Η Εγκύκλιος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος για τον γάμο των ομοφύλων και την τεκνοθεσία. La Circolare della Gerarchia della Chiesa Greca sul matrimonio e la maternità tra persone omosessuali.

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 3085

 Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,

Όπως έχετε ενημερωθή, μόλις πριν από λίγες ημέρες, δηλαδή την 23η Ιανουαρίου 2024, συνήλθε η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, που είναι η Ανωτάτη Αρχή της Εκκλησίας μας, για να μελετήση το θέμα που ανέκυψε στις ημέρες μας, δηλαδή την θέσπιση του "πολιτικού γάμου" των ομοφυλοφίλων, με όλες τις συνέπειες που επιφέρει αυτό στο οικογενειακό δίκαιο.

Η Ιεραρχία συζήτησε επαρκώς το θέμα αυτό με υπευθυνότητα και νηφαλιότητα, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά την ενότητά της, και στην συνέχεια ομόφωνα αποφάσισε τα δέοντα που έχουν ανακοινωθή.

Μια από τις αποφάσεις που έλαβε είναι να ενημερώση το πλήρωμά της, το οποίο θέλει να ακούση τις αποφάσεις της και τις θέσεις της. Μέσα στο πλαίσιο αυτό, η Ιεραρχία απευθύνεται προς όλους εσάς, για να διατυπώση την αλήθεια για το σοβαρό αυτό θέμα.

1. Το έργο της Εκκλησίας, διά μέσου των αιώνων, είναι διπλό, δηλαδή θεολογικό, με το να ομολογή την πίστη της, όπως την αποκάλυψε ο Χριστός και την έζησαν οι 'Αγιοί της, και ποιμαντικό, με το να ποιμαίνη τους ανθρώπους στην κατά Χριστόν ζωή.

Αυτό το έργο της φαίνεται στην Αγία Γραφή και στις αποφάσεις των Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων, οι οποίες θέσπισαν όρους για την ορθόδοξη πίστη και ιερούς κανόνες, που καθορίζουν τα όρια μέσα στα οποία πρέπει να κινούνται όλα τα μέλη της, Κληρικοί, Μοναχοί και Λαϊκοί.

Έτσι, η Εκκλησία ποιμαίνει, δηλαδή θεραπεύει τις πνευματικές ασθένειες των ανθρώπων, ώστε οι Χριστιανοί να ζουν σε κοινωνία με τον Χριστό και τους αδελφούς τους, να απαλλαγούν από την φιλαυτία και να αναπτυχθή η φιλοθεΐα και η φιλανθρωπία, δηλαδή η ιδιοτελής, φίλαυτη αγάπη να γίνη ανιδιοτελής αγάπη.

2. Ο Θεός αγαπά όλους τους ανθρώπους, δικαίους και αδίκους, αγαθούς και κακούς, αγίους και αμαρτωλούς∙ αυτό κάνει και η Εκκλησία. 'Αλλωστε, η Εκκλησία είναι πνευματικό Νοσοκομείο που θεραπεύει τους ανθρώπους, χωρίς να αποκλείη κανέναν, όπως δείχνει η παραβολή του Καλού Σαμαρείτου, την οποία είπε ο Χριστός (Λουκ. ι΄, 3037). Το ίδιο κάνουν και τα νοσοκομεία και οι ιατροί για τις σωματικές ασθένειες. Όταν οι ιατροί κάνουν χειρουργικές επεμβάσεις στους ανθρώπους, κανείς δεν μπορεί να ισχυρισθή ότι δεν έχουν αγάπη.

Αλλά οι άνθρωποι ανταποκρίνονται διαφορετικά σε αυτήν την αγάπη της Εκκλησίας∙ άλλοι την επιθυμούν και άλλοι όχι. Ο ήλιος αποστέλλει τις ακτίνες του σε όλη την κτίση, άλλοι όμως φωτίζονται και άλλοι καίγονται, και αυτό εξαρτάται από την φύση αυτών που δέχονται τις ηλιακές ακτίνες.

Έτσι, η Εκκλησία αγαπά όλα τα βαπτισθέντα παιδιά της και όλους τους ανθρώπους που είναι δημιουργήματα του Θεού, μικρούς και μεγάλους, αγάμους και εγγάμους, Κληρικούς, Μοναχούς και Λαϊκούς, επιστήμονες και μη, άρχοντες και αρχομένους, ετεροφύλους και ομοφυλοφίλους, και ασκεί την φιλάνθρωπη αγάπη της, αρκεί, βέβαια, να το θέλουν και οι ίδιοι και να ζουν πραγματικά στην Εκκλησία.

3. Η Θεολογία της Εκκλησίας για τον Γάμο απορρέει από την Αγία Γραφή, την διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας και την διάταξη του Μυστηρίου του Γάμου.

Στο βιβλίο της Γενέσεως γράφεται: "Και εποίησεν ο Θεός τον άνθρωπον, κατ' εικόνα Θεού εποίησεν αυτόν, άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς. Και ευλόγησεν αυτούς λέγων αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και πληρώσατε την γην και κατακυριεύσατε αυτήν και άρχετε των ιχθύων της θαλάσσης και των πετεινών του ουρανού και πάντων των κτηνών και πάσης της γης και πάντων των ερπετών των ερπόντων επί της γης" (Γεν., 1, 2728).

Αυτό σημαίνει ότι "η δυαδικότητα των δύο φύσεων και η συμπληρωματικότητά τους δεν αποτελούν κοινωνικές επινοήσεις, αλλά παρέχονται από τον Θεό"∙ "η ιερότητα της ένωσης άνδρα και γυναίκας παραπέμπει στην σχέση του Χριστού και της Εκκλησίας"∙ "ο χριστιανικός Γάμος δεν είναι απλή συμφωνία συμβίωσης, αλλά ιερό Μυστήριο, διά του οποίου ο άνδρας και η γυναίκα λαμβάνουν την Χάρη του Θεού για να προχωρήσουν προς την θέωσή τους"∙ "ο πατέρας και η μητέρα είναι συστατικά στοιχεία της παιδικής και της ενήλικης ζωής".

Όλη η θεολογία του Γάμου φαίνεται καθαρά στην ακολουθία του Μυστηρίου του Γάμου, στα τελούμενα και τις ευχές. Σ' αυτό το Μυστήριο η ένωση ανδρός και γυναικός ιερολογείται εν Χριστώ Ιησού, με τις απαραίτητες προϋποθέσεις. Τα αποτελέσματα του εν Χριστώ Γάμου είναι η δημιουργία καλής συζυγίας και οικογενείας, η γέννηση παιδιών, ως καρπού της αγάπης των δύο συζύγων, άνδρα και γυναίκας, και η σύνδεσή τους με την εκκλησιαστική ζωή. Η μη ύπαρξη παιδιών χωρίς την ευθύνη των συζύγων, δεν διασπά την εν Χριστώ συζυγία.

Η χριστιανική παραδοσιακή οικογένεια αποτελείται από πατέρα, μητέρα και παιδιά, και σε αυτήν την οικογένεια τα παιδιά αναπτύσσονται, γνωρίζοντας την μητρότητα και την πατρότητα που θα είναι απαραίτητα στοιχεία στην μετέπειτα εξέλιξή τους.

Εξ άλλου, όπως φαίνεται στο "Ευχολόγιο" της Εκκλησίας, υπάρχει σαφέστατη σύνδεση μεταξύ των Μυστηρίων του Βαπτίσματος, του Χρίσματος, του Γάμου, της Εξομολογήσεως και της Θείας Κοινωνίας του Σώματος και του Αίματος του Χριστού. Κάθε διάσπαση αυτής της σύνδεσης δημιουργεί εκκλησιολογικά προβλήματα.

Επομένως, βαπτιζόμαστε και χριόμαστε για να κοινωνήσουμε του Σώματος και του Αίματος του Χριστού. Γίνεται ο Γάμος ώστε οι σύζυγοι και η οικογένεια να συμμετέχουν στο Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας και να κοινωνούν του Σώματος και του Αίματος του Χριστού. Κάθε διάσπαση της σχέσεως αυτής των Μυστηρίων συνιστά την εκκοσμίκευση.

Η Εκκλησία βασίζεται σε αυτήν την Παράδοση, που δόθηκε από τον Θεό στους Αγίους, και δεν μπορεί να αποδεχθή κάθε άλλη μορφή Γάμου, πολλώ δε μάλλον τον λεγόμενο "ομοφυλοφιλικό γάμο".

4. Σε ένα ευνομούμενο Κράτος η Πολιτεία με τα συντεταγμένα όργανά της έχει την αρμοδιότητα να καταρτίζη νομοσχέδια και να ψηφίζη νόμους, ώστε στην κοινωνία να υπάρχη ενότητα, ειρήνη και αγάπη.

Η Εκκλησία, όμως, είναι θεσμός αρχαιότατος, έχει διαχρονικές παραδόσεις αιώνων, συμμετέχει σε όλες τις κατά καιρούς δοκιμασίες του λαού, συνετέλεσε αποφασιστικά στην ελευθερία του, όπως φαίνεται από την ιστορία, την παλαιότερη και την πρόσφατη, και πρέπει όλοι να στέκονται με σεβασμό, τον οποίο κατά καιρούς διακηρύσσουν. 'Αλλωστε και όλοι οι άρχοντες, εκτός από μερικές εξαιρέσεις, είναι δυνάμει και ενεργεία μέλη της. Η Εκκλησία ούτε συμπολιτεύεται ούτε αντιπολιτεύεται, αλλά πολιτεύεται κατά Θεόν και ποιμαίνει όλους. Γι' αυτό και έχει ιδιαίτερο λόγο που πρέπει να γίνεται σεβαστός.

Στο θέμα του λεγομένου "πολιτικού γάμου των ομοφυλοφίλων", η Ιερά Σύνοδος όχι μόνον δεν μπορεί να σιωπήση, αλλά πρέπει να ομιλήση, από αγάπη και φιλανθρωπία σε όλους. Γι' αυτό η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος στην πρόσφατη απόφασή της με ομόφωνο και ενωτικό τρόπο, για λόγους τους οποίους αιτιολόγησε, δήλωσε ότι "είναι κάθετα αντίθετη προς το προωθούμενο νομοσχέδιο".

Και αυτή η σαφής απόφασή της στηρίζεται στο ότι "οι εμπνευστές του νομοσχεδίου και οι συνευδοκούντες σε αυτό προωθούν την κατάργηση της πατρότητας και της μητρότητας και την μετατροπή τους σε ουδέτερη γονεικότητα, την εξαφάνιση των ρόλων των δύο φύλων μέσα στην οικογένεια και θέτουν πάνω από τα συμφέροντα των μελλοντικών παιδιών τις σεξουαλικές επιλογές των ομοφυλοφίλων ενηλίκων".

Επί πλέον, η θέσπιση της "υιοθεσίας παιδιών" "καταδικάζει τα μελλοντικά παιδιά να μεγαλώνουν χωρίς πατέρα ή μητέρα σε ένα περιβάλλον σύγχυσης των γονεικών ρόλων", αφήνοντας δε ανοικτό παράθυρο για την λεγόμενη "παρένθετη κύηση", που θα δώση κίνητρα "για την εκμετάλλευση ευάλωτων γυναικών" και αλλοίωση του ιερού θεσμού της οικογενείας.

Όλα αυτά η Εκκλησία, η οποία πρέπει να εκφράζη το θέλημα του Θεού και να καθοδηγή ορθόδοξα τα μέλη της, δεν μπορεί να τα αποδεχθή, διότι διαφορετικά θα προδώση την αποστολή της. Και το κάνει αυτό όχι μόνο από αγάπη στα μέλη της, αλλά από αγάπη και στην ίδια την Πολιτεία και τους θεσμούς της, ώστε να προσφέρουν στην κοινωνία και να συντελούν στην ενότητά της.

Αποδεχόμαστε, βέβαια, τα δικαιώματα των ανθρώπων τα οποία κινούνται σε επιτρεπτά όρια, σε συνδυασμό με τις υποχρεώσεις τους, αλλά η νομιμοποίηση του απολύτου "δικαιωματισμού", που είναι θεοποίηση των δικαιωμάτων, προκαλεί την ίδια την κοινωνία.

5. Η Εκκλησία ενδιαφέρεται για την οικογένεια, η οποία αποτελεί το κύτταρο της Εκκλησίας, της κοινωνίας και του Έθνους. Σε αυτό πρέπει να συντείνη και η Πολιτεία, όπως διαλαμβάνεται στο ισχύον Σύνταγμα ότι "η οικογένεια ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους, καθώς και ο Γάμος, η μητρότητα και η παιδική ηλικία τελούν υπό την προστασία του Κράτους" (αρ. 21).

Σύμφωνα δε με τον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος, που είναι νόμος του Κράτους (590/1977), "η Εκκλησία της Ελλάδος συνεργάζεται μετά της Πολιτείας, προκειμένου περί θεμάτων κοινού ενδιαφέροντος ως... της εξυψώσεως του θεσμού του γάμου και της οικογενείας" (αρ. 2).

Έτσι, προτρέπουμε την Πολιτεία να προβή στην αντιμετώπιση του Δημογραφικού προβλήματος "που εξελίσσεται σε βόμβα έτοιμη να εκραγεί" και είναι το κατ' εξοχήν εθνικό θέμα της εποχής μας, του οποίου η επίλυση υπονομεύεται από το προς ψήφιση νομοσχέδιο, και την καλούμε να υποστηρίξη τις πολύτεκνες οικογένειες που προσφέρουν πολλά στην κοινωνία και το Έθνος.

Όλα τα ανωτέρω η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος ανακοινώνει σε όλα τα μέλη της "με αίσθημα ποιμαντικής ευθύνης και αγάπης", διότι όχι μόνο ο λεγόμενος "γάμος των ομοφυλοφίλων" είναι ανατροπή του Χριστιανικού Γάμου και του θεσμού της πατροπαράδοτης ελληνικής οικογένειας, αλλάζοντας το πρότυπό της, αλλά και διότι η ομοφυλοφιλία έχει καταδικαστή από την σύνολη εκκλησιαστική παράδοση, αρχής γενομένης από τον Απόστολο Παύλο (Ρωμ. α΄, 2432), και αντιμετωπίζεται με την μετάνοια, η οποία είναι αλλαγή τρόπου ζωής.

Εννοείται, βέβαια, ότι υφίσταται η βασική αρχή ότι, ενώ η Εκκλησία καταδικάζει την κάθε αμαρτία ως απομάκρυνση του ανθρώπου από το Φως και την αγάπη του Θεού, συγχρόνως αγαπά τον κάθε αμαρτωλό, διότι και αυτός έχει το "κατ' εικόνα Θεού" και μπορεί να φθάση στο "καθ' ομοίωσιν", εάν συνεργήση στην Χάρη του Θεού.

Αυτόν τον υπεύθυνο λόγο απευθύνει η Ιερά Σύνοδος σε σας, τους ευλογημένους Χριστιανούς, τα μέλη της, και σε όλους όσοι αναμένουν τον λόγο της, διότι η Εκκλησία "αληθεύει εν αγάπη" (Εφ. δ΄, 15) και "αγαπά εν αληθεία" (Β΄ Ιω. α΄, 1).

Ο Αθηνών Ιερώνυμος, Πρόεδρος

Ο Καρυστίας και Σκύρου Σεραφείμ

Ο Μονεμβασίας και Σπάρτης Ευστάθιος

Ο Νικαίας Αλέξιος

Ο Νικοπόλεως και Πρεβέζης Χρυσόστομος

Ο Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου Θεόκλητος

Ο Μαρωνείας και Κομοτηνής Παντελεήμων

Ο Κίτρους και Κατερίνης Γεώργιος

Ο Ιωαννίνων Μάξιμος

Ο Ελασσώνος Χαρίτων

Ο Θήρας, Αμοργού και Νήσων Αμφιλόχιος

Ο Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Νικηφόρος

Ο Αιτωλίας και Ακαρνανίας Δαμασκηνός.(...)

 

[ΣΣ: Το κείμενο με πολυτονικό και ΕΔΩ]

Τα επεισόδια στην χθεσινή παράσταση του θεατρικού έργου «Corpus Christi» και τα αντανακλαστικά της Wikipedia. Incidenti e proteste ieri contro la rappresentazione del “Corpus Christi” ad Atene e la Wikipedia

Είχα την τιτάνια τύχη να παρακολουθήσω την μεσημεριανή εκπομπή της Τατιάνας στο Στάρ. ‘Επεσα πάνω στο κομμάτι που αφορούσε στο θέμα που προέκυψε με τα επεισόδια που προκάλεσαν «σκοταδιστές», «φανατικοί», «Χρυσαυγίτες» και  «Μέλη παραθρησκευτικών οργανώσεων» κατά την χθεσινοβραδινή παράστασι του έργου του Αμερικανού Τέρενς Μακνάλι, «Corpus Christi».

Άκουσα μεταξύ άλλων τον σκηνοθέτη και ηθοποιό Λαέρτη Βασιλείου να ισχυρίζεται με μισοκακόμοιρο ύφος πως αφ’ ενός τα επεισόδια που τον κατατρόμαξαν προσωπικά είναι η αρχή μεγάλης πολιτικής συμφοράς, (η νύκτα των επεισοδίων παραλληλίστηκε με την «Νύκτα των Κρυστάλλων» εγκαινιάζοντας την επιστροφή στον Ναζισμό), αφ’ ετέρου πως το έργο δεν έχει καμμία σχέσι με τον Χριστό, (πουθενά «δεν αναφέρεται το όνομά του στην παράστασι», καμμία σχέσι με την ζωή του, στην παράστασι «δεν είναι …ο ίδιος», «ο πρωταγωνιστής είναι άλλο πρόσωπο» και «έχει άλλο όνομα»), ο πρωταγωνιστής του έργου δεν έχει ομοφυλοφιλικές σχέσεις με τον Ιούδα ή με άλλους μαθητές του και ούτε οι απόστολοι είναι ομοφυλόφιλοι κλπ. Μάλιστα με ύφος συγκλονισμένου πιστού ο ελληνοαλβανός σκηνοθέτης-ηθοποιός (με τις 2 πρώτες θέσεις σε πανευρωπαϊκούς θεατρικούς διαγωνισμούς, διακρίσεις για την Ελλάδα, όπως τόνισε), ανέφερε στην παρουσιάστρια της εκπομπής την συγκλονιστική δήλωσι/ομολογία που του κατέθεσε η γυναίκα από ένα ζευγάρι ηλικιωμένων θεατών (ογδόντα περίπου ετών οι άνθρωποι), πως μετά την παράστασι του έργου αισθάνθηκαν δύο φορές πιο πιστοί χριστιανοί!!

Από την μεριά της η παρευρισκόμενη Ελληνίδα (και «ορθόδοξη χριστιανή») μεταφράστρια του θεατρικού έργου  Βάσια Παναγοπούλου, αφού εξέφρασε τον αποτροπιασμό, την δημοκρατική της οργή για την φασιστική αντίδρασι που οδήγησε στην ματαίωσι της παράστασης, αλλά και επιπλέον  την απορία της για τις βίαιες αντιδράσεις, υπερθεμάτισε πως δεν είναι βλάσφημο το έργο και πως αυτοί που διαμαρτυρήθηκαν είναι –εκτός από τους χαρακτηρισμούς περι την έννοια του σκοταδισμού και του φονταμενταλιστικού φασισμού- κάτι σαν φρενοβλαβείς ή απλώς καθυστερημένοι,  υπογράμμισε συντονισμένη κι αυτή στο εν πλήρη αθωότητι ύφος του παραπλεύρως ισταμένου σκηνοθέτου της, πως :

«Το περιεχόμενο δεν μπορεί να το γνωρίζει κανείς αν δεν έχει δή την παράστασι»!

Λίγο έλειψε να τρέξω να προμηθευτώ εισιτήρια μήπως και δεν προλάβω να παρακολουθήσω την απ’ ό,τι έλεγαν στην εκπομπή αθώα καλλιτεχνική δημιουργία, ένα τόσο βάναυσα συκοφαντημένο από φανατικούς αδελφούς και άλλους πνευματικό έργο. Μια κατάφωρα αδικημένη θεατρική παράστασι που μάλιστα έμοιαζε να είναι γεμάτη σύγχρονο θρησκευτικό προβληματισμό.

Αλλά για “κακή” μου τύχη είμαι ένας μικρός και μόνος …ιστολόγος.

Και επιπλέον έχω ενσωματώση τον τηλεοπτικό δέκτη στον υπολογιστήρα μου!.

Πάμε λοιπόν στον αποστομωτικό αντίλογο.

Αφήνω το γελοίο επιχείρημα της διασήμου όσο και συστημικής δημοσιογράφου πως τάχα μου είναι ελάχιστο το ποσοστό των Ελλήνων που διαμαρτύρονται και πως τάχα μου «υπάρχουν πολλοί Έλληνες Ορθόδοξοι που δεν προσβάλλονται» από το περιεχόμενο του έργου», και χωρίς περιττά σχόλια μεταφράζω απο το άρθρο της αγγλικής έκδοσης της Wikipedia:

Λήμμα:

Κόρπους Κρίστι (έργο)

"Το Κόρπους Κρίστι είναι ένα θρησκευτικό δράμα του Τέρενς ΜακΝάλλυ που δραματοποιεί την ιστορία του Ιησού και των Αποστόλων. Γραμμένο το 1997 και πρωτοπαρουσιασμένο στην Ν. Υόρκη το 1998, παρουσιάζει τον Ιησού και τους Αποστόλους σαν γκέι άνδρες να ζούν στο σημερινό Τέξας. Χρησιμοποιεί σύγχρονες συσκευές όπως η τηλεόρασι με αναχρονισμούς όπως η ρωμαϊκή κατοχή. Ο Ιούδας προδίδει τον Ιησού εξ αιτίας σεξουαλικής ζηλοτυπίας. Ο Ιησούς [ΣΣ : στο έργο] ευλογεί ομοφυλοφιλικό γάμο μεταξύ δύο αποστόλων.(…)"

Υποδοχή

"Το έργο δέχθηκε προσεκτική κριτική  για την διερεύνησι ομοφυλοφιλικών θεμάτων στον Χριστιανισμό. Επίσης καταδικάστηκε από την Καθολική Λίγκα, ένα είδος ομάδας-παρατηρητήριο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, για το ότι παρουσιάζεται σ’ αυτούς ως βλασφημία, ιεροσυλία και αντιχριστιανική μισαλλοδοξία.

Ο συγγραφέας Terrence McNally, άνθρωπος ομοφυλόφιλος, δέχθηκε απειλές κατά της ζωής του καθώς το έργο παιζόταν στις Η.Π.Α. Η παραγωγή του στην Νέα Υόρκη ματαιώθηκε και στην συνέχεια αναπρογραμματίσθηκε. Τελικά η πρεμιέρα πραγματοποιήθηκε την 13η Οκτωβρίου 1998 υπο την σκηνοθεσία του Joe Mantello.(…)"

Όπως άφησα να εννοηθή, κατέφυγα στην καταδεκτική πανσοφία της Βικιπαιδείας ταυτόχρονα με την απ’ ευθείας παρακολούθησι της εν λόγω εκπομπής. Καταλαβαίνετε λοιπόν την έκπληξί μου, όταν εκτός από τα ανωτέρω μεταφρασμένα που είπαμε, (και που μαζί με αυτά που δεν μετέφρασα σας τα παρουσιάζω στην συνέχεια, στο τέλος της ανάρτησης, και στο πρωτότυπο –για του λόγου το αληθές), διάβασα και την εξής παράγραφο:

 «Το έργο παρουσιάζεται εδώ και λίγες εβδομάδες στην Αθήνα, στην Ελλάδα, όπου υπέπεσε στην προσοχή δεξιών οργανώσεων καθώς και του νεοναζιστικού κόμματος της Χρυσής Αυγής. Αυτό οδήγησε ακολούθως σε βίαιες διαμαρτυρίες που έχουν ως απαίτησι την ακύρωσι του έργου, καθώς και σε προπηλακισμούς κατά των ηθοποιών.» !?!?!?!?!?!?!?

ΣΗΜ Τελευταία προσεκτική ματιά στην σελίδα που παραπέμπουμε, λύνει το …μυστήριο:

«This page was last modified on 11 October 2012 at 22:59»

Terrence McNally's "Corpus Christi"

Corpus Christi (play)
From Wikipedia, the free encyclopedia
Corpus Christi is a passion play by Terrence McNally dramatizing the story of Jesus and the Apostles. Written in 1997 and first staged in New York in 1998, it depicts Jesus and the Apostles as gay men living in modern-day Texas. It utilizes modern devices like television with anachronisms like Roman occupation. Judas betrays Jesus because of sexual jealousy. Jesus administers gay marriage between two apostles.
Leigh Rowney, the director of a 2008 production in Sydney, Australia, accepted that it would generate discussion on Christianity and homosexuality stating: "I wanted this play in the hands of a Christian person like myself to give it dignity but still open it up to answering questions about Christianity as a faith system." [edit]Reception It received critical attention for its exploration of gay themes in Christianity.[1][2][3]
It was also condemned by Catholic League, a Roman Catholic watchdog group, for what they viewed as blasphemy, sacrilege,[4][5] and anti-Catholicbigotry. Playwright Terrence McNally, a gay man, received death threats when it was played in the U.S.[6][7]
Its production in New York City was canceled then reinstated,[8] finally opening on 13 October 1998, directed by Joe Mantello.
It received its British premiere in 2000, produced by Theatre 28 and directed by Stephen Henry. When it was produced as part of the Sydney Gay and Lesbian Mardi Gras, Anglican bishop Robert Forsyth considered the play to be offensive and historically incorrect.[6]
A condensed version of the play was performed without incident in 2001 as part of a student directing class at St. Edward's University in Austin, Texas.[importance?] The play returned briefly to a small New York theatre in 2008, gaining a sympathetic review by the New York Times, which also published an article linking the uproar in 1998 to the death of gay student Matthew Shepard.[8] In 2009, the play was performed at the Church of the Foothills in California.[9] In March 2010, a student performance of the play was canceled at Tarleton State University in Stephenville, Texas. The university had received many complaints about the play's scheduled performance, but its president, F. Dominic Dottavio, citing freedom of speech, declared that the play would be performed.[10] Dottavio's condemnation of the play in the same letter, though, has been criticized by campus free speech groups as giving encouragement to people trying to shut down the production.[11] After Texas's Lieutenant Governor David Dewhurst weighed in saying, "No one should have the right to use government funds or institutions to portray acts that are morally reprehensible to the vast majority of Americans," the performance was cancelled citing safety concerns.[12][13]
The play was already performed for a few weeks in Athens, Greece, when it caught the attention of right-wing organizations, as well as that of the neonazist parliamentary party Golden Dawn. This led to subsequent violent protests demanding the cancellation of the play, as well as to the jeering of the actors[14]. 
etc