«Ουδέν Κακόν Αμιγές Καλού»: άρθρο του Γ. Μητροπέτρου. Un articolo di G. Mitropetros sulla minaccia di bancarotta a Cipro

Αποψινό άρθρο του φίλου και ιδρυτικού μέλους του συλλόγου μας Γιώργου Μητροπέτρου.
Πρίν την ιστορική απόφασι της κυπριακής Βουλής στην Ολομέλεια της Βουλής των Αντιπροσώπων, που απέρριψε τον εκβιασμό των Ευρωπαίων εταίρων με την πρωτάκουστη οδηγία για χρεοκοπία ή «εθελούσια» λεηλασία των αποταμιεύσεων στις τράπεζες.

....................................................................................

ΟΥΔΕΝ ΚΑΚΟΝ ΑΜΙΓΕΣ ΚΑΛΟΥ

(Ρήση Στωικών φιλοσόφων)

Μπορεί η απόφαση του Eurogroup για «κούρεμα» των καταθέσεων στις Τράπεζες της Κύπρου από 6,75% έως 9,9% που βρίσκονται και λειτουργούν στο Νησί, να έχει σκοπό την ενίσχυση της ρευστότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος, αντλώντας 5,8 δις ευρώ, αυτό όμως δεν μπορεί να μη χαρακτηρισθεί από την παγκόσμια οικονομική αγορά, ως ένα μέτρο σοκ που ενεργοποιεί στους πολίτες την άρση της εμπιστοσύνης σε όλο το τραπεζικό σύστημα.

Η ερώτηση που εύλογα μπαίνει είναι:

Πως είναι δυνατό οι ισχυροί της ευρωζώνης και της Ε.Ε. να θέλουν σε αυτή την συγκυρία που όλες οι χώρες του νότου , αυτές που πλήρωσαν το μάρμαρο του Ευρώ, που ζουν σε δύσκολες συνθήκες, που η αγοραστική δύναμη έχει μειωθεί σε όλους αισθητά, η ανεργία να είναι σε επίπεδα μεταπολεμικά, να θέλουν να δημιουργήσουν πρόβλημα στο παραπαίον τραπεζικό σύστημα;

Προσεγγίζοντας το θέμα από την σκοπιά των πολιτών που έχουν επίγνωση, αν και κατά πόσο μας ωφέλησε σαν χώρα, αλλά και όλες τις χώρες του φτωχού νότου, η είσοδό μας στη ζώνη του Ευρώ, πρέπει να δούμε κάποια πράγματα.

Η Κύπρος είναι μια χώρα που η …«αριστερή»  προεδρία Χριστόφια την έβαλε στο Ευρώ.  Καμία θετική εξέλιξη δεν είδε στο Κυπριακό πρόβλημα ενώ άλλα έλεγαν πρίν. Η ίδια κυβέρνηση την έβαλε στο μνημόνιο με μια οικονομία ανοιχτή –φορολογικό παράδεισο και ασύδοτη κυκλοφορία κεφαλαίων και αδιαφανές τραπεζικό σύστημα.

Πληθυσμός 800.000 κάτοικοι, με ΑΕΠ  18 δις € και καταθέσεις 70δις €.

Η πρωτοφανής, ακόμα και για τα παγκόσμια δεδομένα απόφαση για δέσμευση περιουσίας από το πρώτο ευρώ , όπως είναι και οι καταθέσεις , όταν μάλιστα υπάρχει και το δίκαιο της Ε.Ε. για ασφάλιση μέχρι τις 100.000 ευρώ, δεν είναι τυχαία, ούτε επιπόλαια.

Στοχεύει στο χτύπημα, ακόμα περισσότερο, του τραπεζικού συστήματος στις χώρες του νότου συνολικά, μεταφορά των καταθέσεων σε ασφαλή λιμάνια, βλέπε Γερμανία, και εσωτερικό μήνυμα λόγω εκλογών, ότι δεν στηρίζουμε με χρήματα του Γερμανικού λαού τις χώρες που έχουν πρόβλημα όποιο και αν είναι το κόστος.

Δεν έβαλαν μυαλό από το σχέδιο ΑΝΑΝ που με εκβιασμούς και ευθείες απειλές προσπάθησαν πάλι για το «καλό» των Κυπρίων να περάσουν.                      Σήμερα με την απόφαση αυτή δένουν πιστάγκονα τον  Κυπριακό λαό για πολλά χρόνια, βάζοντας χέρι στους πλουτοπαραγωγικούς του πόρους του Νησιού, παίζοντας βρώμικα παιχνίδια, μη λογαριάζοντας το κόστος για το λαό αρκεί να μαζέψουν τα κεφάλαια υπό τον έλεγχό τους. 

Τώρα όμως, που κλονίζεται η εμπιστοσύνη προς το τραπεζικό σύστημα των χωρών του Νότου , τώρα είναι η ευκαιρία οι λαοί να ξεσηκωθούν, να ανατρέψουν τις ενδοτικές κυβερνήσεις , να βγουν αμέσως από την θηλιά του Ευρώ με επιστροφή στο Εθνικό Νόμισμα και με την μη πληρωμή κανενός χρέους, να οικοδομήσουν συνεργασίες και πολιτικές αναδεικνύοντας και επενδύοντας στα  συγκριτικά πλεονεκτήματα της κάθε χώρας, οργανώνοντας την παραγωγική βάση και τέλος διασφαλίζοντας και τα χρήματα του λαού αλλά και τον πλούτο του. Με κρατικοποίηση των τραπεζών, που έχουν πληρωθεί πολλές φορές, με έλεγχο των ενεργητικών και εκκαθάριση εν λειτουργία, θα μπορέσουμε με γενναία  σεισάχθεια να βρει ο λαός τον δρόμο του.

Τώρα είναι η ώρα, η εναλλακτική πρόταση του Εθνικού νομίσματος να φαντάζει πλέον ως την μόνη ρεαλιστική, πραγματική και εθνικά ωφέλιμη πολιτική και οικονομική  πράξη.

Εμπρός λοιπόν, όλοι μαζί να κάνουμε τώρα πράξη το «Ουδέν κακόν αμιγές καλού»

Χαλκίδα 19-3-2013

Γιώργος Μητροπέτρος

Οικονομολόγος

Η συμπάθεια της κας Λαγκάρντ και το “Sympathy for the Devil” των Ρόλλινγκ Στόουνς. La non simpatia della sra Langarde ed il "Sympathy for the Devil” dei Rolling Stones

Τι σου κάνει η συνειρμική ιδιότητα του μυαλού!
Οι γεμάτες συναισθηματισμό δηλώσεις της κας Λαγκάρντ, της στιβαρούς διευθύντριας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, (του φιλανθρωπικού αυτού Ιδρύματος της αγίας Έδρας του Παγκόσμιου Καπιταλισμού), στον σημερινό ευρωπαϊκό έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, πως σπαράζει η καρδιά της περισσότερο για τα φτωχά παιδάκια της Αφρικής παρά για τους κατοίκους της Ελλάδας που υποφέρουν υπο το φάσμα της χρεοκοπίας (που την προκαθόρισε η τριακονταπενταετία της εμπνευσμένης πολιτικής της εγκάθετης κομματοκρατίας) και τα μέτρα της λιτότητας (που της επέβαλαν οι αγνοί δυνάστες της), μου έφεραν στην μνήμη το ...τραγούδι των Ρόλλινγκ Σόουνς, “ Sympathy for the Devil”.

Μεταφράζει η κ. Κωνσταντινίδου από τον σημερινό Γκάρντιαν (Guardian):
«Ερωτηθείσα εάν ανησυχεί για την οικονομική και κοινωνική επίδραση της λιτότητας στην μεσογειακή χώρα (ΣΣ Ελλάδα), η Κριστίν Λαγκάρντ δήλωσε στον Γκάρντιαν: "Όχι, σκέφτομαι περισσότερο τα μικρά παιδιά ενός σχολείου σ’ ένα χωριουδάκι στην Νιγηρία που κάνουν μάθημα μόνο 2 ώρες την ημέρα, εκεί που μοιράζονται τρία παιδιά ένα κάθισμα και που επιθυμούν πάρα πολύ να μορφωθούν. Τα έχω στο μυαλό μου συνεχώς. Επειδή πιστεύω ότι χρειάζονται πολύ περισσότερο βοήθεια, από τους ανθρώπους στην Αθήνα"»

Αλλά, αφού πρώτα βάλουμε και το μουσικό βίντεο, θα παραπέμψουμε αμέσως και στους στίχους του τραγουδιού, της παγκόσμιας επιτυχίας της παρέας του Σερ Τσάγκερ κατα το 1968, για να δικαιολογήσουμε το παράδοξο του συνειρμού μας.
Μπορεί να μην διακρίνεται εμφανώς και με την πρώτη το κεντρικό νόημα του τραγουδιού, ίσως να ήταν και στην εποχή του και ακόμα και τωρα να είναι εύκολα παρεξηγήσιμος ο τίτλος, αλλά είναι αναμφίβολο πως μέσα στην ποιητική σύνθεσι ο Τζάγκερ (επηρεασμένος από τον Μπωντλαίρ, λέει κάπου –άλλοι λένε από τον Μπουλγκάκωφ), αναφέρεται στο πως η παρουσία του Σατανά είναι εμφανής συνεχώς στην ανθρώπινη ιστορία και κοινωνία.
Εμείς, όπως και οποιοσδήποτε, θα μπορούσαμε να εντάξουμε και άλλα ιστορικά γεγονότα στα ενδεικτικώς αναφερόμενα στους στίχους του τραγουδιού.
Ανάμεσα λοιπόν σ’ αυτά που διαβάζουμε κατά σειράν:
Η Σταύρωσις του Χριστού (2η στροφή)
Ο Εκατονταετής Πόλεμος  (4η στροφή) )
Η κομμουνιστική επανάστασι στην Ρωσία (7η στροφή)
Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος (5η στροφή)
Οι δολοφονίες των Κέννεντυ  (8η στροφή)
Ας βάλουμε την διαβολική παρουσία στην Αιώνια Υποκρισία των Αθεάτων και στην επέλασι της «πεφωτισμένης» Παγκοσμιοποίησης των «Αγορών»…

Sympathy for the Devil : The Rolling Stones

"Sympathy for the Devil" 
Οι στίχοι:
Lyrics

Please allow me to introduce myself
I'm a man of wealth and taste
I've been around for a long, long year
Stole many a man's soul to waste

And I was 'round when Jesus Christ
Had his moment of doubt and pain
Made damn sure that Pilate
Washed his hands and sealed his fate

Pleased to meet you
Hope you guess my name
But what's puzzling you
Is the nature of my game

I stuck around St. Petersburg
When I saw it was a time for a change
Killed the czar and his ministers
Anastasia screamed in vain

I rode a tank
Held a general's rank
When the blitzkrieg raged
And the bodies stank

Pleased to meet you
Hope you guess my name, oh yeah
Ah, what's puzzling you
Is the nature of my game, oh yeah
(Woo woo, woo woo)

I watched with glee
While your kings and queens
Fought for ten decades
For the gods they made
(Woo woo, woo woo)

I shouted out,
"Who killed the Kennedys?"
When after all
It was you and me
(Who who, who who)

Let me please introduce myself
I'm a man of wealth and taste
And I laid traps for troubadours
Who get killed before they reached Bombay
(Woo woo, who who)

Pleased to meet you
Hope you guessed my name, oh yeah
(Who who)
But what's puzzling you
Is the nature of my game, oh yeah, get down, baby
(Who who, who who)

Pleased to meet you
Hope you guessed my name, oh yeah
But what's confusing you
Is just the nature of my game
(Woo woo, who who)

Just as every cop is a criminal
And all the sinners saints
As heads is tails
Just call me Lucifer
'Cause I'm in need of some restraint
(Who who, who who)

So if you meet me
Have some courtesy
Have some sympathy, and some taste
(Woo woo)
Use all your well-learned politesse
Or I'll lay your soul to waste, mm yeah
(Woo woo, woo woo)

Pleased to meet you
Hope you guessed my name, mm yeah
(Who who)
But what's puzzling you
Is the nature of my game, mm mean it, get down
(Woo woo, woo woo)

Woo, who
Oh yeah, get on down
Oh yeah
Oh yeah!
(Woo woo)

Tell me baby, what's my name
Tell me honey, can ya guess my name
Tell me baby, what's my name
I tell you one time, you're to blame


Oh, who
Woo, woo
Woo, who
Woo, woo
Woo, who, who
Woo, who, who
Oh, yeah

What's my name
Tell me, baby, what's my name
Tell me, sweetie, what's my name

Woo, who, who
Woo, who, who
Woo, who, who
Woo, who, who
Woo, who, who
Woo, who, who
Oh, yeah
Woo woo
Woo woo


 by Mick Jagger, Keith Richards

Ένα κείμενο του Κ. Βαξεβάνη για την απομυθοποίησι της αναμενόμενης πτώχευσης. Un testro di Kostas Vaxevanis, sull' imminente bancarotta

Un testro (ristampa) di Kostas Vaxevanis, sulla dissacrazione dell’ imminente bancarotta

Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου, η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ».

του Κώστα Βαξεβάνη

Χειρότερο απ’ το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ’ τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ’ το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.
Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί;
Κανένας δεν μπορεί ν’ απαντήσει, αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ’ αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ’ αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνουμε ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ’ εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ’ όλα είναι το δικό μας σενάριο;
Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ’ αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;
Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε.
Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ’ αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ’ αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ’ ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο. Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ’ αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος. Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.
Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν’ αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι. Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά. Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ’ αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών. Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν’ αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.
Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ’ απολυθούν κάποιοι απ’ αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ’ αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.
Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμένο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό.
Φοβάμαι.
Γι’ αυτό θέλω να τελειώνουμε.

Πηγή

Στην 2η επέτειο της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ: το κείμενο της περυσινής ομιλίας του καθ. Richard Wolff για την κρίσι. Τι λέει για Γ.Α.Π. και για το έλλειμμα.

Ο Ρίτσαρντ Γουόλφ (Richard D. Wolff, γεννημένος τον 1942, στο Youngstown του Οχάιο) είναι Αμερικανός καθηγητής οικονομίας στο University of Massachusetts Amherst (για κάποιο διάστημα μάλιστα υπήρξε και καθηγητής του Γιώργου Παπανδρέου στο ίδιο πανεπιστήμιο).
Ο ξένος οικονομολόγος, σε περυσινή διάλεξί του εν μέσω της κρίσης, αναφέρεται διεξοδικά στο οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδος και –μεταξύ άλλων εξαιρετικά ενδιαφερόντων και διαφωτιστικών- δηλώνει ότι υπάρχει απλούστατος τρόπος μηδενισμού των ελλειμμάτων με μια ελάχιστη σε ποσοστό φορολόγησι των πλουσίων!!
Δείτε, ακούστε, διαβάστε:




Το κείμενο της ομιλίας, όπως το βρήκαμε στο διαδίκτυο:

«Στην Ελλάδα αυτό που συμβαίνει για πολλά χρόνια είναι το ίδιο με αυτό που τώρα βλέπετε στην Ουάσινγκτον. Η Ελλάδα, όπως όλες οι καπιταλιστικές χώρες, μπαίνει συνεχώς σε δίλημμα – κι αυτό είναι μια αντίφαση αυτού του συστήματος. Οι πολιτικοί μπαίνουν συνέχεια σε δίλημμα από μία θεμελιώδη δυσλειτουργία. Οι επιχειρήσεις και οι πλούσιοι θέλουν την κυβέρνηση να τους υπηρετεί κι όχι να τους βάζει φόρους. Καμία έκπληξη. Ο λαός θέλει επίσης το ίδιο. Θέλει την κυβέρνηση να τους ωφελεί και να μην τους φορολογεί. Αυτό φέρνει τους πολιτικούς σε μία πολύ άσχημη θέση. Από τους πλούσιους και τις επιχειρήσεις χρειάζονται τα χρήματα για την πολιτική τους δράση. Από το λαό χρειάζονται τις...
ψήφους.

Με ποιο τρόπο θα χειριστούν αυτό το δίλημμα; Λύση: Δώσε και στις δυο πλευρές αυτό που θέλουν. Μη φορολογείς κανέναν και λύσε το πρόβλημα με δανεισμό. Είναι πολύ καλή λύση. Ο λαός δεν γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει. Τουλάχιστον δεν έχουν φόρους κι έχουν και τις κρατικές υπηρεσίες τους. Είναι χαρούμενοι. Οι πλούσιοι είναι εξίσου χαρούμενοι – παίρνουν αυτό που θέλουν, δεν πληρώνουν, αλλά έχουν κι ένα έξτρα μπόνους: Τα χρήματα που δεν πληρώνουν φόρους είναι τα χρήματα που δανείζουν στην κυβέρνηση για το έλλειμμα. Αυτός είναι ο λόγος που οι πλούσιοι δεν ενοχλούνται από τα ελλείμματα. Κερδίζουν διπλά.

Εάν η κυβέρνηση χρειάζεται να πάρει χρήματα για να πληρώσει τα προγράμματά της, μπορεί να πάει στους πλούσιους και τις επιχειρήσεις και να τους φορολογήσει. Δεν το κάνει. Αντιθέτως δανείζεται τα χρήματα από αυτούς. Σ’ αυτό το σημείο εάν είχαμε χρόνο θα έπαιζα ξανά τον εθνικό ύμνο. Εάν καταλαβαίνετε τι σας είπα μόλις τώρα, το έλλειμμα είναι μια υπηρεσία προς τους πλούσιους.

Θα σας δώσω έναν υπολογισμό, μια πολύ απλή επεξήγηση. Στις ΗΠΑ υπάρχει αυτό το όνομα: HNWI (High Net Worth Individuals). H Μέριλ Λιντς, σε συνδυασμό με άλλους οίκους, δίνει έναν κατάλογο με τους πλουσιότερους ανθρώπους της Αμερικής. Για την ακρίβεια, τον δίνει για τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ένα όνομα. Άτομα Υψηλής Καθαρής Θέσης. (ΑΥΚΘ) Σε περίπτωση που το βρίσκετε σέξι, υπάρχουν και τα ΑΕΥΚΘ (UHNWI - Ultra High Net Worth Individuals). Άτομα Εξαιρετικά Υψηλής Καθαρής Θέσης. Είτε θα κλάψετε με αυτό είτε θα γελάσετε. Πρέπει να κάνετε το ένα ή το άλλο. Αν δεν κάνετε τίποτα από τα δύο, χρειάζεστε βοήθεια.

Τι είναι το ΑΥΚΘ; Είναι ένας πολίτης που έχει τουλάχιστον ένα ή περισσότερα εκατομμύρια δολάρια στο μετοχικό του χαρτοφυλάκιο. ΑΕΥΚΘ είναι κάποιος που έχει 30 ή περισσότερα εκατομμύρια. Αυτή είναι η διαφορά. Πόσα ΑΥΚΘ υπήρχαν στις ΗΠΑ το 2009, το τελευταίο έτος για το οποίο διαθέτουμε αριθμούς; 2,9 εκατομμύρια άτομα. Με άλλα λόγια, λιγότερο από 1% του πληθυσμού στις ΗΠΑ είναι AYKΘ. Το συνολικό ποσόν των μετοχικών τους χαρτοφυλακίων το 2009 ήταν περίπου 12,7 τρισεκατομμύρια δολάρια. Θέλω να βεβαιωθώ ότι το καταλάβατε. Η Υψηλή Καθαρή Θέση αναφέρεται μόνο στο μετοχικό τους χαρτοφυλάκιο. Δεν υπολογίζονται σπίτια, αυτοκίνητα, κοσμήματα, έργα τέχνης ή κάτι άλλο. Μονάχα χαρτοφυλάκιο μετοχών και ομολόγων.

Ποιο ήταν το έλλειμμα, δηλαδή το συνολικό ποσόν που η κυβέρνηση έπρεπε να δανειστεί για να ζωντανέψει την οικονομία το 2009; Το έλλειμμα ήταν περίπου 1,3 τρισεκατομμύρια δολάρια. 12,7 τρις ο συνολικός πλούτος που είχε λιγότερο από 1% του πληθυσμού – μόνο για μετοχές και ομόλογα, όχι για σπίτια. Συνολικό έλλειμμα 1,3 τρις.

Εάν εφαρμόζαμε ως έθνος 10% φορολόγηση στο χαρτοφυλάκιο μετοχών και ομολόγων των ΑΥΚΘ, χωρίς να πειράξουμε τα σπίτια τους, τα τιμαλφή τους, τα αυτοκίνητά τους, και το χαρτοφυλάκιο μετοχών και ομολόγων τους έπεφτε μόλις στο 90% απ’ ό,τι ήταν πριν ένα χρόνο, εάν δηλαδή φορολογούσαμε με 10% τα 12,7 τρις, βγαίνει περίπου αυτό το ποσό (1,27δισ). Δεν θα υπήρχε καθόλου έλλειμμα. Κανένα τόκος για να πληρώσουμε. Καμία μεγάλη κρίση για ν’ ανησυχούμε. Καθόλου έλλειμμα. Θα πήγαινε στους λιγότερο από 1% πλουσιότερους ανθρώπους. Οι υπόλοιποι 99% από εσάς θα μένατε ανεπηρέαστοι από αυτό. Δε θα είχατε όμως έλλειμμα, ούτε ανησυχία μήπως φορολογηθείτε για να το καλύψετε. Καμία ανάγκη να κόψετε τα κοινωνικά προγράμματα. Τίποτα από αυτά. Οι πλούσιοι θα είχαν να πληρώσουν 10% από το χαρτοφυλάκιο μετοχών και ομολόγων τους.

Τα τελευταία 30 χρόνια αυτοί με τις μετοχές και τα ομόλογα τα πήγαν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Είχαν τα καλύτερα 20 χρόνια στην ιστορία του χρηματιστηρίου της Αμερικής. Θα πας λοιπόν στους πλουσιότερους που είναι λιγότεροι από 1%. Αυτοί που είναι προφανώς πιο ικανοί να πληρώσουν και τα πήγαν καλύτερα από όλους τα τελευταία 30 χρόνια. Και θα μπορούσες να πας και να τους πεις: "Ως πατριώτης και πιστός Αμερικάνος, είναι το λιγότερο που μπορείς να κάνεις: 10%. Κι αυτό καλύπτει όλα όσα χρειαζόμαστε, και δε θα επιβαρύνουμε την κυβέρνηση ούτε στο ελάχιστο."

Αν λοιπόν κάποιος σας πει: "Έχουμε τρομερό έλλειμμα και πρέπει να περικόψουμε τις κρατικές δαπάνες και πρέπει…" Σταμάτα! Αυτό μοιάζει σα να σε σταματάει κάποιος στο δρόμο και να λέει: "Θα σου δώσω τώρα ελευθερία επιλογής. Μπορείς να επιλέξεις αν θα σε μαχαιρώσω ή αν θα σε στραγγαλίσω." Κι όλοι σας γνωρίζετε ότι η απάντηση σ’ αυτό είναι: "Δεν αποδέχομαι το εύρος των επιλογών."

Όταν λοιπόν κάποιος σας πει ότι έχουμε έλλειμμα κι επομένως πρέπει να πληρώσετε με μεγαλύτερους φόρους, διαφορετικά θα ξοδέψουμε λιγότερα για κοινωνικές υπηρεσίες, η απάντηση ξανά είναι "δεν αποδέχομαι αυτές τις επιλογές". Θα προτιμούσα να τα χώσω σε αυτούς εδώ. Αυτό θα ήθελα να κάνω. Κι αυτό θα έλυνε το πρόβλημά μας, και δε θα είχαμε έλλειμμα. Και παρεμπιπτόντως, τα καταναλωτικά έξοδα των πλουσιότερων αυτών ανθρώπων δεν θα άλλαζαν σημαντικά, εάν φορολογήσεις τον πλούτο τους. Κάθε οικονομολόγος που έκανε ποτέ μακροοικονομία το γνωρίζει. Όσοι από σας είχατε αυτά τα μαθήματα, θα θυμάστε ότι μάθατε κάτι για την οριακή τάση προς αποταμίευση. Οριακή τάση προς αποταμίευση. Οριακή τάση προς κατανάλωση.

Κεντρική ιδέα: Όσο πιο φτωχός είσαι, τόσο περισσότερο ξοδεύεις από το εισόδημά σου. Όσο πλουσιότερος είσαι, τόσο λιγότερο ξοδεύεις από το εισόδημά σου. Γιατί; Διότι είσαι πλούσιος και δεν χρειάζεται. Πολύ "περίπλοκο". Οι πλούσιοι θα συνεχίσουν να ξοδεύουν, διότι τα έξοδά τους δεν καθορίζονται ποτέ από τον πλούτο τους. Κι αν πιστεύετε κάτι τέτοιο, είναι επειδή δεν είστε ένας από αυτούς. Αυτό μπορεί να σας πληγώνει, αλλά έτσι είναι. Αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργεί. Επομένως δεν υπάρχει λογική.
Θα μπορούσε η ελληνική κυβέρνηση να λύσει τα προβλήματά της; Φυσικά και θα μπορούσε. Η ελληνική κυβέρνηση θα έλυνε τα προβλήματά της εάν φορολογούσε τον πλούτο. Ο πλούτος στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά άνισα κατανεμημένος. Υπάρχει ένα σχετικά μικρό μέρος του ελληνικού πληθυσμού το οποίο είναι εξαιρετικά πλούσιο. Τι γίνεται με αυτούς;
Στην Ελλάδα το πρόβλημα ήταν αυτό που σας είπα. Πολιτικοί, δεξιοί, αριστεροί δεν έχει διαφορά, όλοι τους δανείστηκαν χρήματα και τα ξόδεψαν.

Όταν η Ελλάδα έγινε μέλος της ΕΕ όλοι είπαν: ωραία, είναι μέλη της Ε.Ε., κι όλα αυτά τα πλούσια κράτη, Γαλλία, Γερμανία, θα τους στηρίξουν. Θα δανείσουμε λοιπόν την Ελλάδα. Υπέροχα, είπε η ελληνική κυβέρνηση. Λύσαμε όλα μας τα προβλήματα. Συνεχίστε να δανείζεστε. Κρατάμε τις μάζες χαρούμενες δίνοντας χρήματα χωρίς να τις φορολογούμε. Οι πλούσιοι θα είναι χαρούμενοι. Τους δίνουμε ό,τι θέλουν χωρίς να τους φορολογούμε. Δανειζόμαστε, δανειζόμαστε, δανειζόμαστε. Μέχρι που φτάνει η μέρα που οι δανειστές λένε: "Η κατάσταση πάει να ξεφύγει εδώ."

Στο σημείο αυτό η Ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να πάρει μία απόφαση. Κι αυτή θα ήταν: οκ, πρέπει να περικόψουμε το δανεισμό μας. Κι ο τρόπος να το κάνουμε χωρίς να πειράξουμε τα κρατικά έξοδα είναι να αυξήσουμε τους φόρους στους πλούσιους. Θα μπορούσε να το κάνει. Ίσως αυτό θα περιμένατε να ακούσετε. Στην ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται το σοσιαλιστικό κόμμα ΠΑΣΟΚ. Κέρδισαν τις εκλογές. Βρίσκονται στην εξουσία αυτή τη στιγμή.
...

Η λιτότητα, η αύξηση φόρων στο μέσο Έλληνα πολίτη, οι περικοπές στις κρατικές δαπάνες και την απασχόληση, οι οποίες είναι υπερβολικές στην Ελλάδα, εφαρμόζονται από το σοσιαλιστικό κόμμα της Ελλάδας. Και ο αρχηγός τους ονομάζεται Παπανδρέου, κατάγεται από την οικογένεια πολιτικών Παπανδρέου. Ο πατέρας του και ο παππούς του ήταν ηγέτες της Ελλάδας. Είναι λοιπόν μια από παλιά εδραιωμένη οικογένεια αριστεριστών πολιτικών.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, ο σημερινός πρωθυπουργός, ήταν φοιτητής οικονομικών στο κολλέγιο Άμχερστ της Μασσαχουσέτης. Κι όσο ήταν εκεί παρακολούθησε μαθήματα από εμένα. Με άλλα λόγια, τον δίδασκα.--Έπρεπε να είχατε κάνει καλύτερη δουλειά. --Έπρεπε!
Προσκλήθηκα και πήγα στην Ελλάδα το Μάιο αυτού του έτους (2010). Ακριβώς στη μέση της κρίσης πήγα να δώσω διάλεξη στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Κάποια στιγμή οι καθηγητές που με προσκάλεσαν έμαθαν – δεν ξέρω πώς – ότι ήμουν καθηγητής του Πρωθυπουργού και μου είπαν ότι ίσως δεν μου επιτραπεί η είσοδος.

Δεν ξέρω τι θα λέγατε κάτω από τέτοιες συνθήκες, αλλά αποφάσισα να πάω, και το χειρότερο που θα μπορούσαν να μου κάνουν θα ήταν να μη με αφήσουν να βγω από το αεροδρόμιο, κι έτσι να πάω κάπου αλλού στην ηλιόλουστη Νότια Ευρώπη και να περάσω καλά. Δεν υπήρξε όμως πρόβλημα. Πήγα εκεί, κανείς δεν με ενόχλησε κι έδωσα τις διαλέξεις μου στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Και τους είπα όλα αυτά που σε γενικές γραμμές έχω πει και σ’ εσάς.»


Πηγή