙΣΤΙΚΛΑΡ ΜΟΥΧΑΚΕΜΕΣΙ), ορίστηκε ο δικηγόρος από την Μπάφρα, Καβατζέ Ζατέ Εμίν Μπέης, που ήταν πριν βουλευτής Αμισού. Ήταν ένας άνθρωπος σαράντα χρόνων, μετρίου αναστήματος, αιμοχαρής, μοχθηρός, ανθρωπόμορφο τέρας. Παραβίασε κάθε έννοια δικαιοσύνης. Ξεφώνιζε ονόματα, έβριζε, απολογούνταν ο ίδιος από μόνος του για λογαριασμό των κατηγορουμένων και σημείωνε δίπλα στο κάθε όνομα την ποινή, που ήταν ο θάνατος. Η δίκη έγινε τον Σεπτέμβριο του 1921. Τέτοιο μίσος είχε, που κατά λάθος δίκασε εις θάνατον και τον επίσκοπο Πάφρας-Ζήλων Ευθύμιο Αγριτέλλη, ο οποίος όμως είχε ήδη πεθάνει τον Μάιο στις φυλακές Αμασείας. Δηλαδή δίκασε και νεκρούς ακόμη. Πολλοί δικάστηκαν ερήμην, γιατί είχαν προλάβει και ήσαν εκτός Τουρκίας. 69 όμως άτομα κρεμάστηκαν στην κεντρική πλατεία της Αμασείας. Οι βαρυποινίτες ήρθαν στην Ελλάδα, μετά το 1924 με την Ανταλλαγή και αυτοί είναι οι μάρτυρες, για όσα έγιναν στην φυλακή και στο δικαστήριο την χρονιά εκείνη. Στις 5 Σεπτεμβρίου 1921, Κυριακή πρωί, οι μελλοθάνατοι έκαμαν την Θεία Λειτουργία και τη δική τους νεκρώσιμη ακολουθία. Ήξεραν ότι θα τους έθαβαν σαν τα ζώα. Η απόφαση βγήκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1921, ώρα 4 το απόγευμα. Όλοι οι κατάδικοι φώναζαν ΑΣ ΚΟΛΣΟΥΝ ΑΤΑΛΕΤΙΝΙΖΕ, δηλ. συγχαρητήρια στη δικαιοσύνη σας. Ο μόνος που μπόρεσε να μιλήσει ήταν ο νεαρός δημοσιογράφος από την Τραπεζούντα, ο Νίκος Καπετανίδης. Ο Εμίν Μπέης τον άφησε να μιλήσει, γιατί νόμισε ότι μετάνιωσε και ήθελε να τον ξεφτιλίσει. “Εγώ κύριε Πρόεδρε” είπε με φωνή σταθερή, “δεν αγωνίστηκα ποτέ για Ανεξάρτητο Πόντο. Εγώ μια ζωή αγωνίστηκα για την Ένωση του Πόντου με την Ελλάδα”. Με κραυγές του στημένου ακροατηρίου, βγήκε κατακόκκινος από θυμό ο πρόεδρος Εμίν Μπέης από το δικαστήριο. Όταν το πρωί οδηγούσαν τους καταδικασθέντες στην πλατεία της Αμάσειας για κρέμασμα, έβαλαν επικεφαλής πρώτο στην πομπή τον αρχιμανδρίτη, γέροντα 70 ετών, Πλάτωνα Αϊβαζίδη (“αν υπάρχει κάποιος ένοχος, αυτός είμαι εγώ”, δήλωσε στους Τούρκους, προσπαθώντας να σώσει τους συγκαταδίκους του), και πάνω στο στήθος του, στο ράσο, καρφίτσωσαν την απόφαση. Μια ομάδα από χαμάληδες, αλήτες και ανθρώπους του υποκόσμου αφέθηκαν ελεύθεροι να περιφέρονται κάτω από τα αιωρούμενα σώματα. Τα περιέπαιζαν, τα σκύλευαν, αφαιρούσαν παπούτσια και ρούχα. Τόσο απαίσιο ήταν το θέμα, που και Τούρκος αξιωματικός δεν άντεξε και τους έδιωξε με κλωτσιές λέγοντας: “Δεν τους φτάνει το κακό που έπαθαν”; Θα πρέπει να αναφέρουμε και το γεγονός, ότι την άγρια εκείνη εποχή, τρεις γυναίκες από την Αμισό, πήραν την απόφαση να πάνε μόνες τους στην Αμάσεια, γιατί τις έτρωγε η αγωνία, για την τύχη των φυλακισμένων ανδρών τους. Αυτές ήσαν: Η γυναίκα του γιατρού Α. Χρυσαφίδη, του φαρμακοποιού Θεολ. Δημητριάδη και του μουσικοδιδασκάλου Διογένους. Όταν οι άμοιρες γυναίκες έφτασαν, με τη ναυλωμένη άμαξα, στην γέφυρα του Ίρη ποταμού, ήταν πια αργά. Από τη γέφυρα είδαν, απέναντι στην πλατεία, τα κρεμασμένα σώματα των ανδρών τους. Τραβούσαν τα μαλλιά τους, χτυπιόντουσαν και έκλαιγαν στο θέαμα του φριχτού θανάτου που βρήκε τους συζύγους τους. Δεν είχαν δικαίωμα να πάρουν τα πτώματα για ταφή, αλλά και ούτε να πλησιάσουν. Την ώρα που αλιτήριοι περιέπαιζαν τους νεκρούς, οι γυναίκες τους δεν είχαν δικαίωμα ούτε να τους αγγίξουν.Τους έθαψαν, όλους σωρηδόν, σε λάκο έξω από την Αμάσεια, χωρίς παπά και χωρίς λιβάνι. Παρενθέτω στο σημείο αυτό μια συγκλονιστική επιστολή του Αλ.Ακριτίδη, έμπορου από την Τραπεζούντα, ενός από τα θύματα του Εμίν Μπέη. Είναι αποκαλυπτική του ήθους, της αρχοντιάς, του πολιτισμού που κόμιζαν οι άνθρωποι που κατοικούσαν στα «κείθε του Αιγαίου», στην καλλίγονο Ιωνία, στον ανδρειωμένο Πόντο. Ενώπιον του φρικτού και άδικου θανάτου ο Ρωμιός του Πόντου, δείχνει θαυμαστή καρτερία, φανερώνει μεγαλοψυχία, πίστη, φιλοπατρία, αγάπη μεγαλοπρεπή προς τους οικείους του. Όλη η επιστολή αποπνέει το άρωμα της πονεμένης Ρωμιοσύνης, που διατήρησε εν αιχμαλωσία, εν σκιά θανάτου, την πολιτισμική του αυτεπίγνωση, όχι ως κωμική προγονολαγνεία, αλλά ως βίωμα, ως τρόπο ζωής. «1921 7βρ. 5 Κυριακή. Γλυκυτάτη μου Κλειώ, Σήμερον ετελέσθη εν τη φυλακή λειτουργία κα εκοινωνήσαμε όλοι περί τους 100 από διάφορα μέρη. Έχει αποφασισθεί ο διά κρεμάλας θάνατος. Αύριον θα πηγαίνουν οι 60, μεταξύ αυτών οι 5 Τραπεζούντιοι και θα γίνει ο δι’ αγχόνης θάνατος. Την Τρίτην δεν θα είμεθα εν ζωή, ο Θεός να μας αξιώσει τους ουρανούς και σε σας να δώσει ευλογίαν κα υπομονήν και άλλο κακόν να μην δοκιμάσετε. Όταν θα μάθετε το λυπηρόν γεγονός, να μη χαλάσετε τον κόσμον, να έχετε υπομονή. Τα παιδιά ας παίξουν κι ας χορέψουν. Ας σε βλέπω να κανονίσεις όλα όπως ξέρεις συ. Ο αγαπητός μου Θεόδωρος ας αναλαμβάνει πατρικά καθήκοντα και να μην αδικήσει κανένα από τα παιδιά, τον Γέργον να τελειώσει το σχολείον και να γίνει καλός πολίτης. Τον Γιάννην ας τον έχει μαζί του στη δουλειά. Από τα μικρά, τον Παναγιώτη να στείλεις στο σχολείον, την Βαλεντίνην να τη μάθεις ραπτικήν. Την Φωφών να μη χωρίζεσαι ενόζω ζεις. Εις τον Στάθιον τας ευχάς μου και την υποχρέωσιν όπως χωρίς αμοιβήν διεκπεραιώσει όλας τα οικογενειακάς μου υποθέσεις που θα του αναθέσητε. Ο παπα Συμεών ας με μνημονεύει ενόσω ζει. Να δώσεις 5 λίρες στην Φιλόπτωχον, 5 λίρες στην Μέριμναν, 5 λίρες στον Λυκαστή το σχολείον. Και ας με συγχωρέσουν όλοι οι αδερφοί μου, οι νυφάδες και όλοι οι συγγενείς και φίλοι. Αντίο, βαίνω προς τον πατέρα και συγχωρέσατέ μου. Ο υμέτερος Αλ. Γ. Ακριτίδης» Τον σφαγέα 80.000 Ελλήνων του Πόντου, κατά διαταγή του Κεμάλ, τον ΤοπάΛ Οσμάν τον τιμούν οι Τούρκοι ως εθνικό τους ήρωα και ανήγειραν και ανδριάντα στην Κερασούντα, την πατρίδα του. Να αναφέρουμε στο σημείο αυτό πως ο Πόντος δεν έπεσε αμαχητί. Είναι άγνωστο, αποσιωπάται επιμελώς το έπος του “αντάρτικου του Πόντου”. Ο Γερμανός Καραβαγγέλης (ιδού ο ποιμήν ο καλός), μητροπολίτης Αμασείας-Αμισού, υπολογίζει τους αντάρτες σε 20.000. Οι τουρκικές πηγές μιλούν για 25.000. Ονόματα όπως καπετάν Ευκλείδης, ηγέτης των ανταρτών της Σάντας, ο ξακουστός καπετάνιος Ιστύλ αγάς (Στυλιανός Κοσμίδης) στην Σαμψούντα, οι οπλαρχηγοί Ιορδάνης Παπούλας, Βασίλης Ανθόπουλος (Βασίλ αγάς), Κώστας Επεσλής, Ιορδάνης Χασερής, ο περιλάλητος οπλαρχηγός Αντών πασάς που είχε το βασίλειό του στα βουνά της Πάφρας, όπου έδρασε μαζί με την σύζυγό του Πελαγία, είναι λίγα μόνο ονόματα απ’ αυτά που κοσμούν το Συναξάρι των ηρώων του Πόντου. (Αποκαλυπτικό για το θέμα αυτό το βιβλίο του Α. Ανθεμίδη “ Τα απελευθερωτικά στρατεύματα του Ποντιακού Ελληνισμού”, Θεσ/νίκη 1998). Ο αρχιτσέτης, Τοπάλ Οσμάν, το μεγαλύτερο δολοφονικό εργαλείο του Κεμάλ στον Πόντο, ποτέ δεν τόλμησε να συγκρουστεί με Πόντιους αντάρτες. Έβγαζε το μένος του στα γυναικόπαιδα και τους γέρους... Δεν θα αναφερθούμε στο παρόν αφιέρωμα στα αίτια και στους αίτιους του ξεριζωμού και της Γενοκτονίας. Είναι αφιέρωμα μνήμης, πενθούμε τους νεκρούς του Πόντου. “Η γνώση του ιστορικού παρελθόντος αποτελεί την βασικότερη προϋπόθεση για τη διατήρηση της εθνικής μας ταυτότητας” λέγει ο καθ. Βακαλόπουλος. Θα κλείσουμε με τα λόγια, τα παλικαρίσια, του οπλαρχηγού του Πόντου Σάββα Ασλανίδη: “Μένουν ακόμη εκεί άταφα τα σώματα των αγαπημένων μας. Κράζουν ακόμη στους τραγικούς πατέρες, αδελφούς και συζύγους ζητώντας εκδίκηση. Ναι, εκδίκηση και εκδίκηση αιώνια. Έχουμε δώσει το λόγο μας, ορκίστήκαμε τον φρικτότερο των όρκων να μην δεχθούμε ποτέ συμφωνίες και σπονδές με τους Τούρκους. Και η ημέρα της ανταποδόσης δεν θα αργήσει”. (Εγκυκλοπαίδεια του Ποντιακού Ελληνισμού, τομ. 1ος, σελ.344).
Αιωνία η μνήμη ...
Αλλ΄ αντί μνημοσύνου

ΜΕΡΙΚΑ ΒΙΝΤΕΑΚΙΑ απο U TUBE:


1. http://www.youtube.com/watch?v=HUusQFgoYUg
2. http://www.youtube.com/watch?v=WDdYdFEaIvQ
3. http://www.youtube.com/watch?v=fRtOnXhJmZM&feature=related
4. http://www.youtube.com/watch?v=YRc2D-XJwe8&feature=related
5. http://www.youtube.com/watch?v=AwQkSf4QnVM&feature=related


Κι ένας ποιητικός λυγμός
μαζί με το ασυγκράτητο δάκρυ...



Αποθαμμέν’ θα απομέν’ άδα όπου ετάφαν
Χιλιάδες χρόνια φύλακες και μέρες χιλιάδες
Και άλλ’ ατόσα κι αν διαβαίν’, θα μέν’ και θα περμένε
Θα αναμένε την Λαμπρήν και το Χριστός Ανέστη
Και θα αναμέν’ τον γυρισμόν και τη ξενιτεμένε.

ΦΙΛΩΝ ΚΤΕΝΙΔΗΣ