Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σκακιστική ιστορία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σκακιστική ιστορία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 28 Ιουνίου 2012

28 Ιουνίου, 28 χρόνια πρίν: η (ανοικτή; ) επιστολή του Φίσερ στην Ιουδαïκή Εγκυκλοπαίδεια. 28 Giugno 1984; 28 anni fa: una lettera aperta di Fischer alla "Encyclopaedia Judaica"

Αφήνω τα εύληπτα παρεπόμενα στοιχεία της επιστολής, τα τυπικά της αλληλογραφίας, (όπως και τα περιττά φιλολογικά σχόλια), και προχωράω σε μια προσωπική μετάφρασι του κυρίως κειμένου της επιστολής του Μεγάλου Μπόμπυ, του τότε Παγκόσμιου Πρωταθλητή (για άλλους «φρενοβλαβή», για εμένα Πρώτου Παγκόσμιου Σκακιστή), στην Encyclopaedia Judaica, υπο ημερομηνίαν 28 Ιουνίου 1984:

Το πρωτότυπο:

AN OPEN LETTER FROM:
 BOBBY FISCHER
THE WORLD CHESS CHAMPION

TO: ENCYCLOPAEDIA JUDAICA
P.O. Box 50307 Pasadena, CA 91105
June 28, 1984

The Editors ENCYCLOPAEDIA JUDAICA JERUSALEM
The Macmillan Company
866 Third Avenue New York City, NY 10022

Gentlemen:

Knowing what I do about Judaism, I was naturally distressed to see that you erroneously featured me as a Jew in ENCYCLOPAEDIA JUDAICA. Please do not make this mistake again in any future editions of your voluminous, pseudo-authoritative publication. I am not today, nor have I ever been a Jew, and as a matter of fact, I am uncircumcised.

I suggest rather than fraudulently misrepresenting me to be a Jew, and dishonestly abusing my name and reputation as a kind of advertising gimmick to improve the image of your religion (Judaism), you try to promote your religion on its own merits — if indeed it has any! In closing,

I trust that I am not being unrealistically optimistic, in thanking you in advance for your anticipated cooperation in this matter.

Truly yours,

Bobby Fischer,
The World Chess Champion

Η μετάφρασί μου:


Κύριοι,

Γνωρίζοντας ό,τι δύναμαι περί Ιουδαϊσμού, μου προκάλεσε θλίψι, όπως είναι φυσικό, αυτό που είδα, το ότι εσφαλμένα με παρουσιάζετε σαν Εβραίο στην ΙΟΥΔΑÏΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ. Παρακαλώ όπως μη διαπράξετε εκ νέου αυτό το λάθος σε τυχόν μελλοντικές εκδόσεις της πολυτόμου και ψευδο-εγκύρου εκδόσεώς σας. Δεν είμαι κατά το παρόν, δεν ήμουν, ούτε έχω υπάρξη Εβραίος και, όντως, δεν είμαι περιτετμημένος.

Προτείνω, αντί απατηλώς να με παρουσιάζετε κατά τρόπον στρεβλωτικό ως Εβραίο, και να επιχειρείτε να βελτιώσετε την εικόνα της υμετέρας θρησκείας κακοήθως προσβάλλοντας το όνομα και την υπόληψί μου εν είδει διαφημιστικού τεχνάσματος, να κοιτάξετε να προωθήσετε την θρησκεία σας βασιζόμενοι στις δικές της αξίες – εάν πραγματικώς διαθέτει τοιαύτας.

Εν κατακλείδι, ευελπιστώ ότι δεν διατελώ αβασίμως αισιοδοξών, ευχαριστώντας σας εκ των προτέρων για την επι του θέματος προσδοκώμενη συνεργασία.

Αληθώς υμέτερος

Μπόμπυ Φίσερ
Ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής στο Σκάκι

Μετάφρασι:  Αλέξ. Σοϊλεμέζης

Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2011

Μια παρτίδα ενός ξεχασμένου Μαίτρ. Othoneos – Primavera; a chess game of a forgotten Master (R.I.P.)

Άλλο σχεδίαζα για θέμα της σημερινής μας ανάρτησης.
Κατά την τελική όμως φάσι της οργάνωσης του υλικού μου και ενώ αναζητούσα κάτι παρτίδες του Β. Κοτρωνιά, στο chessgames.com, η προσοχή μου πήγε στο αριστερό περιθώριο της εκεί αρχικής σελίδας, όπου διέκρινα ένα ελληνικό όνομα στην στήλη "Happy Birthday To": Aris Othoneos.
Με την σιγουριά πως πρόκειται για έναν από τους παλιούς του ελληνικού σκακιού, τον Μαίτρ του Φιλοσκακικού Όμιλου Αθηνών, Αρίστο Οθωναίο, και με την αμφιβολία για το αν είναι ανάμεσά μας, έκανα μια πρόχειρη αναζήτησι.
Η περσινή ανάρτησι του εξαίρετου Ηλία Οικονομόπουλου μου έδωσε την στενόχωρη απάντησι.
Δεν έχω ακόμα επικοινωνήση με τον ξένο ιστότοπο, να τον πληροφορήσω πως δεν είναι δυνατόν να ευχηθή κανείς για τα γενέθλιά του στον μακαρίτη (γενν. 3.01.1913), αλλά νομίζω ότι οφείλω μια σκακιστικού τύπου αναφορά/υπενθύμισι (αντί ενός απλού «Αιωνία η μνήμη») στον ξεχασμένο και προσωπικά άγνωστό μου παλιό σκακιστή.

Διάλεξα την νικηφόρα παρτίδα του από τους 9ους Ολυμπιακούς Αγώνες Σκακιού στο Ντουμπρόβνικ, το 1950. Τότε που ο Αρίστος Οθωναίος έπαιξε ως αναπληρωματικός 11 παρτίδες (Η Εθνική μας ήλθε τελευταία από τις 16 χώρες που έλαβαν μέρος, αλλά αν δεν κάνω λάθος, αυτή ήταν η παρθενική της συμμετοχή στον θεσμό).

[Event "Dubrovnik olm"]
[Site "YUG"]
[Date "1950.??.??"]
[Round "13"]
[White "Aris Othoneos"]
[Black "Giuseppe Primavera"]
[Result "1-0"]
[ECO "D13"]
[PlyCount "135"]
[EventDate "1950.??.??"]

1. d4 d5 2. c4 c6 3. cxd5 cxd5 4. Nc3 Nf6 5. Nf3 Nc6 6. e3 Bf5 7. Bb5 Bd7 8.
Ne5 e6 9. Nxd7 Nxd7 10. O-O Be7 11. Qe2 O-O 12. Bd2 a6 13. Bxc6 bxc6 14. Na4
Qb8 15. Rfc1 Rc8 16. Rc2 Qb5 17. Nc3 Qxe2 18. Nxe2 c5 19. dxc5 Rxc5 20. Rxc5
Bxc5 21. Rc1 Rb8 22. b3 f6 23. Nf4 Kf7 24. Nd3 Bd6 25. Rc6 Rb6 26. Rxb6 Nxb6
27. Ba5 Nd7 28. Kf1 e5 29. Nb4 Bxb4 30. Bxb4 Ke6 31. Ke2 d4 32. Kd3 Kd5 33.
exd4 exd4 34. f4 g5 35. g3 g4 36. Ba3 f5 37. b4 Nb8 38. Bb2 Nc6 39. a3 h5 40.
Ba1 Na7 41. Bxd4 Nb5 42. Bb2 Nd6 43. a4 Nc4 44. Bd4 Na3 45. Bg1 Nc4 46. b5 axb5
47. axb5 Na5 48. Kc3 Ke4 49. Kb4 Nb7 50. b6 Kd5 51. Kb5 Nd6+ 52. Ka6 Kc6 53.
Bd4 Nb7 54. Ka7 Nd6 55. Ka6 Nb7 56. Bf6 Nc5+ 57. Ka7 Nb7 58. Be7 Na5 59. Ka6
Nb7 60. Bf8 Nd8 61. Ba3 Kd7 62. b7 Nc6 63. Bb2 Ke6 64. Be5 Kd5 65. b8=Q Nxb8+
66. Bxb8 Ke4 67. Be5 h4 68. gxh4 1-0






Σάββατο 18 Δεκεμβρίου 2010

Μια «Ελληνική Παρτίδα» 150 χρόνων. (Ως προανάκρουσμα για το αφιέρωμα στα 150 χρόνια από την γέννησι του L. Greco ). La partita Eichborn – Nosa (1860)

Αιφνιδιάστηκαν, όπως είχα προβλέψη, οι μαθητές μου στο τμήμα μεσαίων στο σημερινό πρωινό μάθημα-προπόνησι του Συλλόγου.
Ο τίτλος του μαθήματος: "Υπάρχει ή υπήρξε «Ελληνικό άνοιγμα;» "
Κανένας τους φυσικά δεν είχε ακούση κάτι παρόμοιο. Τους εξήγησα πως δεν έχουν κάνει λάθος. Δεν υπάρχει άνοιγμα που να αναγνωρίζεται από την σημερινή, την επίσημη σκακιστική βιβλιογραφία ως «Ελληνικό » ή κάτι ανάλογο, όπως «Ελληνική παρτίδα» ή «Ελληνική βαριάντα». Βεβαίως υπάρχουν σε διάφορα ανοίγματα καινοτομίες και βαριάντες που φέρουν το όνομα του Καλαβρού Greco, (καθώς και κάποιες έμμεσες αναφορές στην ανα τους αιώνες ελληνικότητα π.χ. Trojan Horse, Greek gift κττ), αλλά τίποτα περισσότερο «ελληνικό».
Κι όμως, εξήγησα στους παρευρεθέντες στο μάθημα, πως για ένα διάστημα –γύρω στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα- υπήρχε ένα άνοιγμα που –τουλάχιστον στον γερμανόφωνο σκακιστικό τύπο- παρουσιαζόταν με το όνομα «Ελληνική παρτίδα»!
Πρόκειται για το άνοιγμα όπου ο μαύρος απαντά με φιανκέτο (άλλοτε με 1…, η6 και 2…., Αη7 -Πίρτς/Ρόμπατς με τα σημερινά δεδομένα- και άλλοτε με 1…, β6 και 2…, Αβ7) στην κατάληψι του κέντρου από τον λευκό (δηλαδή, μετά από 1. ε4 και 2.δ4).
Και μετά από αυτήν την σύντομη εισαγωγή άρχισα να παρουσιάζω αναλύοντας μία παρτίδα (βλ. παρακάτω) από αυτές που έχω στην συλλογή μου από αυτό το άνοιγμα (αρχειοθετημένες βεβαίως, με κριτήρια όχι σκακιστικά, αλλά ιστορικοφιλολογικά), η οποία είναι το παλαιότερο μέχρι στιγμής δείγμα στο αρχείο μου.
Ο λόγος της συγκεκριμένης επιλογής είναι κυρίως συμβολικός
: αυτή η παρτίδα είναι παιγμένη το 1860, το έτος γέννησης του μεγάλου νεοέλληνα Ποιητή, του μεγάλου Έλληνα Πατριώτη ([που πολέμησε γενναία και έπεσε ηρωικά μαχόμενος για την εθνική Ελευθερία και Μεγάλη Ιδέα) και μεγάλου –διεθνούς εμβέλειας- Σκακιστή (μεγαλύτερου οπωσδήποτε Έλληνα σκακιστή του 19ου αιώνα), του Λορέντζου Μαβίλη. [Γι’ αυτήν την μεγαλειώδη προσωπικότητα σχεδιάζουμε να ετοιμάσουμε λίαν προσεχώς σχετικό αφιέρωμα στο παρόν ιστολόγιο, για τα 150 χρόνια από την γέννησί του.]
Τέλος, πρίν παρουσιάσουμε και εδώ την ιστορική όσο νά ‘ναι παρτίδα για την οποία έγινε λόγος, να αναφέρουμε πως καί ο παίκτης που πρωταγωνιστεί με τα λευκά, ο Γερμανός Louis Eichborn, δεν είναι άγνωστος στους σκακιστικούς κύκλους της εποχής του, (φτάνει μόνο να πούμε πως έχει τουλάχιστον 31 νίκες –έστω και σε casual games- εναντίον του μεγάλου και τρανού Άντολφ Άντερσεν), καί ότι το συγκεκριμένο άνοιγμα (που σήμερα θα το έλεγαν «Ινδική» ή «Φιανκέτο της Βασιλίσσης» ή «Άμυνα Owen» ή «Βαριάντα St. George» ή ...) επιδίωξε να το χρησιμοποιήση και ο μεγάλος «φιλόλογος» και σκακιστής Μαβίλης, τριάντα χρόνια αργότερα σε παρτίδα του, (που επιφυλάσσομαι σύντομα να αναδημοσιεύσω), τότε που συμμετέχοντας σε διάφορα Τουρνουά στην Γερμανία αρεσκόταν να χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο …«Έλ Γκρέκο» (: L. Greco)!! -Τυχαίο;

Eine "Griechische Partie"
[White "Eichborn"]
[Black "Nosa"]
[Result "1-0"]
[ECO "B00"]
[PlyCount "81"]
[Date "1860.11.22"]

1. e4 b6 2. d4 Bb7 3. Bd3 e6 4. Nf3 Ne7 5. c4 Ng6 6. a3 Be7 7. Nc3 O-O 8. Qc2
f6 9. g4 e5 10. Be3 c6 11. O-O-O a6 12. h4 b5 13. h5 Nf4 14. Bf1 b4 15. axb4
Bxb4 16. dxe5 fxe5 17. Nxe5 Qe7 18. c5 Qxe5 19. Qb3+ Kh8 20. Qxb4 Bc8 21. h6
Ne6 22. hxg7+ Nxg7 23. Rd6 Rf6 24. f4 Qe7 25. Rd2 a5 26. Qa3 Ba6 27. Rdh2 Bxf1
28. Rxh7+ Kg8 29. Rh8+ Kf7 30. Rxf1 Qe6 31. g5 Qc4 32. Re1 Re6 33. f5 Rxe4 34.
g6+ Kf6 35. Bg5+ Kxg5 36. Rxe4 Qf1+ 37. Nd1 Nxf5 38. g7 Nxg7 39. Qg3+ Kf5 40.
Qg4+ Kf6 41. Rf8# 1-0

Πέμπτη 12 Αυγούστου 2010

Βίλχελμ Στάινιτς: Επετειακό εγκυκλοπαιδικό σημείωμα και μια του βραβευμένη παρτίδα.Wilhelm /William Steinitz il primo campione mondiale agli scacchi

110 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα απο τον θάνατο ενός απο τους μεγαλύτερους σκακιστές του παρελθόντος, του Στάινιτς. Ο εβραιοτσεχοαυστριακοαμερικανός Wilhelm ή William Steinitz είναι ο πρώτος παγκόσμιος πρωταθκητής στην ιστορία του σκακιού. Γεννήθηκε στην Πράγα το 1836 και πέθανε στην Νέα Υόρκη τις 12 Αυγούστου του τελευταίου έτους του 19ου αιώνα.
Για την ουσιώδη συμβολή του στο ποζισιονέλ σκάκι έχει χαρακτηρισθή “πατέρας του σύγχρονου σκακιού”. Είναι ένας χαρακτηρισμός τον οποίο του τον αναγνωρίζει και ο Κασπάροβ, ο οποίος επιπλέον έχει γράψη ότι “με τον Στάινιτς αρχίζει η εποχή του σύγχρονου σκακιού. Η συμβολή του πρώτου παγκόσμιου πρωταθλητή στην εξέλιξι του σκακιού συγκρίνεται με τις μεγάλες επιστημονικές ανακαλύψεις του 19ου αιώνα”.
Ο Στάινιτς έμαθε να παίζει σκάκι απο την ηλικία των 12 ετών, αλλά το ενδιαφέρον του για το βασιλικό παιχνίδι αναπτύχθηκε κατα την διάρκεια των σπουδών του στο Πολυτεχνείο της Βιέννης.
Μάλιστα φαίνεται ότι απο ένα σημείο και μετά εκμεταλλεύτηκε την σκακιστική του δεξιοτεχνία παίζοντας στα βιεννέζικα καφέ επί χρήμασι εξασφαλίζοντας τοιουτοτρόπως τα έξοδα των σπουδών του.
Σε ηλικία 26 ετών είχε ήδη ανακηρυχθή πρωταθλητής Βιέννης και την ίδια χρονιά δήλωσε συμμετοχή στο περίφημο Τουρνουά του Λονδίνου (1862), το οποίο διεξήχθη κατά την διάρκεια της Παγκόσμιας Έκθεσης που για δεύτερη φορά φιλοξενήθηκε εκεί. Το τουρνουά το κέρδισε ο Γερμανός Άντολφ Άντερσεν, ο Στάινιτς ήλθε έκτος, αλλά κέρδισε το βραβείο για την ομορφότερη παρτίδα (εναντίον του Augustus Mongredien, ενός ισχυρού λονδρέζου σκακιστή, γαλλικής καταγωγής, ο οποίος στο Τουρνουά ήλθε 11ος ανάμεσα σε 14).

ΒΡΑΒΕΙΟ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΗΣ ΠΑΡΤΙΔΑΣ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΛΟΝΔΙΝΟΥ 1862
Wilhelm Steinitz - Augustus Mongredien





Κατα τα δικά του λεγόμενα, το νικηφόρο μάτς (+ 5 -3 =1) με τον πέμπτο του Τουρνουά, τον Ιταλό Σεραφίνο Ντυμπουά (Serafino Dubois) υπήρξε η αφορμή για την απόφασί του να ασχοληθή αποκλειστικά με το σκάκι. Για τον σκοπό αυτό μετακόμισε στην Αγγλία δεδομένου οτι η αγγλική πρωτεύουσα ήταν η Μέκκα του ευρωπαϊκού (και όχι μόνο) σκακιού εκείνο τον καιρό.

Σύντομα ήρθε η πολυαναμενόμενη στιγμή της αναμέτρησης με τον ισχυρότερο σκακιστή της εποχής του, τον Άντερσεν (Adolf Anderssen), ο οποίος ήταν κάτι σαν νούμερο ένα στον κόσμο, ειδικά απο την στιγμή που είχε κατακτήση την πρώτη θέσι στο πρώτο μεγάλο διεθνές σκακιστικό τουρνουά της ιστορίας (Λονδίνο, 1851).
Το συγκλονιστικό όπως αναμενόταν και όπως αποδείχθηκε μάτς, διεξήχθη στην βρετανική πρωτεύουσα το έτος 1866, τελείωσε την 10η Αυγούστου υπέρ του Στάινιτς με 8-6, νίκη που συνιστά την έναρξι, όπως θεωρούσε και ο ίδιος, της «αυτοκρατορίας» του ως παγκόσμιος πρωταθλητής.
Ένας άτυπος τίτλος ακόμη, ο οποίος όμως θα λάβη πιο επίσημη υπόστασι και θα κατακτηθή και αυτός από τον τρομερό αυστριακό σκακιστή, τον επονομαζόμενο στην αρχή και «αυστριακός Μόρφυ», είκοσι (20!) χρόνια αργότερα στην Νέα Υόρκη. Ο Στάινιτς που τρία χρόνια νωρίτερα είχε μεταναστεύση στις Ηνωμένες Πολιτείες (όπου και μετά από μια πενταετία θα γίνη Αμερικανός και θα αλλάξη επισήμως το όνομά του σε William) αντιμετώπισε από την αρχή του έτους 1886, σε ένα μάτς αντικειμενικά των 2 κορυφαίων σκακιστών της εποχής εκείνης, τον ισχυρότατο Εβραιοπολωνό σκακιστή Γιοχάνες Τζούκερτορτ (Johannes Zukertort ). Μια συνάντησι πραγματικά ιστορική, στην οποία ο ίδιος Στάινιτς είχε δώση τον χαρακτήρα Παγκόσμιου Πρωταθλήματος.
Με την δραματική (για τον Τζούκερτορτ) κατάληξι και την περιπετειώδη, αλλά τελικά πειστική επικράτησι του αυστριακοαμερικανού, με 10-5 νίκες, ο Στάινιτς αυτοανακηρύχθηκε (και πράγματι ευρύτερα αναγνωρίζεται ως πρώτος) Παγκόσμιος Πρωταθλητής στο σκάκι, έναν τίτλο που τον κατείχε επι 8 χρόνια, μέχρι που ( αφού τρείς φορές τον είχε επιτυχώς υπερασπισθή: 2 εναντίον του Ρώσου Μιχαήλ Τσιγκόριν, και μία εναντίον του Ούγγρου Ισιντόρ Γκάνσμπεργκ) τον έχασε οριστικά από τον Γερμανό Εμάνουελ Λάσκερ (με την ίδια μεγάλη διαφορά με τη οποία είχε κερδίσει τον Τζούκερτορτ).

Εκείνη η χρονιά του 1894, ήταν το τέλος της αυτοκρατορίας του Στάινιτς, που είχε διάρκεια 27 περίπου ετών.
Να σημειώσουμε τελειώνοντας πως από τότε μέχρι και το 1946 η αποδοχή των υποψηφιοτήτων για την διεκδίκησι του παγκόσμιου τίτλου ήταν δικαίωμα του κατόχου και αυτός όχι μόνο διάλεγε/αποδεχόταν τον διεκδικητή, αλλά υπαγόρευε και τους όρους διεξαγωγής της «μονομαχίας»! (Κατανοείται έτσι καλύτερα και η επιμονή του Φίσερ να παραγκωνίση την FIDE και να υποβάλη τους όρους του, που δεν ήταν άλλοι από την διεξαγωγή ενός μάτς με τον Κάρποφ στις δέκα νίκες)
Ο Στάινιτς παρ’ όλη την λάμψη του τίτλου του, τις επιτυχίες και την συγγραφή βιβλίων και άρθρων (υπήρξε ακόμα και ιδρυτής σκακιστικού περιοδικού) δεν είχε ευτυχές τέλος στην ζωή του, αφού πέθανε σε μια ψυχιατρική κλινική του Μανχάταν (μετά από πολλούς μήνες νοσηλείας), πάμπτωχος. Ήταν η 12η Αυγούστου του 1900

Τρίτη 29 Δεκεμβρίου 2009

ΚΟΡΤΣΝΟΪ – ΣΠΑΣΚΥ ΙΣΟΠΑΛΟΙ ΣΤΗΝ ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΓΙΓΑΝΤΩΝ¨. Korchnoi vs Spassky; parita’ nel “duello di giganti” ad Elista

Οι δύο κατά τεκμήριον ισχυρότεροι Βετεράνοι Γρανμαίτρ του κόσμου συναντήθηκαν προσφάτως στην Ελίστα της Καλμουχίας.
Σε ένα αγώνα 8 παρτίδων που από την αρχή χαρακτηρίστηκε «Συνάντησι Γιγάντων» δύο Ρώσσοι, ο 78χρονος (κατ’ επανάληψι πρώην διεκδικητής του παγκόσμιου τίτλου) Βίκτωρ Κορτσνόι (Viktor Lvovich Korchnoi , Ελο 2567!) και ο 72χρονος Μπόρις Σπάσκι (Boris Vasilievich Spassky, Elo 2548), πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής, ήλθαν ισόπαλοι με τελικό αποτέλεσμα 4-4.
Οι ακμαιότατοι –σκακιστικά- υπερεβδομηντάρηδες σημείωσαν από δύο νίκες, ενώ 4 παρτίδες έληξαν ισόπαλες. Και ποιος δεν θαυμάζει την απίστευτα υψηλή για την ηλικία τους ποιότητα του παιχνιδιού τους, όχι μόνο σ’ αυτήν την μεταξύ τους συνάντησι, αλλά και στις άλλες αγωνιστικές τους συμμετοχές τα τελευταία χρόνια, ατομικές ή συλλογικές;

Οι δύο πρώην Σοβιετικοί σούπερ Βετεράνοι «εμιγκρέ» (ως γνωστόν, από χρόνια αγωνίζονται πολιτογραφηθέντες ο μέν Σπάσκυ στην Γαλλία και ο Κορτσνόι στην Ελβετία) μοιράζονται και την ίδια ιδιαίτερη πατρίδα, αφού έχουν αμφότεροι γεννηθή στην Αγία Πετρούπολι (τέως Λένινγκραντ).
Στο συνολικό ισοζύγιο των μεταξύ τους 77 συναντήσεων εξακολουθεί να προηγείται με διαφορά ο Κορτσνόι (24 νίκες, 37 ισοπαλίες, 16 ήττες) και ο οποίος κανονικά θα έπρεπε (εισηγούμαι …νέο κριτήριο άρσης της ισοβαθμίας!) λόγω της διαφοράς να θεωρηθή νικητής και αυτής της μονομαχίας.
Ένα άλλο αξιοπερίεργο στατιστικό είναι ότι ο Σπάσκυ δεν κατάφερε να νικήση με τα λευκά (μάλιστα έχασε και την μία φορά που δοκίμασε την θεωρητικά νουλιάρικη Παρτίδα Τεσσάρων Ίππων). Και τις 2 νίκες του τις σημείωσε με μαύρα. Από την άλλη ο Κορτσνόι ανοίγοντας με δ4 κατάφερε να κερδίση μία μόνο παρτίδα (την πρώτη, όπου όμως ο Σπάσκυ έβγαλε μάλλον ισόπαλο φινάλε για να το χάση τελικά με λάθος κίνησι), ενώ έχασε και μία (από Άμυνα Νίμτσοβιτς). Και έτσι όμως έχουμε Ανοίγματα με δ4 εναντίον Ανοιγμάτων με ε4 ισοπαλία!

Δύο παρτίδες απο την συνάντησι:

1. KORCHNOI - SPASSKY 0-1

[Event "Match"]
[Site "Elista RUS"]
[Date "2009.12.23"]
[Round "5"]
[White "Korchnoi, V."]
[Black "Spassky, B."]
[Result "0-1"]
[ECO "A28"]
[WhiteElo "2567"]
[BlackElo "2548"]
[PlyCount "52"]
[EventDate "2009.12.18"]

1. c4 e5 2. Nc3 Nc6 3. Nf3 Nf6 4. a3 d5 5. cxd5 Nxd5 6. Qc2 Be7 7. e3 a6 8. Bc4
Nb6 9. Bd3 Qd7 10. b3 f5 11. e4 g5 12. exf5 g4 13. Nxe5 (13. Ng1 Nd4 14. Qa2
Nxb3 15. Qxb3 Qxd3 16. Nge2 Bxf5 -/+) 13... Nxe5 14. Be4 Nc6 15. Ne2 Bf6 16.
Rb1 Qd6 17. h3 gxh3 18. Rxh3 Bd7 19. Rd3 Qf8 ! 20. Bxc6 Bxc6 21. Re3+ Kd7 22.
Bb2 Nd5 23. Qd3 Bxb2 24. Rxb2 Qxa3 25. Rc2 Rae8 26. Qd4 Kc8 -+ 0-1

2. SPASSKY - KORCHNOI 0-1

[Event "Match"]
[Site "Elista RUS"]
[Date "2009.12.24"]
[Round "6"]
[White "Spassky, B."]
[Black "Korchnoi, V."]
[Result "0-1"]
[ECO "C49"]
[WhiteElo "2548"]
[BlackElo "2567"]
[PlyCount "70"]
[EventDate "2009.12.18"]

1. e4 e5 2. Nf3 Nc6 3. Nc3 Nf6 4. Bb5 Bb4 5. O-O O-O 6. d3 Bxc3 7. bxc3 d6 8.
Bg5 Bd7 9. Nd2 h6 10. Bh4 g5 11. Bg3 Ne7 12. Bxd7 Qxd7 13. Nc4 Qe6 14. Ne3 Kh7
15. c4 Rg8 16. Rb1 b6 17. c3 Ng6 18. Rb2 c6 19. f3 d5 20. cxd5 cxd5 21. d4 dxe4
22. d5 Qc8 23. fxe4 Nf4 24. Qc2 Qa6 25. c4 Rac8 26. a4 Ne8 27. Rc1 Nd6 28. Be1
Rc7 29. g3 Nh3+ 30. Kh1 g4 31. Bb4 Nxc4 32. Bd6 ? (32. d6 =) 32... Nxd6-+ (
32... Nxe3 33. Qxc7 Qd3 34. Qxf7+ Rg7 35. Qf5+ Nxf5 -+) 33. Qxc7 Rc8 34. Qxc8
Nxc8 35. Nxg4 Nd6 0-1





Είθε όλοι να φτάναμε τόσο ακμαίοι στην ηλικία τους και να παίζαμε έστω και όχι σε υψηλό αγωνιστικό επίπεδο το αγαπημένο μας πνευματικό άθλημα-άθυρμα. Γιατί τα όμορφα πράγματα, όπως είπε και κάποιος ποιητής, είναι χαρά παντοτινή.

Κυριακή 5 Απριλίου 2009

Ο Κ. Ντε Γκράντι για την κληρονομιά και την βιογραφία του Γκρέκο. (Μέρος Β΄). Carlo De Grandi, sull’ eredita’ e la biografia del Gioacchino Greco. ΙΙ

Κρατώντας την υπόσχεσί μας, δημοσιεύουμε την συνέχεια του εξαιρετικά ενδιαφέροντος άρθρου του φίλου και συνεργάτη Κάρλο Ντε Γκράντι, που προ ημερών είχαμε δημοσιεύση με τον τίτλο Gioacchino Greco di Calabria «Il Greco ή Il Calabrese».

Gioacchino Greco di Calabria , «Il Greco ή Il Calabrese» (1600-1630/1634;)

ΜΕΡΟΣ Β΄ (Greco, ο Έλληνας!)

Γαλλική Άμυνα
Ρώμη, 1619
Λευκά: Greco
Μαύρα: Marconi
1.ε4,ε6 2.δ4,Ιζ6 3.Αδ3,Ιγ6 4.Ιζ3,Αε7 5.θ4,0-0 6.ε5,Ιδ5. Βλέπε κατωτέρω διάγραμμα.


7.Α:θ7+!,

(Στο “The Oxford Companion to Chess”, του David Hooper, αναφέρεται ότι το όνομα της θυσίας της αξιωματικού στο αντίπαλο ροκέ (πάνω στο πιόνι θ7) – ελληνικό δώρο – οφείλεται μάλλον στην χρήση του από τον Γκρέκο παρά στον Δούρειο Ίππο.)

,Ρ:Α 8.Ιη5+,Α:η5 (εάν 7.Α:θ7+!,Ρ:Α 8.Ιη5+,Ρη8 9.Βθ5,Α:Ι 10.θ:Α,ζ5 11.η6,Βθ4 12.Π:Β, Πε8 13.Βθ8# Ματ του Greco.)
9. θ:η5+,Ρη6 10.Βθ5+,Ρζ5 11.Βθ7+,η6 12.Βθ3+,Ρε4 13.Βδ3#.
Ή 11.Βθ3+,Ρη6 (εάν 11….,Ρε4 12.Βδ3#) 12.Βθ7#

Ένα άνοιγμα φέρει το όνομά του «Γκαμπί του Greco» ή «Λεττονικό Γκαμπί»
ή «Ρίγα Γκαμπί»: 1.ε4,ε5 2.Ιζ3,ζ5.


Επίσης συναντάμε το όνομά του σε μια βαριάντα της Ιταλικής Παρτίδας (Giuoco Piano):
1.ε4,ε5 2.Ιζ3,Ιγ6 3.Αγ4,Αγ5 4.γ3,Ιζ6! 5.δ4,ε:δ 6.γ:δ,Αβ4+

(Βαριάντα του Greco: 7.Ιγ3,Ι:ε 8.0-0,Ι:Ι 9.β:Ι,Α:γ 10.Ββ3,δ5! 11.Α:δ,0-0 12.Α:ζ+,Ρθ8 13.Β:Α,Π:Α 14.Ββ3! + - ).


Και ένα άλλο άνοιγμα φέρει τ’ όνομά του: Άμυνα Greco:

1.ε4,ε5 2.Ιζ3,Βζ6 3.Ιγ3,γ6 4.δ4,ε:δ4 5.ε5,Βη6 6.Β:δ4 (Κλασική Βαριάντα).

1.ε4,ε5 2.Ιζ3,Βζ6 3.Aγ4 (Βαριάντα του Αξιωματικού).

***********************

Ο Greco, με δεδομένο ότι δεν γνώριζε πολύ καλά την Ιταλική γλώσσα, καθ’ ότι ήταν Έλληνας, έγραψε δύο βιβλία για το σκάκι στην Ιταλική γλώσσα.
Σχετικά αναφέρει η Anne Sunnucks στην Σκακιστική Εγκυκλοπαίδεια «The Encyclopaedia of Chess» , λήμμα «Greco»: «...παρήγαγε ένα μεγάλο αριθμό χειρογράφων εις πολύ φτωχά Ιταλικά ('very poor Italian')». Επίσης το ίδιο παραδέχονται και οι Dr. Adriano Chicco
και Giorgio Porreca στο Εγκυκλοπαιδικό Σκακιστικό Λεξικό: «Dizionario Enciclo-pedico degli Scacchi» λήμμα «Greco», οι οποίοι γράφουν: «...τα κείμενα του Greco ήσαν εις χείριστα Ιταλικά ('...pessimo italiano')».
Τα περισσότερα από τα έργα του ήταν αφιερωμένα στους πάτρονές του, για ευνόητους λόγους.
Κατωτέρω παρουσιάζουμε μία παρτίδα από το χειρόγραφο του 1619:
Φιανκέττο της Βασίλισσας
Ρώμη,1619

Λευκά: Greco
Μαύρα: Άγνωστος




Το 1623 αφιερώνει ένα χειρόγραφο με κανόνες του σκακιού στον Nicholas Montstephen. Το 1625, ο Greco, εκδίδει ένα βιβλίο με τίτλο «Trattato del Nobilissimo et Militare Essercizio di Scacchi» – «Πραγματεία για το ευγενές και στρατιωτικό παιγνίδι του σκακιού», 'περιέχουσα τις ωραίες κινήσεις και την αληθή επιστήμη του παιγνιδιού', 270 σελίδες, 160 x 110 χιλιοστά.

Το 1656, στο Λονδίνο, το βιβλίο που εξέδωσε το 1619 o Greco, μεταφράστηκε στ’ Αγγλικά από τον D. F. Beal και δημοσιεύθηκε από τον Herry Herringman με τον τίτλο «Τhe Royal Game of Chesse - Play» – «Ο Βασιλικός Αγώνας του Παιγνιδιού του Σκακιού» και ονομάσθηκε «Calabrian».

Το 1669, το βιβλίο που εξέδωσε το 1619 o Greco, μεταφράζεται στα Γαλλικά διορθωμένο από τον N. Pepingue a Louvois, υπουργό του Λουδοβίκου XIV από το 1666, και τυπώνεται.

Η μετάφραση αυτή τυπώθηκε εκ νέου το 1689. Ανατυπώθηκε πάνω από 40 φορές(!!).
Το 1750 σε μία από της Αγγλικές εκδόσεις εκδόθηκε με το τίτλο «The Chess make easy» – «Tο Σκάκι γίνεται εύκολο».
Το 1819 δημοσιεύεται στην Αγγλία από τον William Lewis, με τίτλο "On the Game of Chess Di Gioachino Greco"
"On the Game of Chess Di Gioachino Greco"

Αναφορά της βιογραφίας του Greco συναντάμε στα εξής περιοδικά και βιβλία:

"The Monthly Review", Λονδίνο, 1820
"Le Palamède, Παρίσι, 1836
"I manoscritti italiani della Regia, Biblioteca parigina" του Antonio Marsand
Παρίσι, 1838
"Il Giuoco degli Scacchi" του Carlo Salvioli, Βενετία, Ιούλιος 1913

To 1900 δημοσιεύεται επίσης στην Αγγλία από τον καθηγητή Hoffmann βιβλίο με τίτλο «The Games of Greco» – «Οι Αγώνες {Παρτίδες} του Greco» στο οποίο συμπεριλαμβανόταν και ένας βιβλιογραφικός κατάλογος των εργασιών του Greco από τον G. A. Leon.

Ήταν πρωταθλητής κόσμου από το 1622 μέχρι το 1630.
Ήταν από τους πρώτους επαγγελματίες σκακιστές της εποχής εκείνης που κέρδιζε τα προς το ζην παίζοντας σκάκι.

Πληροφορίες για την ζωή του Greco αντλούμε & από τα 4 βιβλία που έγραψε το 1634, μετά τον θάνατο του Greco, ο Dr. Alessandro Salvio με τίτλο «Trattato dell’ inventione et arte liberale del gioco di scacchi del Dottor Alessandro Salvio Napolitano. Diviso in Discorsi, Sbaratti, e Partiti».

Carlo De Grandi

(Στο επόμενο, Γ΄ΜΕΡΟΣ, κάποιες απο τις καλύτερες και πιο γνωστές παρτίδες του Greco...)

Παρασκευή 27 Μαρτίου 2009

Ο ΚΑΡΛΟ ΝΤΕ ΓΚΡΑΝΤΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΚΡΕΚΟ: Ένας Έλληνας με ιταλικό όνομα για έναν μεγάλο "Έλληνα" από την Καλαβρία! Carlo De Grandi sul GRECO!

Προβληματισμένοι με τους ρυθμούς έκδοσης των τελευταίων τευχών του Περιοδικού μας και μή θέλοντας να καθυστερήσουμε άλλο τους καρπούς της αναγγελθείσας ήδη συνεργασίας μας με τον εξαίρετο συγγραφέα και προβληματιστή κ. Carlo De Grandi, αποφασίσαμε να δημοσιεύσουμε από τις σελίδες του Ιστολογίου το παρόν κείμενό του.
Το πρώτο αυτό δείγμα της εμπιστοσύνης του φίλου και συνεργάτη πια Κάρλο Ντε Γκράντι, έχει μεγάλον για μας- συμβολισμό, αφού πρόκειται για ένα εγκυκλοπαιδικό άρθρο μεγάλου ενδιαφέροντος, που αφορά σε ένα τεράστιο όνομα του Σκακιού, τον Ιταλό σκακιστή Greco, ο οποίος ως γνωστόν γεννήθηκε στην ελληνόψυχη Καλαβρία, και με το έργο και την δράσι του αναδείχθηκε σε θρυλική μορφή της παγκόσμιας σκακιστικής ιστορίας.
Απευθύνουμε χαιρετισμό, λοιπόν σ’ αυτόν εδώ τον εγκαινιασμό της συνεργασίας μας, στον νέο μας φίλο, και ευχαριστώντας τον ξανά, δημοσίως, για την εμπιστοσύνη του, τον καλωσορίζουμε στην παρέα μας.



Gioacchino Greco di Calabria , «Il Greco ή Il Calabrese»
(1600-1630/1634;)
(ΜΕΡΟΣ Α΄)

O Gioacchino Greco di Calabria, γνωστός ως Greco, γεννήθηκε στο Celico, επαρχία της Cosenza, στην Καλαβρία, (Νότιο Ιταλία, η λεγόμενη Μεγάλη Ελλάδα στην αρχαιότητα.), τέλη του 1590 με αρχές του 1600, την εποχή της Βασιλείας της Νάπολης, από επιφανείς γονείς, όπως αποκαλύπτεται από ένα παλιό χειρόγραφο, κατά άλλη εκδοχή από φτωχούς γονείς.
Η μόρφωσή του ήταν ελλιπής, κατά άλλη εκδοχή όπως συνηθιζόταν από τις επιφανείς οικογένειες σπούδασε έγκλειστος στο κολέγιο των Ιησουϊτών στην πόλη Cosenza.
Σκάκι έμαθε διαβάζοντας το βιβλίο που είχε γράψει τo 1561 ο Ισπανός σκακιστής του 16ου αι. Ruy Lopez de Segura «1530-1580», (ευνοούμενος του μανιώδη σκακιστή βασιλέως της Ισπανίας Φιλίππου Β΄ «1556-1598»), με τίτλο "Il Giuoco degli Scacchi" - "Tο παιγνίδι του Σκακιού" - στο οποίο αναφέρεται στο άνοιγμα που φέρει το όνομά του "Άνοιγμα Ruy Lopez ή Ισπανική Άμυνα" και το βιβλίο που είχε γράψει το 1604 ο Dr. Alessandro Salvio di Napoli (1570-1640) με τίτλο "Trattato dell’ Invenzione et Arte Liberale del Giuoco di Scacchi" - "Πραγματεία της Εφεύρεσης και της Φιλελεύθερης Τέχνης του Παιγνιδιού του Σκακιού".
Τα πρώτα χρόνια (1619-1620) της σταδιοδρομίας του στο σκάκι τα έζησε στη Αιώνια Πόλη, τη Ρώμη προστατευόμενος από ψηλά ιστάμενους κληρικούς, όπως ο Καρδινάλιος Savelli, ο σεβασμιότατος Corsino della casa Minutoli Tegrini και ο σεβασμιότατος Francesco ΙΙΙ Buoncompagni[*], και κάποιου Καρδινάλιου του Οίκου Orsini[*]
Στους προστατευόμενούς του αφιερώνει μερικά αντίτυπα χειρόγραφα[*], με παρτίδες που άρχισε να συλλέγει πιθανότατα το 1619, μιας πραγματείας σκακιού που περιέχει 150 παρτίδες σχολιασμένες από τον ίδιο, από τα οποία έχουν σωθεί μερικά αντίγραφα τα οποία βρίσκονται στη βιβλιοθήκη Corsiniana της Ρώμης με τίτλο: «Trattato del nobilissimo gioco dι scacchi» - Πραγματεία του ευγενούς παιγνιδιού του Σκακιού – του έτους 1620, στ’ οποίο περιλαμβάνονται 77 παρτίδες, σχολιασμένες από τον ίδιο, που έπαιξε με ανώνυμους.
Το 1621 πηγαίνει στη Γαλλία στη πόλη Νάνση (Λωραίνη), στην αυλή του Δούκα Ερρίκου Β΄ της Λωραίνης, όπου και έγινε ευνοούμενός του και του αφιέρωσε, την 5-7-1621, ένα εξαιρετικό αντίγραφο σε μεμβράνη, πλούσιο σε μινιατούρες, με το όνομα «Trattato sugli scacchi», di Gioacchino Greco detto il Calabrese, MDCXIX (1619) – Πραγματεία επάνω στο Σκάκι, το οποίο βρίσκεται στην Εθνική Κεντρική Βιβλιοθήκη της Φλωρεντίας, γνωστό ως "Κώδικας της Λωραίνης, του σκακιού του Gioacchino Greco".
Ο Δούκας δέχθηκε τη πραγματεία με μεγάλο ενδιαφέρον, ώστε την έδωσε στον Guillaume Polydore Ancel να τη μεταφράσει στα Γαλλικά. Αντίγραφο σ’ ένα εξαιρετικό κώδικα σε μεμβράνη με μινιατούρες ζωγραφικής βρισκόταν στη κατοχή της βιβλιοθήκη της Δρέσδης μέχρι το 1764.
Την ίδια χρονιά, μετά τον θάνατο του Δούκα Ερρίκου Β΄, πηγαίνει στη Πόλη του Φωτός, το Παρίσι, όπου έπαιξε με της Γάλλους σκακιστές, μεταξύ άλλων αντιμετώπισε τον Δούκα του Nemours[*] and Geneva, τον Sign. Isaac Arnauld de Courbeville, διοικητή του στρατοπέδου και στρατηγό της αστυνομίας του βασιλιά Ερρίκου της Σαβοΐας (the Marquis of St. Sorlin) και τον Sign. Jean Chaumont de la Salle, (μέλος του ιδιωτικού συμβουλίου του βασιλιά, de la Salle και αρχηγός των φυλάκων του Richelieu), οι οποίοι ήταν οι καλύτεροι σκακιστές της Γαλλίας την εποχή εκείνη, αποκομίζοντας το όχι ευκαταφρόνητο πόσό για την εποχή εκείνη των 5.000 σκούδων (ή Κορωνών). Ονομάσθηκε «Υπέροχος και μαγευτικός, όπως η χώρα της πατρίδας του».
Το 1622 πηγαίνει στο Λονδίνο, όπου για κακή του τύχη ληστεύεται από τα κέρδη του και γλιτώνει σαν από θαύμα τη ζωή του. Στο Λονδίνο έπαιξε με όλους της τότε γνωστούς παίκτες της εποχής εκείνης, με τους Nicholas Mountstephen και Sir. Francis Godolphin, τους οποίους αφιερώνει αντίγραφα των χειρογράφων του, που περιείχαν εκτός από τις αναλυμένες παρτίδες του και παρτίδες των Ruy Lopez, Salvio και του Giulio Cesare Polerio. Εκεί ανέπτυξε και την ιδέα της καταγραφής ολόκληρων των παρτίδων και όχι απλώς θέσεων.
Το 1623 ανακηρύχθηκε ως ο καλύτερος παίκτης της εποχής εκείνης. Επιστρέφει στην Γαλλία, το 1624, όπου παρέμεινε για δύο χρόνια, 1624-1625, γράφοντας έναν μεγάλο αριθμό χειρογράφων[*], τα οποία συμπληρώνει με καινούργιες ιδέες.
Αργότερα πηγαίνει στην Ισπανία, στην αυλή του Φιλίππου IV (1621-1665) και τίθεται υπό την προστασία του ευγενή και εξέχοντος σκακιστή της εποχής εκείνης don Mariano Morano[*], ο οποίος εκτιμώντας το ταλέντο του τον πήρε κοντά του για να του διδάξει το σκάκι.
Επέστρεψε στην Ιταλία, στη Νάπολη, το 1626, για να φύγει αργότερα συνοδεύοντας έναν Ισπανό ευγενή στις Δυτικές Ινδίες (Κεντρική Αμερική) όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του. Επισκέφθηκε το Μεξικό, το Περού και την Χιλή. Πέθανε το 1630 (1634;). Παραμένει ακόμα άγνωστο το μέρος όπου πέθανε, πιθανόν στις Αντίλλες(;), μάλλον από κάποια αρρώστια, όπως και εάν απέκτησε και άλλα χρήματα από διάφορους αγώνες. Ένα είναι δεδομένο, ότι διορίζει κληρονόμο όλης της περιουσία του τους μοναχούς Ιησουΐτες, ίσως στην μνήμη των σπουδών του στο κολέγιο της Cosenza, ίσως ακόμα για την ευγνωμοσύνη για την βοήθεια που πήρε σε χώρες απομακρυσμένες από την πατρίδα του, το Celico.
Το βιβλίο του με τίτλο «Trattato del gioco degli scacchi», τ’ οποίο εκδόθηκε στην Ρώμη στα Γαλλικά το 1619, εκδόθηκε τρεις φορές όταν ζούσε, και μετά τον θάνατό του εκδόθηκε στις εξής πόλεις: Parigi, Bordeaux, Aia, Amster­dam, Liegi, Bruxelles, Londra, Lipsia και αλλού με περισσότερες από 50 εκδόσεις!! Ακόμα και σήμερα στην Ιταλία εκδίδεται, ενώ εκατοντάδες άλλα έργα συγγραφέων «κοιμούνται» σκονισμένα στις βιβλιοθήκες. Από αυτό και μόνο συνάγεται η μεγάλη του φήμη ανά τον κόσμο.
Η φήμη του ήταν γνωστή στις Αυλές και τα Σαλόνια των πιο μεγάλων οικογενειών. Ένας από τους πολλούς διάσημους αντιπάλους του, ο οποίος νικήθηκε από τον Greco, έγινε τόσο ιπποτικός που τον χαιρετούσε υποκλινόμενος προσφωνώντας τον μ’ ένα μαδριγάλιο[*] που μένει ακόμα γεμάτο από κέφι και γενναιοδωρία.

ΤΟ ΜΑΤ ΤΟΥ ΓΚΡΕΚΟ
Μία βασική εικόνα ματ φέρει το όνομά του. Ο Βασιλιάς που γίνεται ματ βρίσκεται στην άκρη της σκακιέρας όπου παρεμποδίζεται να φύγει προς το κέντρο από διάφορα κομμάτια και των δύο παρατάξεων που βρίσκονται γύρω του. Το κομμάτι που δίνει το ματ είναι ο Πύργος ή η Βασίλισσα, εκ των οποίων το ένα από τα δύο θυσιάζεται για να ανοίξει η κάθετος.
Κατωτέρω παρατίθενται δύο παραδείγματα της πραγματοποίησης του ματ.
1.










.
1.Β:θ7+!!,Ρ:Β 2.Πθ4#

2.










.
1.Π:θ7+!!,Ρ:Π 2.Βθ5#

Carlo De Grandi

[Σ.Σ. Λόγω, κυρίως, τεχνικών δυσκολιών, το παρόν άρθρο δημοσιεύεται εδώ χωρίς κάποιεςς συνοδευτικές φωτογραφίες και τις πολλές βιβλιογραφικές ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ (βλ. τους αστερίσκους). Θα επανορθώσουμε κατά την δημοσίευσι, πρώτα ο Θεός, του Περιοδικού].


(Η συνεχεια το άλλο Σάββατο)