Μια κάρτα για τα σημερινά Χριστούγεννα με το παλαιό! (με ένα οκτάκτινο αστέρι και ένα...φιλόχριστο Χάικου). Una cartolina con gli Auguri di Natale; per gli Ortodossi che festeggiano oggi con il vecchio calendario giuliano.

Χρόνια Πολλά

καί στους αδελφούς Ορθοδόξους (στο Άγιον Όρος, το Σινά, τα Βαλκάνια, την Ουκρανία, την Ρωσία και αλλαχού),  

που εορτάζουν τα Χριστούγεννα με το "παλαιό ημερολόγιο", το Ιουλιανό!!

...Και (του χρόνου) "ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ" !

Ένα ποίημα για τα Χριστούγεννα (του Ἱερομόναχου Συμεών) και το κάθισμα του Όρθρου "Τι Θαυμάζεις Μαριάμ”. Una poesia per Natale del monaco ortodosso del Monte Athos Simeone e l' inno bizantino del mattutino “Che cosa stai ammirando Mariam?”

Γραμμένο 20 χρόνια πρίν. Στο Άγιο Όρος, Χριστούγεννα!
Για τον εκ Περού Ἱερομόναχο Συμεών (κατά κόσμον Miguel Angel de la Jara Higginson) σκοπεύουμε να επανέλθουμε.

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

  {Χριστούγεννα...]

Χριστούγεννα, ἐπέστρεψε ὁ ξένος στὸ κελλί,
κατόπιν ἀγρυπνίας καὶ ξεκουράστηκε,
μετὰ ἔστρωσε τὸ τραπέζι
καὶ ἄναψε δυὸ κεριὰ
καὶ εἶπε στὸν ἑαυτό του χρόνια πολλὰ

Ἡμέρα λαμπρὴ
καρδιὰ γαλήνια
μονάζω ἐδῶ
μένω χωρὶς κανέναν
μὲ ἱμάτιον μέλαν

1997 Πρωὶ στὸ Κελλί

Ἱερομόναχος Συμεών - Μὲ ἱμάτιον μέλαν
(καθὼς ἄνεμος ἁπλῶς φυσᾶ)

..................................................

 ΤΟ ΚΑΘΙΣΜΑ

"Τι Θαυμάζεις Μαριάμ" Ψάλλει: η Αργυρώ Ρέππα
Τί θαυμάζεις Μαριάμ;
τί ἐκθαμβεῖσαι τῷ ἐν σοί;
Ὅτι ἄχρονον Υἱόν,
χρόνῳ ἐγέννησα φησί,
τοῦ τικτομένου τὴν σύλληψιν
μὴ διδαχθεῖσα.
Ἄνανδρος εἰμί, καὶ πῶς τέξω Υἱόν,
ἄσπορον γονὴν τίς ἑώρακεν,
ὅπου Θεὸς γάρ βούλεται,
νικᾶται φύσεως τάξις, ὡς γέγραπται.
Χριστὸς ἐτέχθη, ἐκ τῆς Παρθένου,
ἐν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας.

“Καλά Χριστούγεννα” ή “Απλώς Χρόνια Πολλά”: ένα ευχετήριο κείμενο μεταφρασμένο απο τα ιταλικά. Buon Natale! Con il testo “Semplici auguri “ di un' amica italiana. (Tradotto in neogreco)

Το παρακάτω κειμενάκι είναι πρόχειρα μεταφρασμένο απο τα ιταλικά (παραθέτουμε και το ιταλικό πρωτότυπο). Είναι μια φίλης απο την Ιταλία. Μιας φίλης καί του ιστολογίου απο την διαδικτυακή σελίδα της. Στην ευαίσθητη Irisilvi, καθώς και σε όλους εσάς, τους αναγνώστες και φίλους μας: 
Χρόνια Πολλά κι ευλογημένα!! 

..................................................................
Καλά Χριστούγεννα! 
Απλώς, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!
Άλλη μια χρονιά Χριστούγεννα, άλλα απλά ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.
Τυπικά, που να μοιάζουν πλυμμένα με λεβάντα ή ματωμένα σε χώρες πέτρινες, ιδρωμένα απο την δουλειά ή απελπισμένα απο την προσδοκία.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ με μετανιώματα, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ με τύψεις, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ με τρυφερά χαμόγελα, με χείλη αθώα.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ με μάταιες αναμονές, με φευγαλέα βλέμματα, με ανησυχίες για το αύριο.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ του δρόμου, με το μυαλό χαμένο σε λαβυρίνθους θερμαινόμενους απο τεχνητά όνειρα.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όποιον απεχθάνεται τα ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, σε όποιον βαδίζει κολλημένος στον τείχο της ζωής, κουφός, τυφλός, μουγγός.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όποιον τα έχει αληθινά ανάγκη, σ' αυτόν τον κόσμο για νοσοκομείο.
Απλά ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, απλώς ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ! 

(Μετάφρασι: Α.Σ.)

ΤΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ (TESTO ORIGINALE):
 

Buon Natale

Semplici auguri
Un altro Natale, altri semplici auguri.
Formali che sembrino lavati con lavanda oppure sanguigni, di terre pietrose, sudati di lavoro o disperati d’attesa.
Auguri di rimpianti , auguri di rimorsi , auguri di teneri sorrisi , di innocenti labbra.
Auguri di inutili attese, di sguardi sfuggenti, di ansie da futuro.
Auguri di strada, con la mente perduta dentro labirinti riscaldati da sogni artificiali .
Auguri a chi detesta gli auguri, a chi cammina appiccicato al muro della vita, sordo, cieco , muto.
Auguri a chi ne ha veramente bisogno, a questo mondo da ospedale.
Semplici auguri, semplicemente auguri.

(Irisilvi)

Η Εικόνα της Γέννησης στην Βυζαντινή Τέχνη. Γράφει η Δωροθέα Γιαννούκου – Αντωνίου. Sull’icona del Natale e la rappresentazione bizantina della Natività. Da D. Ghiannoukou-Antoniou, nostra collaboratrice

Μια νέα φιλική συνεργασία εγκαινιάζει η σημερινή ανάρτησις. Με ένα εξαιρετικό κείμενό της η φιλόλογος και αγιογράφος Δωροθέα Γιαννούκου – Αντωνίου περιποιεί μεγάλη τιμή στο ιστολόγιο και στον διαχειριστή του προσωπικά. Με πνεύμα ορθόδοξης παράδοσης και με άρωμα γνήσιου κεριού, μας αποκωδικοποιούνται όλα τα σχετικά σύμβολα και η αρθρογράφος επιχειρεί να μας μυήσει στο μυστικό φώς της βυζαντινής τέχνης της εικόνας --και ειδικά εκείνης που αναφέρεται στο μέγα μυστήριο της Γέννησης του Θεανθρώπου.
Κρατάμε με ευγνωμοσύνη και ιδιαίτερη ευχαρίστησι την ευχή της στο τέλος και την ανταποδίδουμε στην ίδια, αλλά και σε όλους τους συνεργάτες, φίλους και επισκέπτες του Νέου Παλαμήδη:

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!! 

... ... ...

Εικόνα 1:Η κατά σάρκα Γέννησις του Κυρίου

Η απεικόνιση της Γέννησης του Χριστού στη Βυζαντινή Αγιογραφία

Δωροθέα Γιαννούκου – Αντωνίου

Φιλόλογος- Αγιογράφος

Η  Γέννηση του Θεανθρώπου γιορτάζεται κάθε χρόνο όχι μόνο για να  θυμόμαστε και να δοξολογούμε το Θεό, αλλά και για να μπορέσουμε κατά το σύντομο διάστημα της ζωής μας να αισθανθούμε πνευματικά το μεγάλο αυτό γεγονός, το ότι δηλαδή ο Χριστός προσέλαβε την ανθρώπινη φύση, έγινε Άνθρωπος για να οδηγήσει στη θέωση και τον ίδιο τον άνθρωπο. Είναι δύσκολο, μέχρις αδύνατον, να κατανοηθούν λογικά τα γεγονότα της θείας ενανθρώπησης, γι’ αυτό είναι απαραίτητο να βιωθούν πνευματικά, στην καρδιά μας.

Στα Ευαγγέλια, στα τροπάρια της Εκκλησίας, και στις ομιλίες των αγίων Πατέρων παρουσιάζονται διάφορες πτυχές αυτού τού μεγάλου μυστηρίου και στην συνέχεια καλείται ο άνθρωπος να το επιβεβαιώσει στα όρια της προσωπικής του ζωής.

Από την προσωπική επιβεβαίωση του μεγάλου αυτού μυστηρίου δε θα μπορούσε νε λείψει η Βυζαντινή Αγιογραφία. Έτσι, μετά την επαγγελία της ενανθρώπισης του Θεού έρχεται η πραγμάτωσή της με την «κατά σάρκα Γέννησιν του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού». (βλ. εικόνα 1).

Η εικόνα της Γέννησης του Κυρίου είναι σύμφωνη με τις μαρτυρίες της Αγίας Γραφής, με την παράδοση της Εκκλησίας και την πλούσια λειτουργική υμνολογία. Το κοντάκιο της εορτής λέγει: «Η Παρθένος σήμερον τον υπερούσιον τίκτει, και η γη το σπήλαιον τω απροσίτω προσάγει. Άγγελοι μετά ποιμένων δοξολογούσι. Μάγοι δε μετά αστέρος οδοιπορούσι  δι ημάς γαρ εγγεννήθη παιδίον νέον ο προ αιώνων Θεός». Όλα αυτά πρέπει να αποτυπωθούν στην εικόνα. Ο ορθόδοξος αγιογράφος πρέπει αφ' ενός να δείξει τη θεανθρώπινη φύση του Κυρίου και αφ' ετέρου να υποδηλώσει τον πανηγυρισμό ουρανού και γης. Στην εικόνα διαδραματίζονται διαφορετικά χρονικά γεγονότα. Η Γέννηση είναι μυστήριο εξωχρονικό, αλλά και ιστορικό. Παραστάσεις με θέμα τη Γέννηση συναντώνται από την παλαιοχριστιανική εποχή, αλλά η εικόνα με ολοκληρωμένο τον εικονογραφικού τύπο εμφανίζεται μετά την εικονομαχία με μικρές παραλλαγές. Πιο συγκεκριμένα στο κέντρο ζωγραφίζεται το βουνό και η φάτνη μέσα σε σκοτεινό σπήλαιο. Το σπήλαιο εικονίζεται σκοτεινό, γιατί με το μαύρο χρώμα συμβολίζεται ο κόσμος που ήταν σκοτισμένος από την αμαρτία. Μέσα σε φάτνη σπαργανωμένο σαν βρέφος ζωγραφίζεται ο Χριστός με τις ακτίνες του άστρου να πέφτουν πάνω του. Αυτή η απεικόνιση του Χριστού εκτός του ότι είναι σύμφωνη με τα όσα γνωρίζουμε από την Αγία Γραφή, προδηλώνει ταυτόχρονα το θάνατο και την Ταφή Του, τον τάφο και τα σάβανα.

Πάνω ή δίπλα από τον Χριστό ζωγραφίζονται ένα βόδι και ένα γαϊδουράκι. Η προφητεία του Ησαΐα αναφέρει: «έγνω βούς τον κτησάμενον και όνος την φάτνην του Κυρίου αυτού  Ισραήλ δε με ουκ έγνω και ο λαός μου ου συνήκεν» (Ησ. 1,3) και σε μετάφραση «το βόδι γνωρίζει τον κτήτορά του και ο όνος τη φάτνη του κυρίου του  οι Ισραηλίτες όμως δεν γνωρίζουν εμένα το Θεό και ο λαός μου δεν με καταλαβαίνει». Μήπως λοιπόν πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να αποφύγουμε το αμάρτημα των Εβραίων; Με ποιο τρόπο; Με την αγάπη μας, αφού για μας γεννήθηκε ο Κύριος και Θεός και Σωτήρας μας.

Εικόνα 2: Άγγελοι Κυρίου δοξολογούν

Εικόνα 3: Άγγελος Κυρίου αναγγέλλει στους ποιμένες τη Γέννηση

Εικόνα 4: Ο Αστέρας

Εικόνα 5: Οι τρεις Μάγοι με τα δώρα

Στο επάνω μέρος της παράστασης άγγελοι δοξολογούν (βλ. εικόνα 2), ενώ ένας άλλος άγγελος αναγγέλλει στους ποιμένες τη Γέννηση του Θεού. (βλ. εικόνα 3) Επάνω από το σπήλαιο εικονίζεται ο ουρανός απ' όπου κατέρχονται ακτίνες θεϊκού φωτός από τις οποίες κρέμεται πάνω από το κεφάλι του Χριστού ο Αστέρας. (βλ. εικόνα 4) Δεξιά από το σπήλαιο εικονίζονται οι τρεις Μάγοι έφιπποι ή και πεζοί. (βλ. εικόνα 5) Κοιτούν προς τον αστέρι που τους καθοδηγεί και κρατούν τα δώρα που θα προσφέρουν στο γεννηθέντα Χριστό. Δεν εικονίζονται να προσκυνούν το Χριστό στο σπήλαιο, γιατί σύμφωνα με το Ευαγγέλιο «ελθόντες εις την οικίαν είδον το παιδίον μετά Μαρίας της μητρός αυτού» (Ματθ. β΄, 11). Όπως καταλαβαίνουμε λοιπόν προσκύνησαν αρκετό καιρό μετά τη Γέννηση. Εξάλλου η εντολή του Ηρώδη ήταν να θανατωθούν όλα τα νήπια από δύο ετών και κάτω. Οι μάγοι αντιπροσωπεύουν, κατά το τροπάριο της εορτής, τους ειδωλολάτρες που θα αποτελέσουν την Εκκλησία την προερχομένη από τους Εθνικούς, ενώ οι ποιμένες αντιπροσωπεύουν το ιουδαϊκό τμήμα.

Στο κάτω μέρος της εικόνας ζωγραφίζεται ο δίκαιος Ιωσήφ συλλογισμένος και εμπρός του ένας γέροντας τσοπάνης ντυμένος με προβιά που ακουμπά σε ένα ποιμενικό ραβδί και είναι σκυμμένος προς το μέρος του Ιωσήφ (βλ. εικόνα 6). Μερικοί στο πρόσωπο του γερο - βοσκού βλέπουν το σατανά που σπέρνει την αμφιβολία στην ψυχή του Ιωσήφ. Η όλη στάση του Ιωσήφ στην εικόνα φανερώνει όχι μόνο το προσωπικό του δράμα, αλλά και το δράμα του ανθρωπίνου γένους και τη δυσκολία να παραδεχτεί εκείνο που είναι «υπέρ λόγον και νουν», δηλαδή την ενανθρώπιση του Θεού, όπως σημειώνει ο Ουσπένσκι. Την ίδια σκηνή περιγράφει το δοξαστικό των Μεγάλων Ωρών της παραμονής των Χριστουγέννων: «Τάδε λέγει Ιωσήφ προς την Παρθένον  Μαρία, τι το δράμα τούτο, ο εν σοι τεθέαμαι; απορώ και εξίσταμαι και τον νουν καταπλήττομαι λάθρα τοίνυν απ' εμού γενού εν τάχει…».

Στην κάτω γωνία της εικόνας, στην άλλη άκρη από τον Ιωσήφ ζωγραφίζονται δύο γυναίκες που ετοιμάζουν το λουτρό του Θείου Βρέφους (βλ. εικόνα 7). Η μια που είναι ηλικιωμένη, κάθεται κρατώντας το Χριστό στην αγκαλιά της και με το χέρι της δοκιμάζει το νερό που η άλλη, η νεώτερη, χύνει μέσα στην κολυμπήθρα. Αυτή η σκηνή, που επιγράφεται «το Λουτρό», είναι ιστορημένη από τα απόκρυφα Ευαγγέλια του Ιακώβου και του Ματθαίου, όπου μιλούν για δύο γυναίκες, τη μαία και τη Σαλώμη, που έφερε ο Ιωσήφ για να βοηθήσουν τη Θεοτόκο.

Στο μεγάλο Εσπερινό των Χριστουγέννων ακούγεται το ερώτημα: τι θα προσφέρουμε στο Χριστό που εμφανίστηκε για χάρη μας ως άνθρωπος στη γη; Η απάντηση: «Έκαστον γαρ των υπό σου γενομένης κτισμάτων την ευχαριστίαν σοι προσάγει οι Άγγελοι τον ύμνον, οι ουρανοί τον αστέρα. οι Μάγοι τα δώρα, οι ποιμένες το θαύμα, η γη το σπήλαιον, η έρημος την φάτνην, ημείς δε μητέρα Παρθένον. Ο προ αιώνων Θεός, ελέησον ημάς». Με το να προσφέρουμε σα δώρο στο Χριστό την Παναγία δεχόμαστε να σωθούμε από το γεννηθέντα Χριστό.

Εικόνα 8: Μήτηρ Θεού

Εικόνα 9: Μήτηρ Θεού

Η μητέρα του Χριστού κατέχει στην εικόνα την κεντρική θέση. Άλλοτε παρουσιάζεται μισοκαθισμένη, άλλοτε μισοξαπλωμένη (βλ. εικόνες 8,9). Η στάση της Παναγίας έχει άμεση σχέση με δογματικά θέματα. Όταν είναι γονατιστή με τα χέρια σταυρωμένα να προσκυνά το θείο Βρέφος εντείνεται το δοξαστικό νόημα της εικόνας, γιατί στην προσκύνηση του Χριστού συμμετέχει και η Θεοτόκος. Όταν είναι ξαπλωμένη, άλλοτε η στάση της είναι ανάλαφρη για να δειχθεί η απουσία πόνων και επομένως η θεία καταγωγή του Παιδίου (έτσι καταπολεμείται η πλάνη των Νεστοριανών) και άλλοτε με τη στάση της εκφράζει μεγάλη κόπωση και ατονία.

 Εικόνα10: Οι ποιμένες δέχονται με χαρά το μήνυμα

Η εικόνα συμπληρώνεται με τους ποιμένες που δέχονται με χαρά το μήνυμα του ερχομού του Μεσσία (βλ. εικόνα 10). Αντιπροσωπεύουν την αγαθή μερίδα των Ισραηλιτών. Ευωδιαστά χόρτα, μυρσίνες, θυμάρια και άλλα στολίζουν το τοπίο, ενώ γύρω βόσκουν πρόβατα και κατσίκια. Όλα αυτά όμως είναι τελείως εναρμονισμένα με το νόημα της εικόνας. Υπερβολές που υπάρχουν στις δυτικές εικόνες, όπως πληθώρα προσώπων και ζώων που δίνουν την εντύπωση θεατρικής παράστασης, απουσιάζουν από την ορθόδοξη εικόνα. 

Αυτή είναι η Ορθόδοξη εικόνα της Γέννησης. Ο πιστός καλείται να συμμετάσχει. Με χρώματα και σχήματα η εικόνα κατάφερε να φανερώσει την ενανθρώπιση του Σωτήρα με θεολογική διάσταση μη στερώντας μας τη χαρά της τέχνης, και ανοίγοντας μας πύλη εισόδου στο μυστήριο. Μας δίνει την ευκαιρία να σταθούμε προσωπικά στο βαθύ νόημα της εορτής και να νοηματοδοτήσουμε την ζωή μας. Αν δεν το κάνουμε αυτό και σταθούμε μόνον στον εξωτερικό εορτασμό και ταυτίσουμε την συμμετοχή μας στην εορτή με τα λαμπερά λαμπιόνια, τις εκδρομές, την απόλαυση των φαγητών, τα δώρα, την αγορά νέων πραγμάτων, τότε θα αφήσουμε την ύπαρξή μας πεινασμένη και ανικανοποίητη και μια τέτοια ανικανοποίητη ύπαρξη θα είναι επιθετική και βίαιη, θα αισθάνεται τον πλησίον ως απειλή της, ως κόλαση, όπως έλεγε ο Σάρτρ: «οι άλλοι είναι η κόλασή μου». Μια τέτοια κατάσταση είναι γνωστή στην ψυχολογία ως «κατάθλιψη των εορτών».

Καλά Χριστούγεννα!

«Κάϊν και Άβελ», Ένα χριστουγεννιάτικο κείμενο του Αιθεροβάμονα με πνεύμα αδελφικότητας, με ελπίδα και με ευχές! “Caino e Abele”; un testo in spirito natalizio (da Eterovamon, nostro collaboratore).

                             Κάϊν και Άβελ

 1

    Πολύ σύντομα έρχονται τα Χριστούγεννα, αυτή η κατεξοχήν γιορτή της ΑΓΑΠΗΣ και της ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΣΗΣ, που είναι ουσιαστικά πανανθρώπινη, γιατί απλά είμαστε όλοι παιδιά του ίδιου Θεού, άσχετα από το γεγονός με ποιο όνομα τον αποκαλούμε ( Βούδα. Αλλάχ, Δαλάϊ Λάμα κ.λ.π.).  Όσο για τους αθεϊστές, υλιστές, πραγματιστές, εμπειριστές και όπως αλλιώς θέλουν να αυτοαποκαλούνται, η ταπεινή μου γνώμη είναι πως αν πιστεύουν μόνο σ’ αυτά που βλέπουν, τότε είναι τυφλοί, ΘΕΟΣΤΡΑΒΟΙ. Ο λόγος που τους θεωρώ τυφλούς είναι ότι υπάρχουν πολύ πιο σπουδαία και ανώτερα πράγματα (που δεν είναι πράγματα, σύμφωνα με το τηλεοπτικό μήνυμα) που δεν τα βλέπουμε με τα μάτια μας, αλλά με τα μάτια της ψυχής μας. Ο Κωστής Παλαμάς λέει χαρακτηριστικά: «- Πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μας».

   Στον καιρό μας η ΑΓΑΠΗ γενικά έχει γίνει είδος υπό εξαφάνιση. Οι περισσότεροι από εμάς την ταυτίζουν με το ατομικό συμφέρον: Θεωρούν φίλους και αδελφούς αυτούς που συνδέονται άμεσα με την προώθηση και εξυπηρέτηση των προσωπικών φιλοδοξιών τους. Και εδώ ακριβώς παρατηρείται ο εξής ΤΡΑΓΕΛΑΦΟΣ, η ΦΑΡΣΟΚΩΜΩΔΙΑ: Φορούν το πιο μελιστάλακτο ύφος τους, το υποκριτικό τους χαμόγελο και χρησιμοποιούν  επιδεικτικά τις λέξεις: ΔΙΚΕ ΜΟΥ, ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ, ΦΙΛΕ ΜΟΥ, ΚΟΛΛΗΤΕ ΜΟΥ, ΨΥΧΗ ΜΟΥ, ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ, ΧΑΡΑ ΜΟΥ και πολλά άλλα για να εμπλουτίσουν τη ΣΑΛΑΤΑ της ψευτιάς και της υποκρισίας που σερβίρουν. Στον τομέα αυτό έχουν ιδιαίτερο ταλέντο.

  Όμως, το χειρότερο δεν είναι αυτό. Το χείριστο είναι το μίσος , η αντιζηλία, η εμπάθεια και στην καλύτερη περίπτωση η αδιαφορία ανάμεσα σε πραγματικά αδέλφια. Όλοι μας γνωρίζουμε την ατάκα:  «ΠΟΙΟΣ ΜΟΥ ΕΒΓΑΛΕ ΤΟ ΜΑΤΙ ΜΟΥ; Ο ΕΧΘΡΟΣ ΜΟΥ; ΟΧΙ!  Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΜΟΥ!!!».   Τα βιολογικά αδέλφια, στη μεγάλη πλειοψηφία τους, από τα παιδικά τους χρόνια λειτουργούν ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ, αλλά με άφθονη δόση παιδικής αφέλειας. Μελλοντικά ,όμως, στις μεγάλες ηλικίες κατά κανόνα γίνονται επικίνδυνοι ο ένας για τον άλλο. ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΩΡΙΜΟΙ ΚΑΙ ΓΝΗΣΙΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΚΑΪΝ, Υιοθετούν το σύνθημα: ΦΑΤΟΥΣ ΠΡΙΝ ΣΕ ΦΑΝΕ, ΧΤΥ-ΠΑ ΤΟΥΣ ΠΡΙΝ ΣΕ ΧΤΥΠΗΣΟΥΝ.

2

    Ο Χριστός είχε πει:  - Όποιος σε ραπίσει στο ένα μάγουλο, γύρισέ του και το άλλο… Οι σύγχρονοι ΚΑΪΝ λένε: - Όποιος με χτυπήσει στο ένα μάγουλο, δεν θα προλάβει να με χτυπήσει στο άλλο… Θεωρούν πολύ καλύτερο το να χτυπήσουν αυτοί πρώτοι τον συνάνθρωπό τους, τον αδελφό τους. Στον σημερινό κόσμο μας αλλοίμονο στους ΑΒΕΛ. Είναι από χέρι χαμένοι.

  Δυστυχώς, βλέπουμε αδέλφια να αλληλοκατηγορούνται, να καταφεύγουν σε δικηγόρους και δικαστήρια για κληρονομικές διαφορές, ακόμα και ένα μέτρο γης. Βλέπουμε να φτάνουν κάποιες φορές μέχρι το φόνο. Η ελληνική ράτσα έχει γνωρίσει  τον αδελφοκτόνο  εμφύλιο πόλεμο μετά την γερμανική κατοχή. Έλληνες σκότωναν Έλληνες, αδελφός τον αδελφό μέσα σε μια χωρίς προηγούμενο παράνοια, σε ένα ακραίο φανατισμό, σε μια απόλυτη ηθική ισοπέδωση. Όμως, η κατάρα του ΚΑΪΝ συνεχίζεται, γιατί η κοινωνία μας δεν βρίσκεται απλά σε ηθικό κατήφορο, ΑΛΛΑ ΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΤΩΣΗ! Οι απόγονοί του, εκτός από λίγους ΑΒΕΛ, σαρώνουν την κοινωνική ζωή με κάθε μορφή εγκληματικότητας και βίας, απάτης, παλιανθρωπιάς. Έχουν σπείρει μέσα στην ψυχή μας το φόβο, την καχυποψία, το μίσος, την εμπάθεια, την εγωπάθεια. Την απανθρωπιά, τη ζήλια.

   Υπάρχει μια παράδοση που λέει πως μετά το φόνο του Άβελ , ο Κάϊν έφυγε και έκανε δική του οικογένεια και ΠΟΛΛΟΥΣ ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ. Ούτε ψύλλος στον κόρφο μας! Τι μπορούμε να κάνουμε; Να υιοθετήσουμε την ατάκα που λέει: Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΜΥΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΘΕΣΗ; Προσωπικά υποστηρίζω πως ΟΧΙ. Πιστεύω πως η καλύτερη άμυνα… είναι η ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ. Τουτέστιν, δεν μισώ κανένα ούτε τον αδελφό μου και δεν επιτίθεμαι. Όμως, αν κάποιος επιχειρήσει να μου επιτεθεί, θα αυτοπροστατευθώ. Γιατί πολύ απλά οφείλω να προφυλάξω τον εαυτό μου. Δεν θέλω να κάνω κακό, αλλά να εμποδίσω τον κακό αδελφό μου να μου κάνει εκείνος! Να τον αφοπλίσω να τον εξουδετερώσω, ώστε να γίνει ΑΚΙΝΔΥΝΟΣ.

  Θα κλείσω με μια ατάκα, που λέγεται μεταξύ σοβαρού και αστείου: - Ο Θεός συγχωρεί, αλλά εγώ όχι, γιατί απλά εγώ είμαι άνθρωπος και όχι θεός! Ελπίζω να μην πάρετε  στα σοβαρά αυτό το λογοπαίγνιο.

3  

    Η συγγνώμη δεν είναι αδυναμία, αλλά δύναμη. Δεν είναι υποχώρηση, αλλά προσέγγιση, Απλώνουμε το χέρι για να συναντήσουμε το χέρι του άλλου, Ανοίγουμε την πόρτα της ψυχής μας για να επικοινωνήσουμε με την ψυχή του αδελφού μας, του συνανθρώπου μας. Ας ξυπνήσουμε επιτέλους από τον λήθαργο της απάθειας και της αδιαφορίας. Ας απεγκλωβιστούμε από τα άπειρα αδιέξοδα της καθημερινής μιζέριας, ωχαδελφισμού, εγωκεντρισμού κ.λ.π. Ας κάνουμε εμείς το πρώτο βήμα για να συμφιλιωθούμε με τους άλλους. Μη φοβάστε, δεν θα χάσετε την αξιοπρέπειά σας. Δεν θα φανείτε αδύναμοι ή κορόϊδα. Αν, βέβαια, μερικοί σχηματίσουν αυτή την εντύπωση για σας, δικό τους το πρόβλημα και δική τους αποκλειστικά και η ΒΛΑΚΕΙΑ! Τι να κάνουμε; Βλέπετε, ΚΡΑΝΙΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΑ, ΕΓΚΕΦΑΛΟΙ ΟΜΩΣ … ΛΙΓΟΙ (Νουνού όμως ένα)…

   Συνάνθρωποι, ΑΔΕΛΦΙΑ, 
Καλά Χριστούγεννα και ο καινούργιος χρόνος να είναι λιγότερο οδυνηρός! 

Υπομονή. Τα πρώτα εκατό χρόνια είναι δύσκολα. Που θα πάει; Θα περάσουν! Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Πάνω από όλα ΥΓΕΙΑ (ΟΣΟ ΜΑΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ Ο …ΑΔΩΝΙΣ) και ΑΓΑΠΗ!!! Να είσαστε καλά…

  

 Δράττομαι της ευκαιρίας τώρα που τελειώνει ακόμα ένας χρόνος συνεργασίας με τον καλό φίλο και εξαίρετο συνεργάτη ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΣΟΪΛΕΜΕΖΗ, να τον ευχαριστήσω δημόσια που με υπομένει και με φιλοξενεί στον ΝΕΟ ΠΑΛΑΜΗΔΗ. Του εύχομαι ολόψυχα ακόμη καλύτερη συνέχεια…

                            

 Ο αδελφός σας 

            

 ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ (ΑΕΡΟΒΑΤΗΣ)

Η ΠΑΛΙΑ ΕΔΕΜ (Κ. Χατζής)

Η παλιά Εδέμ, που λένε οι γραφές
είναι λίγες ώρες με το αεροπλάνο
Ά, έτσι και το αποφασίσω φτάνω,
μα τι να κάνω, μα τι να κάνω;

Θα είμαι πάλι στον Παράδεισο
αλλά θ' αφρίζει το θεριό
και θα λυσσά μες στην καρδιά μου.
Τα πολυβόλα θα σκοτώνουν τα πουλιά
τα ραδιόφωνα θα στέλνουν μακριά
τα εγκλήματά μου.

Και θα φανεί ένας άγγελος χλωμός
και θα μου πει: δεν ήρθε ακόμα ο καιρός σου
κι ο λυτρωμός σου
Και θ' ακουστεί πίσω απ' την πόρτα ο Θεός
και θα ρωτάει: Κάιν πού ‘ναι ο αδερφός σου;

Η παλιά Εδέμ, που λένε οι γραφές,
είναι στην Ασία, στον Ευφράτη επάνω
--έτσι και τ' αποφασίσω φθάνω,
αλλά τι να κάνω, μα τι να κάνω;

Θα είμαι πάλι στον Παράδεισο
τ΄ αεροπλάνο μου από ψηλά
θα καίει τον κόσμο κάτω.
Απ' τους καπνούς θα σκοτεινιάσουν οι ουρανοί
και οι τηλέγραφοι θα στέλνουν συνεχώς
σήμα θανάτου.

Και θα φανεί ένας άγγελος με μια πληγή
και θα μου πει, γιατί με χτύπησες γιατί;
δεν είμαι εχθρός σου
και θ' ακουστεί πίσω απ' την πόρτα ο Θεός
και θα ρωτάει, Ιούδα πού ‘ναι ο Κύριός σου;

 

Στίχοι ΣΩΤΙΑ ΤΣΩΤΟΥ

 

«Σας τά 'παν άλλοι;», ένα χρονογράφημα του Θοδωρή Παντούλα. Auguri di un Buon Natale 2012; con un articolo di cronaca di Teo Pantoulas sui canti natalizi tradizionali

Ένα νοσταλγικό και κάπως στενάχωρο στις προεκτάσεις του κείμενο ωραιότατα γραμμένο από έναν φίλο. Μας το έστειλε ηλεκτρονικώς ένας άλλος φίλος, από τον Σύνδεσμο Επιστημόνων Πειραιά. Το διαβάσαμε, το απολαύσαμε και για την αυθεντικότητα του ήθους του το ζηλέψαμε κιόλας.
Ολόχαρα το αναδημοσιεύουμε μαζί με τις ευχές μας για

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!! 

Σας τα 'παν άλλοι; 

Tου Θοδωρή Παντούλα 

-«Nα τα πούμε»; 
-«Nα τα πείτε», μας αποκρίνονταν. Kι εμείς τα λέγαμε συνεχίζοντας, εν αγνοία μας, μια παλιά, προχριστιανική παράδοση. «Xριστός γεννάται». Nέο κρασί σε παλιούς ασκούς. Mπορεί τα κάλαντα να πήραν την ονομασία τους από τις ρωμαϊκές καλένδες αλλά την καταγωγή τους την έλκουν από την ομηρική εποχή κι άσε τους όψιμους θιασώτες της ασυνέχειας να σκανδαλίζονται με την μορφολογική συνέχεια και το ήθος της ημετέρας εμπειρίας. 
«Nα τα πούμε»; … 

Tα λέγαμε ακέρια. Oλόκληρα. Aπό την αρχή ίσα με το τέλος. Iστορούσαμε το γεγονός και λέγαμε και παινέματα στους νοικοκυραίους. «Σ’ αυτό το σπίτι πού ’ρθαμε πέτρα να μην ραγίσει». 
Ξυπνάγαμε αξημέρωτα. Nτυμένοι βαριά με σκούφους και κασκόλ, που θα μας φύλαγαν από το πρωινό κρύο. Παιδιά της Aθήνας εμείς γυρνάγαμε στα χωριά των γονιών μας κι ανακαλύπταμε συγγενείς και φίλους. Άλλα κάλαντα στην Ήπειρο, άλλα στην Πελοπόννησο. Mαθαίναμε γρήγορα κι όταν μπερδευόμαστε είχαμε την συμπάθεια των ακροατών μας. Eκ γενετής εσωτερικοί πρόσφυγες. «Tίνος είστε εσείς;», μας ρώταγαν όσοι δεν μας ήξεραν. Mας έβαζαν σπίτι τους -όχι στην εξώθυρα. 
 «Πώς μεγαλώσατε έτσι;». Kαι μας μπούκωναν γλυκά κι ευχές. Mας χαρτζιλίκωναν κι από το υστέρημά τους. Δεν είχαν έρθει ακόμη οι επιδοτήσεις κι ο κόσμος τότε στα χωριά ζούσε από την δουλειά του κι όχι από την επιδότηση της αεργίας του. Δεν μας ένοιαζαν όμως τα λεφτά. Mας έφταναν τα χάδια στις κουρεμένες κεφαλές μας. 
Γυρνάγαμε όλο το χωριό κι όταν τελειώναμε κάναμε ταμείο για ν’ αγοράσουμε δώρα για τους δικούς μας -όχι δικά μας. 
Στο σχολείο και στο σπίτι μας μάς μάθαιναν ότι υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν τις γιορτές όσα εμείς, κι έπρεπε να τα νοιαστούμε. Kαι τα νοιαζόμαστε. Kαι δίναμε και σε παιδιά λιγότερο τυχερά από εμάς. Στα φτωχά χωριά μας πάντως δεν υπήρχαν επαίτες -ίσως να μην υπήρχαν και άνθρωποι μόνοι τους. 
Για όσους θα μας έδιωχναν ξέραμε δίστιχα που ποτέ όμως δεν χρειάστηκε να πούμε. Tις χρονιές που δεν μπορούσαμε να γυρίσουμε στους γενέθλιους τόπους των γονιών μας τα λέγαμε στην Aθήνα. «Nα τα πούμε»; Mας κοιτάζαν από το «ματάκι» της πόρτας. «Nα τα πείτε». Tα λέγαμε κολοβά. Mας έβαζαν και κάποια κέρματα στο χέρι κι όξω από την πόρτα. Oύτε χάδια, ούτε γλυκά, ούτε κουβέντες, ούτε ευχές. Δεν κακοκαρδιζόμαστε όμως. Ήταν Xριστούγεννα! 
«Aυτές οι μέρες το ’χουνε κι αυτές οι εβδομάδες
να τραγουδάνε τα παιδιά, να χαίροντ’ οι μανάδες». 

Kάθε χρόνο λιγοστεύουν τα κάλαντα, λιγοστεύουν και οι καλαντιστές. Kι αυτοί που τα λένε, τα λένε δίχως μετοχή. Tα λένε μόνο για τους φιλοδωρήσεις. Mε κοιτούν απορημένοι που δεν τους διακόπτω. Σταματούν. Δεν ξέρουν παρακάτω. «Yπάρχει κι άλλο;», με ρωτούν. 
Παλιά υπήρχε. Tώρα δεν υπάρχει. 
Παλιά υπήρχαν ενορίες, δηλαδή κοινότητες. Tώρα δεν υπάρχουν. Παλιά υπήρχαν γιορτές. Tώρα δεν υπάρχουν. Tώρα υπάρχουν happenig. Kαι σε αυτά τα happening δεν χρειάζονται παιδιά που να τα λένε, γιατί τα παίζουν τα cd. 
Σταμάτησα να τα λέω στα δεκατρία μου. Eίχα μεγαλώσει. Zήλευα όμως τους μικρούς που συνέχιζαν. 
Tώρα γίναν τα δικά μου παιδιά καλαντιστές. Tα λένε στην πολυκατοικία και συνοδεία ενηλίκου στην γειτονιά και στους συγγενείς. Aλλάξαν οι εποχές και πού να τα αφήσεις να γυρνούν μέσα στην πόλη μόνα τους. 
«Nα τα πούμε», ρωτάνε. «Mας τα παν άλλοι», τους αποκρίνονται. Στεναχωριούνται για λίγο αλλά συνεχίζουν. Nα πάμε και λίγο πιο κάτω, παρακαλούν. 
Πιο κάτω είναι τα στολισμένα καταστήματα, η αγοραία χαρά, η υποχρεωτική κατανάλωση μιας παράδοσης που εκφυλίζεται σε καταναλωτική υστερία. 
Πιο κάτω είναι τα πάμφωτα, δίχως Xριστό, Xριστούγεννα... 

Πηγή

Μελωδική επίκλησι στο Αστέρι της Βηθλεέμ: Ένα Χριστουγεννιάτικο (;) ιταλικό τραγούδι. La canzone “Stella” di Antonello Venditti

Θα κλείσουμε το αφιέρωμα στο μυστηριώδες Άστρο με μια μελωδία ιταλική από τον με τον Αντονέλλο Βεντίτι. Όμως, τελευταία ευκαιρία να πούμε κι εμείς ένα "Basta"!

Επιτέλους «μπάστα» (= φτάνει!) με αυτά τα αλλόδοξα πεντάκτινα ή εξάκτινα σύμβολα που από χρόνια έχουν πλημμυρίση την χώρα, τις πλατείες, τους δρόμους. Τώρα μπήκαν σ’ όλα σχεδόν τα σπίτια των χριστιανών και έχουν γεμίση τα βιβλία και τα τετράδια των παιδιών μας! Δεν βλέπει κανείς ότι αυτά τα ξενόφερτα αστέρια έχουν ξεκολλήση / ξεπατικωθή από τα χαρτονομίσματα, τις σημαίες και τα τάνκς των αντίχριστων εξουσιαστών του κόσμου μας;
Τα δικά μας αστέρια ας είναι μόνο αυτά της ανατολικής χριστιανικής και της ελληνικής μας παράδοσης: τετράκτινα (ως προτύπωσι του Σταυρού;) και οκτάκτινα (Χριστόγραμμα;) (Και αυτό ακόμη το αστέρι-ήλιος της Βεργίνας, όταν δεν είναι οκτάκτινο, στο πολλαπλάσιο του 4 λογίζεται!)…


Και το ωραίο τραγούδι του Αντ. Βεντίτι για το Άστρο:
Antonello Venditti - Stella



Stella (i versi):

Stella che cammini, nello spazio senza fine
fermati un istante solo un attimo,
ascolta i nostri cuori caduti in questo mondo
siamo in tanti ad aspettare
donaci la pace ai nostri simili
pane fresco da mangiare
proteggi i nostri sogni veri dalla vita quotidiana
e salvali dell'odio e dal dolore
noi che siamo sempre soli nel buio della notte
occhi azzurri per vedere.
Questo amore grande, grande, grande
questo cielo si rischiara in un istante
non andare via, lasciati cadere
stella, stella mia resta sempre nel mio cuore.
Proteggi i nostri figli puri nella vita quotidiana
e salvali dall'odio e dal potere
come il primo giorno, come nella fantasia
occhi azzurri per vedere.
Grande, grande, grande
questo cielo si rischiara in un istante
non andare via, non ci abbandonare,
stella, stella mia resta sempre nel mio cuore.



Μετάφρασι:

ΑΣΤΕΡΙ

Διαβατάρικο αστέρι, μες στο άπειρο το σύμπαν
Κάνε μία στάσι μόνο, να ‘ποστάσης μια στιγμή,
Κι άκου τις καρδιές μας, άκου, ειν’ πεσμένες εδώ κάτου
Κι είμαστε μαζεμένοι τόσοι που περιμένουμε στη γή.

Χάρισε στους ομοίους μας ειρήνη, και μόνο
Ψωμί ζεστό να έχουμε.
Σκέπασε τα αληθινά μας όνειρα στον κόπο της ημέρας
Και σώστα από το μίσος και σώστα απ’τον πόνο
Εμείς που είμαστε μόνοι στο σκοτάδι κάθε νύκτας
-καταγάλανα μάτια για να βλέπουμε-

Αυτή η μεγάλη αγάπη, η τρισμέγιστη,
Αυτός ο ουρανός που ανοίγει στη στιγμή
Μην φεύγεις τώρα εσύ, μην μας εγκαταλείπεις
Άστρο μου, αστέρι, μείνε πάντα στην καρδιά μου!

Φύλαξε τα αγνά παιδιά μας μέσ’ τον μόχθο της ημέρας
Και σώσ’ τα από το μίσος, σώσ’ τα απ’ την εξουσία
Όπως την πρώτη μέρα, όπως στην φαντασία
-καταγάλανα μάτια για να βλέπουμε-

Τί τρανός, τεράστιος, μέγας κι όλος στην απειροστή
Τούτος ο ουράνιος θόλος δές: νετάρει στην στιγμή!
Για τ’ αλλού μην πάς, αφέσου, πέσε, φώς μου, εδώ χάμου,
Άγγελε, καλό μου αστέρι, μείνε αιώνια στην καρδιά μου!


Απόδοσι στην νεοελληνική: Αλέξανδρος ΣΟΪΛΕΜΕΖΗΣ

Τι ήταν το Άστρο των Μάγων; Επιστημονικές απαντήσεις, μεταφυσικές ερωτήσεις και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ! Che cos’ era la Stella dei Re Magi? AUGURI!!

« ιδόντες δε τον αστέρα εχάρησαν χαράν μεγάλην σφόδρα….»

Για το Άστρο των Χριστουγέννων είναι δεδομένο πως:

« (… ) Η επιστήμη δεν μπορεί να απαντήσει, ίσως προς το παρόν, με βεβαιότητα. Καμία από τις αστρονομικές επεξηγήσεις, όπως αναφέραμε προηγουμένως δεν ικανοποιεί πλήρως. Μάλλον τείνουν να αποφανθούν για το τι δεν ήταν παρά για το τι ήταν.
Είναι όμως προφανές ότι ο Ευαγγελιστής Ματθαίος δεν είχε την πρόθεση να καταγράψει κάποιο αστρονομικό φαινόμενο, αλλά μάλλον να τονίσει το χαρμόσυνο γεγονός της ενανθρώπισης του ίδιου του Θεού. Άλλωστε στα πλαίσια της προσπάθειας της θέωσης του ανθρώπου ίσως να μην έχει ιδιαίτερη σημασία η επιστημονική προσέγγιση για το τι ήταν το συγκεκριμένο άστρο.
Εξάλλου το χαρμόσυνο άγγελμα της Γέννησης του Χριστού το εξήγγειλαν και εξακολουθούν να το εξαγγέλλουν τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια άστρα του ουρανού. Γεννάται όμως το ερώτημα. Υπάρχουν όμως σήμερα Μάγοι μεταξύ των ανθρώπων; (…)»

Και με άλλα λόγια (έστω και με λάθος τίτλο):
"Γιατί δεν υπήρξε το "Αστρο" της Βηθλεέμ".


Από την άλλη το ιστολόγιο παραπέμπει σε όσα έχει ως «ασυσκότιστες;- σκέψεις αμαρτωλού επισκέπτη» γράψη εν είδει προβληματισμών και παραφιλολογικών σχολιασμών σε ένα παλιό σημείωμά του ο υπογράφων διαχειριστής :

"Ο αστήρ δεν ήταν φυσικό αστρικό αντικείμενο από τα γνωστά, ούτε κάπου έξω από την ατμόσφαιρά μας. Ούτε Κομήτης, λοιπόν, ούτε Σουπερνόβα, ούτε Σύνοδος πλανητών. ΄Ηταν ένα είδος ΑΤΙΑ, (: όπου το αρκτικόλεξο μπορεί να σημαίνει: Αγνώστου Τάγματος Ιερουργών Αρχάγγελος), το οποίο ήταν ορατό σε κάποιους;
Πάντως όσοι το είδαν αγαλλίασαν!
Προφανώς η πνευματική χαρά που κρύβουν οι ουρανομήκεις ζητωκραυγές των πιστών Μάγων είναι δυνατόν να συστοιχεί με εκείνη των εκάστοτε ευσεβών προσκυνητών κάθε Άγιας Νύχτας Χριστουγέννων!
(Βλ. και τα υπόλοιπα στην προπερσινή ανάρτησι «ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!! Έναστρες Ευχές με ένα παράδοξο σχόλιο και έναν ύμνο. AUGURI!! Con uno strano commento sulla stella del Natale ed un inno bizantino.»)"


Και σας εύχεται στην «παράξενή του γλώσσα» :

Υείαν, Ευλοΐαν και Καλοχρονίαν !!

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2010. Χριστουγεννιάτικες ευχές με κάλαντα, μαντινάδες και ποιήματα. Auguri di un Buon Natale 2010; con filastrocche e poesie.

Πολλές οι όμορφες ευχές (πεζές τε και έμμετρες) που δέχθηκε ήδη ο διαχειριστής του «Νέου Παλαμήδη» από προσωπικούς φίλους και αναγνώστες. Σκέφτηκε, μάλιστα, πως κάποιες αξίζουν να τις δημοσιοποίηση.
Ανταποδίδοντας την αγάπη σε όλους –χωρίς εξαιρέσεις-- το ιστολόγιο εύχεται ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!
............................................................................

1. Κάλαντα κι ευχές από Παναγιώτη και Μαρία Χαρατζοπούλου:



2. Στιχούργημα για Χριστούγεννα, αλλά και Πρωτοχρονιά (αλά …Ελληνικά!)

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Καλή Χρονιά κι Ανέφελη
ναν’ η χρονιά αυτή`
με ανθούς σοφίας στο μυαλό
και στην καρδιά γιορτή!

Καλά - Χρυσά Χριστούγεννα
Λαμπρή Πρωτοχρονιά!
Κι η Ελλάδα να ΛΕΥΤΕΡΩΘΕΙ
ετούτη τη χρονιά!!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΙ ΕΙΡΗΝΙΚΑ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!
ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΑΣ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ, ΑΛΛΑ ΛΕΥΤΕΡΟΙ ΚΙ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΙ!!
Με αγάπη,

Ιωάννης Παναγάκος

3. Στο ίδιο πνεύμα με δύο μαντινάδες από τον Γιώργο Μητροπέτρο:
α. Αντί για κάλαντα:
Καλήν ημέρα άρχοντες Να μπώ στο σπιτικό σας
Τον νού σας για να έχετε Μην πέση το ηθικό σας
Γι’ αυτό και εύχομαι θερμά Με ελπίδα και με πάλη
Ν’ ανθίσει το χαμόγελο Στα χείλη μας και πάλι.


β. ΕΥΧΕΣ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ !

Η Γέννησή Του εύχομαι
Υγεία να χαρίζει,
και με Αγάπη την καρδιά
όλους μας να γεμίζει..!

Κι από τη Νέα τη Χρόνια
ένα θα περιμένω,
το Φως της Ελπίδας πάντοτε
να μένει αναμμένο..!

Χρόνια Πολλά –Καλή Χρονιά
Γ.Π.


4. Και, τέλος, ένα ακόμη ποίημα του φίλου Ι.Π., απευθυνόμενο πρωτίστως στο Ιστολόγιο και συνοδευόμενο από το εξής ευχετήριο σχόλιο:
(Ευχή για όλο τον κόσμο, για όλους όσοι πάσχουν, πονούν, νοσταλγούν, αγωνιούν - Ευχή και για την πατρίδα μας, να αναστηθεί να λευτερωθεί, μα νάναι απ’ το δικό μας το χέρι, άλλως λευτεριά δεν νοείται και δεν υπάρχει).


ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
Χριστούγεννα!
Γιορτή αγάπης, γιορτή ελπίδας.
Ένα χαμόγελο χαράς
φωτίζει την ψυχή μας.

Και όλη η πλάση γύρω μας
χαρούμενη γιορτάζει,
γιατί γεννήθηκε ο Χριστός
στης Βηθλεέμ τη Φάτνη.

Χριστούγεννα!
Γέλια, χαρές, τραγούδια κι’ ευτυχία.
κάτω απ’ το δέντρο σου, Χριστέ,
η Φάτνη Σου η θεία

κείτεται, κι’ όλα λαμπρά
μες στο χρυσό φαντάζουν,
χίλια στολίδια, άπειρα
παιχνίδια σε φωνάζουν.

Μα αύριο θα είναι η χαρά;
Θα ζήσει η ελπίδα;
Θα πάψει να μας κυβερνά
ο πόλεμος κι’ η βία;

Ή μήπως τα Χριστούγεννα
είναι για να γελάμε,
να λέμε ποιήματα ευχές
κι’ ύστερα να ξεχνάμε!

Kαι μόλις πάψει η χαρά
και σβήσουν τα λαμπιόνια,
να Σε σταυρώνουμε ξανά,
Χριστέ, μα με… κανόνια.

Κι όμως, Εσύ γεννήθηκες
να φέρεις την ειρήνη,
να σβήσουνε τα μίση πια
κι ο πόλεμος να φύγει.

Πότε θα ’ρθεί η στιγμή αυτή
να ζήσουμε μαζί Σου
το μήνυμα που έφερε
η θεία Γέννησή Σου!

Ας ήταν τα Χριστούγεννα
να ήταν κάθε μέρα,
για ν’ αγαπάμε ολημερίς
και όλους πέρα ως πέρα!!

Ιωάννης Παναγάκος – Άνχης (ΠΖ) ε.α.
Μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών

Στο Άγιο Βρέφος: Ένα παιδικό χριστουγεννιάτικο ποιηματάκι του Ουμπέρτο Σάμπα. A Gesù Bambino: Una poesia di Natale di Umberto Saba (Trad.in greco)

La poesia (una nota filastrocca)
"A Gesù Bambino" di Umberto Saba (tradotta in greco -testo a fronte)

A Gesù Bambino
di Umberto Saba

La notte è scesa
e brilla la cometa
che ha segnato il cammino.
Sono davanti a Te, Santo Bambino!
Tu, Re dell’universo,
ci hai insegnato
che tutte le creature sono uguali,
che le distingue solo la bontà,
tesoro immenso,
dato al povero e al ricco.
Gesù, fa’ ch’io sia buono,
che in cuore non abbia che dolcezza.
Fa’ che il tuo dono
s’accresca in me ogni giorno
e intorno lo diffonda,
nel Tuo nome.

ΑΝΕΚΔΟΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΙ:

Στο Θείο Βρέφος

Εκατέβηκε η νύκτα
και φωτίζει ο κομήτης
που σημάδεψε τον δρόμο.

Να κι εγώ μπροστά σου στέκω,
σε εσένα, Θείο Βρέφος!
Σύ, ώ Βασιλιά του κόσμου όλου,
που μας έχεις γαλουχήσει
πως τα πλάσματά σου όλα είναι μεταξύ τους ίσα
κι ό,τι τα διακρίνει μόνο, αυτό είν’ η καλοσύνη,
θησαυρός που δεν τελειώνει,
στου φτωχούλη την καρδιά ή στου πλούσιου φυτρώνει.

Ιησού μου, κάνε έτσι που να γίνω εγώ καλός
μέσ’ στο στήθος να μην έχω παρά μόνο γλυκό φώς.
Είναι εσένα αυτό δώρο κάνε το να μεγαλώνει
μέσα μου την κάθε μέρα
και τριγύρω να το σπέρνω
στο δικό Σου το όνομά Σου.

ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΣΑΜΠΑ
(traduttore: Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης)

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!! Έναστρες Ευχές με ένα παράδοξο σχόλιο και έναν ύμνο. AUGURI!! Con uno strano commento sulla stella del Natale ed un inno bizantino.

ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ "Α.Ε.Κέντρου ΑΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΙ"
εύχεται σε όλα τα μέλη του Συλλόγου και τους φίλους επισκέπτες
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ !!

.

.

.

.

.

Σημείωμα διαχειριστού:
Το παρακάτω σημείωμα (με τον όντως περίεργο τίτλο ΕΝΑΣΤΡΕΣ, -ΑΣΥΣΚΟΤΙΣΤΕΣ;- ΣΚΕΨΕΙΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗ) το είχα ετοιμάση για το περ. «Νέος Παλαμήδης» (τεύχος του περσινού Δεκεμβρίου). Ούτε και εφέτος όμως έχουμε λύση τελειωτικά τα προβλήματα της επανέκδοσης του περιοδικού μας, οπότε για να μην παρασυρθή από το ποτάμι της λήθης το ρίχνω στο Ιστολόγιο:
[Ο προβληματισμός μου στρέφεται περί του Αστέρος των Μάγων και την σημασία του. Μεγάλη –θετική φυσικά- εντύπωσι μου είχε προξενήση η ομιλία του φίλου Αντώνη Αντωνίου με θέμα «Το Πραγματικο Αστρο Της Βηθλεεμ»]

Scrutando il testo del Vangelo sulla stella di Betleme
"Στο ευαγγελικό κείμενο του Ματθαίου (από το απόσπασμα Ματθ. β΄, 1-12), διαβάζουμε:
«Και ιδού ο αστήρ ον είδον εν τη ανατολή προήγεν αυτούς, εως ελθών έστη επάνω ού ην το παδίον. ιδόντες δε τον αστέρα εχάρησαν χαράν μεγάλην σφόδρα….»

Σημειολογικές - λεξιλογικές παρατηρήσεις φιλολόγου:

«παρεγένοντο …εις Ιεροσόλυμα λέγοντες: …είδομεν γαρ αυτού τον αστέρα εν τη ανατολή…» (όχι: ίδετε κττ) = (Οι Μάγοι το είχαν ’δή – το "αστέρι" δεν φαινόταν καθαρά από τους εν Ιεροσολύμοις. Αν φαινόταν, οι Μάγοι θα τους το έδειχναν με το δάκτυλο)
«Ο Ηρώδης λάθρα καλέσας τους μάγους ηκρίβωσεν παρ’ αυτών τον χρόνον του φαινομένου αστέρος…» (φαινομένου υπο των Μάγων, όχι του φαίνοντος ή φανέντος. Το παρ’ αυτών πάει –έστω καταχρηστικά- και στην μετοχή )
Το πρώτο συμπερασμα:
Τον αστέρα σ΄αυτήν την περίπτωσι τον έβλεπαν ΜΟΝΟ ΟΙ ΜΑΓΟΙ. Αν τον έβλεπαν οι πάντες, θα τον ακολουθούσε και ο Ηρώδης!

«επορεύθησαν και ιδού ο αστήρ ον είδον εν τη ανατολή προήγεν αυτούς…», (αστήρ ον είδον εν τη ανατολή)
Δεν είμαι ικανός να το εξηγήσω περαιτέρω, πάντως οι αστρονόμοι μας λένε ότι: η αναφερόμενη κίνηση του άστρου των Μάγων δεν συμπίπτει, έτσι όπως αυτή περιγράφεται, με την φαινόμενη κίνηση των ουρανίων σωμάτων (ανατολή->δύση).
[Ανατολη εξ ύψους!!!]

«έως ελθών έστη επάνω ού ην το παιδίον» (ο αστήρ πήγε και στάθηκε επάνω από το σπήλαιο ή τέλος πάντων ακριβώς επάνω από εκεί που ήταν το Θείο Βρέφος. Καί εκινείτο, λοιπόν, καί σημάδευε κάποιον συγκεκριμένο τόπο, στην συγκεκριμένη περιοχή στην επιφάνεια της Γης – όχι από πολύ ψηλά!)
Το δεύτερο συμπερασμα:
Ο αστήρ δεν ήταν φυσικό αστρικό αντικείμενο από τα γνωστά, ούτε κάπου έξω από την ατμόσφαιρά μας. Ούτε Κομήτης, λοιπόν, ούτε Σουπερνόβα, ούτε Σύνοδος πλανητών. ΄Ηταν ένα είδος ΑΤΙΑ, (: όπου το αρκτικόλεξο μπορεί να σημαίνει: Αγνώστου Τάγματος Ιερουργών Αρχάγγελος) το οποίο ήταν ορατό σε κάποιους. Πάντως όσοι το είδαν αγαλλίασαν!

« ιδόντες δε τον αστέρα εχάρησαν χαράν μεγάλην σφόδρα….» (Όχι ορώντες …εχαίροντο: οι δύο αόριστοι ρηματικοί τύποι ιδόντες και εχάρησαν σχεδόν μας ξεκουφαίνουν με το ΣΤΙΓΜΙΑΙΟ ποιόν ενεργείας του χρόνου των ρημάτων τους. Ίδιας έντασης φαίνεται να έχει το αίσθημα που μας υποβάλλουν οι τέσσερεις λέξεις « εχάρησαν χαράν μεγάλην σφόδρα».

Προφανώς η πνευματική χαρά που κρύβουν οι ουρανομήκεις ζητωκραυγές των πιστών Μάγων είναι δυνατόν να συστοιχεί με εκείνη των εκάστοτε ευσεβών προσκυνητών κάθε Άγιας Νύχτας Χριστουγέννων!

Υστερόγραφη (γραμματικο-ετυμολογική) παρένθεσι πρό του τελικού συμπεράσματος:

Αστήρ < α (στερ.) + ίστημι = κάτι που δεν στέκεται, το κινούμενο Το στοιχείο της κίνησις χαρακτηριστικό ζωής. (και της εν ουρανοίς Παρουσίας = Ο Ών);
Έστη γ΄ εν. Αορ. Β΄ του ίστημι στάθηκε : γεννήθηκε (ο απείρως κινούμενος και αφράστως υπάρχων);

(Λογοτεχνίζον) ΕΠΙΜΥΘΙΟΝ:

Το κινούν όντως ΟΝ, ακίνητον . Ο (απείρως υπέρ το φώς) κινούμενος, έστη. Μέσα στον χωροχρόνο μας. Έστω για λίγο!
Κι εμείς, επι γής :
-Ακίνητοι!
Έστω για λίγο.
- Ψηλά τα χέρια!
Στώμεν καλώς!
Αυτός ο ΑΣΤΗΡ αναγραμματίζει το Α με το Ω και εν ονόματι της ΤΡΙΑδοΣ γεννάται ΣΩΤΗΡ! Όδε ΕΣΤΙΝ η Οδός, η Αλήθεια και η Ζωή.
Αυτός, ρητώς, εις παντα χρόνον ιστορικόν μπορεί να προάγει ημάς.

Κατά το ρηθέν:
- Ας χαρούμε χαράν μεγάλην σφόδρα!!!"

Α. Σ.
24 ΔΕΚ 2008 μ.Χ.

Άσωμεν: ΔΕΥΤΕ ΙΔΩΜΕΝ ...

"Δεύτε ίδωμεν πιστοί", Xριστουγεννιάτικο ποίημα Γ. Βερίτη . Una poesia natalizia di Giorgio Veritis. A Christmas poem by G. Veritis

Πέρυσι με τις ταλαιπωρίες του αρχισυντάκτη του Περιοδικού μας δεν καταφέραμε να συμπεριλάβουμε το παρόν ποίημα στην ύλη του Νέου Παλαμήδη, για ένα λογοτεχνικό αφιέρωμα που ετοιμάζαμε (για τα εξηντάχρονά του) στον ευαίσθητο και παραγκωνισμένο χριστιανό ποιητή Γιώργο Βερίτη.
Τί να κάνουμε; Ας τον θυμηθούμε απόψε, κι ας απευθύνουμε μαζί με το ποιητικό αυτό απόσπασμα της θρησκευτικής του σύνθεσης, την δική μας ευγνώμονα νοερή προσφορά στον Μεγάλο Αναμενόμενο, τον Κύριο, Σωτήρα, Βασιλιά μας!


Δεύτε ίδωμεν πιστοί
………….
Ω Σύ, μεγάλε Αναμενόμενε
του δύστυχου πεσμένου ανθρώπου!
Για Σέ ψαλμοί κι ωδές και σίβυλλες,
για σένα οι θρύλοι κάθε τόπου.

Για Σέ ο Δαβίδ τη λύρα ανάκρουσε,
κι ο μεγαλόπνοος Ησαΐας,
που διασκελίζοντας τα σύνορα
της Ιουδαίας και της Ασίας,

στης γής τα πέρατα τα κήρυξε,
πως θείο Παιδί για μάς εδόθη,
π' όλοι θα βρούν σ' Αυτό την πλήρωση
οι πανανθρώπινοί μας πόθοι.

Τον ερχομό Σου, ώ! πώς τον πρόσμενε
του βράχου ο τραγικός Δεσμώτης,
όσο τα σπλάγχνα τ' όρνιο εσπάραζε
της αδαπάνητής του νιότης!

Κι ήρθες! Δεν ήρθες μ' αστροπέλεκα
και με βροντές και καταιγίδα.
Ήρθες σάν αύρα, σάν πνοή, σάν φώς,
σάν ορθρινή δροσοσταλίδα.

Ήρθες! Μπροστά σου γονατίζουμε
- Μάγοι φτασμένοι από τα ξένα,
και ταπεινά σε χαιρετίζουμε
τον Λατρευτό μας και τον Ένα.

Της νοσταλγίας τ' Αστέρι τ' άγρυπνο
στη Φάτνη Σου μας έχει φέρει.
Κι αν μας εράπισε τα μάγουλα
το χειμωνιάτικο αγριοκαίρι,

κι άν χίλιοι δυό στο δρόμο βρέθηκαν
- ξυπνοί! - να μας περιγελάσουν
και να μας λέν πως είσαι χίμαιρα,
και τρέλα το κυνήγημά Σου,

μα εμείς, ώ θησαυρέ, Σε βρήκαμε,
και τη χαρά μας διαλαλούμε!
Ας είσαι Θεός άυλος κι άπιαστος,
εμείς στα χέρια Σε κρατούμε!

΄Ω Σύ, γλυκιά Πραγματικότητα
που ψηλαφούν τα δάχτυλά μας!
Σε λέμε - κι ας τ' ακούσουν οι άπιστοι -
Κύριο, Σωτήρα, Βασιλιά μας.
Γ. ΒΕΡΙΤΗΣ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 1981 μ.Χ. - ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ 2008 μ.Χ.

Χριστούγεννα 1981 μ.Χ - Θεοφάνεια 2008 μ.Χ.

Ὁ Χριστός
- Άρχων και Λόγος –
δεν ήρθε / ἤρθη
για να μας βοηθήση
στην ...χρονολόγησι.

Ὃμως εμᾶς
-παῖδες άχρι νῡν και αεί –
μας βολεύει να χρησιμοθηροῦμε
μόνο το π.Χ.
(ὃταν δεν το μπερδεύουμε
με το παραδείγματος χάριν).

Ὃσο για μένα
- αλήθεια ὁ λόγος –
είναι φορές
που σ’ εκείνο το μ.Χ.
που επισημειώνει τις χρονικές μου
στιγμές, θά ΄θελα μύχια να διαβάζω:
«μετά Χριστοῦ».

Ὁ Ιησοῦς
- Άναρχος και Άρρητος –
ίσως στο πλήρωμα ἦλθε τοῦ χρόνου
για να μας βοηθάει
στην αναχρονολόγησι.


Α. ΣΕΛΛΕΝΙΔΗΣ