Η Μεταμόρφωση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, του Λυτρωτή και Σωτήρος του κόσμου. (Συνεργασία Μυργιώτη Παναγιώτη). La Trasfigurazione di Nostro Signore Gesù Cristo, Redentore e Salvatore del mondo (Collaborazione di M.P.). The Transfiguration of our Lord Jesus Christ, Redeemer and Savior of the world (by P. Myrgiotis).

 

Το σημερινό κείμενο είναι άλλη μια συνεργασία του Μαθηματικού κ. Παναγιώτη Μυργιώτη. Τον ευχαριστούμε!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!

 

 

               "...θεατὰ, στῆθι μακρόθεν βλέπων..."

........................................................................................

 

Η Μεταμόρφωση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού,

του Λυτρωτή και Σωτήρος του κόσμου.

Την 6η Αυγούστου η Αγία μας εκκλησία εορτάζει μια μεγάλη Δεσποτική εορτή. Την Μεταμόρφωση του Σωτήρος Ιησού Χριστού.  

Η Μεταμόρφωση του Κυρίου είχε συμβεί πριν από το εκούσιο πάθος Του. Σαράντα ημέρες πριν από τη Σταύρωσή Του. Η εορτή συνέπιπτε την περίοδο της νηστείας και δια τούτο εορτάζεται 40 ημέρες πριν από την ύψωση τουΤιμίου Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου).

 

Η Μεταμόρφωση τιμάται στο μέσον περίπου της εορταστικής περιόδου Πάσχα - Χριστούγεννα. Της δεσποτικής αυτής εορτής προηγείται αυστηρά νηστεία και μόνο την ημέρα της εορτής επιτρέπεται η κατάλυση ψαριών. Ηνηστεία αυτή ανήκει στη νηστεία του 15αυγούστου. Ουσιαστικά πρόκειται για δυο συνεχόμενες νηστείες, μια προς τιμή της Μεταμορφώσεως του Χριστού και μια προς τιμή
της Παναγίας. Προηγείται λοιπόν αυστηρά νηστεία, όπως και στις δυο άλλες προαναφερθείσες δεσποτικές εορτές.

 

Μεγάλη δεσποτική εορτή. Όσο βασική και σπουδαίαγια την σωτηρία μας είναι η εορτή των Χριστουγέννων και της Αναστάσεως τόσο σπουδαίακαι σημαντική είναι και η εορτή της Μεταμορφώσεως. Εφανερώθη η Θεότητα του Κυρίου, για μια ακόμη φορά.
Ο Κύριος για να προετοιμάσει τους μαθητάς Του για το εκούσιο πάθος του, πήρε τρεις από αυτούς: τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο και πορεύθηκε προς προσευχή εις το όρος Θαβώρ. 

 

Γιατί πήρε αυτούς;; Τον Πέτρο για τη μεγάλη πίστη και αγάπη που είχεπρος τον Χριστό, τον Ιωάννη επειδή τον αγαπούσε ιδιαίτερα ο Κύριος, για την αγνότητα καιτην ολόψυχη προς Αυτόν αφοσίωσή του και τον Ιάκωβο επειδή αυτός θα έχυνε πρώτος το αίμα του για την αγάπη του Χριστού. 

 

Οι κουρασμένοι από την ταλαιπωρία κάθισαν να ξεκουραστούν και τους πήρε ο ύπνος. Κάποια στιγμή ξυπνούν και βλέπουν τον διδάσκαλό τους να λάμπει περισσότερο και από τον ήλιο. Δεν μπορούσαν τα γήινα μάτια των μαθητών Του να αντικρίσουν το άκτιστο φως και για αυτό έπεσαν κάτω με τα πρόσωπα προς την γη, λέγει ο Ευαγγελιστής, «ἔπεσον ἐπί πρόσωπον αὐτῶν καί ἐφοβήθησαν σφόδρα» (Ματθ. 17,6).
 

Επέτρεψε ο Κύριος να πάρουν μια γεύση από τη Θεότητά Του και πώς θα είμαστε
όλοι μας μετά την Δευτέρα παρουσία Του στη γη. Οι μαθητές του δεν είχαν λάβει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος για να μπορούν να δουν το Άκτιστο Φως. Είδαν τον Κύριο να συνομιλεί με τον Μωυσή, εκπρόσωπο του νόμου και των κεκοιμημένων και τον Ηλία, εκπρόσωπο των Προφητών και των ζώντων. Έτσι λοιπόν φαίνεται καθαρά ότι ο Χριστός είναι Κύριος της Ζωής και του θανάτου και οι συνομιλητές Του είναι δούλοι Του.
 

Συνομιλούν για το εκούσιο Πάθος Του που πρόκειται να συμβεί.

Γράφει χαρακτηριστικά οΆγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Έφερε δε εις το μέσον τους τον Mωυσήν και τον Ηλίαν, διά να διορθώση τας σφαλεράς υποψίας, οπού είχον οι πολλοί περί αυτού. Kαθότι, άλλοι μεν έλεγον τον Kύριον, πως είναι ο Ηλίας. Άλλοι δε, πως είναι ο Iερεμίας. 

Διά τούτο λοιπόν επαράστησεν εις το Θαβώρ τους πρώτους και κορυφαίους Προφήτας, διά να γνωρίσουν οι μαθηταί, και διά των μαθητών όλοι οι άνθρωποι, πόση διαφορά είναι αναμεταξύ του Xριστού, και των Προφητών. O μεν γαρ Xριστός, είναι Δεσπότης. Oι δε Προφήται, είναι δούλοι. Kαι ίνα μάθουν, ότι ο Kύριος έχει την εξουσίαν του θανάτου και της ζωής. Διά τούτο, από μεν τους αποθαμένους, έφερε τον Mωυσήν. Aπό δε τους ζωντανούς, έφερε τον Ηλίαν».

 

Προετοιμάζονται οι μαθητές Του για τα επερχόμενα. Ο Πέτρος ενθουσιασμένος και γεμάτος θεία γλυκύτητα προτείνει να φτιάξουν τρεις σκηνές για να μείνουν εκεί. Μία για τον Δάσκαλό Του και από μια για τον Μωυσή και τον Ηλία. Τότε νεφέλη τους σκέπασε και ακούστηκε φωνή λέγουσα «Οὗτος ἐστὶν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε» (Λουκά, θ' 28-36). Δηλαδή, Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, που τον έστειλα για να σωθεί ο κόσμος. Αυτόν να ακούτε. Είναι η φωνή του Θεού και Πατέρα, όπως και στην βάπτιση του Κυρίου.
Τον αποκαλεί «υιόν αγαπητό». 

Για όλους εμάς τους θνητούς και φθαρτούς που πλάθουμε και κατασκευάζουμε τον Χριστό στα δικά μας ανθρώπινα και αμαρτωλά μέτρα. 

Ο Χριστός είναι το δεύτερο πρόσωπο της μιας, αγίας, ομοουσίου και αδιαιρέτου τριάδος: Πατήρ, Υιός και Άγιον Πνεύμα.
 

 

Στη Μεταμόρφωσή Του ο Κύριος απλά φανέρωσε ή, ακριβέστερα, επέτρεψε να
δουν ανθρώπινα μάτια ένα μικρό μέρος της Θεότητός Του, «καθὼς ἠδὐναντο», όπως αναφέρεται στο απολυτίκιο της εορτής.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος βαρύς

Μετεμορφώθης ἐν τῷ ὄρει Χριστὲ ὁ Θεός, δείξας τοῖς Μαθηταῖς σου τὴν δόξαν σου,
καθὼς ἠδυναντο. Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον, πρεσβείαις τῆς
Θεοτόκου, φωτοδότα δόξα σοι.

Κοντάκιον Ἦχος βαρύς. Αὐτόμελον.

Ἐπὶ τοῦ ὄρους μετεμορφώθης, καὶ ὡς ἐχώρουν οἱ Μαθηταί σου τὴν δόξαν σου,
Χριστὲ ὁ Θεὸς ἐθεάσαντο, ἵνα ὅταν σε ἴδωσι σταυρούμενον, τὸ μὲν πάθος νοήσωσιν
ἑκούσιον, τῷ δὲ κόσμῳ κηρύξωσιν, ὅτι σὺ ὑπάρχεις ἀληθῶς, τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα.

Μεγαλυνάριον

Θέλων ἐπιδεῖξαι τοῖς Μαθηταῖς, δύναμιν ἐξ ὕψους καὶ σοφίαν παρὰ Πατρός, ἐν
ὄρει ἀνῆλθες, Χριστὲ τῷ Θαβωρίῳ, καὶ λἀμψας ὡς Δεσπότης τούτους ἐφώτισας.

Ὁ οίκος

Ἐγέρθητε οἱ νωθεῖς, μὴ πάντοτε χαμερπεῖς, οἱ συγκάμπτοντες εἰς γῆν τὴν ψυχήν
μου λογισμοί, ἐπάρθητε καὶ ἄρθητε εἰς ὕψος θείας ἀναβάσεως, προσδράμωμεν Πέτρῳ καὶ
τοῖς Ζεβεδαίου, καὶ ἅμα ἐκείνοις τὸ Θαβώριον ὄρος προφθάσωμεν, ἵνα ἴδωμεν σὺν αὐτοῖς
τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, φωνῆς δὲ ἀκούσωμεν, ἧς περ ἄνωθεν ἤκουσαν, καὶ ἐκήρυξαν,
τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα.

Κάθισμα Ἦχος δ'. Κατεπλάγη Ἰωσὴφ.

Ἐπὶ τὸ ὄρος τὸ Θαβώρ, μετεμορφώθης ὁ Θεός, ἀναμέσον Ἠλιού, καὶ Μωϋσέως τῶν
σοφῶν, σὺν Ἰακώβῳ καὶ Πέτρῳ καὶ Ἰωάννῃ, ὁ Πέτρος δὲ συνών, ταῦτά σοι ἔλεγε· Καλόν ὧδέ
ἐστι, ποιῆσαι τρεῖς σκηνάς, μίαν Μωσεῖ, καὶ μίαν Ἠλίᾳ, καὶ μίαν σοὶ τῷ Δεσπότῃ Χριστῷ, ὁ
τότε τούτοις, τὸ φῶς σου λάμψας, φώτισον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

 

Μυργιώτης Παναγιώτης
 

Μαθηματικός

«Χριστός 'γεννέθεν»! Χριστουγεννιάτικα κάλαντα στα ποντιακά (και μια «μετάφραση»). Auguri di un Buon Natale 2014; con un canto natalizio tradizionale in dialetto pontico. Xmas Greetings, with Pontian Christmas Carols.

Ο Νέος Παλαμήδης για του Χριστού την Θείαν Γέννησι εύχεται σήμερα μέσα από τον παγκόσμιο ιστό ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλη την ανθρωπότητα! Επιπλέον απευθύνει τις εθιμικές Χριστουγεννιάτικες Ευχές προς όλους τους Έλληνες της Γής με μια ακόμη καταφυγή στο οχυρό της μοναδικής πολιτιστικής μας παράδοσης, ένα από τα τελευταία οχυρά μας που ανθίστανται στην σύγχρονη "New Order". Από το άπαρτο διπλό κάστρο της λαϊκής παράδοσης και της εθνικής γλώσσας, τα Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα της Κερασούντος! Και μαζί μια πρόχειρη απόδοσί τους («μετάφραση») στη νεοελληνική.

Pontian Christmas Carols (Alexis Parxaridis)

"Χριστός 'γεννέθεν!"

Χριστός ’γεννέθεν χαρά 'ς σον κόσμον,

Χα καλή ώρα καλή σ’ ημέρα.

Χα καλόν παιδίν οψέ ’γεννέθεν!

Οψέ ’γεννέθεν, ουρανοστάθεν.

Τον εγέννεσεν η Παναγία,

Tον ενέστεσεν αεί Παρθένος.

Εκαβάλκεψεν χρυσόν πουλάριν

Kι εκατήβεν 'ς σο σταυροδρόμι.

Σταυροδρόμι και μοιροδρόμι!

Έρπαξαν Ατόν οι σκύλ’ Εβραίοι,

Σσίλ’ Εβραίοι και μύρ’ Εβραίοι.

Ασ’ ακροντικά κι ασ' σήν καρδίαν,

Αίμαν έσταξεν, χολή 'κί εφάνθεν.

Ούμπαν έσταξεν και μύρος έτον,

Μύρος έτον και μυρωδία!

Εμυρίστεν ατόν ο κόσμος όλεν,

Για μυρίστ’ ατό κι εσύ, αφέντα,

Σύ, αφέντα , καλέ μ' αφέντα!

Έρθαν τη Χριστού τα παλικάρεα,

Και θυμίζνε τον νοικοκύρην,

Νοικοκύρην και Βασιλέαν.

Δέβα 'ς σο ταρέζ, κι έλα 'ς σην πόρταν,

Δος μας ούβας και λεφτοκάρεα.

Κι αν ανοίεις μας, χαράν 'ς σην πόρτα σ’!

Χριστός γεννήθηκε, χαρά στον κόσμο!

Ά, καλή σου ώρα, καλή σου μέρα!

Νά, καλό παιδί γεννήθηκε απόψε!

Απόψε γεννήθηκε, ουρανοσταλμένο!

Τον εγέννησε Αυτόν η Παναγία,

Τον μεγάλωσε Αγία Αειπάρθενος!

Καβάλησε χρυσό ένα γαϊδουράκι

και κατέβηκε στο σταυροδρόμι.

Σε σταυροδρόμι και μοιροδρόμι!

Τον άρπαξαν Αυτόν οι κακοί Εβραίοι,

χίλιοι Εβραίοι και μύριοι Εβραίοι.

Από τα άκρα κι απ΄ την καρδιά του!

Αίμα έσταξε κι όμως οργή δεν εφάνη.

Όπου κι αν έσταξε ήταν σαν μύρο!

Σαν μύρο ήτανε και ευωδία!

Ευώδιασε από αυτό ο κόσμος όλος!

Για μύρισέ το αυτό κι εσύ, αφέντη!

Εσύ, αρχόντισσα, καλή κυρά μας!

Ήρθανε του Χριστού τα παλικάρια

και σας υπενθυμίζουνε τον Κύριό μας,

τον Κύριο μας και Βασιλιά μας!  

Στο ράφι πήγαινε κι εδώ έλα στην πόρτα!

Φουντούκια δώσε μας και αυγουλάκια

Κι αν μας ανοίξης, χαρά στην πόρτα σου!

Τετάρτη προ της Αναλήψεως. Απόδοσις του Πάσχα και παύσις του «Χριστός Ανέστη!». Mercoledi' vigilia dell’ Ascensione; fine saluto “Cristo e’ risorto!”

Απόψε κατά την ορθόδοξο παράδοσι οι πιστοί (όσοι πιστοί) σταματούν την χρήσι του αναστάσιμου χαιρετισμού. Αύριο …γαρ, η μεγάλη Εορτή της Αναλήψεως του Κυρίου.

Το «Χριστός Ανέστη!» με το συγκλονισμό του μηνύματός του παραδόθηκε από τους Πατέρες για να συνοδεύει κάθε έαρ του πλανητικού χρόνου των πιστών και να νοηματοδοτεί την καθημερινότητά τους, από την εκκωφαντικά πανηγυρική πρώτη στιγμή της μελικής σε πλάγιο πρώτο ήχο εκφώνησής του (σχεδόν αμέσως μετά το Ευαγγέλιο του Όρθρου της Κυριακής του Πάσχα) και επι σαράντα ημέρες, τόσο στην μεταξύ των χριστιανών επικοινωνία, όσο και κατά την κοινή ή κατ’ ιδίαν προσευχή τους.

Σήμερα όμως, εδώ στα μέρη μας,
υπάρχει ο Χριστός στην ζωή μας;
Του αφήσαμε έστω κάποια θέσι; [Παραβλέπω στην ενοχλητική μου ερώτησι την υπόμνησι της αυστηρής –αλλά συχνά επαληθευόμενης- γνώμης πως «Όποιος δεν δίνει στον Θεό την πρώτη θέσι, δεν του δίνει καμμία θέσι»]…

Κάποια αδέλφια μας στον Αραβόφωνο κόσμο πάντως, δεν ντρέπονται να το κάνουν το Χριστός Ανέστη! στα χείλη τους τραγούδι.
Ας το ακούσουμε (και να το δούμε στο βίντεο αυτό από το «Γιουτιούμπ») από αυτούς για τελευταία φορά εφέτος:

Jesus is Risen song ترنيمة: المسيح قام Cristo e’ risorto (= Χριστός Ανέστη!)

«Χριστός Ανέστη»: ένα ελληνορθόδοξο και επίκαιρο ποίημα του Γ. Παναγάκου. “Cristo Risorto”; una poesia di G. Panagakos

Δεν είναι πολλές μέρες που ο φίλος, και σε πολλά ομοϊδεάτης Γιάννης Παναγάκος, μας έχει στείλη το παρακάτω ποίημά του.
Ευκαιρία, το ποίημα αυτό που τιτλοφορείται «Χριστός Ανέστη», (παρ’ όλο που είναι πολυθεματικό), με την αποψινή λήξι (όπως είθισται με το πρό της Αναλήψεως σαραντάμερο) του κατά παράδοσι αναστάσιμου χαιρετισμού, να το δημοσιεύσουμε σήμερα στο Ιστολόγιο:



ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Ένα εξωκκλήσι ταπεινό, στην άκρια εκεί του δάσους,
φέρνει τη σκέψη στα παλιά, στα παιδικά τα χρόνια,
τότε, που ερχόμουν στη Λαμπρή, με μια λευκή λαμπάδα,
με φίλους και με συγγενείς, και με θερμή την πίστη,
ν’ ακούσουμε τη λειτουργιά, να κάμνουμ’ το σταυρό μας,
να περιμένουμ’ τον παπά, να πει «Χριστός Ανέστη»,
για να τσουγκρίσουμε τ’ αυγά, να ευχηθούμε σ’ ούλους,
και της αγάπης το φιλί να δώσουμε , να πάρμε!

Φτάνω κοντά κι’ ανασκιρτώ, ανασκιρτώ και σειέμαι,
κι’ ως μπαίνω μέσα, προσκυνώ Τη Του Θεού Σοφία·
και τον Προστάτη των αγρών, της έμορφης της πλάσης,
ψάχνω για να προσευχηθώ - θέλω να φχαριστήσω,
για της αγάπης τους καρπούς, για του κεφιού το νέκταρ!
Στον Άγιο Τρύφωνα εμπροστά, στέκω και προσευχιέμαι,
που έχει η χάρη του γιορτή, την πρώτη του Φλεβάρη,
και τον νογάμε, των αγρών, Προστάτη Φύλακά τους·
μα… ξέρω, μέσα μου βαθιά, ξέρω και συλλογιέμαι
της Δήμητρας την προσφορά, του Διόνυσου το μύθο·
και όταν βγαίνω στην αυλή και τον κισσό αντικρίζω,
να ’χει τους τοίχους αγκαλιά, με τις καρδιές των φύλλων,
κι’ ως θεϊκή, μια ευωδιά, τριγύρω από την πόρτα,
που την κυκλώνει απαλά το μέγα Άγιο Κλήμα,
μού ’ρχεται μέσα στην ψυχή, και γλυκοαναγαλιάζω·
και μού ’ρχεται οπτασιασμός, ο Διόνυσος μπροστά μου,
το θύρσο να κρατεί ψηλά, τ’ αμπέλια να ευλογάει,
να λευτερώνει την ψυχή, μέσα στη μέθη του οίνου·
μα… από την ονειροπολιά, με ξύπνησε η καμπάνα,
που, κάθε μια Σαρακοστή και στων Παθών τις μέρες,
πένθιμα κλαίει και μηνά και τον καιρό ετοιμάζει,
για τη μεγάλη αλλαγή, για τη μεγάλη μέρα,
έπειτα απ’ την καταστροφή, έπειτα από τον πόνο,
κι’ από τα χιόνια της καρδιάς, το πάγωμα της φύσης,
κι’ από του Άδη το βυθό, το βάρος του θανάτου,
έπειτα απ’ όλα τα κακά κι’ από το μαύρο χάρο,
’ρχέται η μεγάλη αλλαγή, ’ρχέται η μεγάλη μέρα,
που η φύση θε να αναστηθεί, η φύση θ’ ανατείλει,
και θά ’ρθει η άνοιξη ξανά, θά ’ρθει το καλοκαίρι,
κι’ οι ανθρώποι θα λευτερωθούν, θ’ αναστηθεί η ψυχή τους,
κι’ αν θέλουν, θα λευτερωθούν, κι’ απ’ το αμάρτημά τους,
ν’ αρχίσουνε νέα ζωή, όπως η πλάση ούλη,
γιατί, ανέστη ο Χριστός, το θάνατο πατήσας.

Όπως κι’ εσύ θ’ αναστηθείς, Πατρίδα πονεμένη,
αν λογαριάσεις, πως «ευ ζήν», δεν είν’ «καλά περνάω»,
μα, μόνο, «αξιοπρεπώς και εν τιμή διάγω»·
κι’ αν, την Ανάσταση, ξανά, τη νιώσεις ευκαιρία,
το νέο «Όχι», σου να πεις, στους «βάρβαρους», εντός σου,
ν’ αναστηθεί σου η καρδιά, να γιάνει το κορμί σου,
τι έχει τραύματα πολλά, απ’ τα δικά σου χέρια,
που... τα ευλογάνε οι τρανοί, σαν σε κακό σε βάνουν,
και τα ματάκια σ’ τα υγρά, τα’ ιστοροχρυσωμένα,
τα βγάνεις πάλι μοναχή, μονάχη τ’ απαρνιέσαι!

Μ’ αν λογαριάσεις, πως «ευ ζήν», είναι «τιμή και χρέος»,
και θυμηθείς τη δόξα σου, κι’ αστράψει η αρχοντιά σου,
και θυμηθείς, τί ’ναι για σε, τί ’ν’ για τον κόσμο η Ελλάδα,
κι’ «Ελλάδα», αν νιώσεις στην ψυχή, Ελλάδα - τ’ όνειρό σου -
ξανά, στο φως σου θα ενδυθείς, με φως θα διαλαλήσεις,
Ανέστη εκ τάφου ο Χριστός, μαζί κι η Ελλάδα Ανέστη!
Ανέστη, Ανέστη ο Χριστός, Χριστός και Πλάση Ανέστη!
Χριστός Ανέστη, αληθώς! ω φως! η Ελλάδα έστη!!

Ιωάννης Παναγάκος

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ! Με μια αναστάσιμη προσ-Ευχή: Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι... AUGURI con una pregiera "La Risurrezione di Cristo..."

Χριστός ανέστη εκ νεκρών!
CRISTO E' RISORTO!

Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι,
προσκυνήσωμενον άγιον Κύριον,
Ιησούν τόν μόνον αναμάρτητον.
Τόν σταυρόν σου, Χριστέ, προσκυνούμεν,
και τήν αγίαν σου ανάστασιν
υμνούμεν και δοξάζομεν·
σύ γαρ εί Θεός ημών,
εκτός σού άλλον ούκ οίδαμεν,
το όνομά σου ονομάζομεν.

Δεύτε πάντες οι πιστοί, προσκυνήσωμεν
τήν του Χριστού αγίαν ανάστασιν·
ιδού γαρ ήλθε διά του σταυρού,
χαρά εν όλω τω κόσμω.
Διά παντός ευλογούντες τόν Κύριον,
υμνούμεν τήν ανάστασιν αυτού.
Σταυρόν γαρ υπομείνας δι' ημάς,
θανάτω θάνατον ώλεσεν .

Η παράλειψι μιας ελληνιστί επιγραφής στην ταινία «ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ» του Γκίμπσον. Greek inscription missed from the “ The Passion of the Christ"

L' omissione di un' iscrizione in greco sul film di Mel Gibson "La Passione di Cristo"

Σε περσινή μας ανάρτησι σχετικά με το κινηματογραφικό έργο Τα Πάθη του Χριστού «The Passion of the Christ» (2003), του Μέλ Γκίμπσον, που προκάλεσε αντιδράσεις σε παγκόσμια κλίμακα, είχαμε αναφερθή σε μια παράλειψι του συμπαθούς σε εμάς σκηνοθέτη (π.χ. ο Πατριώτης και το καταπληκτικό Braveheart).
Όπως γράφαμε τότε αναφερόμενοι στην ιστορικοφιλολογική εδραιωμένη στις ευαγγελικές πηγές πιστότητα της ταινίας: «Παρακολουθώντας το έργο προ πενταετίας, πέρα από την –ομολογούμενη- υπερβολή στην αποτύπωσι της βίας, ελάττωμα συνήθους εμπορευματικής σκοπιμότητος, δεν βρήκα παρά μόνο 2-3 σημεία στα οποία ξέφευγε λίγο η κινηματογραφική αφήγησι ή ξέχασε η κάμερα να αποτυπώση. Για παράδειγμα λείπει η ελληνική γλώσσα από την επιγραφή την επι του Σταυρού».
Ιδού, λοιπόν η επίμαχη σκηνή, η οποία ανεξήγητα για εμάς (από την στιγμή που δεν εμπλέκεται με την παραγωγή της ταινία η γνωστή λίγο-πολύ παρέα του εθνικού lobby που μονοπωλεί το Hollywood) παρεκκλίνοντας από το γράμμα του Ευαγγελίου παραλείπει από την σχετική επιγραφή με την «κατηγορία» που τοποθετήθηκε επί του Σταυρού του Χριστού μας την αναγραφή και στην ελληνική γλώσσα.
Το εδάφιον:
«Ήν δε και επιγραφή γεγραμμένη επ’ αυτώ γράμμασιν Ελληνικοίς και Ρωμαϊκοίς και Εβραϊκοίς: ούτός εστιν ο βασιλεύς των Ιουδαίων» Κατά Λουκάν κγ΄38
(Πρβλ. και Κατά Μάρκον ιε΄ 26: «και ήν η επιγραφή της αιτίας αυτού επιγεγραμμένη: ο βασιλεύς των Ιουδαίων»)

Η σκηνή:






.
.
.

Παρατηρούμε λοιπόν ότι στην ταινία του Γκίμπσον η επι του Σταυρού επιγραφή είναι δίγλωσσος, αντί τρίγλωσση, όπως ρητά αναφέρει ο ευαγγελιστής Λουκάς. Και για κακή μας τύχη η γλώσσα που παραλείφθηκε είναι η Ελληνική. Η γλώσσα των Ευαγγελίων…

Αντί άλλου σχολίου ή αυθαίρετης υποθέσεως, ας παραθέσουμε το μέρος του αξιόλογου κατά τα άλλα κινηματογραφικού έργου,όπου εμπεριέχεται η σκηνή με την επίμαχη λεπτομέρεια:

The Passion of Christ Pt 11 of 12 (Η Σταύρωσις)

Και για τους ενδιαφερομένους η συνέχεια (και το τέλος) της ταινίας εδώ.

Στοχασμός πάνω στις Πασχάλιες ευχές (συνεργασία Κ. Γαβριήλ). A THOUGHT ON EASTER GREETINGS (by K. G.)

Οι προσωπικές ευχές (επι τη ευκαιρία ανταποδίδουμε σε όλους τους φίλους τις εγκάρδιες πασχαλινές ή αναστάσιμες ευχές τους –συχνά σταλμένες με όμορφες καρτούλες κλπ) του φίλου Κωνσταντίνου Γαβριήλ μας ήλθαν έγκαιρα με το –παραφορτωμένο τελευταία- ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Συνοδευόντουσαν και από το παρακάτω κείμενο. Είναι μια επίκαιρη συνεργασία με τον στοχασμό του συναδέλφου και φίλου του Ιστολογίου πάνω στο νόημα των πασχαλινών ευχών που παραδοσιακά όλοι μας ανταλάσσουμε αυτές τις μέρες :

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ Ή ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ;

Για να δούμε πάλι λίγο τι εννοούν οι παραπάνω εκφράσεις κι έπειτα ας αποφασίσει ο καθένας μας ποια θέλει εκ των δύο να χρησιμοποιεί τις ημέρες που τις χρησιμοποιούμε .
Ας ξεκινήσουμε από τη δεύτερη . «Χρόνια πολλά» ευχόμαστε ουκ ολίγες φορές ο ένας στον άλλο μετά την Ανάσταση του Κυρίου μας . Κατ΄ αρχήν η παραπάνω έκφραση είναι μια ευχή . Στην ευχή αυτή , ευχόμαστε στο συνάνθρωπό μας να ζήσει χρόνια πολλά . Εγώ δε θα μείνω στο «χρόνια πολλά» , αλλά θα ευχηθώ χρόνια πάρα πολλά , μα πάρα πάρα πάρα πολλά . Όσο πιο πολλά γίνεται .Τα πιο πολλά χρόνια , εγώ εύχομαι.

Και διερωτώμαι : και τι έγινε ; Όσα χρόνια και να ευχηθείς στον άλλον, αυτά κάποτε θα τελειώσουν . Είναι πεπερασμένα !!! Πάνε πέρασαν . Αυτό ήταν . Δε πάει να ζήσει κάποιος ένα εκατομμύριο χρόνια ; Δε θα το γλιτώσει αυτό που θα απευχόταν !
Έρχεται , λοιπόν , ο Κύριος μας , εκείνος που εξουσιάζει τo σύμπαν και καταργεί το θάνατο !!! Χριστός ανέστη ακούγεται παντού !!! Γεγονός , όχι ευχή . Είδηση στο άκουσμα της οποίας συνταράσσεται η οικουμένη ολόκληρη .

Σου λέει ο Κύριός μας :

«Εγώ νίκησα το θάνατο για να σου ανοίξω το δρόμο να περάσεις κι εσύ αγαπημένο μου πλάσμα !!! Είχες αδιέξοδο στην πορεία σου . Το έβλεπα . Καθόσουν και φιλοσοφούσες προσπαθώντας να βρεις ένα άνοιγμα , ένα νόημα , μιαν άκρη . Σκότιζες το μυαλουδάκι σου με σκέψεις , με τεχνικές , με , με , με … που όχι μόνο σε κούραζαν, αλλά σε οδηγούσαν σε πλάνες ένεκα του πονηρού .

Εδώ Είμαι αναστημένος . Νά μαι . Τι κάθεσαι ; Παράτησέ τις κι έλα μαζί Μου . Αυτό , που έψαχνες εντέλει το βρήκες . Μάλλον καλύτερα σου φανερώθηκε . Εγώ στο φανερώνω και σου διανοίγω την οδό . Ακολούθησέ με .

Είμαι ο Διασώστης που περίμενες να έρθει να σε πάρει μέσα από τα φουρτουνιασμένα κύματα , που σε ταλαιπωρούσαν και σε απειλούσαν με θάνατο. Πιάσε το σωσίβιο ( το Σταυρό Μου ), που σου πετάω κι άσε Με να σε τραβήξω έξω από τον κίνδυνο . Σου παρέχω ασφάλεια και γαλήνη . Ανέβα πάνω στο σωστικό σκάφος ( την Εκκλησία ) Μου .Τέρμα η πάλη με τα μανιασμένα κύματα. Τέρμα ο φόβος από τα σκυλόψαρα και τους καρχαρίες .
Μην αμφιβάλεις Εγώ είμαι Εκείνος που περίμενες . Μη με μπερδεύεις με τους ψεύτες , που σου υποσχέθηκαν τα ίδια με μένα . Πάνε αυτοί . Κατατροπώθηκαν . Κανένας τους δε νίκησε το θάνατο. Σου πουλούσαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες .

Νά τα σημάδια της λόγχης και των καρφιών . Να τα σημάδια από το αγκάθινο στεφάνι . Δε θυμάσαι που στο είχα προειπεί ότι θα ξαναρθώ σε τρεις ημέρες ; Δε σου είχα πει τι θα συνέβαινε πριν ακόμη συμβεί ; Θυμάσαι τους εξευτελισμούς και την κοροϊδία ; Τα ραπίσματα ; Το σταυρό ; Τη λόγχη ; Την ταφή ; Να τώρα και το καλύτερο όλων . Η ανάστασή Μου !!!
Μη χάνεις άλλο χρόνο, είσαι κατάκοπος . Τέλος τα βάσανα . Πάμε, ήρθε επιτέλους η ώρα της σωτηρίας σου »...

Εδώ , λοιπόν , μιλάμε για ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ κι όχι απλώς για χρόνια πολλά…

Λοιπόν ; Τι λέτε ; «Χριστός ανέστη» ή «χρόνια πολλά» ;

Γαβριήλ Κωνσταντίνος
Καθηγητής Φυσικής

ΜΙΑ ΣΚΕΨΙ ΓΙΑ ΤΑ ΕΦΕΤΙΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ (συνεργασία Κ. Γαβριήλ). A THOYGHT ON THIS YEAR’S CHRISTMAS DAY (by K. G.)

ΜΙΑ ΣΚΕΨΙ ΓΙΑ ΤΑ ΕΦΕΤΙΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ (συνεργασία Κ. Γαβριήλ).
A THOYGHT ON THIS YEAR’S CHRISTMAS DAY (by K. G.) and a Video

Η συνειδητοποίησι οτι ο Ιησούς Χριστός είναι ο αίρων την αμαρτία του κόσμου, και οτι μέσα σε εκείνο το "του κόσμου" είμαστε κι εμείς και οι όποιες μέλλουσες γενεές των ανθρώπων, συγκλονίζει τον φίλο, συνάδελφο και συνεργάτη Κωνσταντίνο και αυτός μας προσφέρει το παρακάτω γεμάτο ευγνώμονα στοχασμό κείμενό του:


ΤΙ ΠΑΤΕΡΑΣ !!!
Με αφορμή κάτι που είπε ο π. Ανδρέας Κονάνος , ότι δηλαδή όταν σταυρώθηκε ο Χριστός το έκανε για τις αμαρτίες και των προηγουμένων αλλά και των επομένων ανθρώπων έως τη δευτέρα παρουσία , ήρθαν αλλεπάλληλες σκέψεις στο μυαλό μου . Όχι ότι είπε κάτι που δεν ξανακούστηκε ποτέ , αλλά είναι ορισμένες φορές που ακούς κάτι ειπωμένο με έναν τρόπο , που σε κάνει να συνειδητοποιήσεις κάτι ,που ενώ το γνώριζες , εκείνη τη στιγμή σου προκαλεί εσωτερική δόνηση , κατά Θείο ίσως τρόπο.
Έρχονται Χριστούγεννα σε λίγες ημέρες και το μυαλό μου χωρίς να το θέλω πηγαίνει σε όλη την επίγεια διαδρομή του Κυρίου μας . Γεννιέται από γυναίκα παρθένο , η οποία ακόμη και μετά τη γέννηση του βρέφους παραμένει αδιάφθορη . Ο παρθενικός υμένας παραμένει άθικτος !!! Απορώ κι εξίσταμαι , όπως είπε και ο αρχάγγελος Γαβριήλ όταν της ανήγγειλε το ευχάριστο γεγονός της συλλήψεώς Του .
Έρχεται με σκοπό να πάθει. Να βασανιστεί , να σηκώσει στο κορμάκι Του τη βρωμιά όλων των ανθρώπων . Εκείνων προ του ερχομού του αλλά και μετά από αυτόν , έως ότου ξαναρθεί . Κάθε δική μας αμαρτία προκαλεί σε Εκείνον πόνο κι ας μη βρίσκεται εδώ σήμερα εν σώματι . Επάνω στο σταυρό κομμάτι αυτού του πόνου αποτελεί και μία δική μου αμαρτία . Μια αμαρτία που εγώ κάνω σήμερα . Γεννιέται και σταυρώνεται προκαταβολικά για κάτι που εγώ θα έκανα 2000 περίπου χρόνια μετά .
Ξεπλένει με το αίμα Του τη δική μου ακαθαρσία εκ των προτέρων . Μου δίνει σήμερα μέσα από τη Θεία Λειτουργία να καταλάβω ότι γεννιέται σήμερα για μένα τον Κώστα , σταυρώνεται και κάθε τι που έκανα εγώ από την τελευταία φορά που εξομολογήθηκα μέχρι τώρα που θέλω να κοινωνήσω , τον πονάει αφάνταστα .Όσο εύκολα πέφτω εγώ στην αμαρτία , τόσο πρόθυμα Εκείνος γεννιέται και σταυρώνεται για να μου την ξεπλύνει . Πολύ δε μου πέφτει ένας ολόκληρος Θεός να ασχολείται μαζί μου ; Εδώ μια χάρη ζητάς από κάποιον να σου κάνει κι εκείνος ενδέχεται να σου δείξει τα δόντια του , να σε αγνοήσει και πολλά άλλα … Κι έρχεται ο Μέγιστος και παίρνει τη μορφή μου για να καθαρίσει εμένα αντί αυτό να το κάνω εγώ .
Αντί , δηλαδή , Εκείνος να σταυρώσει εμένα για τις αμαρτίες μου , ώστε να ξεχρεώσω σταυρώνεται Αυτός κι εγώ «την περνάω ζάχαρη» που λένε …
Βέβαια θα πει κανείς , «οι δοκιμασίες , οι αρρώστιες, οι αδικίες , οι αχαριστίες των άλλων προς εμάς , οι κακουχίες , δεν είναι για εμάς ένα μαρτύριο το οποίο «ξεπλένει» τις αμαρτίες μας ; »
Η απάντηση είναι ΟΧΙ . Χωρίς τη δική Του θυσία οι δικές μας προσπάθειες δε θα είχαν αντίκρισμα . Θα ήταν σα να εργαζόμασταν σε κάποια εργασία , αλλά στο τέλος του μήνα δε θα παίρναμε μισθό.
Να πω και κάτι άλλο όμως . Τα βάσανα αυτής της ζωής όταν έχουν μέσα τους Χριστό μετουσιώνονται σε ευχάριστες ενασχολήσεις . Ξέρει Εκείνος σαν πατέρας και σαν εκπαιδευτικός τι είμαστε ικανοί ο καθένας ξεχωριστά να κάνει και αυτό μας δίνει .
Επομένως όταν γνωρίζουμε ότι μας προκύπτει κάτι που από πριν ξέρουμε ότι μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε , τι άγχος και σε ποια στενοχώρια αξίζει να περιέλθουμε ; Έρχεται ο Χριστός και βάζει ένα «Χ»( εκ του ΧΡΙΣΤΟΣ ) πάνω σε αυτά και με θαυμαστό τρόπο γίνονται Χάρμα . Αλλάζουν μορφή !!!
Δε θα θέλαμε να ξέρουμε ( αν και μας το έχει αποκαλύψει σε πολλά σημεία της Γραφής με αποκορύφωμα την Αποκάλυψη στον Ιωάννη ) τι θα μας περίμενε αν δε σαρκωνόταν ο Θείος Λόγος , δε σταυρωνόταν και δεν ανασταινόταν.
Αν υπήρχε τρόπος να μας έδειχνε ο Κύριος δίπλα - δίπλα στα «βάσανα» αυτής της ζωής , τις θλίψεις και τα βάσανα της επόμενης χωρίς το γεγονός της ελεύσεώς Του , είμαι σίγουρος πως κάθε στιγμή θα Τον δοξάζαμε που μας αξίωσε τέτοιας τιμής . Που μας αξίωσε αυτών των μηδαμινών δυσκολιών της παρούσης ημέρας .
Τι ΠΑΤΕΡΑΣ !!!


Γαβριήλ Κωνσταντίνος
Καθηγητής Φυσικής
Διασώστης

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ: Greek Orthodox Christian Chant (1/2)