Ζωή Κωνσταντινίδου: η είδησι του θανάτου της στην Ευβοϊκή Γνώμη. La notizia della morte di Zoi Konstantinidu sul giornale "Evvoiki Gnomi".

 Εκτός απο την ηλεκτρονική της έκδοσι η εβδομαδιαία εφημερίδα "Ευβοϊκή Ηνώμη" της Χαλκίδας, αναφέρθηκε στην είδησι του θανάτου της Ζωής Κωνσταντινίδου και στην έντυπη έκδοσί της και συγκεκριμένα στο προχθεσινό υπ' αρ. 2407 φύλλο, της Παρασκευής 21 Φεβρουαρίου 2025. 

Στην σ. 23 το δημοσίευμα φέρει τον τίτλο "Θλίψη για τον χαμό της 59χρονης Ζωής Κωνσταντινίδου", ο οποίος συνοδεύεται με τονισμένων στοιχείων υπότιτλο: "Ψάχνουν τα αίτια του θανάτου της".

Ευχαριστώντας το έντυπο και τον υπεύθυνο της σύνταξης, αναδημοσιεύουμε (φωτογραφικά έστω) την είδησι:

 

 

4 Ιουλίου: Η 125η επέτειος για το Άγαλμα της Ελευθερίας (άρθρο + σχόλιο). La Statua della Libertà ideata dalla Scultura Greca. 4th July, Lady Liberty&

The "Liberty enlightening the World" (or Lady Liberty) is a Statue/monument of high greek artistic influence.

La scultura e il progetto della famosa Statua della Libertà sono stati ispirati al Colosso di Rodi (Dio Apollo "portaluce") e al Faro di Alessandria!

Την αφορμή για την αποψινή ανάρτησι μας την είχε δώση ο καλός φίλος Δημήτρης Κακάτσος, ο οποίος με ηλεκτρονικό του μήνυμα μας κοινοποιούσε – ενθουσιασμένος αλλά και καυστικά (αυτό)ειρωνευόμενος: «ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΑΘΑΝΑΤΟ.......
.......ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΔΩΣΕΣ ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΞΙΟΙ
ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΣΟΥ ΤΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ....» - προ μηνός περίπου την «είδησι» σχετικά με το «ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΛΑΠΕΙ Η ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΑΓΑΛΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ». Ο φίλος Δημήτρης παρέπεμπε σε γνωστό σ’ εμάς από παλαιότερα άρθρο, δημοσιευθέν σε ελληνοκεντρικό περιοδικό (το «Ελληνόραμα»), σχετικά ακριβώς με την αποκάλυψι πως το πολυφημισμένο αυτό Άγαλμα (που είναι βεβαίως «Εθνικό Μνημείο» για τους Αμερικανούς, αλλά και Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς) έχει επηρεασθή στην μορφή του από αντίστοιχα αρχαία ελληνικά πρότυπα. Ο αρθρογράφος του περιοδικού εξαίρει την ομοιότητα της μορφής με εκείνη του φωτοφόρου Απόλλωνος (στο κεφάλι), αλλά πιθανότατα το όλο σχέδιο απηχεί και επιδράσεις από άλλα 2 θαύματα του Αρχαίου κόσμου, του Φάρου της Αλεξανδρείας, και –κυρίως- του Κολοσσού της Ρόδου, (στην βάσι του αγάλματος).

Με την ευκαιρία, λοιπόν της σημερινής του 125ης επετείου (ήταν η 4η Ιουλίου του 1884) από τότε που το Άγαλμα της Ελευθερίας παρουσιάστηκε στις ΗΠΑ από τους Γάλλους, αναδημοσιεύουμε το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του συναδέλφου φιλολόγου, αλλά και συγγραφέα Αντώνιου Αντωνάκου. Επιτρέψτε μας να περιορισθούμε να έπαναλάβουμε αυτολεξί -αντί επιλόγου- ένα δικό μας σχόλιο που κάναμε για το ίδιο θέμα στην φιλική ιστοσελίδα Olympia.gr πριν από περίπου έναν χρόνο.

PS Να πληροφορήσουμε –χωρίς να είμαστε σε θέσι να το επιβεβαιώσουμε, αλλα ευχαρίστως θα αποδεχόμαστε σχετική πρόσκλησι από …την αμερικάνικη Πρεσβεία, τώρα και με την απλοποίησι του ζητήματος της βίζας!) ότι οι αμερικανικές αρχές είχαν υποσχεθή πως από σήμερα θα γινόταν άρσι της μετά την 11 Σεπτεμβρίου 2001 απαγόρευσης –για λόγους ασφαλείας του κοινού και του μνημείου- και έτσι θα επιτρεπόταν στους επισκέπτες η άνοδος μεχρι τα παράθυρα που είναι τοποθετημένα στο κεφάλι (στην κορώνα) του αγάλματος.

ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΛΑΠΕΙ Η ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΑΓΑΛΜΑΤΟΣ ΤΗΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΣΤΙΣ Η.Π.Α.
Του Αντωνίου Α. Αντωνάκου
Καθηγητού Φιλολόγου Ιστορικού-Συγγραφέως

Το Άγαλμα της Ελευθερίας, του οποίου η επίσημη ονομασία είναι "Η Ελευθερία φωτίζοντας τον κόσμο" (αγγλιστί "Liberty enlightening the World" γαλλιστί "la Liberte eclairant le monde"), είναι ένα κολοσσιαίο άγαλμα πάνω στην ομώνυμη νησίδα και μέσα στο άνω τμήμα του Κόλπου της Νέας Υόρκης.
Το άγαλμα αυτό στήθηκε σε ανάμνηση της φιλίας των λαών των ΗΠΑ και της Γαλλίας.
Το συνολικό του ύψος είναι 93 μέτρα (302 πόδια) μαζί με το βάθρο, και κατά την εκδοχή της γκυκλοπαίδειας Μπριτάννικα παρουσιάζει μια γυναίκα να κηρύττει την ελευθερία. Η γυναίκα αυτή κρατάει έναν πυρσό στο υψωμένο δεξί της χέρι και μια ενεπίγραφη πλάκα στο αριστερό όπου αναγράφεται η ημερομηνία 4 Ιουλίου 1776. Ένας ανελκυστήρας ανεβάζει έως το ύψος του εξώστη και μια ελικοειδής σκάλα οδηγεί σε μιαν εξέδρα παρατηρήσεως πάνω στο στέμμα που φοράει η Ελευθερία. 0 πυρσός που κρατάει βρίσκεται σε 93 μέτρα ύφος πάνω από την επιφάνεια της θαλάσσης. Στην βάση του αγάλματος βρίσκεται το Αμερικανικό Μουσείο της Μεταναστεύσεως (American Museum of Immigration).
Την πρόταση για την κατασκευή του αγάλματος διατύπωσε ένας Γάλλος ιστορικός, ο Εντουάρ ντε Λαμπουλάϊγ, μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο πόλεμο.
Συγκεντρώθηκε ένας ικανός αριθμός χρημάτων με εισφορές του γαλλικού λαού και το έργο άρχισε στη Γαλλία το 1875, υπό την διεύθυνση του γλύπτη Φρεντερίκ-Ωγκύστ Μπαρτολντί.
Το άγαλμα κατασκευάστηκε από φύλλα χαλκού, που σφυρηλατήθηκαν με το χέρι για να πάρουν το επιθυμητό σχήμα και συναρμολογήθηκαν πάνω σε έναν σκελετό από τέσσερα γιγάντια χαλύβδινα υποστηρίγματα, τον οποίο είχε σχεδιάσει ο διάσημος από την κατασκευή του Πύργου του Άιφελ, Αλεξάντρ-Γκυστάβ Άιφελ.
Το 1885 το περατωμένο άγαλμα, που είχε ύψος 46 μέτρα περίπου (151 πόδια και 1 ίντσα) και ζύγιζε 225 τόνους, αποσυναρμολογήθηκε και φορτώθηκε για να μεταφερθεί στην Πόλη της Νέας Υόρκης. Το βάθρο, που κατασκευάστηκε μέσα από τα τείχη του φρουρίου Γουντ στη νησίδα Μπέντλο, περατώθηκε αργότερα.
Το άγαλμα στήθηκε στο βάθρο του και στις 28 Οκτωβρίου 1886 αφιερώθηκε στον πρόεδρο Κλήβελαντ.
Την διαχείριση και φροντίδα του αγάλματος είχε στην αρχή η Επιτροπή Φάρων, επειδή ο φωτεινός πυρσός θεωρήθηκε ως είδος φάρου για τους ναυτιλλομένους. Επειδή όμως το φρούριο Γουντ εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται από τον αμερικανικό στρατό, το άγαλμα μεταφέρθηκε το 1901 στο υπουργείο των Στρατιωτικών.
Το 1924 ανακηρύχθηκε εθνικό μνημείο.
Το 1937 το φρούριο Γουντ αποστρατιωτικοποιήθηκε και το υπόλοιπο νησί ενσωματώθηκε στο μνημείο ως περιβάλλων χώρος. Το 1956 το νησί Μπέντλο μετονομάσθηκε σε "Νησί της
Ελευθερίας" (Liberty Island) και το 1965 προστέθηκε στο συγκρότημα η γειτονική νησίδα 'Ελις, άλλοτε σταθμός μεταναστών. Η συνολική έκταση του χώρου του μνημείου έφθασε έτσι τα 23,63 εκτάρια.
Είπαμε ανωτέρω ότι κατά την εκδοχή της εγκυκλοπαίδειας "Μπριτάννικα" το άγαλμα παρουσιάζει μια γυναίκα να κηρύττει την ελευθερία, υπονοώντας ότι η γυναίκα αυτή είναι προσωποποιημένη η Ελευθερία.
Αποκρύπτουν όμως συστηματικά ότι και σε αυτό το σημείο η αθάνατος Ελλάς έχει δώσει για μία ακόμη φορά τα φώτα της. Πράγματι αυτός που σχεδίασε το άγαλμα της ελευθερίας κάπου αλλού είχε δει την μορφή αυτή. Και η μορφή αυτή είναι η μορφή του Φωτοφόρου Απόλλωνος - Ηλίου.
Ναι αγαπητοί φίλοι. 0 φωτοφόρος Απόλλων απεικονίζεται με αυτήν ακριβώς την μορφή. Και ευτυχώς για μας η αθάνατη ελληνική γη της Κορινθίας μας διέσωσε αυτή την εικόνα για να μπορούμε σήμερα να γνωρίζουμε την αλήθεια.
Η μορφή του φωτοφόρου Απόλλωνος βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο της Κορίνθου, περνά όμως απαρατήρητη για τον επισκέπτη που δεν είναι υποψιασμένος.
Βρίσκεται σε μία τρίπτυχη πλάκα μαζί με άλλες δύο παραστάσεις. Η μία, στο αριστερό τμήμα, απεικονίζει έναν Άγγελο, μορφή όμοια και ίδια με αυτήν της Χριστιανικής πίστεως, και είναι κατά τους αρχαιολόγους η μορφή της θεάς Εκάτης. Στο δεξιό τμήμα απεικονίζεται ρόδακας. Και στην μέση ω του θαύματος!!! Η μορφή του φωτοφόρου Απόλλωνος, ίδια με αυτήν του
αγάλματος της Ελευθερίας! Η πνευματική ιδιοκτησία είναι πασιφανές σε ποιόν ανήκει.
Λέγεται από ανθρώπους της Κορίνθου που γνωρίζουν ότι ο διευθυντής της Αμερικανικής Αρχαιολογικής αποστολής, σώφρων και έντιμος άνθρωπος, έχει δηλώσει ότι οι Αμερικανοί πρέπει να έρχονται να προσκυνούν στον χώρο του Μουσείου όπου η μορφή του φωτοφόρου Απόλλωνος, διότι είναι η πηγή του εθνικού τους συμβόλου.
Αν όντως είναι έτσι εύγε στον άριστο άνδρα. Πάντως αποφάσισα να αποκαλύψω στους συνέλληνες το θέμα και κυρίως στους ομογενείς μας των ΗΠΑ, για να ενημερώσουν τους Αμερικανούς ότι το εθνικό τους σύμβολο, το οφείλουν στην Ελλάδα και στους Έλληνες. Δεν θα είναι εξ άλλου οι μόνοι.
Όλα σχεδόν τα σύμβολα είναι Ελληνικά.
Οι τούρκοι πήραν την ημισέληνο από το νόμισμα των Βυζαντίων που απεικόνιζε την νίκη τους επί του Φιλίππου σε μία νύχτα που το χάσικο φεγγάρι με το αστέρι ενεφανίσθησαν με την ίδια ακριβώς απεικόνιση στον ουρανό.
0 Αδόλφος Χίτλερ οικειοποιήθηκε την περίφημη "τετραγάμμα", την κοσμούσα το ιμάτιο της Αθηνάς του Παρθενώνος, ένα από τα κατ' εξοχήν ωραιότερα σύμβολα των Ελλήνων και του έδωσε μιαρή χροιά ονομάζοντας το "σβάστικα" και κάνοντας το σύμβολο του ναζισμού.
Οι σκοπιανοί οικειοποιήθηκαν το αστέρι της Βεργίνας, οι δε υπόλοιποι βόρειοι γείτονές μας τον Δικέφαλο Αετό του Βυζαντίου.
Στις ημέρες μας όμως οι Έλληνες δεν γνωρίζουν και δεν θυμούνται. Η παγκοσμιοποίηση έχει παίξει καλά το παιχνίδι της. Άλλοτε αποκρύπτει, άλλοτε παραποιεί, άλλοτε διαστρεβλώνει τα γεγονότα.
Είναι αυτό που έχει γράψει ο μεγάλος Θουκυδίδης στο Γ,82,4: "Και την ειωθυίαν αξίωσιν των ονομάτων ες τα έργα αντήλλαξαν τη δικαιώσει", που αποδίδεται "για να δικαιολογούν τις πράξεις τους άλλαζαν ακόμα και την σημασία των λέξεων".
Έτσι δεν γίνεται σήμερα;
Απλό παράδειγμα, και δεν είναι το μόνο, αποτελεί ο γλυπτός διάκοσμος του Παρθενώνος, έργο του Φειδία. Έχουμε φθάσει σήμερα σε τέτοιο σημείο διαστρεβλώσεως, που τα γλυπτά του Παρθενώνος είναι γνωστά παγκοσμίως με τον όρο ελγίνεια μάρμαρα.
Καταλαβαίνετε τί λέω; Τα περίφημα γλυπτά του Παρθενώνος, τα γλυπτά του Φειδία, δεν είναι γνωστά με το όνομα του δημιουργού αλλά με το όνομα του κλέφτη. Αιδώς!
Αλλά για αυτό το θέμα προτίθεμαι να επανέλθω με εκτενές άρθρο και πολλά στοιχεία.
Προς το παρόν να γνωρίζουν οι συνέλληνες και ιδιαιτέρως οι συμπατριώτες μας των ΗΠΑ, και να το μεταφέρουν στους αμερικανούς, ότι το εθνικό τους σύμβολο, το άγαλμα της Ελευθερίας, έλκει την καταγωγή τής μορφής του από την Ελλάδα και ιδιαιτέρως από την μορφή του φωτοφόρου Απόλλωνος.
Τούτο δε μπορούν να το αποδείξουν αλλά και να το θαυμάσουν στο Μουσείο της Κορίνθου, το οποίο τους καλούμε να επισκεφθούν το συντομότερο.__

Από το περιοδικό ΕΛΛΗΝΟΡΑΜΑ

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΑΣ ΣΤΟ www.olympia.gr
Σεπτεμβρίου 6, 2008 στο 10:50 μμ
1. Είναι προφανές, και εν πολλοίς αναγνωριζόμενο και ομολογούμενο, ότι το λεγόμενο άγαλμα της Ελευθερίας έχει ομοιότητα με αρχαιοελληνικές παραστάσεις. Όσο για την ορθότατα παρατηρούμενη ομοιότητα με το άγαλμα του θεού Απόλλωνα στο μουσείο της Κορίνθου, το μόνο που θα ήθελα να συμπληρώσω στο κείμενο του Αντωνάκου που παραπέμπει η ιστοσελίδα (http://www.xrysalogia.gr/usa-liberty2.html), είναι ότι ακόμη μεγαλύτερη προσέγγισι παρατηρείται με τις αναφορές που έχουμε σχετικά με τον Κολοσσό της Ρόδου, ένα από τα 7 θαύματα του αρχαίου κόσμου. Μάλιστα το αμερικάνικο άγαλμα-σύμβολο έχει πέρα από τις άλλες ομοιότητες και περίπου το ίδιο ύψος (30+ μ. –χωρίς την βάσι) με τον Κολοσσό που ήταν καί φάρος καί θεωρούνταν ότι απεικόνιζε τον Ήλιο..

Και βέβαια είμαστε στην ίδια κατεύθυνσι: ο Απόλλων θεός φωτός, ειδικά κατά τους ελληνιστικούς χρόνους όπου τοποθετείται και η κατασκευή του Κολοσσού, ταυτίζεται με τον θεό Ήλιο!

Εμείς οι νέο«έλληνες» χάσκουμε μπροστά στα «αλλότρια»…
Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης

ΝΟΜΙΜΕΣ ΣΕ ΡΩΣΙΑ ΚΑΙ ΕΛΒΕΤΙΑ ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΤΟΥ ΠΟΚΕΡ. Legittimo in Russia e Svizzera il Poker sportivo (Texas Hold’em etc)

Αναγνώρισι του αγωνιστικού Πόκερ στην Ευρώπη;

Μια διαφορετική είδησι από τον κόσμο των επιτραπεζίων παιχνιδιών και μάλιστα εκείνων με τα τραπουλόχαρτα διαβάζουμε στον σημερινό ιταλικό Τύπο. Αφορά στην νομιμοποίησι κάποιων παραλλαγών του Πόκερ σε δύο ευρωπαϊκές χώρες, την Ρωσία και την Ελβετία. Μείζονος ενδιαφέροντος η υπερ των εν πολλοίς κακόφημων παιχνιδιών επιχειρηματολογία: πρόκειται για τεχνικά και όχι τυχερά παίγνια! Για το αξιοπερίεργο λοιπόν του πράγματος σας μεταφράζουμε (πάντα κατ’ αποκλειστικότητα!) το σχετικό άρθρο:



"Russia e Svizzera aprono al poker sportivo
Ρωσία και Ελβετία ανοίγουν το δρόμο για το αθλητικό πόκερ

ΜΙΛΑΝΟ – Η Ρωσία κλείνει τις σάλες των τυχερών παιχνιδιών και απαγορεύει τον τζόγο σε όλη την χώρα, με εξαίρεσι τα τουρνουά (των παραλλαγών ) του πόκερ Texas Hold’em, Omaha και Seven Card Stud. Αλλά και χωρίς να πάμε μακριά, η γειτονική Ελβετία στην επαρχία του Τιτσίνο (Ticino) παρίσταται στην νηοστή αναγόρευσι του αγωνιστικού πόκερ ως παιχνιδιού ικανότητας και όχι τύχης κι επομένως τζόγου. Είναι χαρακτηριστικό ότι το μέγιστο όριο των τουρνουά ανέβηκε στα 350 ευρώ (500 ελβετικά φράγκα) και απαγορεύτηκε, κι εδώ, το «rebuy».
Συμφωνούμε, το πόκερ υπο την μορφή τουρνουά και στις παραλλαγές που υποδείχθηκαν , για παράδειγμα, από τους Ρώσους, είναι ένα τεχνικό παιχνίδι και ως τέτοιο δεν μπορεί κανείς να το κρίνει με τα ίδια μέτρα με τα οποία αντιμετωπίζει τα άλλα παιχνίδια που από χρόνια συγκατοικούν στον πίνακα των απαγορευμένων παιχνιδιών.
(…)
Πώς άραγε, στην αυταρχική Ρωσία ο Πρωθυπουργός επέτρεψε το παιχνίδι χωρίς να επιχειρήση να το κάνει ένα είδος μπίζνας για τον κρατικό κορβανά και στην Ελβετία, και μαλιστα με τα τόσα γειτονικά καζίνα (που όμως ήσαν ήδη επι ποδός πολέμου) ούτε λίγο ούτε πολύ εξαπλασιάστηκε το μέγιστο κόστος της «αγοράς» (buy in ) ανα τουρνουά σε σχέσι με τις υποδείξεις της ιταλικής κυβέρνησης;
(…)
Προξενούν πάντως έντονο προβληματισμό οι επιλογές δύο χωρών πολύ «σκληρών» στην νομοθεσία των παιχνιδιών, να δώσουν ένα ελευθέρας στο πόκερ και στις πιο δημοφιλείς παραλλαγές του.
Η ΡΩΣΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙ ΣΤΟ ΠΟΚΕΡ- Η μεγάλη μητέρα Ρωσία αποφάσισε να σφραγίση κάπου 33 καζίνα και 574 ιδιωτικά κλάμπ με επακόλουθο ένα δράμα από πλευράς θέσεων εργασίας. Υπολογισμοί των συνδικάτων μιλούν ούτε λίγο ούτε πολύ για 400 χιλιάδες υπαλλήλους που κινδυνεύουν να μείνουν άνεργοι. Παρόλο που η ρωσική κυβέρνησι καθόρισε 4 ζώνες όπου θα μπορέσουν να εγκατασταθούν τα νέα καζίνα, να είναι μακριά από τις κύριες πόλεις - όπως το Καλίνινγκραντ (Kalinin-grad), η Αζοφική (Azov) θάλασσα, η επαρχία των ορέων Αλτάι (Altaj), και η περιοχή Primorye στον Ειρηνικό- οι υπεύθυνοι των έργων παραπονιούνται πως δεν υπάρχουν χρήματα για την μετανάστευσι των σπιτιών του τζόγου.
Το πόκερ όμως είναι ΟΚ. Και μάλιστα η κυβέρνησι της πρώην ΕΣΣΔ δείχνει μια αξιόλογη ποκερίστικη ευαισθησία αναγνωρίζοντας ως νόμιμα καί το Seven Card Stud καί το Omaha.
ΠΩΣ ΑΛΛΑΖΕΙ Ο ΝΟΜΟΣ ΣΤΟ TICINO – Και στην Ελβετία το Ομοσπονδιακό Διοικητικό Δικαστήριο έδωσε το δικό του πράσινο φώς στα ιδιωτικά τουρνουά του τεξανού πόκερ (”Texas Hold’em no limit”). Οι δικαστές, όπως αναφέρεται, συμμερίζονται την άποψι της Ομοσπονδιακής Επιτροπής των Λεσχών (CFCG), σύμφωνα με την οποία, για να έχης επιτυχία σε συγκεκριμένες παραλλαγές των τουρνουά πόκερ, χρειάζεται περισσότερο ταλέντο παρά τύχη.
(…)
Το πόκερ είναι πια ένα φαινόμενο κοινωνικό και μαζικό. Και οι αλλαγές που καταγράφονται αυτές τις μέρες είναι μια πλήρης επ’ αυτού μαρτυρία."


Τσέζαρε Αντονίνι




[Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο του
Cesare Antonini στο πρωτότυπο στην ηλεκτρονική ilGiornale.it ]

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΤΥΦΛΗ ΒΙΑ, ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ. ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΣΤΑ ΝΕΑ (+ ΙΣΤΟΛΟΓΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ )

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΤΥΦΛΗ ΒΙΑ, ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ. ΤΟ ΑΡΘΡΟ-ΕΚΚΛΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΣΤΑ ΝΕΑ (+ 1 ΣΥΝΑΦΕΣ ΙΣΤΟΛΟΓΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ )
Εν μέσω της συνεχιζόμενης ανησυχητικής εσωτερικής κατάστασης στην χώρα μας δύο νέα δημοσιεύματα (ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα, που όμως –όσα προλάβαμε να δούμε- χαρακτηρίζονται απο συνήθη ιδεοληψία ή σύγχυσι), αμφότερα χθεσινά (18 Δεκεμβρίου), έρχονται να κερδίσουν την προσοχή μας.
Και τα δύο μάς καλούν όλους (αλλά ιδιαιτέρως απευθύνονται στους ξεσηκωμένους νέους) να εστιάσουμε όχι μυωπικά στην υπαρκτή βία, την ανικανότητα ή την διαφθορά της Αστυνομίας, αλλά στην αναζήτησι των πραγματικών αιτίων της δραματικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η πατρίδα.
Οργανωμένους και μαζικούς πολιτικούς αγώνες προτείνει το πρώτο.
Για επαγρύπνησι καλεί τους νέους προς αποφυγή του αποπροσανατολισμού του αγώνα τους το δεύτερο.
Το πρώτο είναι γραμμένο, στο Ιστολόγιό του, από τον Σάββα Καλεντερίδη που επιχειρεί μια σύντομη αποτίμηση-απολογισμό της κρίσης.
Επιλέγουμε μερικές κύριες θέσεις:
"(…) Τα αίτια των ταραχών και της βίαιης αντίδρασης τόσο μεγάλης μερίδας συμπολιτών μας είναι πολλά και βαθειά και ασφαλώς θα πρέπει να αναλυθούν με μεγάλη προσοχή, για να παρθούν τα μέτρα εκείνα που θα μειώσουν ή και θα εξαλείψουν τη λαϊκή δυσφορία και οργή, ενώ θα πρέπει να μελετηθεί επίσης με προσοχή η πιθανότητα να έδρασαν ή να δράσουν στο μέλλον ανάμεσα στους αγανακτισμένους νέους και πολίτες διαδηλωτές και εγκάθετοι ντόπιων και ξένων κέντρων, πιθανότητα που δεν πρέπει να αποκλείει κανένας, ούτε οι εξεγερμένοι, θα έλεγα κυρίως αυτοί (υπό την έννοια ότι αυτοί θα πρέπει να είναι πιο πονηρεμένοι απ' όλους).Όσον αφορά την οργή του κόσμου και των νεαρών που εκδηλώθηκε βίαια εναντίον της αστυνομίας, του κράτους και των περιουσιών απλών πολιτών, η άποψή μας είναι κατ' αρχάς ότι τα προβλήματα δεν λύνονται με τη χρήση της τυφλής ή της ...ορώσας βίας, ούτε με την κατάλυση του κράτους, έστω όταν αυτό θεωρούμε ότι μας αδικεί, αλλά με οργανωμένους και μαζικούς πολιτικούς αγώνες και ότι το κύριο και καίριο πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι το έλλειμμα δημοκρατίας, ούτε το αστυνομικό κράτος.
Η Ελλάδα είναι μια δημοκρατική χώρα με μεγάλο πρόβλημα διαφθοράς, στην οποία σε σημαντικό βαθμό οφείλεται η κοινωνική αδικία, και με μια αστυνομία ικανή σε ζητήματα εξιχνίασης κοινού εγκλήματος, που έχει, όμως, πολλά προβλήματα εκπαίδευσης, αυθαιρεσίας και κακής συμπεριφοράς, κυρίως στους ξένους και τους αδύναμους. Και τα δυο παραπάνω προβλήματα, όμως, δεν αφορούν τα κτίρια εναντίον των οποίων εκδηλώθηκε βίαια η οργή των διαδηλωτών, ούτε τους αστυνομικούς, ιδίως τους χαμηλόβαθμους, που στην ουσία είναι λαϊκά παιδιά και μεροκαματιάρηδες, εναντίον των οποίων εκδηλώθηκε ένας άγριος και ισοπεδωτικός ρατσισμός, από ανθρώπους που αυτοαποκαλούνται προοδευτικοί και δημοκράτες και που φιλοδοξούν να εκφράσουν το νέο, το δίκαιο και το δημιουργικό. Αυτά είναι πολιτικά προβλήματα και, όσον αφορά τη διαφθορά, καίριες ευθύνες έχουν οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών και οι ανώτεροι υπηρεσιακοί παράγοντες του ελληνικού κράτους, ενώ όσον αφορά την αστυνομική αυθαιρεσία ή και αναποτελεσματικότητα, καίριες ευθύνες έχουν οι πολιτικοί προϊστάμενοι και οι αξιωματικοί που υπηρέτησαν και υπηρετούν στα ανώτατα κλιμάκια της αστυνομίας.Δηλαδή, αν πέρισυ, μετά τη βαρβαρότητα της "ζαρτινιέρας" στη Θεσσαλονίκη, ο ανώτατοι υπηρεσιακοί παράγοντες και η πολιτική ηγεσία του υπουργείου τιμωρούσε παραδειγματικά τους υπευθύνους, εννοώ με διοικητικά μέτρα, ανεξάρτητα από την απόφαση της δικαιοσύνης, αν δηλαδή για παράδειγμα, ως ακατάλληλους να ασκούν το λειτούργημα του αστυνομικού, τους μετέτασσε στην πυροσβεστική ή σε ένα δασαρχείο, να σβήνουν φωτιές ή να αποψιλώνουν δάση, η κοινή γνώμη, ακόμα και αυτοί οι αντιεξουσιαστές, δεν θα αντιδρούσαν με τόση οργή στον άδικο θάνατο του Αλέξη. Δεν υπεραπλουστεύουμε τα πράγματα, είπαμε, το ζήτημα είναι σοβαρό, βαθύ και ευρύ και ο εντοπισμός των αιτιών αυτής της κρίσης που συντάραξε συθέμελα το κράτος και τη χώρα ολόκληρη απαιτεί μεγάλη προσπάθεια από το σύνολο της κοινωνίας. (...)
Nα μην επιτρέψουμε σε διάφορα κέντρα στην Ελλάδα και το εξωτερικό να εκμεταλλευθούν προς δικό τους όφελος τη συγκυρία και για να μην πριονίζουμε το κλαδί πάνω στο οποίο καθόμαστε.
Για το πρώτο δεν έχω να πω τίποτα, ο καθένας κάνει ό,τι θεωρεί σωστό.
Για το δεύτερο, έστω και αν ορισμένοι νοιώθουν και ίσως είναι πράγματι αποκλεισμένοι, περιθωριοποιημένοι και αδικημένοι από εγκληματικά λάθη και παραλείψεις του κράτους και της πολιτείας και ανησυχούν για το μέλλον της ίδιας της κοινωνίας, έστω και εάν θεωρούν ότι το κλαδί που πριονίζουν, δεν είναι δικό τους και άρα δεν κάθονται πάνω σ' αυτό, αξίζει να αναρωτηθούν-με τα εξής:
-Αν με τις πράξεις βίας, εκφράζουν και οι ίδιοι μια μορφή εξουσίας, που ασκείται κι αυτή εξ ίσου άδικα με αυτή που ισχυρίζονται ότι πολεμούν και προσπαθούν να αντιμετωπίσουν.
-Αν με τις πράξεις βιας επιδεινώνουν τη θέση της χώρας σε εσωτερικό και διεθνές επίπεδο(…)"

SKAL
Για ολόκληρο το κείμενο βλ. το οικείο ιστολόγιο.

Το δεύτερο είναι κείμενο του Μίκη Θεοδωράκη, στα χθεσινά «ΝΕΑ» με τίτλο «Οι "Μπάτσοι". Δεν είναι όλοι οι σημερινοί αστυνομικοί θύτες». Ο μεγάλος μας Έλληνας πνευματικός άνδρας - τον έχουμε παρακολουθήση να παρεμβαίνει σε κρίσιμα θέματα της κοινωνικό-πολιτικής ζωής της χώρας μας με αίσθημα ευθύνης – υψώνει συναγωνιστική φωνή στους αγωνιζόμενους νέους και τους συμβουλεύει εναγωνίως να περιφρουρήσουν τον αγώνα τους..
Αφήστε, τους λέει, την τυφλή βία και τους τελευταίους τροχούς της αμάξης, τους αστυνομικούς, και εστιάστε στους αληθινούς ενόχους και τα πραγματικά αίτια της κακοδαιμονίας μας: το διαβρωμένο –αν όχι σάπιο- σύστημα εξουσίας. Αντιδράστε σε κάθε άλλη ξένη σκοπιμότητα, και πολεμήστε το με ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ.

Το δημοσιεύουμε, φυσικά, ολόκληρο:

"Όταν πρόκειται για εθνικούς, κοινωνικούς ή ιδεολογικούς αγώνες, το μίσος είναι αναπόφευκτο, γεννιέται αυθόρμητα. Θα πρέπει όμως τουλάχιστον να κατευθύνεται προς τη σωστή κατεύθυνση. Σήμερα παρατηρώ ότι το μίσος των μαθητών ακολουθεί ένα μονόδρομο με στόχο τους αστυνομικούς, γεγονός που κατά τη γνώμη μου τους αποπροσανατολίζει στην αναζήτηση των αληθινών συνθηκών που τους οδήγησαν στη σημερινή θέση τους μέσα στο σχολείο και μέσα στην κοινωνία. Ενώ θα πρέπει να βρουν τα αληθινά αίτια και να αποκαλύψουν τους αληθινούς ενόχους και τους πραγματικούς λόγους για όσα γίνονται γύρω τους και γενικότερα γύρω μας, στη χώρα μας και στην οικουμένη. Έτσι μοιάζει σαν κάποιοι να τους έβαλαν παρωπίδες, ώστε η οργή τους να διοχετευθεί σε μια ομάδα συνανθρώπων μας, τους αστυνομικούς, που όταν δεν λειτουργούν σωστά, είναι απλά πιόνια του Συστήματος, που ΑΥΤΟ είναι υπόλογο για όλα, δηλαδή για την Παιδεία αλλά και για καθετί που αφορά τη λειτουργία της κοινωνίας, του κράτους και των υπηρεσιών του. Και αναφέρω εδώ το παράδειγμα της γενιάς του 1-1-4 που όσον αφορά την Παιδεία έθεσε ως στόχο το 15% του Κρατικού Προϋπολογισμού. Είδαν δηλαδή οι νέοι της εποχής εκείνης τη βασική αιτία για τα χάλια της Παιδείας μας, δηλαδή το οικονομικό. Από ΄κει και πέρα παρ΄ ό,τι τότε η Ελληνική Αστυνομία είχε μια καθαρά φασιστική νοοτροπία και οι εκδηλώσεις βίας σε σύγκριση με το σήμερα ήταν εκατό φορές πιο πολλές και σοβαρές από πλευράς μαζικότητας και βιαιότητας (τα νοσοκομεία ήταν γεμάτα από νέους τραυματισμένους από την αστυνομική βία της εποχής), οι πρωτοπόροι νέοι εκείνης της εποχής, βασικά φοιτητές, μπορούσαν να δουν ελεύθερα, σφαιρικά και σε βάθος. Έτσι με το 1-1-4 έθεταν ως πρώτο καθήκον τους την υπεράσπιση του Συντάγματος, δηλαδή της ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ατομικών δικαιωμάτων. Χτυπούσαν στην καρδιά της την αντιδραστική εξουσία (θρόνο, αστυνομοκρατία, αμερικανοκρατία). Πάλευαν για την Κύπρο και αγωνίζονταν μαζικά για την Ειρήνη. Είχαν δηλαδή μπροστά τους ανοιχτούς ορίζοντες για ό,τι πραγματικά συνέβαινε στη χώρα τους αλλά και πέρα από τη χώρα τους. Ήταν άτομα ολοκληρωμένα και ελεύθερα, αν και τότε υπήρχαν όπως και σήμερα πονηρά «κέντρα» που προσπαθούσαν να περιορίσουν την οργή τους και να τη διοχετεύσουν μόνο σε ένα λούκι, για τις δικές τους επιδιώξεις. Με μια λέξη να τους αποπροσανατολίσουν, όπως γίνεται τώρα.
Και για να πάω και πιο πέρα, εμείς οι νέοι της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου, όπου οι χωροφύλακες και η Αστυνομία ήταν απέναντί μας με όπλα που ξερνούσαν ομαδικό θάνατο, είχαμε την ψυχική και πνευματική δύναμη να βλέπουμε ότι σε πολλές περιπτώσεις αυτοί που σήμερα αποκαλούνται περιφρονητικά «μπάτσοι» ήταν παιδιά σαν κι εμάς παρασυρμένα από τη θύελλα των γεγονότων να κάνουν πράξεις που δεν ήθελαν. Δεν γενικεύαμε. Αντίθετα μπορούσαμε ακόμα και μέσα στις πιο κρίσιμες για μας συνθήκες να δούμε ότι δεν είναι το ίδιο όλοι και ότι ο πραγματικός ένοχος ήταν η Εξουσία, που είχε κατορθώσει να μας τυλίξει στα δίχτυα της, που έσταζαν αίμα και μίσος αδελφού προς αδελφό. Και πολλοί είχαν τότε ακόμα τη δύναμη να φωνάζουν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα πριν σκοτωθούν «Αδέρφια, πεθαίνουμε και για τη δική σας ευτυχία».
Αναγκάστηκα να γράψω αυτό το σημείωμα με αφορμή κάποια εκπομπή με αγόρια και κορίτσια 15-16 ετών, που μιλούσαν στο ίδιο ακριβώς μοτίβο, λες και κάποια αόρατη δύναμη να είχε κατευθύνει την οργή, το μίσος και τη σκέψη τους μόνο προς ένα στόχο. Και μάλιστα σε μια εποχή πολύπλοκη, όπου ο κόσμος έχει μικρύνει και το έξω μπερδεύεται με το μέσα και γίνονται όλα ένα κουβάρι.
Πώς θα φτάσουμε έτσι στην ΑΙΤΙΑ του Κακού; Και πώς, αν δεν γνωρίζουμε τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, θα μπορέσουμε να βρούμε τις λύσεις που πρέπει;
Και για να γυρίσω στα τελευταία γεγονότα, ο βίαιος θάνατος ενός παιδιού αποτελεί μια μεγάλη τραγωδία. Πρώτα για τη μάνα του, τον πατέρα του, τα αδέλφια του αλλά και για όλους τους νέους και τις νέες, για όλους εμάς, για όλη την κοινωνία. Ο θύτης είναι ένας αστυνομικός. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι σημερινοί αστυνομικοί είναι θύτες. Κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν είναι αληθινό αλλά είναι και άδικο. Και μιλάει κάποιος που γνωρίζει πολύ καλά τι θα πει Αστυνομία.
Γι΄ αυτό θα πρέπει να αποφεύγουμε τις γενικεύσεις, γιατί έτσι οδηγούμε τους νέους σε λάθος δρόμο. Τους κρύβουμε το δάσος της πραγματικότητας με το δέντρο μιας εικονικής πραγματικότητας.
Θα ήθελα να μπορούσα να απευθυνθώ στους σημερινούς νέους και να τους πω: Κλείστε τα αυτιά σας στις γλοιώδεις κολακείες όσων προσπαθούν ουσιαστικά να εκτονώσουν την οργή και την ενέργειά σας σε ψεύτικους στόχους απομακρύνοντάς σας από τους πραγματικούς. «Αυτούς» εξυπηρετεί να τρώμε τις σάρκες μας στρεφόμενοι ο ένας κατά του άλλου. Ο στόχος όμως δεν είναι βέβαια αυτός που έχει το μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας και βγάζει από αυτό το ψωμί του, τα φάρμακά του, τη μόρφωση του παιδιού του, όπως οι δικοί σας γονείς.
Στα Ιουλιανά, μια από τις πιο ταραγμένες εποχές της Ιστορίας μας, η νεολαία κατέβαινε κατά δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους και ποτέ δεν είχαμε την παραμικρή καταστροφή, αν και θρηνούσαμε δύο νεκρούς, τον Λαμπράκη και τον Πέτρουλα, που σκοτώθηκαν αγωνιζόμενοι για ένα καλύτερο αύριο. Περιφρουρούσαμε τον αγώνα μας και γι΄ αυτό ποτέ δεν έγινε τίποτα, δεν αφήσαμε εμείς να γίνει τίποτα που να τον αμαυρώνει.
Και συγχρόνως η γενιά αυτή δημιουργούσε. Ίσως ποτέ άλλοτε στη νεώτερη Ιστορία μας δεν είχαμε τόσα έργα σε όλους τους τομείς, ποίηση, λογοτεχνία, μουσική, σε όλες τις τέχνες, που έγιναν όπλο του αγώνα της νεολαίας, από ανθρώπους νέους που αγωνίζονταν και δημιουργούσαν.
Βγάλτε τις κουκούλες από τους κουκουλοφόρους. Μην τους επιτρέπετε να στιγματίζουν τον αγώνα σας. Τι θα πει «κουκούλα»; Ο πραγματικός αγωνιστής και επαναστάτης ούτε ντρέπεται ούτε φοβάται να δείξει το πρόσωπό του.
Μην αφήνετε να σπιλώνουν τη μνήμη του Αλέξανδρου συνδέοντας το πρόσωπό του και το όνομά του με εικόνες φρίκης. Είναι σαν να τον σκοτώνουν για άλλη μια φορά.
Ανοίξτε δρόμους. Αντισταθείτε στα εύκολα που τόσο ύπουλα βάζουν μπροστά σας προσπαθώντας να σας ξεγελάσουν ότι είναι δήθεν δικές σας επιλογές. Πάρτε τη ζωή στα χέρια σας και προχωρήστε μπροστά.
Θετικά και δημιουργικά!"

Μίκης ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

"ΤΑ ΝΕΑ", 18 Δεκ. 2008