Την επαύριον της Τελετής (Επικήδειας;) των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού (2024) με ένα ποίημα του Σελλενίδη. "Requiem dei Giochi Olimpici": poesia distopica di Alexandros Sellenides

 Τί ήταν το χθεσινό θέαμα; Τελετή Έναρξης ή δυστοπικό προμήνυμα μιας Τελετής Επικήδειας; 

Των Αγώνων η Σημαία αναρτήθηκε ανάποδα, ο Ολυμπιακός Ύμνος του Κωστή Παλαμά (ο αφιερωμένος στον Σαμάρα ''που φτερά του έβαλε") εψάλλει εν χορώ υπο το βλέμμα χρυσού Ειδώλου βοδιού; Είχε προηγηθεί μια θλιβερή λαμπαδηδρομία (θού Κύριε...), ακολούθησε παρωδία - διακωμώδησι του Μυστικού Δείπνου (...);

Ο Σελλενίδης πάντως, γνωστός στο Ιστολόγιο επίδοξος (νεοελλαδιστί...wannabe) ποιητής, ενεπνεύσθη απο τους Γάλλους διοργανωτές και αναρωτώμενος αν το Αρχαίον Πνέυμα εξέπνευσε, στιχούργησε αυθημερόν -- εμμέσως παραπέμποντας και στον Εθνικό βάρδο και μέγα Ελληνολάτρη Ποιητή μας.

...........................................

REQUIEM ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

                                         Pour les Jeux Olympiques d'été de 2024

                   

Αρχαίο Πνεύμα, πέταξες; Ψυχές προγόνων,

ψυχές θνητών, σοφών, ηρώων και τρανών

οι ορδές βαρβάρων σύλησαν δόξα αιώνων

το βλέμμα το δικό σας, γήν και ουρανόν.

...

Στους στίβους και στα γήπεδα αήθη ήθη

εθνικισμοί, κονσόρτσια, στυγνός χρηματισμός,

δουλοπρεπή θεάματα μαγεύουνε τα πλήθη:

αντί Αγώνες, Παίγνια, ντόπινγκ ρεκόρ θεσμός.

..

Μου σφίγγει ο καϋμός, Παλαμά, σα θηλειά το λαιμό μου

και μές στην καρδιά παγερά με δαγκώνει σα φίδι:

Πως Κάλλος Αλκή, Φιλότητα στην θέσι του Πολέμου,

άι, μιαν αποφράδα διάλεξαν για αγύριστο ταξείδι!

.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΕΛΛΕΝΙΔΗΣ  (Χαλκίδα, 27.07.24 )

 

 

...

Παράλληλα ... (παλαμικά) κείμενα:

1. Ο Ύμνος

2. Το Ταξείδι

Για την «Ημέρα της Γυναίκας», ένας μικρός φόρος τιμής: το ποίημα “Ονόματα” της Wendy Cope. 8 di Marzo; poesia omaggio a tutte le donne del mondo! The poem “Names” (by Wendy Cope).; as “tribute to the courage of an ordinary woman”

[ Πρωθύστερο σχόλιο:

Καθόλου ...επαγγελματικό εκ μέρους μου:

Την τελευταία φορά που το διάβαζα στην τάξι, προηγούμενο μάθημα Λογοτεχνίας Β΄ Λυκείου, πόσο με συγκίνησε! Εκείνα τα ατελείωτα 4-5΄΄ στους δύο τελευταίους στίχους που υγράνθηκαν τα μάτια μου κι έχασα την φωνή μου…]

 

“Ονόματα”

Ελίζα ήταν τ’ όνομά της μόνο για λίγες εβδομάδες

τότε που ήταν μωρό.

Ελίζα, Λίλη. Σύντομα της το άλλαξαν σε Λιλ.

Κατόπιν, στο φούρνο που δούλευε, έγινε η δεσποινίς Στιούαρτ

και ύστερα «αγάπη μου» «λατρεία μου», μητέρα.

Στα τριάντα της που χήρεψε ξαναγύρισε στη δουλειά

ως κυρία Χαντ. Εντωμεταξύ η κόρη της μεγάλωσε,

παντρεύτηκε και γέννησε ένα παιδί.

Τώρα πια ήταν η γιαγιά.

«Όλοι με φωνάζουν γιαγιά» έλεγε στους πελάτες.

Και πράγματι έτσι τη φώναζαν οι φίλοι, οι καταστηματάρχες

της γειτονιάς και ο γιατρός της.

Στο θάλαμο γερόντων στο νοσοκομείο

συνήθιζαν να φωνάζουν τους ασθενείς με τα μικρά τους ονόματα.

Τους είπαμε: «Λιλ» ή «Γιαγιά».

Αλλά κανένα από αυτά τα ονόματα

δεν ήταν στο φάκελό της.

Κι έτσι σ’ αυτές τις τελευταίες μέρες της, της πίκρας και της ανημποριάς,

ξανάγινε για μια και τελευταία φορά η Ελίζα.

Wendy Cope

(Η μετάφρασι ως έχει στο βιβλίο της Β' Λυκείου "Έκθεση-Έκφραση Β Τεύχος" σ. 75)

.........................................................................

 

Είχα 10 χρόνια να κάνω ανάρτησι στο ιστολόγιο για την «Γιορτή της Γυναίκας»! Τότε ήταν Σάββατο (8 Μαρτίου 2014). Σήμερα Παρασκευή, το είχα υπ’ όψιν μου, αλλά όλη μέρα δεν πρόλαβα. Κι ας είχα αποφασίσει εγκαίρως για το θέμα...

Ξένος, είπα, ο εορτασμός ξένο και το επιλεγμένο ποίημα. Της Αγγλίδας ποιήτριας Wendy Cope.

Αργά, το βράδυ βρήκα και το πρωτότυπο. Μια άλλη ιστοσελίδα αγγλιστί σχολίασε:

 “...The poem is an understated tribute to the courage of an ordinary woman...” 

 

 

NAMES

 

She was Eliza for a few weeks
when she was a baby –
Eliza Lily. Soon it changed to Lil.
Later she was Miss Steward in the baker’s shop
And then ‘my love’, ‘my darling’, Mother.
Widowed at thirty, she went back to work
As Mrs Hand. Her daughter grew up,
Married and gave birth.
Now she was Nanna. ‘Everybody
Calls me Nanna,’ she would say to visitors.
And so they did – friends, tradesmen, the doctor.
In the geriatric ward
They used the patients’ Christian names.
‘Lil,’ we said, ‘or Nanna,’
But it wasn’t in her file
And for those last bewildered weeks
She was Eliza once again.

 

Wendy Cope

(“Serious Concerns”, Faber and Faber 1992)

 

“Cave Lupos”: ποίημα του Σελλενίδη (όχι για το τέλος του Halloween). “Cave Lupos”: una poesia inedita di Alex Sellenidis. A satiric poetry dedicated to “the hero of the planet” with the spastic dyslexia.

 Το σημερινό ανέκδοτο ποίημα του Σελλενίδη, με κάπως δυστοπικό υλικό στην προφανή σάτιρά του, δεν είναι εμπνευσμένο ούτε από τα τελευταία “post” με τα λατινικά ρητά στον «Νέο Παλαμήδη», ούτε και είχε πραγματική αφόρμησι από το φίλμ τρόμου του σχετικού με την εικόνα. Aπο την άλλη, ο ίδιος για το παρόν στιχούργημά του δηλώνει ως “A lamb who breaks the silence” και συμπληρώνει με νόημα: «αφιερωμένο!».

.................................

CAVE LUPOS

Στον “Hero of the planet” με την σπαστική δυσλεξία.

 Πρώτη φορά· νέοι καιροί.

Μακρυά οι ποιμένες οι γεροί ·

κι οι οι αμνοί κοιτάζουν την δορά.

 

Λύκοι ετοίμασαν το σκάμα,

γλύψαν την ακμή της κάμας,

ρύγχοι κάλυψαν με κάσκα.

 

Μέτρα ‘ξήγγειλαν δρακόντια.

Τα φρικτἀ ιοβόλα δόντια

τί κι αν έκρυψαν με μάσκα;

 

Η προφορά προδίδεται στα εξασκημένα ώτα,

σωτήρια προβαίνει, ιδού, κι η αποφορά στα χνότα!

 

Αλέξανδρος Σελλενίδης

 

Θα ξεβαφτίσουν οι Τούρκοι και το όνομα της Πόλης σε ΙΣΛΑΜΠΟΥΛ; Μια σατιρική απάντησι του Σελλενίδη. (Και ένα παλαιότερο ποίημά του για την Κωνσταντινούπολι). Da Costantinopoli a …Islambol/Islambul? (Testo di satira –con anagrammi- da Sellenidis)

Ερεθισμένος από την νεώτερη πρόκλησι του Ερντογκάν να κάνει Τζαμί και την Μονή της Χώρας στην Κωνσταντινούπολι, ο Σελλενίδης ενθυμούμενος την περσινή δήλωσι του Ερντογκάν ότι το όνομα Ισλαμπούλ είναι το σωστό και κακώς ονομάζεται Ιστανμπούλ η Πόλις (οι καλοθελητές το έβαλαν ήδη και στην Wikipedia), επανήλθε με ένα του πρόσφατο αδημοσίευτο (σατιρικό και πεζότατο) μικρό κείμενο. 

Μαζί με την κατάλληλη φωτογραφία, ταιριάζει στην θεματική επικαιρότητα της ανάρτησης η αναδημοσίευσι του παλαιότερου ποιήματός του με θέμα πάντα την αγαπημένη μας Βασιλεύουσα.

.............................

Από πού στο …Ισλαμπούλ

Παλιά ήταν όρθια η Πόλις των Πόλεων, η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΣ! Οι ιστορικοί γράφουν για τις 2 Πτώσεις (1204 και 1453) που μοιραία την έκαναν ερείπιο πού μοιαζε σαν γριά ξεδοντιασμένη. Το ίδιο έκαναν δυστυχώς και το όνομά της κάποιοι: κωνΣΤΑΝτινούΠΟΛις…

Κάποτε, όταν  η …ΣΤΑΝ…ΠΟΛ κατακτήθηκε από τους νεοτούρκους, είπαν να της αλλάξουν κι αυτό το γκρεμισμένο ονοματάκι -- ακόμα και το μαγαρισμένο/ερειπωμένο Σταμπούλ/Ισταμπούλ τους ενοχλούσε!

Μια μέρα λοιπόν, μετά από καιρό, μαζευτήκανε τα παιδιά των ληστών κι άλλοι πολλοί νομάτοι, κάποιοι ασιατικά μαυριδεροί, κάποιοι εξισλαμισμένοι πρώην ρωμιοί –όλοι τους πια εξευρωπαϊσμένοι χωρίς φέσι, γραβατωμένοι, κουστουμάτοι-  και πιάσαν κουβέντα για να την ξεβαφτίσουν την εφτάλοφη μια για πάντα!

Άλλος είπε να την πούνε  ΙΣΜΑΫΛΠΟΛ (παρατσούκλι  ενός μυθικού στρατηγού των Όρκ στην Μέση Γή του Τόλκιν), άλλος την είπε ΜΙΣΟΠΥΛΛΑ (επειδή την κατέκτησαν μπαίνοντας από μια μικρή/μισή πύλη), άλλος πρότεινε το ΑΛΛΥΣΟΜΠΙ  (από το Άλλη –εννοείται Πόλη-  και το ζόμπι), άλλος ΣΑΜΠΟΥΛΛΙ (απλό μικρό πουλί, αφού πέταξε ο Δικέφαλος), άλλος, σεξιστής αυτός και μισογύνης, πρότεινε ενθουσιωδώς το ΜΙΣΑΛΠΟΥΛ (βάζοντας το αραβικό άρθρο al πρίν τον χυδαίο υπαινιγμό). Ένας άλλος εξωμότης και πολυσπουδασμένος ακούγοντας και για παραφθορά συμφώνων, τους είπε «Είστε ΠΟΥΛΙΜΑΛΣ (μυστηριώδης ινδοευρωπαϊκή λέξη, μάλλον με συγκοπή στο β΄ συνθετικό της), σιγά μην την πούμε  ΙΣΜΠΟΥΛΛΑ  ή ΙΣΑΛΛΟΥΜΠ (με πιθανή αφομοίωση του ρώ στο πρώτο από τα 2 λάμδα)»  και συνέχισε ακάθεκτος: «Ούτε με το δικό σου (απευθυνόμενος σε κάποιον γνωστό Τούρκο τηλεπαραγωγό) ΑΛΛΠΙΣΟΥΜ (άδηλον στην σανσκριτική και αμφίσημον τούτο) ασχολούμαι.  Θα κάνω κι εγώ δυο αποτυχημένες προσπάθειες, που σίγουρα θα αρέσουν και σ’ εσάς και στους εκάστοτε Πολυχρονεμένους μας: ΥΠΟΙΣΛΛΑΜ η πρώτη, Γουστάρετε;  ΠΟΛΥΙΣΛΑΜ η δεύτερη! Σας τρέλανα; Κι όμως επειδή όπως είπε ένας αναθεωρητής Γκιαούρης, το σκάκι βγήκε απο το σακκί, εγώ θα προτείνω στην ΣΙΜΟΥΛΠΑΛ μας (καινοφανής ιδιωματική έκφραση λαϊκής παρετυμολογίας --με δάνεια εκ της Λατινικής και Αγγλικής αν δεν σφάλλω--  που ισοδυναμεί με το «Φιλική συντροφιά»)  για να το γράψει κι η Γουκιπίδια, αντί για Στανμπούλ και Ιστανμπούλ, κάτι άλλο, που είναι απολύτως σύμφωνο με όλα όσα μου προτείνατε! Πού χει αριβώς ίδια τα γράμματα, σύμφωνα και φωνήεντα και επιπλέον τρείς συλλαβές, όσες ο ευλογημένος τίτλος Πατισάχ απ’ τον Αλλάχ μας και το όνομα του μεγάλου μας Σουλτάνου…»

Και έγραψε με μεγάλα γράμματα -μαύρο μελάνι σε κόκκινο φόντο- το τρομερό ανάγραμμα που ακόμα να το βάλουν και στο Σκράμπλ:  ΙΣΛΑΜΠΟΥΛ !

 

Αλέξανδρος Σελλενίδης

Ιούλιος 2020   

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

[ΤΟ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟ ΠΟΙΗΜΑ]

ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΟΛ’Ν

(Καβαφίζον προσόμοιον)

 

Καυχιέται η «ΙΣΤΑΜΠΟΥΛ»  για τα λαμπρά της κτίρια

Για τους Ωραίους της δρόμους  τις κρεμαστές της

Γέφυρες, τα πολύχρωμα τζαμιά, για τις πλατείες,

Για την θαυμάσια εξοχή και για τα δεκαέξι

Εκατομμύρια των σε αυτήν κατοίκων. Καυχιέται

Για τους πάσης φυλής αρτίστες, αθλητές και τους σοφούς

Που έχει, καθώς και τους βαθύπλουτους εμπόρους-

Τραπεζίτες... Μα πιο πολύ μακράν και ασυγκρίτως

Απ’ όλα η πρώην Konstantiniyye καυχιέται που είναι

Αποικία «Παλαιόθεν ελληνίς», των Ιώνων συγγενής,

Απο τον Βύζαντα τον Μεγαρέα και που επανιδρύθη Πόλις

Απ’ το βασιλοτόκι Ελένης της Αγίας - Καίσαρος Κωνσταντίου:

Αυτόν τον ισαπόστολο, τον Μέγα Κωνσταντίνον!

 

Αλέξανδρος  Σελλενίδης

(Κωνσταντινούπολι, 10 Ιουλίου 2014)

 

Έξη ποιήματα και έξη συν ένας «αφορισμοί» του Ντίνου Χριστιανόπουλου ως addio. Un addio a Dinos Christianopulos (21.03.1931 - 11.08.2020) con 6 sue poesie e 6 piu 1 aforismi.

Χωρίς νεκρολογίες (που έτσι κι αλλιώς δεν του άρεσαν), χωρίς καλολογίες (αυτές είναι που κάποτε θα τις προτιμούσε με ένα επιπλέον β), μόνο με ένα μικρό δικό μας βιογραφικό πρίν τα επιλεγμένα (αυθαιρέτως εννοείται) κείμενά του. Σαν φιλολογικό μνημόσυνο. Άλλωστε, παρ’ όλη την Ερωτική (μάλλον φανερή ομοφυλοφιλική) θεματική πρωτοκαθεδρία στην ποίησί του, καί η Φιλολογία και η χριστιανική πίστι φαίνεται ότι τον συντροφεύσανε (άλλη πιστά, άλλη λιγότερο) σ’ όλη του τη ζωή. 

Προσωπικά κρατώ από παλιά μέσα μου δύο δικά του πράγματα σαν αναμνηστικά: Από την ευρύτερη απήχησί του το άψογα μελοποιημένο από τον Νιόνιο «Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας», και από την (σεξιστική θα την έλεγε κάποιος) αισθησιακή ποιητική προσέγγισι, εκείνο το ευρηματικά διατυπωμένο για την ὑπογεγραμμένη κάτω απὸ τὸ ωμέγα, την «πιὸ μικρὴ ἀσέλγεια/ τοῦ ἀλφαβήτου μας».

Θεός σχωρέστον!

...................................

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

Πολυσυζητημένος κι αμφιλεγόμενος ποιητής της Θεσσαλονίκης από τους σημαντικότερους της (παρακμιακής) εποχής μας, αλλά από τους ελάσσονες της νεοελληνικής μας ποίησης (κι ας καμώνονται Μητσοτάκης και Τσίπρας στα σημερινά συλλυπητήρια μηνύματά τους πως πρόκειται για «μεγάλο» ποιητή). Φιλόλογος (πτυχίο κλασικῆς φιλολογίας Αριστοτελείου), αλλά όχι και εκπαιδευτικός. Υπήρξε επίσης ικανός μελετητής, μεταφραστής, δοκιμιογράφος, λαογράφος, επιμελητής εκδόσεων, βιβλιοκριτικός, συλλέκτης, μελετητής και ερμηνευτής ρεμπέτικων τραγουδιών. Γεννηθείς το 1931 με πραγματικό όνομα Κωνσταντίνος Δημητριάδης, έκανε την πρώτη λογοτεχνική ἐμφάνισι τὸ 1950, υπογράφοντας με το έκτοτε φιλολογικό του ψευδώνυμο Ντίνος Χριστιανόπουλος τὴν ποιητικὴ συλλογὴ «Ἐποχὴ τῶν Ἰσχνῶν Ἀγελάδων».  Ἱδρυτὴς & διευθυντὴς τοῦ λογοτεχνικοῦ περιοδικοῦ «ΔΙΑΓΩΝΙΟΣ» και εκδότης. Ἐξέδωσε πολλὰ λογοτεχνικὰ καὶ φιλολογικὰ ἔργα (εκ των οποίων περι τα 300 ποιήματα σε πάνω από 10 συλλογές). Κάποια από τα βιβλία του μεταφράστηκαν ήδη σε περισσότερες από 10 ξένες γλώσσες.

ΕΞΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 

του ΝΤΙΝΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

1. Βαρδάρι

Απόψε πάλι τριγυρνώ

μονάχος στο Βαρδάρι.

Χτύπησα πόρτες, μα κανείς

δε μου ’κανε τη χάρη.

 

Απ’ έξω απ’ τα σινεμά

η δίψα μου με στήνει.

Στη ρημαγμένη μου καρδιά

η αρχοντιά μου σβήνει.

 

Τους φίλους μου τους ντρέπομαι,

τους ξένους τους φοβάμαι

και μέσα στην κατάντια μου

τη μάνα μου λυπάμαι.

 

2 .Τύψεις

Όσο περνούν οι μέρες και μακραίνει
η ηλικία της σεμνότητας, αισθάνομαι
τις ανεπαίσθητες ραγισματιές εντός μου
από νύχτα σε νύχτα να πληθαίνουν.

Δρόμοι που πήρα με χαμηλωμένα μάτια
φώτα που πέσαν πάνω μου ανηλέητα,
λόγια πιο πρόστυχα κι απ’ τις χειρονομίες.

Μα πιο πολύ, η όψη της μητέρας μου
όταν γυρνώ αργά το βράδυ και τη βρίσκω
μ’ ένα βιβλίο στο χέρι να προσμένει
βουβή, ξαγρυπνισμένη και χλωμή.

 

3. Ιθάκη

Δεν ξέρω αν έφυγα από συνέπεια
η από ανάγκη να ξεφύγω τον εαυτό μου,
τη στενή και μικρόχαρη Ιθάκη
με τα χριστιανικά της σωματεία
και την ασφυχτική της ηθική.

Πάντως, δεν ήταν λύση, ήταν ημίμετρο.

Κι από τότε κυλιέμαι από δρόμο σε δρόμο
αποχτώντας πληγές κι εμπειρίες.
Οι φίλοι που αγάπησα έχουνε πια χαθεί
κι έμεινα μόνος τρέμοντας μήπως με δει κανένας
που κάποτε του μίλησα για ιδανικά…

Τώρα επιστρέφω με μίαν ύποπτη προσπάθεια
να φανώ άψογος, ακέραιος, επιστρέφω
κι είμαι, Θεέ μου, σαν τον άσωτο που αφήνει
την αλητεία, πικραμένος, και γυρνάει
στον πατέρα τον καλόκαρδο, να ζήσει
στους κόλπους του μίαν ασωτία ιδιωτική.

Τον Ποσειδώνα μέσα μου τον φέρνω,
που με κρατάει πάντα μακριά.
Μα κι αν ακόμα δυνηθώ να προσεγγίσω,
τάχα η Ιθάκη θα μου βρει τη λύση;

 

4. Το Δάσος

Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας,
βλασταίνουν φύλλα και κλαδιά
κι έρχονται τα πουλιά του έρωτα και κελαηδούνε.
Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας,
οι σπόροι τους φυτρώνουν δάσος σκοτεινό,
στις λόχμες του ο φόβος ενεδρεύει.
Ζώα μικρά και ζώα άγρια το κατοικούν,
όχεντρες έρπουν και ρημάζουν τις φωλιές μας,
λιοντάρια ετοιμάζονται να μας ξεσκίσουν.
Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας,
έγιναν δάσος σκοτεινό και μας πλακώνουν.

 

5. Η θάλασσα

Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
μπαίνεις καὶ δὲν ξέρεις ἂν θὰ βγεῖς.
Πόσοι δὲν ἔφαγαν τὰ νιάτα τους –
μοιραῖες βουτιές, θανατερὲς καταδύσεις,
γράμπες, πηγάδια, βράχια ἀθέατα,
ρουφῆχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.
Ἀλίμονο ἂν κόψουμε τὰ μπάνια
Μόνο καὶ μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.
Ἀλίμονο ἂν προδώσουμε τὴ θάλασσα
Γιατὶ ἔχει τρόπους νὰ μᾶς καταπίνει.
Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
χίλιοι τὴ χαίρονται – ἕνας τὴν πληρώνει.

 

6. Εγκαταλείπω την ποίηση

Εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία,
δε θα πει ανοίγω ένα παράθυρο για τη συναλλαγή.
Τέλειωσαν πια τα πρελούδια, ήρθε η ώρα του κατακλυσμού.
Όσοι δεν είναι αρκετά κολασμένοι πρέπει επιτέλους
να σωπάσουν,
να δουν με τι καινούριους τρόπους μπορούν να απαυδήσουν
στη ζωή.

Εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία.
Να μη με κατηγορήσουν για ευκολία, πως δεν έσκαψα
βαθιά,
πως δε βύθισα το μαχαίρι στα πιο γυμνά μου κόκαλα.
όμως είμαι άνθρωπος κι εγώ, επιτέλους κουράστηκα,
πως το λένε,
κούραση πιο τρομαχτική από την ποίηση υπάρχει;

Εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία.
Βρίσκει κανείς τόσους τρόπους να επιμεληθεί
την καταστροφή του.

...............................

Έξη αποφθέγματα-αφοριστικές γνώμες 

του Ντίνου Χριστιανόπουλου

 

1. Το ρεμπέτικο είναι η πολιτιστική αξία του ελληνισμού.
 

2 Βγάλτε τα ποιήματά μου από τα σχολικά βιβλία. Είναι ανήθικα!

3 Οι φιλόλογοι -η μεγάλη μάστιγα της νεοελληνικής λογοτεχνίας.

4. Ο έρωτας δεν είναι πότε θα μπει το ένα μέσα στο άλλο. Έρωτας είναι αυτό που ποθείς. 

5. Ο καθένας γράφει ό,τι μπορείς να φανταστείς με την πεποίθηση πως εκφράζει τον εαυτό του, ενώ δεν εκφράζει παρά μόνο την ηλιθιότητα ή τη μετριότητά του
 

6. Είμαι εναντίον των βραβείων, γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατωτέρου μου.
 

7. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία από το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο “ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων”, που μας άφησαν οι αρχαίοι.