Ένα επίκαιρο αφοριστικό επίγραμμα του Σελλενίδη για τα φοβικά κόμπλεξ των πολιτικών μας και ένα βίντεο για τις χθεσινές μειοδοτικές δηλώσεις του Πρωθυπουργού στο Βερολίνο.

1. Πρώτα η ποίησι, το καταφύγιό μας! Αντί άλλου πολιτικού σχολιασμού για την οικτρή εικόνα που παρουσιάζει η χώρα μας (καί) στα εθνικά θέματα και ειδικά στο φοβικό (ψοφοδεές ή κρυφοφιλοτουρκικό;) και με άρωμα μειοδοσίας σύνδρομο :

 

ΤΙΠΟΥΚΕΙΤΟΣ ή ΘΟΥ ΚΥΡΙΕ...

                 1. “Ακόμα και στο άκουσμα της λέξης πόλεμος είναι ικανοί να λιποθυμήσουν”

                                                      Π. ΚΟΝΔΥΛΗΣ (1943 – 1998)

                 2. “Είμεθα όλοι εντός…” Ανδρέας ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ (1935)

 

Είμαστε μέσα

 

Είμεθα πάντες 

 

εν τω μαλακισθήναι

 

του Θουκυδίδου.

 

ΑΛΕΞ. ΣΕΛΛΕΝΙΔΗΣ (2021)

 

[Σ.Σ.: Για το “ἐν τῷ μαλακισθῆναι” παραπέμπω τους αναγνώστες (όπως έκανα και με τους μαθητές μου) στο ωραιότατο χωρίο του Επιταφίου, ΘΟΥΚ. 2.43.6 ]

..........................................

2. ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ (για τις χθεσινές δηλώσεις στο Βερολίνο).

Ναί, ο Πρωθυπουργός του ελλαδικού κράτους μας, για μια ακόμη φορά, δέν τόλμησε να θίξει ούτε τα μεγάλα αφεντικά της Ευρωπαϊκής λεγόμενης Ένωσης για την κατάντια μας, ούτε να αναφερθεί στα δίκαιά μας σε σχέσι με τον προαιώνιο ασιατικό εχθρό μας, ούτε βέβαια να ψελλίσει την λέξι ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ...   

Οργή Μπαλτζώη για τα όσα είπε ο Μητσοτάκης στο Βελολίνο || ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ 15/05/2025

 

Με τις υγείες μας!

Το (φιλογενές) "Επιτύμβιο" ενός απροσκύνητου. Un epitaffio patriottico (epigramma di Alessandro Sellenidis). A patriotic epitaph (by ALexander Sellenides)

 Πολυκαιρισμένο, αλλά αδημοσίευτο. Αντί για 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!

Δια χειρός Αλέξανδρου Σοϊλεμέζη - Σελλενίδη

 

 

ΔΙΑΚΟΣΙΕΤΗΡΙΔΑ 1821-2021: "ΛΑΛΟΝ ΥΔΩΡ": Η Εθνεγερσία απο τις πηγές. Κείμενα: Η Ομιλία του Θ. ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ στα παιδιά του Γυμνασίου της Πνύκας.

 

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: Ὁμιλία πρὸς τοὺς Γυμνασιόπαιδες στὴν Πνύκα

ἐξεφωνήθη ὑπὸ τοῦ στρατηγοῦ τῇ 8ῃ Ὀκτωβρίου 1838 καὶ ἐδημοσιεύθη εἰς τὴν ἐφημερίδαν ΑΙΩΝ τῇ 13ῃ Νοεμβρίου 1838.

Παιδιά μου!

Εἰς τὸν τόπο τοῦτο, ὁποὺ ἐγὼ πατῶ σήμερα, ἐπατοῦσαν καὶ ἐδημηγοροῦσαν τὸν παλαιὸ καιρὸ ἄνδρες σοφοί, καὶ ἄνδρες μὲ τοὺς ὁποίους δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ συγκριθῶ καὶ οὔτε νὰ φθάσω τὰ ἴχνη των. Ἐγὼ ἐπιθυμοῦσα νὰ σᾶς ἰδῶ, παιδιά μου, εἰς τὴν μεγάλη δόξα τῶν προπατόρων μας, καὶ ἔρχομαι νὰ σᾶς εἰπῶ, ὅσα εἰς τὸν καιρὸ τοῦ ἀγῶνος καὶ πρὸ αὐτοῦ καὶ ὕστερα ἀπ᾿ αὐτὸν ὁ ἴδιος ἐπαρατήρησα, καὶ ἀπ᾿ αὐτὰ νὰ κάμωμε συμπερασμοὺς καὶ διὰ τὴν μέλλουσαν εὐτυχίαν σας, μολονότι ὁ Θεὸς μόνος ἠξεύρει τὰ μέλλοντα. Καὶ διὰ τοὺς παλαιοὺς Ἕλληνας, ὁποίας γνώσεις εἶχαν καὶ ποία δόξα καὶ τιμὴν ἔχαιραν κοντὰ εἰς τὰ ἄλλα ἔθνη τοῦ καιροῦ των, ὁποίους ἥρωας, στρατηγούς, πολιτικοὺς εἶχαν, διὰ ταῦτα σᾶς λέγουν καθ᾿ ἡμέραν οἱ διδάσκαλοί σας καὶ οἱ πεπαιδευμένοι μας. Ἐγὼ δὲν εἶμαι ἀρκετός. Σᾶς λέγω μόνον πὼς ἦταν σοφοί, καὶ ἀπὸ ἐδῶ ἐπῆραν καὶ ἐδανείσθησαν τὰ ἄλλα ἔθνη τὴν σοφίαν των.

Εἰς τὸν τόπον, τὸν ὁποῖον κατοικοῦμε, ἐκατοικοῦσαν οἱ παλαιοὶ Ἕλληνες, ἀπὸ τοὺς ὁποίους καὶ ἡμεῖς καταγόμεθα καὶ ἐλάβαμε τὸ ὄνομα τοῦτο. Αὐτοὶ διέφεραν ἀπὸ ἡμᾶς εἰς τὴν θρησκείαν, διότι ἐπροσκυνοῦσαν τὲς πέτρες καὶ τὰ ξύλα. Ἀφοῦ ὕστερα ἦλθε στὸν κόσμο ὁ Χριστός, οἱ λαοὶ ὅλοι ἐπίστευσαν εἰς τὸ Εὐαγγέλιό του, καὶ ἔπαυσαν νὰ λατρεύουν τὰ εἴδωλα. Δὲν ἐπῆρε μαζί του οὔτε σοφοὺς οὔτε προκομμένους, ἀλλ᾿ ἁπλοὺς ἀνθρώπους, χωρικοὺς καὶ ψαράδες, καὶ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔμαθαν ὅλες τὲς γλῶσσες τοῦ κόσμου, οἱ ὁποῖοι, μολονότι ὅπου καὶ ἂν ἔβρισκαν ἐναντιότητες καὶ οἱ βασιλεῖς καὶ οἱ τύραννοι τοὺς κατέτρεχαν, δὲν ἠμπόρεσε κανένας νὰ τοὺς κάμῃ τίποτα. Αὐτοὶ ἐστερέωσαν τὴν πίστιν.

Οἱ παλαιοὶ Ἕλληνες, οἱ πρόγονοί μας, ἔπεσαν εἰς τὴν διχόνοια καὶ ἐτρώγονταν μεταξύ τους, καὶ ἔτσι ἔλαβαν καιρὸ πρῶτα οἱ Ῥωμαῖοι, ἔπειτα ἄλλοι βάρβαροι καὶ τοὺς ὑπόταξαν. Ὕστερα ἦλθαν οἱ Μουσουλμάνοι καὶ ἔκαμαν ὅ,τι ἠμποροῦσαν, διὰ νὰ ἀλλάξῃ ὁ λαὸς τὴν πίστιν του. Ἔκοψαν γλῶσσες εἰς πολλοὺς ἀνθρώπους, ἀλλ᾿ ἐστάθη ἀδύνατο νὰ τὸ κατορθώσουν. Τὸν ἕνα ἔκοπταν, ὁ ἄλλος τὸ σταυρό του ἔκαμε. Σὰν εἶδε τοῦτο ὁ σουλτάνος, διόρισε ἕνα βιτσερὲ [ἀντιβασιλέα], ἕναν πατριάρχη, καὶ τοῦ ἔδωσε τὴν ἐξουσία τῆς ἐκκλησίας. Αὐτὸς καὶ ὁ λοιπὸς κλῆρος ἔκαμαν ὅ,τι τοὺς ἔλεγε ὁ σουλτάνος. Ὕστερον ἔγιναν οἱ κοτζαμπάσηδες [προεστοὶ] εἰς ὅλα τὰ μέρη. Ἡ τρίτη τάξη, οἱ ἔμποροι καὶ οἱ προκομμένοι, τὸ καλύτερο μέρος τῶν πολιτῶν, μὴν ὑποφέρνοντες τὸν ζυγὸν ἔφευγαν, καὶ οἱ γραμματισμένοι ἐπῆραν καὶ ἔφευγαν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, τὴν πατρίδα των, καὶ ἔτσι ὁ λαός, ὅστις στερημένος ἀπὸ τὰ μέσα τῆς προκοπῆς, ἐκατήντησεν εἰς ἀθλίαν κατάσταση, καὶ αὐτὴ αὔξαινε κάθε ἡμέρα χειρότερα· διότι, ἂν εὑρίσκετο μεταξὺ τοῦ λαοῦ κανεὶς μὲ ὀλίγην μάθηση, τὸν ἐλάμβανε ὁ κλῆρος, ὅστις ἔχαιρε προνόμια, ἢ ἐσύρετο ἀπὸ τὸν ἔμπορο τῆς Εὐρώπης ὡς βοηθός του, ἐγίνετο γραμματικὸς τοῦ προεστοῦ. Καὶ μερικοὶ μὴν ὑποφέροντες τὴν τυραννίαν τοῦ Τούρκου καὶ βλέποντας τὲς δόξες καὶ τὲς ἡδονὲς ὁποὺ ἀνελάμβαναν αὐτοί, ἄφηναν τὴν πίστη τους καὶ ἐγίνοντο Μουσουλμάνοι. Καὶ τοιουτοτρόπως κάθε ἡμέρα ὁ λαὸς ἐλίγνευε καὶ ἐπτώχαινε.

Εἰς αὐτὴν τὴν δυστυχισμένη κατάσταση μερικοὶ ἀπὸ τοὺς φυγάδες γραμματισμένους ἐμετάφραζαν καὶ ἔστελναν εἰς τὴν Ἑλλάδα βιβλία, καὶ εἰς αὐτοὺς πρέπει νὰ χρωστοῦμε εὐγνωμοσύνη, διότι εὐθὺς ὁποὺ κανένας ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ λαὸ ἐμάνθανε τὰ κοινὰ γράμματα, ἐδιάβαζεν αὐτὰ τὰ βιβλία καὶ ἔβλεπε ποίους εἴχαμε προγόνους, τί ἔκαμεν ὁ Θεμιστοκλῆς, ὁ Ἀριστείδης καὶ ἄλλοι πολλοὶ παλαιοί μας, καὶ ἐβλέπαμε καὶ εἰς ποίαν κατάσταση εὑρισκόμεθα τότε. Ὅθεν μᾶς ἦλθεν εἰς τὸ νοῦ νὰ τοὺς μιμηθοῦμε καὶ νὰ γίνουμε εὐτυχέστεροι. Καὶ ἔτσι ἔγινε καὶ ἐπροόδευσεν ἡ Ἑταιρεία.

Ὅταν ἀποφασίσαμε νὰ κάμωμε τὴν Ἐπανάσταση, δὲν ἐσυλλογισθήκαμε οὔτε πόσοι εἴμεθα, οὔτε πὼς δὲν ἔχομε ἄρματα, οὔτε ὅτι οἱ Τοῦρκοι ἐβαστοῦσαν τὰ κάστρα καὶ τὰς πόλεις, οὔτε κανένας φρόνιμος μᾶς εἶπε «ποῦ πᾶτε ἐδῶ νὰ πολεμήσετε μὲ σιταροκάραβα βατσέλα», ἀλλὰ ὡς μία βροχὴ ἔπεσε εἰς ὅλους μας ἡ ἐπιθυμία τῆς ἐλευθερίας μας, καὶ ὅλοι, καὶ ὁ κλῆρος μας καὶ οἱ προεστοὶ καὶ οἱ καπεταναῖοι καὶ οἱ πεπαιδευμένοι καὶ οἱ ἔμποροι, μικροὶ καὶ μεγάλοι, ὅλοι ἐσυμφωνήσαμε εἰς αὐτὸ τὸ σκοπὸ καὶ ἐκάμαμε τὴν Ἐπανάσταση.

Εἰς τὸν πρῶτο χρόνο τῆς Ἐπαναστάσεως εἴχαμε μεγάλη ὁμόνοια καὶ ὅλοι ἐτρέχαμε σύμφωνοι. Ὁ ἕνας ἐπῆγεν εἰς τὸν πόλεμο, ὁ ἀδελφός του ἔφερνε ξύλα, ἡ γυναῖκα του ἐζύμωνε, τὸ παιδί του ἐκουβαλοῦσε ψωμὶ καὶ μπαρουτόβολα εἰς τὸ στρατόπεδον καὶ ἐὰν αὐτὴ ἡ ὁμόνοια ἐβαστοῦσε ἀκόμη δυὸ χρόνους, ἠθέλαμε κυριεύσει καὶ τὴν Θεσσαλία καὶ τὴν Μακεδονία, καὶ ἴσως ἐφθάναμε καὶ ἕως τὴν Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τοὺς Τούρκους, ὁποὺ ἄκουγαν Ἕλληνα καὶ ἔφευγαν χίλια μίλια μακρά. Ἑκατὸν Ἕλληνες ἔβαζαν πέντε χιλιάδες ἐμπρός, καὶ ἕνα καράβι μίαν ἁρμάδα. Ἀλλὰ δὲν ἐβάσταξεν. Ἦλθαν μερικοὶ καὶ ἠθέλησαν νὰ γένουν μπαρμπέρηδες εἰς τοῦ κασίδη τὸ κεφάλι. Μᾶς πονοῦσε τὸ μπαρμπέρισμά τους. Μὰ τί νὰ κάμωμε; Εἴχαμε καὶ αὐτουνῶν τὴν ἀνάγκη. Ἀπὸ τότε ἤρχισεν ἡ διχόνοια, καὶ ἐχάθη ἡ πρώτη προθυμία καὶ ὁμόνοια. Καὶ ὅταν ἔλεγες τὸν Κώστα νὰ δώσῃ χρήματα διὰ τὰς ἀνάγκας τοῦ ἔθνους, ἢ νὰ ὑπάγῃ εἰς τὸν πόλεμο, τοῦτος ἐπρόβαλλε τὸν Γιάννη. Καὶ μ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο κανεὶς δὲν ἤθελε οὔτε νὰ συνδράμῃ οὔτε νὰ πολεμήσῃ. Καὶ τοῦτο ἐγίνετο, ἐπειδὴ δὲν εἴχαμε ἕναν ἀρχηγὸ καὶ μία κεφαλή. Ἀλλὰ ἕνας ἔμπαινε πρόεδρος ἕξη μῆνες, ἐσηκώνετο ὁ ἄλλος καὶ τὸν ἔριχνε, καὶ ἐκάθετο αὐτὸς ἄλλους τόσους, καὶ ἔτσι ὁ ἕνας ἤθελε τοῦτο καὶ ὁ ἄλλος τὸ ἄλλο. Ἴσως ὅλοι ἠθέλαμε τὸ καλό, πλὴν καθένας κατὰ τὴν γνώμη του. Ὅταν προστάζουνε πολλοί, ποτὲ τὸ σπίτι δεν χτίζεται οὔτε τελειώνει. Ὁ ἕνας λέγει ὅτι ἡ πόρτα πρέπει να βλέπῃ εἰς τὸ ἀνατολικὸ μέρος, ὁ ἄλλος εἰς τὸ ἀντικρινὸ καὶ ὁ ἄλλος εἰς τὸν Βορέα, σὰν να ἦτον τὸ σπίτι εἰς τὸν ἀραμπᾶ, καὶ να γυρίζει, καθὼς λέγει ὁ καθένας. Μὲ τοῦτο τὸν τρόπο δεν κτίζεται ποτὲ τὸ σπίτι, ἀλλὰ πρέπει να εἶναι ἔνας ἀρχιτέκτων, ὁποῦ νὰ προστάζῃ πῶς θὰ γενῇ. Παρομοίως καὶ ἡμεῖς ἐχρειαζόμεθα ἕναν ἀρχηγὸ καὶ ἔναν ἀρχιτέκτονα, ὅστις νὰ προστάζῃ καὶ οἱ ἄλλοι να ὑπακούουν καὶ νὰ ἀκολουθοῦν. Ἀλλ᾿ ἐπειδὴ εἴμεθα εἰς τέτοια κατάστασιν, ἐξ αἰτίας τῆς διχονοίας, μᾶς ἔπεσε ἡ Τουρκιὰ ἐπάνω μας καὶ κοντέψαμε να χαθοῦμε, καὶ εἰς τοὺς στερνοὺς ἑπτὰ χρόνους δὲν κατορθώσαμε μεγάλα πράγματα.

Εἰς αὐτὴ τὴν κατάστασιν ἔρχεται ὁ βασιλεύς, τὰ πράγματα ἡσυχάζουν, καὶ τὸ ἐμπόριο καὶ ἡ γεωργία καὶ οἱ τέχνες ἀρχίζουν νὰ προοδεύουν καὶ μάλιστα ἡ παιδεία. Αὐτὴ ἡ μάθησις θὰ μᾶς αὐξήσῃ καὶ θὰ μᾶς εὐτυχήσῃ. Ἀλλὰ διὰ νὰ αὐξήσομεν, χρειάζεται καὶ ἡ στερέωσις τῆς πολιτείας μας, ἡ ὁποία γίνεται μὲ τὴν καλλιέργεια καὶ μὲ τὴν ὑποστήριξη τοῦ Θρόνου. Ὁ βασιλεύς μας εἶναι νέος καὶ συμμορφώνεται μὲ τὸν τόπο μας, δεν εἶναι προσωρινός, ἀλλ᾿ ἡ βασιλεία του εἶναι διαδοχικὴ καὶ θὰ περάσῃ εἰς τὰ παιδιὰ τῶν παιδιῶν του, καὶ μὲ αὐτὸν κι ἐσεῖς καὶ τὰ παιδιά σας θὰ ζήσετε. Πρέπει να φυλάξετε τὴν πίστη σας καὶ νὰ τὴν στερεώσετε, διότι, ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἄρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ πατρίδος. Ὅλα τὰ ἔθνη τοῦ κόσμου ἔχουν καὶ φυλάττουν μία Θρησκεία. Καὶ αὐτοί, οἱ Ἑβραῖοι, οἱ ὁποῖοι κατατρέχοντο καὶ μισοῦντο καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη, μένουν σταθεροὶ εἰς τὴν πίστη τους.

Νὰ μὴν ἔχετε πολυτέλεια, να μὴν πηγαίνετε εἰς τοὺς καφενέδες καὶ τὰ μπιλιάρδα. Νὰ δοθεῖτε εἰς τὰς σπουδάς σας καὶ καλύτερα νὰ κοπιάσετε ὀλίγον, δύο καὶ τρεῖς χρόνους καὶ νὰ ζήσετε ἐλεύθεροι εἰς τὸ ἐπίλοιπο τῆς ζωῆς σας, παρὰ νὰ περάσετε τέσσαρους - πέντε χρόνους τὴ νεότητά σας, καὶ να μείνετε ἀγράμματοι. Νὰ σκλαβωθεῖτε εἰς τὰ γράμματά σας. Νὰ ἀκούετε τὰς συμβουλὰς τῶν διδασκάλων καὶ γεροντοτέρων, καὶ κατὰ τὴν παροιμία, «μύρια ἤξευρε καὶ χίλια μάθαινε». Ἡ προκοπή σας καὶ ἡ μάθησή σας νὰ μὴν γίνῃ σκεπάρνι μόνο διὰ τὸ ἄτομό σας, ἀλλὰ να κοιτάζῃ τὸ καλὸ τῆς κοινότητος, καὶ μέσα εἰς τὸ καλὸ αὐτὸ εὑρίσκεται καὶ τὸ δικό σας.

Ἐγώ, παιδιά μου, κατὰ κακή μου τύχη, ἐξ αἰτίας τῶν περιστάσεων, ἔμεινα ἀγράμματος καὶ διὰ τοῦτο σᾶς ζητῶ συγχώρηση, διότι δὲν ὁμιλῶ καθὼς οἱ δάσκαλοί σας. Σᾶς εἶπα ὅσα ὁ ἴδιος εἶδα, ἤκουσα καὶ ἐγνώρισα, διὰ νὰ ὠφεληθῆτε ἀπὸ τὰ ἀπερασμένα καὶ ἀπὸ τὰ κακὰ ἀποτελέσματα τῆς διχονοίας, τὴν ὁποίαν νὰ ἀποστρέφεσθε, καὶ νὰ ἔχετε ὁμόνοια. Ἐμᾶς μὴ μᾶς τηρᾶτε πλέον. Τὸ ἔργο μας καὶ ὁ καιρός μας ἐπέρασε. Καὶ αἱ ἡμέραι τῆς γενεᾶς, ἡ ὁποία σᾶς ἄνοιξε τὸ δρόμο, θέλουν μετ᾿ ὀλίγον περάσει. Τὴν ἡμέρα τῆς ζωῆς μας θέλει διαδεχθῇ ἡ νύκτα τοῦ θανάτου μας, καθὼς τὴν ἡμέραν τῶν Ἁγίων Ἀσωμάτων θέλει διαδεχθῇ ἡ νύκτα καὶ ἡ αὐριανὴ ἡμέρα. Εἰς ἐσᾶς μένει νὰ ἰσάσετε καὶ νὰ στολίσετε τὸν τόπο, ὁποὺ ἡμεῖς ἐλευθερώσαμε· καί, διὰ νὰ γίνῃ τοῦτο, πρέπει νὰ ἔχετε ὡς θεμέλια της πολιτείας τὴν ὁμόνοια, τὴν θρησκεία, τὴν καλλιέργεια τοῦ θρόνου καὶ τὴν φρόνιμον ἐλευθερία.

Τελειώνω τὸ λόγο μου. Ζήτω ὁ βασιλεύς μας Ὄθων! 

Ζήτω οἱ σοφοὶ διδάσκαλοι! Ζήτω ἡ Ἑλληνικὴ Νεολαία!

Επέτειος του Ευαγόρα Παλληκαρίδη (1938-1957): Τα τελευταία του μηνύματα (και ένας οιωνός). Anniversario di Evagoras Pallikaridis (83 anni dalla sua nascita): i suoi ultimi messaggi (e un presagio).

                    "Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα"

Μέσα στον ζόφο του νέου Ελληνισμού και στο σκότος  της παρατεταμένης παρακμής του, υπήρξαν κάποιοι λίγοι, ελάχιστοι, ελληνόψυχοι που όρθωσαν το κορμί τους λαμπάδα. Και τού βαλαν φωτιά!

Ο ηρωομάρτυρας Ευαγόρας Μιλτιάδη Θεοδώρου-Παλληκαρίδης γεννημένος κοντά στην Πάφο 26 Φεβρουαρίου του 1938 θα συμπλήρωνε σήμερα τα 83 χρόνια…

Α.

Στα 15 του κατέβασε την αγγλική σημαία από το σχολείο του.

[Λίγο πιο πρίν, ο απίστευτος αυτός έφηβος εθνικός ήρωας και ποιητής, είχε με εκπληκτική ωριμότητα επιβάλη το «Παλληκαρίδης» σαν δικό του επώνυμο, αντικαθιστώντας το Θεοδώρου του πατέρα του με το ελαφρώς τροποποιημένο επώνυμο του παππού του (Θεόδωρος Παλληκαρά)! ] Στα 17 του συνελήφθη από τις κατοχικές δυνάμεις και προδικάζεται. Παραμονή της δίκης του κυκλοφορεί λαθραία στο σχολείο του το παρακάτω κείμενο:

 

"Παλιοί συμμαθηταί,

Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μήν τον ξαναδήτε παρά μόνο νεκρό. 

Μην κλάψετε στον τάφο του, 

Δεν κάνει να τον κλαίτε. 

Λίγα λουλούδια του Μαγιού 

σκορπάτε του στον τάφο. 

Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ.

Θα πάρω μιαν ανηφοριά

θα πάρω μονοπάτια
να βρώ τα σκαλοπάτια

που πάν’ στη Λευτεριά.

Θ’ αφήσω αδέλφια συγγενείς,

τη μάνα, τον πατέρα
μέσ’ τα λαγκάδια πέρα

και στις βουνοπλαγιές.

Ψάχνοντας για τη Λευτεριά

θά ΄χω παρέα μόνη
κατάλευκο το χιόνι,

βουνά και ρεματιές.

Τώρα κι αν είναι χειμωνιά,

θά ΄ρθει το καλοκαίρι
Τη Λευτεριά να φέρει

σε πόλεις και χωριά.

 
Θα πάρω μιαν ανηφοριά

θα πάρω μονοπάτια,
να βρώ τα σκαλοπάτια

που πάν’ στη Λευτεριά.

Τα σκαλοπάτια θ΄ ανεβώ,

θα μπώ σ’ ενα παλάτι,
το ξέρω, θάν’ απάτη,

δεν θάν’ αληθινό.

Μέσ’ το παλάτι θα γυρνώ

ώσπου να βρώ τον θρόνο,
βασίλισσα μια μόνο

να κάθεται σ’ αυτό.

Κόρη πανώρια θα της πώ,

άνοιξε τα φτερά σου
και πάρε με κοντά σου,

μονάχα αυτό ζητώ.

Γειά σας, παλιοί συμμαθηταί.

Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σάς. Κι όποιος θελήσει για να βρή ένα χαμένο αδελφό, έναν παλιό του φίλο, ας πάρει μιαν ανηφοριά ας πάρει μονοπάτια να βρεί τα σκαλοπάτια που πάν’ στη Λευτεριά. Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρή και μένα. Άν ζώ, θα μ’ εύρη εκεί.

Ευαγόρας  Παλληκαρίδης "

Β.

Στα 18 του ο νεαρός επαναστάτης ξανασυλλαμβάνεται, δικάζεται και στην συνέχεια καταδικάζεται (με σκανδαλώδη διαδικασία) σε θάνατο δια απαγχονισμού.

Λίγο πρίν την αγχόνη, στο τελευταίο του σημείωμα έγραφε:

«Θ' ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό νά ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δέν πειράζει. Δέν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τί. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τί σήμερα, τί αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.»

 

Γ. ΕΥΑΓΟΡΑΣ !! Nomen est omen !

Αλλά δεν θέλω να κλείσω με αυτό. Θέλω να προσθέσω κάτι χαρακτηριστικό για την αυτογνωσία, όσο και την πατριδογνωσία του που εξηγεί και την κλίσι του προς το ηρωικό/εθνικό ιδεώδες. Σε ανύποπτο χρόνο ο "Βαγόρας" είχε γράψει:

"Κάτι θα ήξερε περί του μέλλοντός μου ο μακαρίτης ο νονός μου για να μου δώσει το όνομα του βασιλιά της Σαλαμίνας! Έτσι και εγώ έπρεπε να φανώ αντάξιος διάδοχος του αναδόχου μου... Από Μικράς ηλικίας είχα μανία με τον πόλεμο. Στήθος με στήθος βέβαια. (Και ο βασιλιάς της Σαλαμίνας πολεμούσε στήθος με στήθος). Ήμασταν 5-6 παιδιά στη γειτονιά και παίρναμε από μία βέργα την οποίαν ονομάζαμε ξίφος, και ως ιππότες... Περιττό βέβαια να αναφέρω πώς ήμουν πάντα ο νικητής! Κάθε μέρα ήταν για μένα νίκη περίλαμπρη..."

Για άλλη μια φορά, το όνομα ήταν οιωνός!

Ένα ποίημα για ήρωες. Σαν αφιέρωμα για τον ήρωα Σμηναγό Γιώργο Μπαλταδώρο. “La spada d' onore”: una poesia per eroi; come dedica per la perdita del nostro aviatore, caduto vicino a Skyros. “The Sword of Honor”: a poem for heroes; in memoriam of the Captain G. Baltadoros.

“Βάζοντας λάδι στο καντήλι / με τ' ανέσπερο φώς της τιμής / και του χρέους.” 

Μ. Φαλτάιτς 

Χωρίς άλλα λόγια. Το ποίημα “Το σπαθί της τιμής” απο την εμβληματική έκδοσι/συλλογή με τίτλο “Νταϊσμός” (Σκύρος, 2000). Γραμμένο απο έναν στοχαστή, αγωνιστή, καλλιτέχνη και ποιητή της Σκύρου: τον Μάνο Φαλτάιτς (1938-2012).
Ο Νέος Παλαμήδης συμμετέχοντας στο εθνικό πένθος, προσφέρει αυτό το ποιητικό ανθάκι στην μνήμη του πεσόντος αεροπόρου μας Γιώργου Μπαλταδώρου, 125ου αδικοχαμένου θύματος της τουρκικής προκλητικότητας (απο το 1990)...
.............................................

 

ΤΟ ΣΠΑΘΙ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ

Όποιος κρατούσε το σπαθί στο χέρι,

όρκο είχε δώσει στην τιμή.

Κι έπαιρνε πάνω του την ευθύνη των πολλών,

και την ντροπή της μάζας

ήταν ταγμένος να ξεπλύνει.

Όποιος κρατούσε το σπαθί στο χέρι

ήταν το στύλωμα της μάζας.

Και παραδινόταν,

το όπλο τούτο της ζωής

και του θανάτου,

στ' άξιο χέρι,

που δέν θα έτρωγε ποτέ

γλυκό ψωμί

και θά 'χε πέτρα για προσκέφαλο

και το χιονιά,

το χώμα,

τον αγέρα για κλινάρι.

Βαρύ το χρέος σ' όποιον είχε την τιμή

να πάρει το μακρύ,

το κοφτερό σπαθί,

που πάνω του στηρίζονταν

η ζήση της φυλής,

ο ανασαμός,

το σπιτικό

και οι καρποί,

τα οργωμένα τα χωράφια,

τα γεννοβόλα τα κοπάδια,

ο ζεστός ο ήλιος,

η ζωή χωρίς τρομάρα,

η αγκαλιά του ζευγαριού,

το γλυκό θήλασμα του βυζιού,

το ανάπαμα των προγόνων,

οι γλάστρες στις αυλές,

οι χαρές των πανηγυριών,

η ελπίδα,

το χαμόγελο κι η τρυφεράδα.

Όποιος στο χέρι του κρατούσε το σπαθί,

χανότανε σά σταματούσε

να χτυπάει η ατσαλένια η καρδιά του...

Τον έπαιρνε ο αγέρας, τότε,

και γίνονταν στοιχειό

και μαρμαρώνονταν

σ' άγνωστη βαθειά σπηλιά,

που μονάχα τ' άξια παλληκάρια ξέραν,

και 'ρχόνταν για προσκύνημα,

βάζοντας λάδι στο καντήλι

με τ' ανέσπερο φώς της τιμής

και του χρέους.

Όποιος κρατούσε

στο χέρι το σπαθί της τιμής

καί ζώντας καί νεκρός,

ήταν το κάστρο τ' άπαρτο,

ο βράχος, ο ψηλός και ριζιμιός.

 Μάνος Φαλτάιτς ("ΑΠ' ΤΗ ΓΕΝΙΑ ΤΩΝ ΔΑΪΩΝ")

Όχι! Σε μια απρόσωπη «Πρόσκληση» :) No! A un invito anonimo: l' "Invito, Sì all' Europa"

Κατά την επιστροφή μου από το σχολείο το μεσημέρι με περίμενε ανάμεσα στα άλλα «ηλ-τάχυα» ένα e-mail σταλμένο μάλιστα εις διπλούν. Είχε τον τίτλο «Πρόσκληση ΝΑΙ στην Ευρώπη» και είναι ανώνυμο. 
Ο ανώνυμος αποστολέας (υπάρχει η «υπογραφή»: Επιτροπή Πρωτοβουλίας που σίγουρα παραπέμπει και κάποιο φιλοευρωπαϊκό κόμμα) με καλεί σε αποψινή «σύσκεψη για την συγκρότηση Επιτροπής Πολιτών υπέρ του ΝΑΙ στην Ευρώπη και στο ευρώ». 
Στις κλήσεις με απόκρυψι στο κινητό μου δεν καταδέχομαι συνήθως να απαντήσω. Σ’ αυτήν όμως στην περίπτωσι είπα να είμαι ευγενής και να ειδοποιήσω να μην με περιμένουν. Κωλύομαι! 

Και να εξηγούμαι: Όχι οτι διεκδικώ καμμια αποκλειστικότητα στον πατριωτισμό, αλλά στη διχόνοια και τον εθνικό διχασμό έχω …αλλεργία!

Πρόσκληση

Την Τρίτη 30 Ιουνίου στις 8 μμ στο Διοικητήριο Χαλκίδας, θα γίνει σύσκεψη για την συγκρότηση Επιτροπής Πολιτών υπέρ του ΝΑΙ στην Ευρώπη και στο ευρώ. Η Επιτροπή Πολιτών είναι ανοικτή σε κάθε πολίτη που θέλει να συμμετέχει. Το πολιτικό πλαίσιο είναι το ΝΑΙ στην Ευρώπη, ΝΑΙ στο ευρώ στο δημοψήφισμα της Κυριακής 5 Ιουλίου.

Έχουν καλεστεί να παραβρεθούν και να χαιρετίσουν όλα τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα.

Επιτροπή Πρωτοβουλίας

--

Πρωτοβουλία Πολιτών υπέρ του ΝΑΙ στην Ευρώπη, ΝΑΙ στο ευρώ

nai.europe.chalkida@gmail.com

 

Η ωδή του Ανδρέα Κάλβου «Aι Ευχαί» (1826). : Le maledizioni”; una lirica di Andreas Kalvos (1792-1869), grande poeta e patriota nazionale.

Και εάν μη ίδω 

προ της Ελλάδος του ιερού, 

χορώ συμπεπλεγμένας, 

Ελευθερίαν και Μούσας, 

θάνατον θέλω. 

Ανδρέας Κάλβος (1819) 

Σε πρόσφατη ανάρτησι του ιστολογίου μας είχαμε την ευχάριστη ευκαιρία να συμπεριλάβουμε στην επιλεκτική αποδελτίωσί μας μιας ομιλίας του οικονομολόγου και πολιτευτή, Δημήτρη Καζάκη, και μερικούς στίχους από την ωδή του Κάλβου «Αι Ευχαί» που εύστοχα είχε χρησιμοποιήσει ο ομιλητής.
Πρόκειται για την υπ’ αριθ. 6 ωδή της συλλογής του 1826 με τον τίτλο «Λυρικά» που και αυτή όπως εξ άλλου και το σύνολο των 21 ωδών του Ζακυνθίου ποιητού, ξεχειλίζει από ένθερμη φιλοπατρία.
Σήμερα ίσως είναι κατάλληλη στιγμή να αναρτήσουμε ολόκληρη αυτήν την ποιητική σύνθεσι-ωδή του μεγάλου μας ποιητή, του παραγνωρισμένου σε ποιητικό μεγαλείο εθνικού μας ποιητή (τον οποίο οφείλουμε οι νεώτεροι Έλληνες να τιμούμε εξ ίσου με τους άλλους δύο της Πατριωτικής Τριάδος, Διονύσιο Σολωμό και Κωστή Παλαμά, ως πραγματικά ΕΘΝΙΚΟ), του Ανδρέα Κάλβου!

Ωδή Έκτη.  

Aι Ευχαί

α΄

Tης θαλάσσης καλήτερα  
φουσκωμένα τα κύματα
να πνίξουν την πατρίδα μου
ωσάν απελπισμένην,
                έρημον βάρκαν.     5
                    β΄.
    'Σ την στεριάν, 'σ τα νησία
καλήτερα μίαν φλόγα
να ιδώ παντού χυμένην,
τρώγουσαν πόλεις, δάση,
                λαούς και ελπίδας.     10
                   γ΄.
    Kαλήτερα, καλήτερα
διασκορπισμένοι οι Έλληνες
να τρέχωσι τον κόσμον,
με εξαπλωμένην χείρα
                ψωμοζητούντες·     15
                   δ΄.
    Παρά προστάτας νά ‘χωμεν.
Mέ ποτέ δεν εθάμβωσαν
πλούτη ή μεγάλα ονόματα,
μέ ποτέ δεν εθάμβωσαν
                σκήπτρων ακτίνες.     20
                   ε΄.
    Άν οπόταν πεθαίνη
πονηρός βασιλεύς
έσβυν' η νύκτα έν' άστρον,
ήθελον μείνει ολίγα
                ουράνια φώτα.     25
                   ς΄.
    Tο χέρι οπού προσφέρετε
ως προστασίας σημείον
εις ξένον έθνος, έπνιξε
και πνίγει τους λαούς σας,
                πάλαι, και ακόμα.     30
                   ζ΄.
    Πόσοι πατέρες δίδουσιν,
όχι ψωμί, φιλήματα
'ς τα πεινασμένα τέκνα τους,
ενώ λάμπουν 'ς τα χείλη σας
                χρυσά ποτήρια!     35
                   η΄.
    Όταν υπό τα σκήπτρα σας
νέους λαούς καλείτε,
νέους ιδρώτας θέλετε
εσείς δια να πληρώσητε
                πλουσιοπαρόχως,     40
                   θ΄.
    Tα ξίφη οπού φυλάγουσι
τα τρέμοντα βασίλειά σας,
τα ξίφη οπού τρομάζουσι
την αρετήν, και σφάζουσι
                τους λειτουργούς της.     45
                   ι΄.
    Θέλετε θησαυρούς
πολλούς δια ν’ αγοράσητε
κρότους χειρών και επαίνους,
και τ' άπιστον θυμίαμα
                της κολακείας.     50
                   ια΄.
    Hμείς δια τον σταυρόν
ανδρείως υπερμαχόμεθα
και σείς εβοηθήσατε
κρυφά τους πολεμούντας
                σταυρόν και αλήθειαν.     55
                   ιβ΄.
    Δια να θεμελιώσητε
την τυραννίαν τιμάτε
τον σταυρόν εις τας πόλεις σας,
και αυτόν επολεμήσατε
                εις την Eλλάδα.     60
                   ιγ΄.
    Kαι τώρα εις προστασίαν μας
τα χέρια σας απλώνετε!
τραβήξετέ τα οπίσω·
βλέπει ο θεός και αστράπτει
                δια τους πανούργους.     65
                   ιδ΄.
    Όταν το δένδρον νέον
εβασάνιζον οι άνεμοι,
τότε βοήθειαν ήθελεν,
ενδυναμώθη τώρα
                φθάνει η ισχύς του.     70
                   ιε΄.
    Tο ξίφος σφίγξατ' Έλληνες ―
τα ομμάτιά σας σηκώσατε ―
ιδού ― εις τους ουρανούς
προστάτης ο Θεός
                μόνος σάς είναι.     75
                   ις΄.
    Kαι άν ο Θεός και τ' άρματα
μας λείψωσι, καλήτερα
πάλιν να χρεμετήσωσι
'ς τον Kυθερώνα Tούρκων
                άγριαι φοράδες.     80
                   ιζ΄.
    Παρά.... Αι, όσον είναι
τυφλή και σκληροτέρα
η τυραννίς, τοσούτον
ταχυτέρως ανοίγονται
                σωτήριοι θύραι.     85
                   ιη΄.
    Δέν με θαμβώνει πάθος
κανένα· εγώ την λύραν
κτυπάω, και ολόρθος στέκομαι
σιμά εις του μνήματός μου
                τ' ανοικτόν στόμα.     90

      Ανδρέας Κάλβος, Λυρικά (1826)



Αι ευχαί - Μίκης Θεοδωράκης

Από την Ομιλία του Καζάκη στην Καλλιθέα. Η πατρίδα, ο Κάλβος , η ενότητα του λαού, η καταγγελία του χρέους, το ΕΠΑΜ και το πρόγραμμά του, το εθνικό νόμισμα, οι καταθέσεις, ο χρυσός και το κρίσιμο 2014

Το μέλος του Συλλόγου μας, Γιώργος Μητροπέτρος , μας έστειλε την σχετική ενημέρωσι με την λίαν ενδιαφέρουσα (και επιτυχή) προχθεσινή ομιλία του Δημήτρη Καζάκη στην Αθήνα. Ευχαριστώντας τον, αναρτούμε το πλήρες βίντεο και επιχειρούμε μια πρόχειρη (και βέβαια αποσπασματική) αποδελτίωσι.

Δ. Καζάκης: Πώς θα περάσουμε σε εθνικό νόμισμα (Καλλιθέα, 22 Ιανουαρίου 2014)
Αποσπάσματα από την (δίωρη!) Ομιλία :

(…)
"Μου δίνεται η εντύπωσι ότι ο ελληνικός λαός ζή έναν ιδιαίτερο διχασμό. Ο διχασμός ο σημερινός δεν είναι σαν τον Εθνικό Διχασμό ή σαν τον Εμφύλιο …είναι εσωτερικός διχασμός του Έλληνα. Είναι ο διχασμός ανάμεσα στην πραγματική ζωή του, δηλ αυτό που βιώνει καθημερινά, (ξημερώνει, βραδιάζει), και αυτό που πραγματικά βιώνει ή προσπαθεί να βιώσει στον εικονικό κόσμο που λέγεται ΜΜΕ και διαδίκτυο.

(…)
Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι στην κοιλιά ενός θηρίου και έχει τεθή σε διαδικασία πέψης και όπου να ‘ναι το θηρίο θα μας αφοδεύσει. Ορισμένοι αυτό το θεωρούν λύσι: έτσι θα βγούμε από το θηρίο. Ναι, αλλά για φαντάσου την …κατάστασί σου!
(…)
Θέλουν να μας πείσουν ότι δεν έχουμε δικαιώματα. Και πολύ περισσότερο ότι δεν μας αξίζει αυτό ο τόπος. Άρα σωστά δεν τον υπερασπιζόμαστε. Γιατί αν μας άξιζε αυτός ο τόπος, σαν πατρίδα δηλαδή, θα έπρεπε να ξεσηκωθούμε, να τον υπερασπισθούμε με κάθε μέσον, με κάθε τρόπο, με κάθε προσπάθεια...
(...)
Εμείς πρέπει να μάθουμε σήμερα ότι ο αγράμματος είναι η φυσική κατάστασι του ανθρώπου ή η φυσική κατάστασι ενός λαού. Ποια είναι η φυσική κατάληξι ενός λαού; Να …αρνείται την πατρίδα του, να αρνείται τον τόπο του!! Γιατί; Γιατί πώς αλλιώς θα οικειοποιηθή την παγκόσμια αγορά εργασίας που τον περιμένει με ανοικτές αγκάλες; Να γίνει νομάς (…) Οι νομάδες του πλούτου και οι νομάδες της φτώχειας. Αυτό είναι το όνειρό τους και φυσικά ο εφιάλτης για όλους τους υπόλοιπους.
 (...)
Θα μου επιτρέψετε να σας πώ, οτι ετούτος εδώ ο αγράμματος λαός, που βρέθηκε πολλές φορές αγράμματος στην ιστορία του, (με την έννοια ότι πρέπει δηλαδή να χει κι αυτός δικαιώματα υπερασπιζόμενος την πατρίδα του, την ζωή του, την οικογένειά του, την παρουσία του στην ιστορία), πάντα όμως είχε δυνάμεις εσωτερικές, που του υποδείκνυαν τι πρέπει ν κάνει. Με την έννοια της εσωτερικής δύναμης της συνείδησής του.
Μία από αυτές τις συνειδήσεις ήταν ο Αντρέας ο Κάλβος, ο οποίος έλεγε σε μια από τις ωδές του:

«Της θαλάσσης καλήτερα 

φουσκωμένα τα κύματα 

να πνίξουν την πατρίδα μου 

ωσάν απελπισμένην, 

έρημον βάρκαν. 

 Καλήτερα, καλήτερα 

διασκορπισμένοι οι Ελληνες

να τρέχωσι τον κόσμον, 

με εξαπλωμένην χείρα 

ψωμοζητούντες• 

 παρά προστάτας νά 'χωμεν

...» 

Και την εποχή που τά ‘γραφε ο Κάλβος κάτι ξέρανε (οι Έλληνες) από Οικουμενισμό και Παγκοσμιοποίησι. (…) Τι πάθαμε και το ξεχάσαμε; Λοβοτομή μας κάνανε; Ό,τι πάθαμε μόνοι μας το πάθαμε!
(…)
Εξασφαλίζεις δικαιώματα αγοράζοντάς τα. Εκείνος όμως που δεν έχει; (ΣΗΜ. Εννοεί: χρήματα). Τι είναι εκείνο που του εξασφαλίζει; (Ενν.: δικαιώματα):
Η δυνατότητά του να αποκαλεί έναν τόπο πατρίδα! Και να λέει: ΕΓΩ οφείλω να τον διαφεντεύω αυτόν τον τόπο! Και εδώ να βρώ το δίκιο μου, αφ’ ενός, και αφ’ ετέρου την ευημερία μου σαν λαός στην ιστορική μου συνέχεια!
(…)
Το ΕΠΑΜ ήταν το πρώτο πολιτικό κίνημα στην Ελλάδα, που έθεσε καθαρά και ξάστερα το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα: πρόβλημα ΚΑΤΟΧΗΣ της χώρας, είναι πρόβλημα κατοχής υπο καθεστώς αποικιοκρατίας και δουλοπαροικίας του χρέους! Όροι νομικο-πολιτικοί οι οποίοι έχουν συγκεκριμένο περιεχόμενο. Δεν είναι φράσεις που λένε κάποιοι, αλλά έννοιες που μας λένε συγκεκριμένα πράγματα…. Η δουλοπαροικία του χρέους! Και τι σημαίνει δουλοπαροικία του χρέους; Όταν δεν ελέγχεις τον εαυτό σου, το προϊόν της δουλειάς σου, την ιδια την δουλειά σου και δεν μπορείς να ελέγξης το προϊόν της δουλειάς σου και ιδιαίτερα τον ίδιο το λαό. Η Ελλάδα είναι το 1ο κράτος που τέθηκε ΕΠΙΣΗΜΩΣ με δανειακή σύμβασι υπο καθεστώς δουλοπαροικίας του χρέους μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι το καινούργιο, το νομικό προηγούμενο… Οι έννοιες της συναντώνται στο Νομικό Δίκαιο…
(…)
Το ΕΠΑΜ εξ αρχής έθεσε ως στόχο την ΕΝΟΤΗΤΑ ούτε της Δεξιάς ούτε της Αριστεράς, αλλά όλου του Λαού. Όταν καίγεται η Πολυκατοικία στην οποία βρίσκεσαι…Το πρώτο βασικό σου μέλημα είναι να διασώσεις την Πολυκατοικία και κυρίως το δικαίωμα να σου ανήκει το οικόπεδο! Γιατί ακόμη κι αν γκρεμιστή αυτό το οικοδόμημα ή το αποδομήσεις εσύ ο ίδιος για να οικοδομήσεις κάτι άλλο, θα πρέπει να έχεις ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ στο οικόπεδο! Και το οικόπεδο έχει παραδοθή!
(…)
Αυτό που ζήτε σήμερα. Αυτό που ζούμε όλοι: Η ιστορία Di Pietro αλά ελληνικά… Εάν τους το επιτρέψουμε, θα καταλήξουμε σε εθνικό ακρωτηριασμό και επανάληψι πολέμου τύπου 1897, ακόμη και μέσα στο 2014… Αυτό προετοιμάζουν …Γι’ αυτό διαλύουν τις Ένοπλες Δυνάμεις, γι’ αυτό αποχαυνώνουν τον κόσμο,.. Αποδομείται συνολικά το Κράτος να μην υπάρχει στοιχειώδης άμυνα…πριν οργανώσουν ακρωτηριασμό ή πολεμική ενέργεια… Πρίν την πολεμική ενέργεια…
Και βεβαίως έχεις τα παπαγαλάκια που συστηματικά σε κατατάσσουν στα περίφημα failed States, δηλαδή στα αποτυχημένα κράτη: δεν μπορείς εσύ να αυτοκυβερνηθής, ο Έλληνας δεν μπορεί, δεν μπορεί. Θέλει τον …Διεθνή Παράγοντα! … Και έτσι ο Διεθνής Παράγοντας θα έλθη και θα σου πή: κοίταξε φίλε μου, η επικράτειά σου δεν είναι βιώσιμη. Κόψ’ τη! Κράτα τα βιώσιμα, τα μή βιώσιμα δώσ’ τα στον γείτονα, δώσ’ τα στον παραδίπλα, καν’ τα προσαρτημένη περιφέρεια της κας Μέρκελ…
Ποιος μπορεί την εμποδίση αυτήν την εξέλιξι; Εμείς! Δηλαδή ο λαός μας.
(…)
Μπορούμε να απαλλαγούμε από το χρέος; Ναι μέσα από τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Οικειοθελώς οι προδότες απεμπόλησαν την εθνική κυριαρχία γιατί χωρίς τα κυριαρχικά δικαιώματα δεν έχουμε λόγο να συζητούμε το οτιδήποτε. Όσοι το πράττουν έχουν περάσει στην αντίπερα όχθη του εχθρού. Αναγνώρισι του χρέους σημαίνει αναγνώρισι μεθοδεύσεων και μερική αθώωσι όλων όσοι έβαλαν τη χώρα στο χρέος. Δε μπορεί λοιπόν σήμερα να υπάρχει φιλολαϊκή δύναμι που να αναγνωρίζει το χρέος, έστω και μερικά! Πρώτο μέλημά μας: Αποκήρυξι και καταγγελία του χρέους…"

Ολόκληρη η ομιλία του κ. Καζάκη :
ΕΠΑΜ, Δ.Καζάκης, εκδήλωση στην Καλλιθέα: ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ των ΠΡΩΤΩΝ 100 ΗΜΕΡΩΝ.

Για τον πατριωτισμό και την Ορθοδοξία (: κείμενο Κ. Χολέβα, ως απάντηση σέ παρερμηνεῖες" ). Sul patriotismo e l’ ortodossia, articolo di K. Cholevas

Η Ορθόδοξη Εκκλησία και ο υγιής πατριωτισμός

(Ἀπάντηση σέ παρερμηνεῖες)

Προσφάτως προβλήθηκαν ὁρισμένες ἀτεκμηρίωτες καί προκλητικές ἀπόψεις «μοντέρνων» θεολόγων, οἰ ὁποῖοι κατηγοροῦν καί παρερμηνεύουν τή διαχρονική στάση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἔναντι τοῦ πατριωτισμοῦ και τῆς ἐθνικῆς ταυτότητος. Θεωροῦν ὅτι κακῶς ἀναφερόμαστε στήν Ὀρθοδοξία ὡς στοιχεῖο τῆς πολιτιστικῆς μας ταυτότητος καί ἐπί πλέον λέγουν ὅτι οἱ ἀγῶνες τῆς Ἐκκλησίας ὑπέρ τῆς ἐθνικῆς ἐλευθερίας ὑπῆρξαν μία παρένθεση, ἡ ὁποία πρέπει νά κλείσει. Ὀρθότατα καί μέ πλόυσια ἐπιχειρήματα ἀπήντησε ἤδη ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ. Προσωπικά θά ἤθελα ἁπλῶς νά σημειώσω ὁρισμένες ἱστορικές παρατηρήσεις εἰς ἐπίρρωσιν τῶν ἀπόψεων τοῦ Σεβασμιωτάτου.
Ἀπό τήν ἀρχαιότητα ἤδη ὁ Ἡρόδοτος ἔχει παραδεχθεῖ ὅτι ἡ θρησκεία ἀποτελεῖ θεμελιῶδες συστατικό τῆς ταυτότητος ἑνός ἔθνους. Θεωρεῖ ὡς ἑνωτικά στοιχεῖα τῶν διασπασμένων ἑλληνικῶν πόλεων-κρατῶν τήν κοινή καταγωγή, τήν κοινή γλῶσσα, τήν κοινή θρησκεία καί τά ὁμοειδῆ (ὁμότροπα) ἤθη καί ἔθιμα. Ἐξ ἄλλου κατά τίς δύο χιλιετίες τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς τοῦ Γένους μας Ἕλληνες καί ξένοι ἔχουν καταγράψει τήν μεγάλη ἐπίδραση τῆς Ὀρθοδοξίας ἐπί τῆς ἐθνικῆς καί πολιτιστικῆς μας ἰδιοπροσωπίας. Ὁ ἀείμνηστος Βρετανός Βυζαντινολόγος Στῆβεν Ράνσιμαν πίστευε ὅτι ὁ Ἑλληνισμός ἐπεβίωσε ἐπί Τουρκοκρατίας κυρίως χάρις στήν σύνδεσή του μέ τόν πνευματικό πλοῦτο τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ Ζάκ Λακαριέρ, Γάλλος συγγραφεύς πού ἐκοιμήθη πρό ὀλίγων ἐτῶν, σημειώνει: Μέσα στήν Ὀρθοδοξία ὁ Ἕλληνας νιώθει σάν στό σπίτι του. Οἱ ἀγωνιστές τοῦ 1821 σέ ὅλες τίς Ἐθνικές Συνελεύσεις τοῦ Ἀγῶνος ζητοῦν γραπτῶς νά ἰσχύσουν στήν Ἐλεύθερη Ἑλλάδα οἱ Νόμοι τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν Αὑτοκρατόρων, δηλαδή τῶν Βυζαντινῶν. Ὁ δέ πρῶτος Κυβερνήτης μας, ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, ὅταν ἐρωτᾶται ἀπο ξένους ποιόν λαό διοικεῖ, γράφει ὅτι τό Ἑλληνικό Ἔθνος ἀποτελεῖται ἀπό ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι πιστεύουμε στήν Ἀνατολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί ὁμιλοῦμε τήν ἑλληνική γλῶσσα τῶν πατέρων μας.
Χαρακτηριστικότατη ἀπόδειξη τῆς συμβολῆς τῆς Ὀρθοδοξίας στή διαφύλαξη τῆς ἐθνικῆς ταυτότητος ἀποτελεῖ ἡ περίπτωση τῶν τουρκοφώνων τῆς Καππαδοκίας καί τοῦ Πόντου. Ἄν καί ἐπί Τουρκοκρατίας αὐτοί οἱ ὁμοεθνεῖς μας ἔχασαν τή γλῶσσα τους και μιλοῦσαν στό σπίτι τουρκικά , ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη καί ἡ Θεία Λειτουργία τούς κράτησαν μέσα στό Γένος καί στήν ἑλληνικότητα. Ἀντιθέτως ὅποιος ἔχανε τήν πίστη του χανόταν καί γιά τό Ἔθνος. Τούρκευε ἤ φράγκευε ὅπως ἔλεγαν τότε. Οἱ ἐξισλαμισμένοι γίνονταν φανατικοί Τοῦρκοι και μαινόμενοι διῶκτες τῶν Ρωμηῶν.
Ἡ Ἐκκλησία μαχόταν γιά τήν ἐθνική ἐλευθερία καί τήν ταυτότητα τοῦ Γένους μας καί πρίν ἀπό τήν Ἄλωση τοῦ 1453. Κακῶς λέγουν οἱ «μοντέρνοι» θεολόγοι ὅτι αὐτή ἡ σύνδεση ἦταν μία ἀναγκαστική λύση λόγῳ δουλείας καί πρέπει τώρα νά σπάσει, νά διαρραγεῖ. Θυμίζω ὅτι ἤδη ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου, τόν 7ο αἰῶνα μ.Χ. οἱ πρόγονοί μας εὐχαριστοῦν τήν Θεοτόκο γιά τήν ἐπέμβασή της ὑπέρ τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί κατά τῶν Ἀβάρων. Ὁ Πατριάρχης Σέργιος περιήρχετο τά τείχη καί ἐνίσχυε ἠθικά τούς ἀμυνομένους μέ τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας. Ἐπίσης ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης τόν 10ο αἰῶνα βρέθηκε δίπλα στόν Στρατηγό καί μετέπειτα Αὐτοκράτορα Νικηφόρο Φωκᾶ καί μέ τίς προσευχές καί συμβουλές του τόν βοήθησε νά ἐκδιώξει τούς Σαρακηνούς Ἄραβες ἀπό τήν Κρήτη. Τόν 12ο αἰῶνα ἐξ ἄλλου τήν ἄμυνα τῆς Θεσσαλονίκης κατά τῶν Νορμανδῶν ἀνέλαβε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Εὐστάθιος μαζί μέ τούς παῖδας Δημητρίου, δηλαδή τά παιδιά τοῦ Κατηχητικοῦ. Τόν 13ο αἰῶνα ὁ Κύπριος Ἅγιος Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος ἀπό τή σπηλιά του στήν Πάφο γράφει πατριωτικά κείμενα κατηγορῶντας τούς Σταυροφόρους, τούς Σαρακηνούς καί ἄλλους εἰσβολεῖς τῆς Κύπρου καί τονίζοντας ὅτι οἱ Κύπριοι ἀνήκουν στή Ρωμανία, δηλαδή στό Βυζαντινό κράτος. (Βλέπε τό κείμενό του «Περί τῶν κατά χώραν Κύπρον σκαιῶν» πού περιλαμβάνευται στόν Ε΄τόμο τῶν Ἁπάντων τοῦ Ἁγίου, ἔκδοση τῆς Ἱερᾶς Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Ἁγίου Νεοφύτου Πάφου).
Δέν πρόκειται, λοιπόν, γιά παρένθεση, ἀλλά γιά μία πνευματική, ἱστορική καί πολιτιστική πραγματικότητα. Ὅμως χρειάζεται καί μία ἄλλη διευκρίνιση. Ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας καί οἱ Ἅγιοί της ἀποδέχονται τόν ὑγιῆ πατριωτισμό καί καταδικάζουν τόν ἐθνοφυλετισμό, τόν ρατσισμό καί τήν μισαλλοδοξία. Ὁ Μέγας Βασίλειος πολλές φορές τόνιζε ὅτι ἦταν ὑπερήφανος γιά τήν καταγωγή τῆς μητρός του ἀπό ἀρχαῖα ἑλληνικά γένη, γεγονός πού ἀναφέρει καί ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος στόν Ἐπιτάφιο πρός τόν Βασίλειο. Ὅμως αὐτή ἡ ἑλληνική του συνείδηση δέν ἐμπόδιζε τόν Μ. Βασίλειο νά περιθάλπει ἀνθρώπους κάθε φυλῆς καί θρησκεύματος στά φιλανθρωπικά Ἱδρύματα τῆς Βασιλειάδος. Τόν ὑγιῆ πατριωτισμό ἐξηγεῖ θαυμάσια ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος στήν 37 η Ἐπιστολή του ( βλέπε 37ο τόμο τῆς Πατρολογίας τοῦ Migne). Ἐκεῖ γράφει : «Μητέρα τιμᾶν τῶν Ὁσίων. Μήτηρ δέ ἄλλη μέν ἄλλου , κοινή δέ πάντων πατρίς». Δηλαδή εἶναι ἴδιον τῶν ευσεβῶν ἀνθρώπων νά τιμοῦν τή μητέρα τους. Ὅμως κάθε ἄνθρωπος ἔχει δαιφορετική μητέρα. Κοινή μητέρα ὅλων μας εἶναι ἡ πατρίδα, ἄρα πρέπει νά τήν ἀγαποῦμε ὅπως ακριβῶς καί τή μητέρα μας. Τό ἴδιο πνεῦμα μέ διαφορετικά λόγια ἀποδίδει καί ὁ μακαριστός Γέρων Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης λέγων: «Η πατρίδα εῖναι μία μεγάλη οἰκογένεια».Ἔτσι, λοιπόν, ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί ἀγαποῦμε τήν πατρίδα καί σεβόμαστε τήν ἑλληνικοτητα, χωρίς νά μισοῦμε ήν πατρίδα τῶν ἄλλων καί χωρίς νά ὑποτιμοῦμε τήν πολιτιστική ταυτότητα κάθε διαφορετικοῦ λαοῦ ἤ ἀνθρώπου.
Ἡ δημιουργική συμβολή τῆς Ὀρθοδοξίας στήν Ἐλευθερία καί στήν πολιτιστική μας ταυτότητα συνεχίζεται καί μετά τήν Τουρκοκρατία διαψεύδοντας πλήρως τούς θεωρητικούς τῆς παρενθέσεως. Τό 1896 ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, Ἐπίσκοπος Πενταπόλεως, ὁ θαυματουργός , ἔγραφε σέ μία περισπούδαστη πραγματεία του περί τῆς Ἑλληνικῆς Φιλοσοφίας τά ἑξῆς: «Ναί, Ὁ Ἕλλην ἐγεννήθη κατά Θείαν Πρόνοιαν διδάσκαλος τῆς Ἀνθρωπότητος.... Τοῦτο τό ἔργον ἐκληρώθη αὐτῷ... Μαρτύριον ἡ μακροβιότης αὐτοῦ, ἐξ ἧς δυνάμεθα ἀδιστάκτως νά συμπεράνωμεν καί τήν αἰωνιότητα αὐτοῦ, διά τό αἰώνιον ἔργον τοῦ Χριστιανισμοῦ, δι’ οὗ συνεδέθη ὁ Ἑλληνισμός».

Καί τό 1940 στήν ἐποποιία τῶν Βορειοηπειρωτικῶν βουνῶν ὁ Ἕλληνας φαντάρος ἔβλεπε τή Παναγία μαυροφορεμένη νά τόν βοηθεῖ. Ὄχι, φυσικά, ἀπό μίσος πρός τούς Ἰταλούς, ἀλλά ἐπειδή ἐκείνη τή στιγμή ἡ ἀμυνόμενη Ἑλλάς εἶχε τό δίκιο μέ τό μέρος της.
Μόνο μέσα στήν Ἑλληνορθόδοξη Παράδοση διατηροῦμε τόν ὑγιῆ πατριωτισμό καί ἀποφεύγουμε τά δύο ἄκρα: Τόν ρατσισμό καί τόν ἐθνομηδενισμό. Ἄς διαφυλάξουμε ὡς κόρην ὀφθαλμου τήν εὐλογημένη ἐπίδραση τῆς Ὀρθοδοξίας ἐπί τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητος.

 Κωνσταντῖνος Χολέβας
  Πολιτικός Ἐπιστήμων

Πηγή