Για την αποφράδα ημέρα 13.4.1204, ένα σημείωμα και ένα ...τριάρι! Per il nefasto giorno del 13 aprile 1204, della Caduta della Costantinopoli dai Crociati... For the 822nd sad anniversary of the 1st Fall of Constantinople: a short note and a 3-mover" .

11 – 13 Απριλίου 1204 ...

Sack of Constantinople

Sacco di Costantinopoli...

Φυσικά δεν την ξεχνάμε την επάρατο και σημαδιακή Α΄ Άλωσι της Πόλης μας απο τους μιαρούς Σταυροφόρους!

Και βέβαια έχουμε καί γράψει επ' αυτού καί συνδιοργανώσει ακόμη ολόκληρη Διαδικτυακή Ημερίδα!!

Για εκείνο το πρωτοποριακό [τότε στους εξ ίσου δύσκολους καιρούς του παγκόσμιου πειράματος της “Πανδημίας”] διαδικτυακό σεμινάριο που είχε τίτλο “ 1204: η πρώτη Πτώσι της Ρωμιοσύνης” , ο “έχων το γενικόν πρόσταγμα” καθηγητής Γεώργιος Φραντζής, έγραψε λίγο μετά την επιτυχή διοργάνωσι μεταξύ άλλων:

“...Οι δυο πτώσεις της Πόλης, το 1204 στους Σταυροφόρους της 4ης Σταυροφορίας και το 1453 στους Οθωμανούς Τούρκους, παρουσιάστηκαν σε δύο διαδικτυακά σεμινάρια που διοργάνωσε το Νεοελληνικό Τμήμα του αυστραλιανού Πανεπιστημίου σε συνεργασία με τον πολιτιστικό-αθλητικό σύλλογο Αθλητικό Εκπολιτιστικό Κέντρο «ΑΒΑΞ και ΠΕΣΣΟΙ» που εδρεύει στη Χαλκίδα.

Το πρώτο σεμινάριο, έλαβε χώρα την Πέμπτη 7 Μαΐου 2020 και ανέδειξε τα αίτια και τις αφορμές που οδήγησαν στην Πτώση του 1204. Παρουσιαστές του σεμιναρίου, εκ μέρους του πολιτιστικού συλλόγου «Άβαξ και Πεσσοί» ήταν ο καθηγητής Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης, η καθηγήτρια Ζωή Κωνσταντινίδου και ο Γιώργος Φραζής από το πανεπιστήμιο Charles Darwin...” 

...

 

ΕΝΑ ΠΡΟΧΕΙΡΟ ΑΠΟΚΟΜΜΑ

 

Και πάνω που δεν εύρισκα ηρεμία και συγκέντρωσι να γράψω κάτι καινούργιο, βρέθηκε το σημείωμα-απόκομμα απο την εφημερίδα. Εντάξει, εκ του προχείρου.

Έστω κι αυτό, λέω, με βγάζει απο την υποχρέωσι! Προκειμένου να αποφύγω καμμια κακογραφία...

Αλλά ας το συνοδεύσω και με κάτι πεζό, κι οπωσδήποτε δικό μου:

Ένα (...όχι σκακογραφικό;) σκακιστικό πρόβλημα. Μια σημερινή σύνθεσι που θα καρφιτσωθεί αρμοδίως με την αποφράδα υπενθύμησι…

...

 

ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΙΚΟ ΤΡΙΑΡΙ

ΜΑΤ ΣΕ  3  ΚΙΝΗΣΕΙΣ

Ο Θρήνος «Ανακάλημα της Κωνσταντινόπολης» (Ολόκληρο το κείμενο και σε -δικό μας- μονοτονικό). Il Lamento "Triste ricordo di Costantinopoli" (Il testo intero e nel -nostro- sistema di accentuazione. The Lament "Sad remembrance of Constantinople" (The whole text and in -our- accentuation system).

 29 ΜΑΐΟΥ 1453 - 29 /5/2023   570 ΧΡΟΝΙΑ ...

Σάν σήμερα προπέρυσι κατά την 5^η Διαδικτυακή Εκδήλωσι , είχα την ευκαιρία να παρουσιάσω το «Ανακάλημα» και να το σχολιάσω με τον γνωστό -σε κάποιους ημέτερους/ομοϊδεάτες- δικό μου τρόπο. Σήμερα θα περιοριστώ να αναδημοσιεύσω το κείμενο με την δική μου πρότασι διόρθωσης στους προβληματικούς στίχους  35 και 36 (πρώην στ. 45 και 46).  Δυστυχώς το μαγνητοσκοπημένο βίντεο της σχεδον τρίωρης εκείνης εκδήλωσης χάθηκε/καταστράφηκε -- ειδικά κατά το 2^ο μέρος που μας ενδιαφέρει εδώ. Γραπτές αναλυτικές σημειώσεις δεν έχω αφήσει επίσης. Από την άλλη, οι τρέχουσες προσωπικές υποχρεώσεις δεν μου επιτρέπουν - προς το παρόν -- ευρύτερο σχολιασμό… 

 Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης 

....................................

Το «Ανακάλημα της Κωνσταντινόπολης»

 

Θρήνος, κλαυμός και οδυρμός και στεναγμός και λύπη,
θλίψις απαραμύθητος έπεσεν τοις Ρωμαίοις.
Εχάσασιν το σπίτιν τους, την Πόλην την αγία,
το θάρρος και το καύχημα και την απαντοχήν τους.

Τίς το ’πεν; Τίς το μήνυσεν; Πότ’ έλθεν το μαντάτο;    (5)

Καράβιν εκατέβαινε στα μέρη της Τενέδου
και κάτεργον το υπάντησε, στέκει κι αναρωτά το:
«Καράβιν, πόθεν έρκεσαι και πόθεν κατεβαίνεις;
«Έρκομαι ακ τ’ ανάθεμα κ’ εκ το βαρύν το σκότος,
ακ την αστραποχάλαζην, ακ την ανεμοζάλην·              (10)

απέ την Πόλην ερχομαι την αστραποκαμένην.
Εγώ γομάριν δεβ βαστώ, αμμέ μαντάτα φέρνω
κακά δια τους χριστιανούς, πικρά και δολωμένα.
Οι Τούρκοι ότε ήρθασιν, επήρασιν την Πόλην,
απώλεσαν τους χριστιανούς εκεί και πανταχόθεν.»   (15)

«Στάσου, καράβι, να χαρής, πάλι να σε ρωτήσω:
Εκεί  ’λαχεν ο βασιλεύς, ο Κύρης Κωνσταντίνος,
ο φρένιμος, ο δυνατός, ο περισσά ανδρειωμένος,
ο πράγος, ο καλόλογος, η φήμη των Ρωμαίων;»
«Εκεί ’λαχεν ο Δράγασης ο κακομοιρασμένος.             (20)
Σαν είδεν τ’ άνομα σκυλιά κ’ εχάλασαν τους τοίχους
κ’ ετρέξασιν κ’ εμπήκασιν πεζοί και καβαλλάροι
κ’ εκόπταν τους χριστιανούς ως χόρτο στο λιβάδιν
βαριά-βαριά ’ναστέναξεν μετά κλαυθμού και είπε:
“Ελέησον! Πράγμα τί θωρούν τα δολερά μου μάτια!  (25)
Πώς έχω μάτια και θωρώ! Πώς έχω φως και βλέπω!
Πώς έχω νούν και πορπατώ στον άτυχον τον κόσμον!
Θωρώ, οι Τούρκοι ’νέβησαν εις την αγίαν Πόλην
και τώρα αφανίζουσιν εμέν και τον λαόν μου”.

Εβίγλισεν ο ταπεινός δεξιά και αριστερά του·               (30)

θωρεί, φεύγουν οι Κρητικοί, φεύγουν οι Γενουβήσοι·
φεύγουσιν οι Βενέτικοι κ’ εκείνος απομένει.
Ελάλησεν ο ταπεινός με τα καμένα χείλη:

“Εσείς, παιδιά μου, φεύγετε, πάτε να γλυτωθήτε·
κ’ εμέναν πού μ’ αφήνετε τον κακομοιρασμένο;            (35)

με το θλιμμένον πρόσωπον, με τα θλιμμένα μάτια,        
με την τρεμούραν την πολλήν, με τα καμένα χείλη·
Αφήνετέ με στά σκυλιά κ’ εις του θεριού το στόμα.
Κόψετε το κεφάλιν μου, χριστιανοί Ρωμαίοι·
επάρετέ το, Κρητικοί, βαστάτε το στην Κρήτην              (40)
να το ιδούν οι Κρητικοί να καρδιοπονέσουν,
να δείρουσι τα στήθη τους, να χύσουν μαύρα δάκρυα

και να με μακαρίσουσιν ότι ούλους τους αγάπουν·
μηδέν με πιάσουν τα σκυλιά, μηδέν με κυριεύσουν·
(ότι ανελεήμονα των ασεβών τα σπλάχνα)                        (45)         
μηδέν με παν στον αμιρά, το σκύλον Μαχουμέτην,
και θέση πόδαν άτακτο εις τον εμόν αυχένα·
(εις βασιλέως τράχηλον δεν πρέπει πούς ανόμου)
μή με ρωτήσ’ ο άνομος, να ‘πή:“πού ’ν’ ο Θεός σου;”,
να ‘ρίση ο σκύλος τα σκυλιά να με κακολογήσουν,          (50)

να παίξουσιν το στέμμα μου, να βρίσουν την τιμήν μου·
απήν με βασανίσουσιν και τυραννίσουσίν με,
να κόψουν το κεφάλιν μου, να μπήξουν εις κοντάριν,
να σκίσουν την καρδία μου, να φάν τα σωτικά μου,
να πιούν από το αίμα μου, να βάψουν τα σπατιά τους     (55)

και να καυχούντ’ οι άνομοι εις την απώλειάν μου»

Ήλιε μου, ανάτειλε παντού, σ’ ούλον τον κόσμον φέγγε
κ’ έκτεινε τας ακτίνας σου σ’ όλην την οικουμένη
κ’ εις την Κωσταντινόπολιν, την πρώην φουμισμένην
και τώρα την Τουρκόπολιν, δεν πρέπει πιο να φέγγης.     (60)

Αλλ’ ουδέ τας ακτίνας σου πρέπει εκεί να στέλλης
να βλέπουν τ’ άνομα σκυλιά τες ανομιές να κάμνουν,
ίνα ποίσουν στάβλους εκκλησιές, να καίουν τας εκόνας,
να σχίζουν, να καταπατούν τα ’λόχρουσα βαγγέλια,
να καθυβρίζουν τους σταυρούς, να τους κατατσακίζουν,  (65)

να παίρνουσιν τ’ ασήμια τους και τα μαργαριτάρια
και των αγίων τα λείψανα τα μοσχομυρισμένα
να καίουν, ν’ αφανίζουσιν, στην θάλασσα να ρίπτουν,
να παίρνουν τα λιθάρια των και την ευκόσμησίν των
και στ’ άγια δισκοπότηρα κούπες κρασί να πίνουν.         (70)

Άρχοντες, αρκοντόπουλοι, αρχόντισσες μεγάλες,
ευγενικές και φρένιμες, ακριβαναθρεμμένες,
ανέγλυτες πανεύφεμες, ύπανδρες και χηράδες
και καλογριές ευγενικές, παρθένες, ηγουμένες
(Άνεμος δεν τους έδιδε, ήλιος ούκ έβλεπέν τες,               (75)
εψάλλαν, ενεγνώθασι εις τ’ άγια μοναστήρια)
ηρπάγησαν ανηλεώς ως καταδικασμένες!
Πώς να τες πάρουν στην Τουρκιά, σκλάβες να πουληθούσιν
και να τες διασκορπίσουσιν σ’ Ανατολήν και Δύσιν!
Γυμνές και ανυπόλυτες, δαρμένες, πεινασμένες,             (80)
να βλέπουν βούδια, πρόβατα, άλογα και βουβάλια,
παπίτσες, χήνες και έτερα . . . . . . .
και το βραδύ να μένουσιν με τους μουσουλουμάνους
και να τες μαγαρίζουσιν, μπαστάρδια να γεννούσιν,
μουσουλουμάνοι να γενού και σκύλοι ‘ματοπίνοι,            (85)
να πολεμούν χριστιανούς και να τους αφανίζουν!
Μήν το ‘πομένης, ουρανέ, και γή, μήν το βαστάξης·
ήλιε, σκότασε το φώς, σελήνη μήν τους δώσης.

Είπω και τίποτε μικρόν αλληγορίας λόγον:
Ήλιον τάξε νοητόν τον Μέγαν Κωνσταντίνον·                       (90)
σελήνη επονόμασε την νέαν του την Πόλιν.
Μή σου φανή παράξενο τούτον απού σου λέγω:
κόσμο μέγαν τον άνθρωπον Θεός επονομάζει,
όν έθετο εις τον μικρόν κόσμον, την πάσα κτίσι.
Αυτός λοιπόν εκόσμησε ο Μέγας Κωνσταντίνος               (95)
την Πόλιν την εξάκουστην, ήν βλέπεις και ακούεις,
καθώς την κλήσιν έλαβεν και την επωνυμίαν.
Ομοίως Ουστινιανός εκόσμησεν μεγάλως,
έκτισεν την Αγιάν Σοφιάν, το θέαμαν το μέγα·
παραπλησίον γέγονε Σιών της παναγίας.                         (100)
Εκείνοι ήσαν ήλιος κ’ η Πόλι ’ν’ η σελήνη.
(Χωρίς ηλίου πούποτε σελήνη ουδέν λάμπει.)
Εκείνοι γαρ οι βασιλείς, οι ευσεβείς, οι θείοι,
έλαμπον, εφωτίζασιν την παναγίαν Πόλιν,
την Δύσην, την Ανατολήν, όλην την Οικουμένην.            (105)
Όταν εις νούν αθυμηθώ της Πόλεως τα κάλλη,
στενάζω και οδύρομαι και τύπτω εις το στήθος,
κλαίω και χύνω δάκρυα μεθ’ οιμωγής και μόχθου.
Ο κόσμος της Αγιάς Σοφιάς, τα πέπλα της Τραπέζας
της παναγίας, της σεπτής, τα καθιερωμένα,                  (110)
τα σκεύη τα πανάγια και πού να καταντήσαν;
Άρ’ έβλεπεν ο άγγελος, ως ήτον τεταγμένος,
όστις και έταξεν ποτέ του πάλαι νεανίσκου;
Είπεν γαρ «ούκ εξέρχομαι έως ότου να έλθης»
Ο νεανίας έρχεται, ο άγγελος απήλθεν·                           (115)

ουχί εκείνος ο ποτέ παίδας των εκτητόρων,
αλλ’ άλλος παίδας έφθασε, πρόδρομος Αντιχρίστου,
και Άγγελοι και Άγιοι πλέον ού βοηθούσι.                       (118)

 

 

29 Μαΐου 1453. Άλωσι Κωνσταντινουπόλεως. Ένα κείμενο για την 558η επέτειο. 1 testo e 1 video x il nefasto anniversario della caduta di Costantinopoli

Από τον κ. Καλαμπούκα, διαχειριστή μιας φιλικής σ’ εμάς ιστοσελίδας στο facebook, λάβαμε το παρακάτω επίκαιρο κείμενο. (Ανταποδίδοντας τον εγκάρδιο χαιρετισμό ευχόμαστε μετά από 558 χρόνους και καιρούς -και κάπου 807 απο την πρώτη Άλωσι που κακώς την ξεχάσαμε: Και του χρόνου στην Πόλι!). Λόγω των ενδιαφερόντων γραφομένων και ως καλή αφορμή για διάλογο το αναδημοσιεύουμε.
Μαζί και ένα εκ Τουρκίας βιντεάκι που βρήκαμε στο γιουτιούμπι για να …νευριάσουμε!

Fetih 1453 - İstanbul - Constantinople (Κατάκτηση 1453 - Ιστανμπούλ (= Is tan Pol'n > Εις Την Πόλιν) Κωνσταντινούπολις


Μαύρη επέτειος
Φίλοι μου,
Σήμερα είναι η μαύρη επέτειος της πτώσης της Βασιλεύουσας Κωνσταντινούπολης!
Χαλεπόν γαρ έσεται ου μνήμης δεινών! Δεν πρέπει να ξεχνάμε τις δυστυχίες μας.
Φαντάζεται κανείς τι θα ήταν αυτός ο τόπος σήμερα αν δεν είχε πέσει η πρωτεύουσα του ελληνισμού; Φαντάζεται κανείς σε ποιο επίπεδο πολιτισμού θα βρισκόταν ο κόσμος όλος; Τι δεινά επισώρευσε όχι μόνον στον ελληνισμό, αλλά σ' ολόκληρη την ανθρωπότητα η επικράτηση της λαίλαπας των Οθωμανών;
Επέδραμαν ως πειρατές με στόχο την κατάκτηση όλης της Ευρώπης. Και, βέβαια, το μέγα εμπόδιο για τα σχέδιά τους υπήρξε το πολυεθνικό, αλλά ελληνογενές Βυζάντιο, η πολύχρυση Βυζαντινή αυτοκρατορία, που ήθελαν πρώτα να λεηλατήσουν τα στίφη των Τούρκων πειρατών!
Στις 29 Μαϊου 1453 η Πόλις εάλω! Έπεσε η Κωνσταντινούπολη! Στην Πύλη Ρωμανού έπεσε με το σπαθί στο χέρι πολεμώντας ο τελευταίος Έλληνας Αυτοκράτορας, ο Κωνσταντίνος ο ΙΑ΄, ο Παλαιολόγος, κι έγινε θρύλος! Λένε πως στις τελευταίες του στιγμές, όταν πλέον δεν έμειναν Έλληνες μαχητές τριγύρω, φώναξε: "Δεν υπάρχει ένας Έλληνας να μου πάρει το κεφάλι;"

Υπήρχε προδοσία και τότε. Κάποιοι άνοιξαν την Πύλη Ρωμανού και πέρασαν μέσα τα αλλοσούσουμα στίφη των Μογγόλων βασιβουζούκων. Υπήρχαν πάντα οι Βερέμηδες, οι Τατσόπουλοι, οι ιδιοτελείς προδότες! Τότε άνοιξαν την Πύλη. Οι σύγχρονοί μας τώρα επεδίωξαν την πλύση εγκεφάλου των Ελλήνων, προσπαθώντας με ένα κατάπτυστο "ντοκιμαντέρ" να μας πείσουν ότι θα μας συνέφερε μια νέα υποταγή του ελληνισμού στους Τούρκους...
Τα είπαμε κι άλλοτε αυτά, δε θα επεκταθούμε πάλι. Τη μνήμη σας φίλοι ζητώ: Χαλεπόν γαρ έσεται ου μνήμης δεινών! Δεν πρέπει να ξεχνάμε τις δυστυχίες μας!..

Οι Οθωμανοί κατέλυσαν τότε τον Ελληνικό πολιτισμό. Έκαψαν όλα τα βιβλία. Προσπάθησαν να αφανίσουν τη γλώσσα των προγόνων μας, να μη μείνει ίχνος που να μαρτυρά την ιστορία του λαού μας για χιλιάδες χρόνια.
Αλλά το ίδιο δεν επεχείρησε και το "ντοκιμαντέρ" του Βερέμη στον SKY ; Δε δήλωσε ότι στην Ελλάδα ο λαός δε γνώριζε ελληνικά; (Τα δημοτικά τραγούδια, τα ακριτικά έπη σε ποια γλώσσα γράφτηκαν λοιπόν; Ο Ρήγας Φεραίος σε ποια γλώσσα έγραψε; Ο Κολοκοτρώνης σε ποια γλώσσα έγραψε; Ο Στρατηγός Μακρυγιάννης; Κι αν έγραφαν αυτοί στα ελληνικά, σε ποιους απευθυνόταν τα γραπτά τους αν δε μιλούσε ο λαός τη γλώσσα μας;).
Και τότε, πριν και μετά την άλωση, εμφανίστηκαν προδότες. Ο Μιχαήλ Κριτόβουλος, που είχε προσχωρήσει στο στρατόπεδο των Τούρκων, περιγράφει τα γεγονότα από το πρίσμα ενός υπηκόου της νέας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας! Βίοι παράλληλοι!..

Πρέπει να γίνει συνείδηση, φίλοι, ότι όταν μιλάμε για τη γλώσσα μας, μιλάμε με τον πιο ουσιαστικό τρόπο για το έθνος των Ελλήνων. Το χαρακτηριστικό ενός έθνους είναι η γλώσσα και γι' αυτό οι εκάστοτε προδότες τη γλώσσα μας στοχεύουν. Η γλώσσα μας εκφράζει τα ιδανικά του λαού μας, τις επιδιώξεις του, τα έργα και το επίπεδο πολιτισμού του.
Η γλώσσα μας ανέπτυξε τη φιλοσοφία, τις επιστήμες και τα γράμματα, το σύνολο του παγκόσμιου ελληνικού πολιτισμού. Και ο πολιτισμός μας εξέφραζε πάντα το έθνος των Ελλήνων.
Επομένως, η γλώσσα μας είναι η ταυτότητά μας.
Ας τη διαφυλάξουμε!
Ας προσπαθήσουμε όλοι να δείξουμε στους αφελείς και τους ανώριμους ξενομανείς, που εκφράζονται με greeklish, ότι υπηρετούν με τη βλακώδη άγνοιά τους όλους εκείνους που επιβουλεύονται τον ελληνισμό!
Η μνήμη των δεινών της Άλωσης ας μας φωτίζει στη δύσκολη πορεία μας σήμερα!

Σας στέλνω εγκάρδιο χαιρετισμό!

Θόδωρος Καλαμπούκας

Την επαύριον της Αλώσεως: παλιοί και νέοι θρήνοι για το πάρσιμο της Βασιλεύουσας .4 (vecchie e nuove) canzoni sulla caduta di Costantinopoli

Από την δημοτική παράδοσι μέχρι το hip hop
[Ελάχιστο μουσικό αφιέρωμα με τέσσερις εντελώς διαφορετικές στο ύφος παραλλαγές επάνω στο θέμα μελωδικής επεξεργασίας του θρήνου για τον χαμό της Πόλης.]

1. TERROR X CREW Η Πόλις Εάλω


2. Η πόλις Εάλω - ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ - Παπαροκάδες


Σημαίνει ο Θεός, σημαίνει η γη, σημαίνουν τα επουράνια
σημαίνει κι η Αγιά Σοφιά, το μέγα Μοναστήρι,
Με τετρακόσια σήμαντρα κι εξηνταδυό καμπάνες.
Κάθε καμπάνα και παπάς, κάθε παπάς και διάκος.

Ψάλλει ζερβά ο Βασιλιάς, δεξιά ο Πατριάρχης
κι απ’ την πολλή την ψαλμουδιά εσειώνταν οι κολώνες
Να μπούνε στο Χερουβικό και νάβγει ο Βασιλέας,
φωνή τούς ήρθε εξ ουρανού κι απ’ Αρχαγγέλου στόμα:

Πάψατε το Χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τ’ Άγια,
παπάδες πάρτε τα ιερά κι εσείς κεριά σβηστείτε,
γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει.

Μόν’ στείλτε λόγο στη Φραγκιά να ‘ρθούν τρία καράβια:
τό ‘να να πάρει το Σταυρό και τ’ άλλο το Βαγγέλιο,
το τρίτο το καλύτερο την άγια Τράπεζά μας,
μή μας την πάρουν τα σκυλιά και μας την μαγαρίσουν.

Η Δέσποινα ταράχτηκε και δάκρυσαν οι εικόνες.
Σώπασε, κυρά Δέσποινα, και μην πολυδακρύζεις
πάλι με χρόνους με καιρούς, πάλι δικά μας θά 'ναι!...


3. Την πατρίδα μ' έχασα (Ποντιακό μοιρολόι)


4. ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΙΟΛΑΣ, Της Άρνης το νερό


Της Άρνης το νερό

Αααα...
Της Άρνης το νερό
Της Άρνης το νερό
Της αρνησιάς...
Της αρνησιάς τη βρύση

Αααα...
Της Άρνης το νερό
το ήπιες και...
το ήπιες και μ' αρνήθης

Αχ, αγάπη μου, στα χείλη στάξε να το πιω
της Άρνης το πικρό νερό,
κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ
και πάλι εσένα άμα σε 'δώ
κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ
και πάλι εσένα θ' αγαπώ

Αααα...
Της λήθης το στενό
το πέρασες...
το πέρασες κι εχάθης

Αχ, αγάπη μου, στα χείλη στάξε να το πιω
της Άρνης το πικρό νερό,
κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ
και πάλι εσένα άμα σε 'δώ
κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ
και πάλι εσένα θ' αγαπώ

στα χείλη στάξε να το πιω
της Άρνης το πικρό νερό,
κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ
και πάλι εσένα άμα σε 'δώ
κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ
και πάλι εσένα θ' αγαπώ...

(ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΙΟΛΑΣ)

29 ΜΑΪΟΥ 1453 *** ΤΟ ΠΑΡΘΕΝ ΤΟΥ Κ. ΚΑΒΑΦΗ

Πάρθεν

Aυτές τες μέρες διάβαζα δημοτικά τραγούδια,
για τ' άθλα των κλεφτών και τους πολέμους,
πράγματα συμπαθητικά· δικά μας, Γραικικά.

Διάβαζα και τα πένθιμα για τον χαμό της Πόλης
«Πήραν την Πόλη, πήραν την· πήραν την Σαλονίκη».
Και την Φωνή που εκεί που οι δυο εψέλναν,
«ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο πατριάρχης»,
ακούσθηκε κ' είπε να πάψουν πια
«πάψτε παπάδες τα χαρτιά και κλείστε τα βαγγέλια»
πήραν την Πόλη, πήραν την· πήραν την Σαλονίκη.

Όμως απ' τ' άλλα πιο πολύ με άγγιξε το άσμα
το Τραπεζούντιον με την παράξενή του γλώσσα
και με την λύπη των Γραικών των μακρινών εκείνων
που ίσως όλο πίστευαν που θα σωθούμε ακόμη.

Μα αλίμονον μοιραίον πουλί «απαί την Πόλην έρται»
με στο «φτερούλν' αθε χαρτίν περιγραμμένον
κι ουδέ στην άμπελον κονεύ' μηδέ στο περιβόλι
επήγεν και εκόνεψεν στου κυπαρίσ' την ρίζαν».
Οι αρχιερείς δεν δύνανται (ή δεν θέλουν) να διαβάσουν
«Χέρας υιός Γιανίκας έν» αυτός το παίρνει το χαρτί,
και το διαβάζει κι ολοφύρεται.
«Σίτ' αναγνώθ' σίτ' ανακλαίγ' σίτ' ανακρούγ' την κάρδιαν.
Ν' αοιλλή εμάς, να βάι εμάς, η Pωμανία πάρθεν.»

Κ.Π. Καβάφης