«Σαν σκηνικό αρχαίας τραγωδίας»: νέο χρονογράφημα από τον Αιθεροβάμονα με υλικά ιλαροτραγωδίας “Come scenario di tragedia greca”; testo di cronaca di Eterovamon

      Έστι ουν τραγωδία

       

 Αγαπητοί επισκέπτες της ιστοσελίδας του Νέου Παλαμήδη, δεν πέρασε πολύς καιρός από το τελευταίο μου χρονογράφημα και αποφάσισα να ξαναχτυπήσω με λίγο χιούμορ, σάτιρα και με πικρόχολο προβληματισμό. Θυμήθηκα τη γνωστή ρήση του μεγάλου Θεμιστοκλή: «- Ουκ εά με καθεύδειν το του Μιλτιάδου τρόπαιον», τουτέστιν : «Δεν με αφήνει να κοιμηθώ το τρόπαιο του Μιλτιάδη». Έτσι κι εμένα δεν με αφήνει ήσυχο το του Δ.Ν.Τ. τρόπαιο.

    

 Σκεφτήκατε ποτέ ότι η σημερινή κατάσταση της Ελλάδας θυμίζει έντονα αρχαία τραγωδία; Να σας το αποδείξω πάραυτα. Ο ορισμός της αρχαίας τραγωδίας λέει:

« Η τραγωδία είναι μίμηση μιας πράξης σπουδαίας και τέλειας, που έχει κάποιο μέγεθος, με ωραίο λόγο, με πολλά επιμέρους θέματα, με δράση και όχι με απλή απαγγελία και η οποία με «ΕΛΕΟΣ» και με «ΦΟΒΟ»  ολοκληρώνει όλων των παθημάτων (των προσώπων) την ΚΑΘΑΡΣΗ».  

Η σωτηρία της πατρίδας από την καταστροφή, που είναι ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ   (Hannibal ante portas) αναμφίβολα είναι μια πράξη σπουδαία και τέλεια!!!    Οι ηγέτες μας φωνάζουν ως νέοι Σαμψών: « - Αποθανέτω η ψυχή μας μετά των …άλλων φίλων»(βλέπε : Βενιζέλος). Θα μείνει για πάντα ένας ιδανικός αλλά ανάξιος εραστής.

Η συγκεκριμένη πράξη έχει μέγεθος, είναι ιδιαίτερα μεγάλου βεληνεκούς, εμβαδού και ειδικού βάρους. Μας έχουν ζαλίσει κάθε μέρα τα παπαγαλάκια των Μ.Μ.Ε. για τη μεγάλη υπερπροσπάθεια των σοβαρών πολιτικών μας να σώσουν τη χώρα μας. Βαρύγδουπες δηλώσεις, δήθεν προβληματισμοί, διάθεση αντίστασης στους καρχαρίες της τρόικας ( αυτό το έργο το έχω ξαναδεί) κ.λ.π.

Ηδυσμένος λόγος:  Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα μου τάπες με το πρώτο σου το γάλα, και στις αρένες του κόσμου μάνα μου  Ελλάς το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς. Με ωραία λόγια , παχιά, που χαϊδεύουν τα αυτιά μας προσπαθούν να αποκοιμίζουν την αγωνία μας, το άγχος, την απελπισία μας, την ψυχική μας οδύνη. Στα λόγια είναι έμπειροι τεχνίτες, αλλά στα έργα είναι ΑΠΡΑΓΟΙ , ΑΣΧΕΤΟΙ, πολύ μακράν των προβλημάτων του εργαζόμενου και μαστιζόμενου λαού, από μεγάλα ΤΖΑΚΙΑ, που δέχτηκαν το χρίσμα της πολιτικής σαν ΓΟΝΙΚΗ ΠΑΡΟΧΗ. Αυτό μου θυμίζει την κληρονομική εξουσία. Αλήθεια, μήπως τελικά στην ουσία δεν έχουμε αληθινή ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ; Μήπως έχουμε στο κεφάλι μας κληρονομικούς βασιλιάδες, που απλά δεν φορούν το στέμμα για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους;

Με πολλά επί μέρους θέματα:   Η γενικόλογη φράση « Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ» περιέχει πολλά επί μέρους θέματα, που το καθένα αποτελεί μια μικρή ενότητα: 

Έχουμε λοιπόν: «ΚΟΥΡΕΜΑ»- ΕΠΙΜΗΚΥΝΣΗ – ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ- ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ ΜΕΤΡΑ- ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ- ΕΞΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ-  ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ- ΕΥΡΩ ή ΔΡΑΧΜΗ   κ.α. 

Όπως βλέπετε η αντιστοιχία με την αρχαία τραγωδία καλά κρατεί.

Με δράση και όχι με απαγγελία:  Να που φτάσαμε σε πιο κρίσιμα σημεία: οι σοφοί ηγήτορές μας δεν αρκούνται στα λόγια. Είναι σοβαροί άνθρωποι και γι’ αυτό προχωρούν σε έμπρακτη εφαρμογή λόγων τους: Όταν λένε π.χ. "Θα εφαρμόσουμε στο ακέραιο τα όποια μέτρα", το εννοούν και το κάνουν ...δέρνοντας τον παππού, γιατί τόλμησε να πάει κούτσα- κούτσα με το μπαστουνάκι του έξω από το ΙΚΑ ή έξω από το Υπουργείο ζητώντας απελπισμένος τη σύνταξή του, τα φάρμακά του. Τα όποια μέτρα καταστολής εξεγέρσεων, ταραχών, διαδηλώσεων, διαμαρτυριών, παραπόνων, διαφωνιών προς το ΣΥΣΤΗΜΑ αποτελούν την εμπράγματη απόδειξη ότι το κράτος δεν είναι μόνο λόγια, αλλά και έργα. Υπάρχει απόλυτη συνέπεια λόγων και έργων και κυρίως ΔΡΑΣΗ- ΔΡΑΣΗ- ΔΡΑΣΗ. Κι εμείς οι ταλαίπωροι φωνάζουμε σαν τον Κούρκουλο:  ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ!

Και φτάσαμε στο τελευταίο στοιχείο του Αριστοτέλειου ορισμού της τραγωδίας:  ΔΙ’ ΕΛΕΟΥ ΚΑΙ ΦΟΒΟΥ ΠΕΡΑΙΝΟΥΣΑ ΤΗΝ ΤΩΝ ΤΟΙΟΥΤΩΝ ΠΑΘΗΜΑΤΩΝ ΚΑΘΑΡΣΙΝ. Από έλεος και φόβο άλλο τίποτα. Κάθε μέρα που περνά, μια φτερούγα σπασμένη, ένα ανέλπιδο ιδανικό, ένα όνειρο που μάταια ζητά να βρει δικαίωση.  Αγωνία, άγχος, συμπόνια για τόσους και τόσους συνανθρώπους μας που έχουν ξεπεράσει και αυτό το όριο φτώχειας. Οίκτος για τον εαυτό μας που εξαθλιώνεται όλο και πιο πολύ. Φόβος για το Εγώ μας που μας το συνθλίβουν οι μυλόπετρες του ανελέητου συστήματος. Τρόμος για το ΑΥΡΙΟ που το βλέπουμε να έρχεται να μας καταβροχθίσει. Όμως, η ΚΑΘΑΡΣΗ δεν έρχεται. Μακάρι να είναι κοντά, για να τελειώσει αυτός ο εφιάλτης.

Αλήθεια, φίλοι μου, ποια τραγωδία σας θυμίζει η τωρινή κατάσταση της Ελλάδας; Να σας βοηθήσω λίγο; Μήπως τη γνωστή  «Ιφιγένεια εν Αυλίδι»; Η αντιστοιχία προσώπων και πραγμάτων είναι εκπληκτική: ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ: Ο ΤΟΝΥ, καθότι είναι ο προεξάρχων, ο ηγέτης. ΜΑΝΤΗΣ ΚΑΛΧΑΣ: Ο ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ, καθότι μια ζωή ήταν μάντης κακών επών, πάντα έτοιμος με το μαχαίρι υψωμένο να θυσιάσει την άμοιρη Ιφιγένεια, δηλαδή τον ελληνικό λαό. Θυμίζει τον Φούντα στην αξέχαστη ταινία ΣΤΕΛΛΑ: Δεν φταίει αυτός, αλλά η Στέλλα ( ο λαός) που στέκεται μπροστά του και αντιστέκεται. ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ: Ο ΚΟΥΒΕΛΗΣ, καθότι είναι αυτός που πάντα βγαίνει από το μέγαρο Μαξίμου κλαίγοντας για το νέο κάθε φορά θάνατο της χώρας μας. Εκείνες τις στιγμές η όψη του θυμίζει τη γνωστή μάσκα αρχαίας τραγωδίας με τον μορφασμό του θρήνου. Λυπάται το άμοιρο λαό, αλλά συμμετέχει ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ!  Ολοπρόθυμος κι αυτός για τη θυσία της Ιφιγένειας, με το αιτιολογικό ότι μόνο έτσι θα φυσήξει ούριος άνεμος για την κακοπαθημένη πατρίδα μας. Ώρα καλή στην πρύμνη μας κι αέρας στα πανιά μας! 

Ζούμε μια τραγωδία με άπειρα επεισόδια, με περιπέτεια, με κομμό(=θρήνο), με δράση. Το μόνο που λείπει είναι ότι ακόμα δεν φτάσαμε στην ΕΞΟΔΟ,  γι’ αυτό και δεν ξέρουμε αν θα είναι έξοδος από την κρίση ή  ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΖΑΛΟΓΓΟΥ…  

ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ

Ο Έλληνας πειραματόζωο της παγκόσμιας κρίσης σε γαλλικό σατιρικό βίντεο (και με σκακιστικό ενδιαφέρον!)

I Greci come cavia della crisi economica mondiale (in una trasmissione della TV francese)

VIDEO "Les Grecs"

Στο παρακάτω ενδιαφέρον βίντεο που προβλήθηκε σε σατιρική εκπομπή της γαλλικής τηλεόρασης δεν είναι ορθή η ανάγνωσι ότι «οι πολιτισμένοι λαοί αναπτύσσονται τεχνολογικά ενώ ο Έλληνας γίνεται το πρότυπο του σύγχρονου ραγιά» κλπ., όπως κάπου διάβασα σχετικά.
Προφανώς, οι Γάλλοι δημιουργοί του επιθυμούν να αφυπνίσουν τους συμπολίτες τους μπροστά στην παγκόσμια οικονομική κρίσι και να τους κάνουν ν' αντιδράσουν στην πιθανότητα να εισαχθή και στην χώρα τους το πείραμα που έκαναν κάποιοι στην Αμερική με την Ελλάδα. Πείραμα με το οποίο (σύμφωνα πάντα με τους δημιουργούς του βίντεο) κατέστησαν τον Έλληνα ένα άβουλο αναξιοπρεπές πλάσμα, να δουλεύει αδιαμαρτύρητα σε καταναγκαστικά έργα για να ξεχρεώση τα χρέη του..

Μεταφέρουμε ενδεικτικά κάποιες σκηνές και διαλόγους απο το βίντεο:

(Υποτίθεται ότι παρουσιάζεται στην τηλεόρασι ένα επίκαιρο ντοκυμαντέρ από τον χώρο της επιστημονικής έρευνας).
Μετά από μερικά πλάνα με διαγράμματα της βιολογικής εξέλιξης του ανθρωπίνου είδους κττ, προκύπτει το ερώτημα:
--Πώς θά ‘ναι ο άνθρωπος του μέλλοντος;
--Ένα βιονικό όν; Ένας υπεράνθρωπος;
[Και εδώ παρεμβάλλεται μια σύντομη σκηνή (0:30-0:38) με έναν άνθρωπο που διαθέτοντας, ας πούμε, βιονικό εγκέφαλο παίζει μπροστά στον Η/Υ μία παρτίδα σκάκι –για την οποία θα μιλήσουμε μετά].

Η απάντησι σ’ αυτά τα βασικά ερωτήματα, λέει, βρίσκεται σε ένα αμερικανικό εργαστήριο, και μας δείχνει κι έναν Έλληνα φουστανελά, ονόματι Κώστα, σε έναν απροσδιόριστο χώρο να σπάει πέτρες.
[Λέτε η συγκεκριμένη εικόνα να θέλει να δείξη ότι θα μας βάλουν όλους να δουλέψουμε σαν βαρυποινίτες στον ορυκτό πλούτο της ίδιας μας της χώρας, που ήδη ξεπουλάμε; ]
Ακολουθεί ο διάλογος ανάμεσα στους Αμερικανούς «επιστήμονες» που παρακολουθούν (μάλλον απο κλειστό κύκλωμα) ευχαριστημένοι τον Έλληνα:
-- Εμπρός Κώστα!, με νεύρο!
--Μας χρωστάς ακόμα ένα κάρο λεφτά!, του φωνάζουν.
-- Πώς πάει; Ρωτάει κάποιος τους άλλους.
Του απαντάνε: --Του μειώσαμε κι άλλο τον μισθό: 50%, του στερήσαμε την σύνταξι κι αυτός δουλεύει ακόμα…
-- Απίστευτο! Και δεν λέει τίποτα;
--Όχι βέβαια, αφού …υπάρχει κρίσι!

Και κλείνει η σκηνή με την τελική διαπίστωσι-τίτλο:
-- «Ο άνθρωπος του μέλλοντος έχει πλέον όνομα:
Ο Έλληνας!»
Και αμέσως ένας από τους αμερικανούς επιστήμονες παρουσιάζεται να δηλώνει:
--Νομίζω ότι το πείραμα ολοκληρώθηκε και είμαστε έτοιμοι να περάσουμε σε διεθνές επίπεδο. Κλπ. Το βλέπετε...


ΤΟ ΣΚΑΚΙ ΤΟΥ ΒΙΝΤΕΟ

Αλλά πάμε και στο παιχνίδι μας.
Ο τύπος με τον βιονικό εγκέφαλο φαίνεται μπροστά σε ένα μόνιτορ περισσότερο από το να παίζει μία παρτίδα σκακιού εναντίον κάποιου ή εναντίον του Η/Υ, ότι αναλύει μια θέσι σε παρτίδα.
Προφανώς, όμως, αυτό που κοιτάει με τόση προσοχή δεν είναι τόσο πρωτότυπο:
Δείτε την παρακάτω θέσι:


Δεν είναι άλλο, παρά η θέσι που προκύπτει μετά την κίνησι υπ’ αρ. 8 του λευκού στην ιστορική παρτίδα –φημισμένη μινιατούρα που αναδημοσιεύθηκε δεκάδες ή μάλλον εκατοντάδες φορές, Πώλ Μόρφυ – Δούκας Κάρολος του Μπραουνσβάϊγκ/Κόμης Ισουάρ (Άμυνα Φιλιντόρ, Παρίσι 1858)


Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΑΡΤΙΔΑ

Paul Morphy vs Duke Karl / Count Isouard

Play online chess

Ήταν πράγματι "Μια νύκτα στην Όπερα", αλλά όλο το μεγαλοπρεπές θέαμα, φαίνεται οτι αντί να παιχθή στην σκηνή παίχθηκε πάνω σε μια σκακιέρα!

«Αιδώς Αργείοι!», ή αλλιώς «Ψεύδη και χρεοκοπία»: επίκαιρο "άρθρο-παρέμβαση" Γ. Μητροπέτρου, εναντίον των κυβερνώντων και των οργάνων τους.

Bugie e bancarotta

Το σημερινό κείμενο δεν είναι η μόνη συνεργασία που περίμενε υπομονετικά την δημοσίευσι στο Ιστολόγιό μας, αλλά αν καθυστερούσε κι άλλο ίσως έχανε ένα σημαντικό μέρος της φρεσκάδας της. Γράφει ο φίλος –και ιδρυτικό μέλος του «Α.Ε. Κέντρου ΑΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΙ»-- Γιώργος Μητροπέτρος.

ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ….!!!
Βουλιάζετε τη Χώρα!

Τι παραμύθια μας έχετε πει μέχρι σήμερα; τι ανακρίβειες ξεστομίζετε κάθε μέρα; τόσο εσείς, όσο και τα πληρωμένα «παπαγαλάκια» σας;
Τι θράσος έχετε και υποβάλλετε καθημερινά το λαό σε ψυχρό ντους και του θέτετε συνεχώς ψευδοδιλλήματα;
Για ποια σωτηρία της χώρας από την χρεοκοπία μας λέτε τόσο καιρό;
Πως αποσοβήσατε την στάση πληρωμών των μισθών και των συντάξεων με την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου και του εφαρμοστικού νόμου;
Άλλα μας λέτε, άλλα διαβάζετε, άλλα συμφωνείτε και άλλα ψηφίζετε;
Όλα αυτά τα ψεύδη αποδεικνύονται με τα δικά σας στοιχεία, αυτά που ψηφίσατε, αυτά του περιβόητου «σωτήριου» μεσοπρόθεσμου και του εφαρμοστικού νόμου.

Πάρτε μολύβι και χαρτί:
Είναι αλήθεια ή ψέματα;
ότι οι τόκοι εξυπηρέτησης των δανείων ενώ το 2009 ήταν 12,325 δίς € το 2015 με όλα αυτά που υφίσταται ο πολίτης-καταναλωτής και με όλες τις παρεμβάσεις θα είναι 23,4 δις €.;(Βλέπε σελ. 12 του Νόμου Μεσοπρόθεσμο πλαίσιο δημοσιονομικής στρατηγικής 2012-2015 που ψηφίσατε).
Είναι αλήθεια ή ψέματα;
ότι το χρέος της Κεντρικής Κυβέρνησης το 2009 ήταν 298,7 δίς € και μετά την οικονομική αφαίμαξη του λαού και τις λοιπές παρεμβάσεις θα είναι το 2015 στα 401,3 δις €; (βλέπε σελ.13 του Νόμου), και με το ξεπούλημα της κρατικής περιουσίας (βλέπε αποκρατικοποιήσεις) θα είναι το 2015 στα 351,35 δις €; Είναι αλήθεια ή ψέματα;
ότι το χρέος της γενικής Κυβέρνησης ως ποσοστό % στο ΑΕΠ το 2009 ήταν 127,1% και μετά την «θυσία» και του τελευταίου ευρώ του μισθωτού και του συνταξιούχου θα είναι το 2015 στο 159,3%;
Τότε τι μας τσαμπουνάτε ότι σώσατε τη χώρα από την χρεοκοπία το 2010; Με όλα τα παραπάνω, που εσείς ψηφίσατε, το 2015 όταν όλα θα είναι αυξημένα δηλ. οι τόκοι προς τους δανειστές, το χρέος της χώρας σε απόλυτους αριθμούς και το χρέος ως ποσοστό στο ΑΕΠ, σε τι κατάσταση θα είναι η χώρα; Σε χρεοκοπία ή σε κοινωνική, αλλά και εθνική διάλυση;
Φτάνει το παραμυθάκι. Μην ψελλίζετε οικονομικούς όρους με φιλολογικές αναλύσεις.
Μην πλάθετε ανούσιες δικανικές εκφράσεις για να αποκαλύψετε την έλλειψη πατριωτικού πολιτικού θάρρους.
Μην εκφυλίζετε τις οικονομικές έννοιες, με εξωεπιστημονικούς όρους προκαλώντας το γέλιο και τον εκνευρισμό του μέσου πολίτη.
Τι «μασκαριλίκια» είναι αυτά, βαφτίζοντας το κρέας ψάρι για να …αγιάσουμε; Βαφτίζουμε την χρεοκοπία σε «επιλεκτική χρεοκοπία»!
Λες και αν ο ασθενής χαροπαλεύει, ο γιατρός θα λέει, πως μπορούμε να το σώσουμε με μία «επιλεκτική» ευθανασία.!

Πάρτε θέση τώρα, πριν είναι πολύ αργά.!
Τα τακτικά έσοδα της χώρας ήταν το 2009 στα 52,307 δις € και το 2015 θα είναι 63,596 δίς €. Από αυτά για το 2009 τα 49,724 δις(ποσοστό 95,06%) είναι από έμμεσους και άμεσους φόρους και το 2015 θα είναι τα 59,234 δις € (ποσοστό 93,14%). (βλέπε σελ. 12 του Νόμου).
Οι δε δαπάνες για μισθούς και συντάξεις το 2009 ήταν 24,487 δις € και μετά τις περικοπές το 2015 θα είναι 20,46 δις €. (βλέπε σελ.15 του Νόμου).
Άρα ήταν παραμύθι, πως αν δεν ψηφιζόταν το «μεσοπρόθεσμο», την άλλη μέρα δεν θα είχαμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις και έτσι υφαρπάξατε, με το ωμό αυτόν εκβιασμό, την ψήφο των βουλευτών!
Όλα αυτά τα αδιάσειστα στοιχεία, τα «μπουκωμένα» Μ.Μ.Ε τα κάνανε «γαργάρα» και βομβάρδιζαν τον Ελληνικό λαό για το ποιος είναι πιο πολύ πατριώτης, αυτός που αγωνίζεται για την «δήθεν» σωτηρία της χώρας ψηφίζοντας το μεσοπρόθεσμο ή αυτός που τολμά να πει την αλήθεια;
Γνωρίζω, πως όταν κάποιος χρωστάει και δεν μπορεί να πληρώσει, πηγαίνει στους δανειστές του και διαπραγματεύεται. Παρουσιάζει τα στοιχεία της μη δυνατότητας αποπληρωμής όλου του χρέους του και διεκδικεί να γίνει διαχειρίσημο ή με κούρεμα του ίδιου του χρέους ή με κούρεμα των τόκων και με περίοδο χάριτος, ώστε να κανονίσει τα οικονομικά του, έτσι ώστε, να μπορέσει κάποτε να αποπληρώσει. Εμείς τι κάνουμε…;
Λεονταρισμούς και γενναιοδωρίες. Ότι μπορούμε, τάχα, όλα να τα πληρώσουμε.! Ψέματα, αφού όλα αυτά που ψηφίσαμε το αντίθετο λένε.!
Πουλάμε , ξεπουλάμε, χρεοκοπούμε το λαό καθημερινά για να πληρώσουμε τους «επενδυτές-δανειστές» ώστε αυτοί να μη χάσουν τίποτα.
Αφού και αυτοί ρίσκαραν αγοράζοντας τα Ελληνικά ομόλογα, στα οποία επένδυαν με τας υποδείξεις των «λαμπρών νέων» των οίκων αξιολόγησης. Αυτός που «επενδύει» αναλαμβάνει και κάποιο ρίσκο.
Από τον τελευταίο επαγγελματία, μέχρι τον μεγαλύτερο χρηματοοικονομικό επενδυτή.
Έτσι είναι η ζωή.!
Αδέλφια μας δανειστές, αποδεχθείτε μόνοι σας το ποσοστό του ρίσκου σας και …«αυτοκουρευτείτε», γιατί δεν βλέπω διεκδίκηση από τον δανειζόμενο και τον αδυνατούντα να σας πληρώσει.!
Είναι φαίνεται, όλοι τους, πρώην…λέοντες και νυν κότες.!
Σε όλους αυτούς, κλείνοντας αυτήν μου την παρέμβαση, τους αφιερώνω ένα στίχο του μεγάλου ποιητή Κώστα Βάρναλη:
«Πέτα την ανθρωπιά σου
και από τον αφέντη πιάσου!
Κι άμα σε φτύνει αφτός
Να κάθεσαι σκυφτός.
Και θάχεις τα πρωτεία
στη σάπια πολιτεία».

Αιδώς αργείοι!

Χαλκίδα 18-7-2011
Γιώργος Μητροπέτρος
Οικονομολόγος
Πρόεδρος της ΕΠΚΑ-ΣΤΕ

Η Δανειακή Σύμβασι, το διαβολικό κείμενο του Μνημονίου, και η αντισυνταγματικότητά της κατά τον καθ. Γ. Κασιμάτη.Conferenza di prof. Kassimatis 6.5.11

Ή 2 βιντεάκια από το Ρέκβιεμ: «Ελλάδα = εξαρτημένο κράτος».

Επειδή κάποιοι της ελλαδικής πολιτικής εξουσίας ψελλίζουν τελευταία διάφορα (με κροκοδείλιο πάντα ύφος) περί νομιμότητας, δημοκρατίας, πατρίδας κλπ., αναδημοσιεύουμε την από αρχές του Μαΐου συνέντευξι (στο Radio9.gr) του καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου κ. Κασιμάτη, ο οποίος ευθαρσώς (και από παλιότερα) έχει εκφρασθή κατά της συνταγματικότητας του Μνημονίου και της υπολανθάνουσας επαίσχυντης Δανειακής Σύμβασης που έχει υπογράψη η αχαρακτήριστη κυβέρνησι της χώρας μας.
Ακόυστε τον καθηγητή να δηλώνει μεταξύ άλλων για το Μνημόνιο και την σκιώδη Δανειακή Σύμβασι:
«΄Ηταν μία μεθόδευσι σε συνεννόησι προφανώς «…» με τους 16 δανειστές μας και με το ΔΝΤ, της Κυβέρνησης, ότι να το κάνουμε έτσι, ώστε να νομίζει μεν κανείς ότι πέρασε από την Βουλή, αλλά δεν θα περάση και δεν θα το ξέρει κανείς το τι γίνεται».
« Έχουν δώση γραμμή στα μεγάλα ΜΜΕ»:
«Διότι μέχρι σήμερα κανένα Μέσο δεν θέλησε να πή ούτε καν το όνομα της Σύμβασης Δανειοδότησης, της Δανειακής Διευκόλυνσης που δένει την Ελλάδα χειροπόδαρα. Αναφέρουν όλοι "Μνημόνιο" …»
«Το μεγαλύτερο μέρος των Βουλευτών δεν την έχουν διαβάση».

Με την σειρά μας να ρωτήσουμε:
Από την ημερομηνία ψήφισης του Μνημονίου μέχρι εχθές που ψηφίστηκε εκβιαστικά και του άλλο σωτήριο Μνημόνιο 2 ή όπως λέγεται «Μεσοπρόθεσμο», ποια είναι η ευθύνη των πολιτικών και ειδικά των εκπροσώπων του ελληνικού λαού στην Βουλή που ανέχονται ακόμα το υπογραφέν άρθρο της ληστρικής Σύμβασης;
Άρθρο 14 παρ. 5
«Με την παρούσα ο δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήση, όσον αφορά τον ίδιο ή τα προσωπικά του στοιχεία»!??!?

Εξαπάτησαν Βουλή και Λαό (1/2) - Radio9.gr - GMMM



Στο ίδιο θέμα και με το ίδιο πνεύμα (πάντα από την μαγνητοσκοπημένη συνέντευξι της 6 Μαίου στο Radio9.gr) το β΄μέρος:

Ο καθηγητής Γεώργιος Κασιμάτης ξεκαθαρίζει πως με τον Δούρειο ίππο αυτής της Σύμβασης, η Ελλάδα έχασε την Ανεξαρτησία της σαν χώρα συνολικά . Θεωρεί ξεκάθαρα πως το συγκαλυμμένο αυτό κείμενο του Μνημονίου συνιστά από την μια παραβίασι του δημοκρατικού πολιτεύματος, και από την άλλη σαφή παραίτησι από την εθνική κυριαρχία!
[Όχι απλώς μειωμένη εθνική κυριαρχία που έλεγε και η κα Ψαρούδα-Μπενάκη]

«Ολοκληρωτικά και για ολόκληρη την περιουσία».
Ακούστε τον κ. Κασιμάτη να υποστηρίζει πως όχι μόνο παραιτηθήκαμε από το λ.χ. δικαίωμα της μη εκχώρησης του Προεδρικού Μεγάρου ή της Βουλής στους δανειστές μας, αλλά ακόμα και από το δικαίωμα μη εκχώρησης της χρήσης των ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΜΑΣ ΧΩΡΩΝ. [Της Ακροπόλεως και του Παρθενώνος μη εξαιρουμένων!?!?]

«Η Ελλάδα δεν έχει τίποτα δικό της».
--Η Σύμβασι είναι αντίθετη ακόμα και με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, με την Ευρωπαϊκή νομιμότητα.
Ακούστε τον επίσης μεταξύ άλλων να δηλώνει, πως αναθέσανε την σύνταξι αυτών των συμβάσεων στο ίδιο δικηγορικό γραφείο που συνέταξε και το Σχέδιο Ανάν!
Και επίσης να αναρωτιέται πόσο κόστισε άραγε στην Ελλάδα το Δικηγορικό αυτό Γραφείο. (Λέγεται ότι 0,4% επι του δανειζόμενου ποσού, δηλ. το 0,4% στα 120 δις Ευρώ).
Τέλος χαρακτηρίζει εξευτελιστικό το ότι για εφαρμοστέο δίκαιο οι συντάκτες βάλανε το Αγγλικό Δίκαιο (Λόγω πολλών παραθύρων θεωρείται το καλύτερο δίκαιο υπέρ του δανειστή).
Και άλλα εξοργιστικά όπως το ότι προβλέψανε μέχρι και την απαγόρευσι διεκδίκησης των Γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων.
«Όλοι οι όροι είναι υπέρ των δανειστών. Μια λεόντειος συμφωνία»...

Το «Αποφασίζομεν και διατάζομεν» της Χούντας εξακολουθεί να ενοχλεί περισσότερο από το «Αμετακλήτως και άνευ όρων» της σύμπραξης ΔΝΤ, Ευρωπαίων Δανειστών και Σοσιαλιστικής διακυβέρνησης;


Εξαπάτησαν Βουλή και Λαό (2/2) - Radio9.gr - GMMM Β΄ ΜΕΡΟΣ

68 + 1 Πανεπιστημιακοί υπογράφουν ανοικτή επιστολή κατά του Μνημονίου με επιχειρήματα και προτάσεις. Universitarii greci si esprimono contro la crisi

68+1 Universitarii greci sottoscrivono una lettera aperta contro la crisi
Έχουμε ακούση κατά καιρούς για πρωτοβουλίες διανοουμένων, καλλιτεχνών και εν γένει ανθρώπων του πνεύματος, οι οποίοι παρεμβαίνουν και αποφαίνονται δημοσίως για κρίσιμα (εθνικού χαρακτήρα συνήθως) ζητήματα. Η παρακάτω επιστολή υπογραφόμενη από 68 Έλληνες καθηγητές ή ερευνητές πανεπιστημιων (και μάλιστα το 1/3 σχεδόν είναι της αλλοδαπής), δημοσιεύθηκε προ ολίγων ημερών (κυρίως στον ηλεκτρονικό Τύπο) –ενώ φαίνεται ότι πρωτοκυκλοφόρησε στο διαδίκτυο σε μια άρχική φάσι ως διερευνητικού χαρακτήρα κείμενο- και μας έγινε γνωστή από τον συνήθως καλά πληροφορημένο Αντιπρόεδρο του συλλόγου μας.
Περιλαμβάνει μια ισχυρή επιχειρηματολογία κατά του λεγόμενου Μνημονίου (προφανώς στον όρο συνυπολογίζεται η υποχθόνια Δανειακή Σύμβασι), ενώ κατατίθενται καταλλήλως υποστηριζόμενες προτάσεις.Συνοψίζουμε μερικά κύρια σημεία:
Στάσι (έστω και προσωρινή) εξωτερικών πληρωμών (γιατί όχι αντεπιθετική χρεοκοπία!)
Απαίτησι (επιτέλους!) αποζημίωσης του κατοχικού δανείου και των πολεμικών επανορθώσεων από το γερμανικό κράτος
Ένδεχόμενη έξοδο από το Ευρώ και επανασχεδιασμό για νέα Δραχμή.
Ως εκ τούτου, όχι μόνο αναδημοσιεύουμε ασμένως το βαρυσήμαντο κείμενο, αλλά –παρόλο που σε κανα-δυό σημεία του, όπως η σωτηριολογικού χαρακτήρα επίκλησι προσωπικά προς τον Πρόεδρο κ. Παπούλια, ο οποίος καλείται να προχωρήση σε …«απαιτούμενες ενέργειες» για αλλαγή πορείας, δεν μας βρίσκει απόλυτα ομοφρονούντες, καθώς θεωρούμε τον θεσμό αυτό του «ανευθύνου άρχοντος», αν όχι αποτυχημένο, πάντως περιττό και οπωσδήποτε πανάκριβο με την προεδρική αποζημίωσι-σκάνδαλο των 360.000 ευρώ ετησίως- προθύμως το συνυπογράφουμε.
Άλλωστε είμαστε «άμες ποκ’ άμες» πρώην Πανεπιστημιακοί!


ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ!

Προς την Α. Ε. τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κύριο Κάρολο Παπούλια
Κοινοποίηση προς:
- Τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος και Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Κύριο Γεώργιο Παπανδρέου
- Τον Αρχηγό της Αξιωμ/ικής Αντιπολίτευσης και....
Πρόεδρο της ΝΔ, Κύριο Αντώνιο Σαμαρά
- Τη Γενική Γραμματέα του ΚΚΕ, Κυρία Αλέκα Παππαρήγα
- Τον Πρόεδρο του ΛΑΟΣ, Κύριο Γεώργιο Καρατζαφέρη,
- Τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, Κύριο Αλέξη Τσίπρα,
- Τα Μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου
- Τα Μέλη της Βουλής των Ελλήνων

Εξοχότατε Κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας,
Με περισσή αγωνία για την τύχη της πατρίδας μας, αλλά και με αίσθημα εθνικής ευθύνης, σας απευθύνουμε την παρούσα επιστολή, με συγκεκριμένες προτάσεις οι οποίες, με τον κατάλληλο χειρισμό και εφαρμογή θα οδηγήσουν στην έξοδο από την κρίση.
Η αδυναμία του Μνημονίου να επιτύχει τους στόχους του είναι πλέον δεδομένη. Συνέχιση της ίδιας πολιτικής, με την οικονομική ύφεση και την περαιτέρω αύξηση του δημοσίου χρέους που προκαλεί, θα οδηγήσει στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας (ίδε Αποκρατικοποιήσεις και Αξιοποίηση Δημόσιας Περιουσίας στο προταθέν Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Πλαίσιο), μεγαλύτερη εξαθλίωση του λαού λόγω περαιτέρω αύξησης του ποσοστού ανεργίας, ενώ οι Ελληνικές πόλεις θα καταστούν αβίωτες εξ αιτίας της αναπότρεπτης κοινωνικής έκρηξης. Αν καταλήξουμε σε αναδιαπραγμάτευση/αναδιάρθρωση του χρέους μας υπό παρόμοιες συνθήκες, θα πρόκειται για ελεγχόμενη πτώχευση υπό δυσμενέστατους όρους, υπαγορευμένους από άλλους. Για να προληφθούν αυτές οι δυσμενείς εξελίξεις, η Κυβέρνηση πρέπει χωρίς καθυστέρηση να πάρει την πρωτοβουλία και με αποφασιστικότητα να χαράξει ένα νέο δρόμο για την Ελλάδα.
Συγκεκριμένα, Κύριε Πρόεδρε, προτείνουμε:
• Να καταγγελθεί πάραυτα το Μνημόνιο, προβάλλοντας νομικούς όρους και ατέλειες κατά την υπογραφή του, την αντισυνταγματικότητα όρων του, και την απουσία αλληλεγγύης των πλουσίων/ανεπτυγμένων χωρών της ΕΕ προς την Ελλάδα.
• Επικαλούμενη το επαχθές-απεχθές βάρος του χρέους για τον Ελληνικό λαό, η Κυβέρνηση να προχωρήσει σε προσδιορισμό των όρων της Ελλάδος γιά μία αναδιάρθρωσή του, η οποία απαραίτητα να περιλαμβάνει και ένα «κούρεμα» ύψους 30-40%, επιδιώκοντας τη σύμφωνη γνώμη των εταίρων μας στην ΕΕ. Το εναπομένον ποσό του χρέους πρέπει να εξυπηρετείται από τον κρατικό προϋπολογισμό, χωρίς τη δημιουργία νέων ελλειμμάτων.
• Να κηρυχθεί στάση εξωτερικών πληρωμών μέχρι να υπάρξει συμφωνία με τους δανειστές μας και την ΕΕ για τους ανωτέρω όρους της αναδιάρθρωσης.
• Η Κυβέρνηση να νομοθετήσει άμεσα την εσαεί λειτουργία του κράτους υπό καθεστώς μηδενικού ελλείμματος. Επί πλέον, εκφράζοντας τη γενικευμένη λαϊκή απαίτηση, να λάβει τα ακόλουθα μέτρα χρηστής και δίκαιης διακυβέρνησης: δίκαιη φορολόγηση εισοδημάτων και περιουσίας - συμπεριλαμβανομένων των καταθέσεων στο εξωτερικό, δήμευση της περιουσίας καταχραστών δημόσιας περιουσίας, δήμευση περιουσίας που δεν δικαιολογείται από δήλωση πόθεν έσχες του ιδιοκτήτη, και δραστική περιστολή των δαπανών, αρχίζοντας με περικοπή σε βαθμό τουλάχιστον 50% των δαπανών προς όφελος των εκλεγμένων αντιπροσώπων του λαού, βουλευτών, δημάρχων, αντιδημάρχων, κλπ.
• Η Κυβέρνηση να απαιτήσει άμεσα από την Γερμανική Κυβέρνηση την πληρωμή του κατοχικού δανείου και των πολεμικών επανορθώσεων που η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία πληρωμή θα κάλυπτε ένα πολύ υψηλό ποσοστό του Ελληνικού χρέους.
Κύριε Πρόεδρε, δεν παραβλέπουμε τον κίνδυνο η αναδιάρθρωση-επαναδιαπραγμάτευση, με πρωτοβουλία της Ελλάδος, από κοινού με το «κούρεμα» και με την προσωρινή στάση πληρωμών, να μας θέσει εκτός της Ευρωζώνης.
Η πιθανότητα μιας τέτοιας εξέλιξης εκτιμάται πολύ μικρή, πρώτον διότι δεν πιστεύουμε ότι προβλέπεται αποβολή μέλους από την Ευρωζώνη, αλλά κυρίως γιατί κάτι τέτοιο θα σήμαινε σημαντικά προβλήματα για το ευρώ και τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς της ΕΕ, ενώ θα αύξανε και το ρίσκο των δανειστών μας να απολέσουν πολύ μεγαλύτερο ποσοστό των κεφαλαίων τους. Ωστόσο, τίποτε δεν μπορεί να αποκλειστεί. Μια έξοδος, λοιπόν, από την Ευρωζώνη, αν και δεν έχει προηγούμενο, μπορεί να μας επιβληθεί και να έχει δυσάρεστες συνέπειες. Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να προκληθεί πανικός στις τράπεζες και προσωρινή απομόνωσή μας από τις αγορές. Όμως, όλες οι αρνητικές συνέπειες μπορούν να ελεγχθούν σε ικανοποιητικό βαθμό και βαθμηδόν να εξουδετερωθούν, χάρη στις δυνατότητες αντίδρασης που εξασφαλίζει ένα εθνικό νόμισμα ελεγχόμενο 100% από την Ελληνική Κυβέρνηση.
Τέλος, θα υπενθυμίσουμε την ανάγκη επαγρύπνησης στα εθνικά μας θέματα, των οποίων πολυάριθμες εξελίξεις μας ανησυχούν στο έπακρον, καθώς είναι αδύνατον να αντιμετωπισθούν μέσα στο καθεστώς οικονομικής εξαθλίωσης που οδηγείται η χώρα από το Μνημόνιο. Συνεπώς, κι αν ακόμη υπήρχαν κυρίαρχοι παράγοντες που θα μας επέβαλλαν παραμονή υπό το καθεστώς του Μνημονίου, αυτό θα έπρεπε να αποκλεισθεί με κάθε τρόπο και κάθε θυσία, από τη στιγμή που θέτει σε σοβαρό κίνδυνο την εθνική μας υπόσταση και κυριαρχία. Οι Έλληνες αυτή τη στιγμή αισθάνονται ταπεινωμένοι και ανίσχυροι. Η έξοδος από την πολιτική των Μνημονίων θα ανυψώσει το ηθικό του λαού, απαραίτητη προϋπόθεση για την επαναφορά της χώρας σε τροχιά ανάπτυξης και για την περιφρούρηση των εθνικών μας συμφερόντων.
Εξοχότατε Κύριε Πρόεδρε, μαζί με την αποδοχή και άμεση εφαρμογή των ανωτέρω προτάσεων, κορυφαίο ζητούμενο για τη σωτηρία της χώρας είναι η ένωση των πολιτικών δυνάμεων, οι οποίες παρά τις πανθομολογούμενες ευθύνες τους συνεχίζουν να τραβούν το σχοινί της αδιαλλαξίας και να δρούν σύμφωνα με τα ιδιαίτερα πολιτικά τους συμφέροντα. Με το προσωπικό σας κύρος και την ηθική δύναμη της θέσης σας, προχωρήσετε άμεσα στις απαιτούμενες ενέργειες για την επιτυχία αυτών των στόχων, ώστε η Ελλάδα να ξαναγίνει κυρίαρχος του οίκου της και ο λαός μας να αποκτήσει πάλι αυτοπεποίθηση για το μέλλον του.

Οι Υπογράφοντες είναι ακαδημαϊκοί και επιστήμονες, η πλειοψηφία των οποίων είναι μέλη του Hellenic Electronic Center/Professors’ and Ph.D.’s forum.

1. Αθανασάκης Απόστολος, PhD, Professor of Classics, Argyropoulos Chair in Hellenic Studies, University of California, Santa Barbara, USA.
2. Αναγνωστόπουλος Σταύρος Α., PhD, Καθηγητής Πολιτικών Μηχανικών, Διευθυντής Τομέα Κατασκευών, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
3. Αναστασοπούλου Ιωάννα, PhD, Καθηγήτρια, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, ΕΛΛΑΣ.
4. Ανδρεάτος Αντώνιος, PhD, Καθηγητής, Τομέας Πληροφορικής και Υπολογιστών, Σχολή Ικάρων, ΕΛΛΑΣ.
5. Antikas Theodore, G., PhD, Visiting Prof., Department of History, State University of Washington, Skagit Valley College, Science Dept., ΕΛΛΑΣ.
6. Αποστολόπουλος Χάρης, PhD, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
7. Αρβανίτης Κώστας, Dr., PhD, Επ. Καθηγητής, Dep of Natural Resources Management and Agricultural Engineering, Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ΕΛΛΑΣ.
8. Αρβανιτογιάννης Ιωάννης Σ., Dr, PhD, Associate Professor, School of Agricultural Sciences, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, ΕΛΛΑΣ.
9. Αρωνιάδου-Anderjaska Βασιλική, PhD, Διδάκτωρ Νευροεπιστημών, Dept. of Anatomy, Physiology, and Genetics, and Dept. of Psychiatry, USUHS, Bethesda, MD 20814, USA.
10. Ασημακόπουλος Βύρων, PhD, Επ. Καθηγητής, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ΕΛΛΑΣ.
11. Βαρδουλάκης Αντώνης Ι.Γ., PhD, Καθηγητής, Τμήμα Μαθηματικών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ΕΛΛΑΣ.
12. Βελγάκης Μιχαήλ, PhD, Καθηγητής, Engineering Science Department, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
13. Βερναδάκης Νικόλαος, PhD, Λέκτορας, Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής & Αθλητισμού, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ΕΛΛΑΣ.
14. Burriel Angeliki R., PhD, Assistant Prof of Vet Microbiology, Department of Microbiology and Parasitology, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, ΕΛΛΑΣ.
15. Γερογιαννάκη–Χριστοπούλου Mαρία, PhD, Τμήμα Επιστήμης και Τεχνολογίας Τροφίμων, Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ΕΛΛΑΣ.
16. Δημητρακόπουλος Γεώργιος, PhD, Λέκτορας, Department of Informatics and Telematics, Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ΕΛΛΑΣ.
17. Δασκαλοπούλου Στέλλα, MD, MSc, DIC, PhD, Assistant Professor in Medicine, Department of Medicine, McGill University, Montreal General Hospital, CANADA.
18. Eleftheriades George Savva, PhD, OAM, GCSCG, CETr, JP. – ExarchOSETrAu, New South Wales, AUSTRALIA.
19. Ευαγγελίου Χρήστος K., PhD, Καθηγητής Ελληνικής Φιλοσοφίας, Επίτιμος Πρόεδρος της ΔΕΕΦ, ΕΛΛΑΣ.
20. Ζαφειροπούλου Μαρία, BSc, PhD, Καθηγήτρια Ψυχολογίας, Παιδαγωγικό Τμήμα Προσχολικής Εκπαίδευσης, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, ΕΛΛΑΣ.
21. Θραμπουλίδης Κλεάνθης, PhD, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
22. Ioannidis Paul, PhD, Director, Analytical Services / International Programs, RJ Lee Group, Inc., USA.
23. Καζαντζή Βάνια, PhD, Οικονομολόγος, Λόφου 16, 14671 Πολιτεία, Αθήνα, ΕΛΛΑΣ.
24. Κακούλη-Duarte Θωμαΐς, MSc, PhD, Καθηγήτρια Μοριακής Γενετικής, Department of Science and Health, Carlow Institute of Technology, και π. Πρόεδρος Ελληνικής Κοινότητας Ιρλανδίας, IRELAND.
25. Καλαματιανός Δημήτριος, PhD, Καθηγητής, Dept of Electronic Engineering, National University of Ireland Maynooth, IRELAND.
26. Καραγιάννη Δέσποινα, Δρ., PhD, Επ. Καθηγήτρια Marketing, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
27. Καραφωτιάς Παναγιώτης, PhD, Καθηγητής και Πρόεδρος του Τομέα Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Ινδιανάπολης στην Αθήνα, π. Διευθύνων Σύμβουλος του Γραφείου του ΟΗΕ για Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ, ΕΛΛΑΣ.
28. Κατσιαδάκη Ιωάννα, PhD, MRCVS, MRSM, OVS, Science Leader Aquatic Health and Hygiene, Cefas Weymouth Laboratory, UK.
29. Κατσιφαράκης Κωνσταντίνος, PhD, Καθηγητής, Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ΕΛΛΑΣ.
30. Κατσίφης Σπύρος, PhD, FACFE, Καθηγητής και Διευθυντής Τμήματος, Department of Biology, University of Bridgeport, CT, USA.
31. Κελεσίδης Βασίλειος Χ., PhD, Αν. Καθ. Τμ. Μηχανικών Ορυκτών Πόρων, Πολυτεχνείο Κρήτης, ΕΛΛΑΣ.
32. Kostas Demosthenes, Dr, PhD, MSc MBA, Greenwich CT USA.
33. Κουρούμαλης Ηλίας, PhD, Καθηγητής Γαστρεντερολογίας Ιατρικού Τμήματος, Πανεπιστήμιο Κρήτης, Διευθυντής Γαστρεντερολογικής Κλινικής ΠΑΓΝΗ, ΕΛΛΑΣ.
34. Κουρτίδης Κωνσταντίνος, PhD, Αναπλ. Καθ. Τμήμα Μηχανικών Περιβάλλοντος, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ΕΛΛΑΣ.
35. Κυριακού Γεώργιος A., PhD, Καθηγητής, Department of Electrical and Computer Engineering, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ΕΛΛΑΣ.
36. Lazaridis Anastas, Sc.D. Professor Emeritus, Widener University, Chester, PA, USA.
37. Liritzis Ioannis PhD (Edin.), Professor of Archaeometry, Dept. of Mediterranean Studies, Πανεπιστήμιο Αιγαίου, ΕΛΛΑΣ.
38. Μανώλης Σωτήρης Κ., Δρ., PhD, τ. Αναπληρωτής Καθηγητής, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ΕΛΛΑΣ.
39. Μέρμηγκας Λευτέρης, PhD, Καθηγητής, The State University of New York at Buffalo, USA.
40. Metallinos-Katsaras Elizabeth, PhD RD, Associate Professor, Department of Nutrition, Simmons College, Boston, USA.
41. Μοσχοβάκης Αντώνης, MD, PhD, Καθηγητής Τμήματος Ιατρικής, Πανεπιστήμιο Κρήτης, ΕΛΛΑΣ.
42. Μπατρακούλης Θεόδωρος, PhD, Δικηγόρος, Αγαθίου 10-12, 11472, Αθήνα, ΕΛΛΑΣ.
43. Belbas Stavros A., PhD, Professor, Mathematics Dept., Tiscaloosa, AL. 35487-0350. USA.
44. Μπέσκος Δημήτριος, PhD, Καθηγητης, Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
45. Blytas George C., PhD, Physical Chemistry/ Chemical Engineering, Corporate R and D, Royal Dutch Shell (retired) and President, GCB Separations Consulting, (retired), Houston, TX, 77079-6622, USA.
46. Μπότσας Ελευθέριος, PhD, Professor Emeritus, Economics Department, Oakland University, Rochester, Michigan, USA.
47. Μπουγάς Ιωάννης , PhD, Statistics Lecturer, Dept. of Math & Statistics, Concordia Univ. Montreal, QC, Dir. of Statistical Consulting, Bell Canada (Ret.), CANADA.
48. Νεγρεπόντη-Δελιβάνη Μαρία, PhD, πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, ΕΛΛΑΣ.
49. Ντόκος Σωκράτης, PhD, Graduate School of Biomedical Engineering University of New South Wales, AUSTRALIA.
50. Πανοσκάλτσης Βασίλειος, MS, MA, PhD, Αναπλ. Καθηγητής, Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ΕΛΛΑΣ.
51. Πανταζοπούλου Σ. Ι., PhD, Καθηγήτρια, Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ΕΛΛΑΣ.
52. Παπακωνσταντίνου Βασίλειος, PhD, Ἐπ. Καθηγητής Μαθηματικῶν, Πανεπιστημίου Πατρῶν, ΕΛΛΑΣ.
53. Παπαμαρινόπουλος Σταύρος, Π., PhD, Καθηγητής, Τμήμα Γεωλογίας, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
54. Παρίσης Ιωάννης, PhD, Διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, Υποστράτηγος ε.α., Αθήνα, ΕΛΛΑΣ.
55. Πολυχρονιάδης Ε. Κ., PhD, Καθηγητής, Τμήμα Φυσικής, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ΕΛΛΑΣ.
56. Ρήγα Εκατερίνη, PhD, Director, Nematology Laboratory, Senior Research Scientist, 821 S. Chestnut, PO Box 3453, Pasco, WA 99301, USA.
57. Ρήγας Αλέξανδρος, PhD, Αν.Καθηγητής, Διευθυντής Τομέα Τηλεπικοινωνιών και Διαστημικής, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ΕΛΛΑΣ.
58. Ρούσσος Πέτρος, PhD, Επ. Καθηγητής, Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ΕΛΛΑΣ.
59. Σαμοθράκης Περίανδρος, PhD, PE, Senior Hydraulic Engineer, Frederick, Maryland, USA.
60. Σανδαλτζόπουλος Ραφαήλ, PhD, MBA, Αν. Καθηγητής, Τμήμα Μοριακής Βιολογίας και Γενετικής, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ΕΛΛΑΣ.
61. Σταμπολιάδης Ηλίας, PhD, Καθηγητής, Πολυτεχνείο Κρήτης, ΕΛΛΑΣ.
62. Τζωρτζακάκης E., Δρ., PhD, Ερευνητής Β’, Εργαστήριο Νηματωδολογίας, Ινστιτούτο Προστασίας Φυτών, ΕΘ.Ι.ΑΓ.Ε., Ηράκλειο Κρήτης, ΕΛΛΑΣ.
63. Τσαουσίδης Βασίλης, PhD, Καθηγητής, Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ΕΛΛΑΣ.
64. Τσουτσουλοπούλου Αναστασία Μαρία, Δρ., PhD, English Language and Literature, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, ΕΛΛΑΣ.
65. Χαμζάς Χριστόδουλος, PhD, Καθηγητής, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ΕΛΛΑΣ.
66. Χατζόπουλος Ιωάννης N., PhD, Καθηγητής, Τμήμα Περιβάλλοντος, Πανεπιστήμιο Αιγαίου, ΕΛΛΑΣ.
67. Ψαράς, Γεώργιος Κ., PhD, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
68. Ψυχουντάκη Μαρία, PhD, Επικ. Καθηγήτρια Ψυχολογίας – Αθλητικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών, ΕΛΛΑΣ.
Πηγή
Και για την αντιγραφή : Σοϊλεμέζης Αλέξανδρος, Μάστερ κλασσικής Φιλολογίας, ex lettore di neogreco Universita' di Verona (Italia)

Δάνεια, Χρεωκοπίες και το σημερινό προδιαγεγραμμένο Κράχ. Ανάλυσι με ιστορική ανασκόπησι του Δημήτρη Καζάκη.

La cronaca dei fallimenti dello stato neogreco e la crisi odierna

Δεν προλάβαμε να «χαρούμε» την προχθεσινή ανάρτησι σχετικά με το ιστορικό προηγούμενο της στάσης πληρωμών του 1936 και υπέπεσε στην αντίληψί μας η παρούσα ανάλυσι του Δ. Καζάκη (βλ. ανάρτησι στο ιστολόγιο του Συνδέσμου Επιστημόνων Πειραιώς). Το κείμενο είναι μακροσκελές, αλλά το περιεχόμενο έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

Το χρονικό των χρεοκοπιών του ελληνικού κράτους και η κρίση σήμερα

Η πρώτη μας χρεοκοπία, γνήσια χρεοκοπία σαν ελληνικό κράτος, συνέβη στα 1827. Η πρώτη πράξη που έκανε ο κυβερνήτης τότε ήταν να δηλώσει αδυναμία πληρωμής των λεγόμενων "δανείων ανεξαρτησίας" που ούτε δάνεια ήταν, ούτε για την ανεξαρτησία της χώρας δόθηκαν και το πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830 που συνέταξαν οι μεγάλες δυνάμεις, ερήμην φυσικά των Ελλήνων, προσδιόριζε με το άρθρο 6 ότι οι μεγάλες δυνάμεις επειδή ακριβώς τους χρωστάνε οι Έλληνες μπορούν να μπαίνουν όποτε γουστάρουν στη χώρα και να κάνουν ό,τι γουστάρουν σ' αυτή τη χώρα.
Η δεύτερη χρεοκοπία έσκασε στα 1843. Εκεί έγινε και η εξέγερση της 3ης Σεπτέμβρη του 1843 που διεκδικήθηκε σύνταγμα. Επειδή όμως το ελληνικό κράτος αδυνατούσε να πληρώσει ή να έρθει σε διευθέτηση με τους χρηματιστές του, του επιβλήθηκε η πρώτη κατοχή (σε απελευθερωμένο ελληνικό κράτος) που είναι η κατοχή του 1853 όταν Άγγλοι και Γάλλοι αποβίβασαν 15.000 πεζοναύτες στο Πειραιά, ασκήσανε κατοχή επί μια σχεδόν 10ετία που ήταν από τις πιο αιματηρές κατοχές που έζησε ο τόπος και ο λόγος ήταν το δημοσιονομικό, η καταβολή του χρέους στους τοκογλύφους, στις μεγάλες δυνάμεις. Όποιος ξέρει από ιστορία γνωρίζει ότι είχαμε τη δική μας οκτωβριανή επανάσταση τον Οκτώβριο του 1862 όταν εξεγέρθηκε ο λαός, καθάρισε τα κόμματα της κατοχής, το αγγλικό και το γαλλικό, διέλυσε τα πάντα, έδιωξε τον Όθωνα και δημιούργησε τις προϋποθέσεις ενός νέου συντάγματος, μιας νέας συνταγματικής αρχής, που θεωρήθηκε ως η πλέον δημοκρατική της Ευρώπης εκείνη την εποχή. Ο λαός πάντα δηλαδή έκανε το χρέος του.
Η 3η μεγάλη χρεοκοπία είναι η μόνη γνωστή (που αναφέρεται δηλαδή στα ιστορικά βιβλία), το "δυστυχώς επτωχεύσαμεν" του Χαριλάου Τρικούπη στα 1893. Πήγε σε διαπραγμάτευση τότε η κυβέρνηση με τους ομολογιούχους, η κυβέρνηση Τρικούπη και ο Τρικούπης έλεγε, "παιδιά τι θέλετε να κάνουμε τώρα, να σας τα δώσουμε όλα άμα θέλετε, με εξαίρεση δυο πράγματα".
"Δεν παραχωρούμε την εθνική κυριαρχία της χώρας, δεν παραχωρούμε το δημόσιο ταμείο". Φυσικά οι ομολογιούχοι δεν το δέχτηκαν αυτό και στήσανε, έχοντας σύμμαχο το παλάτι που κατείχε ελληνικά ομόλογα, τον περίφημο πόλεμο του 1897, που ήταν στημένος από την αρχή μέχρι το τέλος μόνο και μόνο για να κερδηθεί ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος στα 1898. Επειδή οι δανειστές της χώρας θέλανε να πληρώνονται σε χρυσάφι, πρωτομπήκε στην οικονομική φιλολογία της χώρας η ιδέα του σκληρού νομίσματος και μας έφτιαξαν τη χρυσή δραχμή. Οπότε ξεκινάει ένας νέος φαύλος κύκλος δανεισμού, απίστευτου δανεισμού γιατί η Ελλάδα έπρεπε να εξασφαλίσει το χρυσάφι, για να στηρίξει τη χρυσή δραχμή, άρα νέα δάνεια.
Υπό το καθεστώς του ΔΟΕ και της Δημοσιονομικής Επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών που είχε και αυτή αναλάβει την εποπτεία της χώρας χρεοκοπούμε ξανά το 1932. Η χρεοκοπία του 32 είναι του Βενιζέλου, αλλά την επέβαλε ο Τσαλδάρης. Πάλι οι ίδιες ιστορίες, πάλι λιτότητες, κλείσανε τα 2/3 των σχολείων της εποχής εκείνης για να πληρώσουν τους δανειστές, απολύσανε πάνω από τα 2/3 των εκπαιδευτικών της χώρας, οι μισοί δημόσιοι υπάλληλοι της διοίκησης απολύθηκαν, απαγορεύτηκε με την χρήση του ιδιώνυμου η συνδικαλιστική δράση ειδικά στο δημόσιο τομέα, στη δημόσια διοίκηση. Είναι σκόπιμο να γνωρίζουμε πως γινόταν ο δανεισμός της χώρας: στα 100 χρυσά φράγκα δανείου ο τόκος, το επιτόκιο, έτρεχε στα 100, οι δανειστές όμως κρατούσαν ένα ποσοστό του δανείου, περίπου 20 με 30%, ανάλογα, ως "εγγύηση καλής εκτέλεσης δανείου". Έτσι το δάνειο που εκταμίευε τελικά το κράτος έφτανε να είναι το 50% της αρχικής ονομαστικής αξίας.
Στην συνέχεια έφεραν τον βασιλιά, ο βασιλιάς φυσικά εκτέλεσε τις εντολές των Βρετανών και έφερε τη τεταρτο-αυγουστιανή δικτατορία του Μεταξά. Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Μεταξάς ήταν να πάρει το αποθεματικό του ΙΚΑ, του νεοσύστατου τότε ΙΚΑ, μόλις 3 χρόνια είχε δημιουργηθεί, και ήταν κατάλληλα προικισμένο, πολύ σοβαρά προικισμένο, πολύ καλό, είχε μια πολύ καλή προοπτική. Πήρε επίσης ότι βρήκε στις τράπεζες συν τα αποθεματικά στο δημόσιο ταμείο και πλήρωσε τους Γάλλους και Βρετανούς χρηματιστές.
Μετά τον 2ο ΠΠ ήταν παλλαϊκό το αίτημα προς τους συμμάχους, που υποστήριξε και ο πρώτος πρόεδρος της Τραπέζης της Ελλάδος μετά την απελευθέρωση, ο Ξενοφών Ζολώτας: να μας χαρίσουν ή να μας διαγράψουν τα προπολεμικά χρέη. Αν μη τι άλλο, για τη προσφορά της χώρας στη νίκη των συμμάχων τουλάχιστον διαγράψτε τα χρέη τα προπολεμικά, έλεγαν. Φυσικά όχι απλά δεν διαγράφτηκαν τα χρέη αλλά μετά από 15 χρόνια απανωτών πιέσεων και άνευ προηγουμένου εκβιασμών, φτάσαμε στο 1964 όπου έγινε η τελική ρύθμιση των προπολεμικών χρεών. Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου, υπουργός Οικονομικών Κωνσταντίνος Μητσοτάκης που υπέγραψε τη χειρότερη δανειακή σύμβαση και ρύθμιση χρεών που έχει υπογράψει ποτέ η χώρα (εκτός από τη σημερινή). Αναγνώρισε το σύνολο των προπολεμικών χρεών της χώρας από το 1881 και μετά. Στο ακέραιο της αξίας τους, χωρίς να παίρνουμε υπόψη αυτά που πληρώθηκαν από τη χώρα ή που είχαν πληρωθεί μέχρι τότε. Χωρίς να παίρνεται υπόψη ότι γι' αυτά είχαμε κηρύξει 2 πτωχεύσεις επίσημες, το 1893 και το 1932. Αναγνώρισαν επιπλέον το σύνολο των τόκων υπερημερίας που είχαν μεταφέρει φυσικά σε τιμές του 64 συν 71% προσαύξηση των τόκων υπερημερίας για το πιστωτικό κίνδυνο και φυσικά τη ψυχική οδύνη, το πρόβλημα ψυχικής γαλήνης, που είχαν υποστεί οι δανειστές. Καθορίστηκε να πληρωθούν αυτά τα χρέη σε 45 χρόνια, Δηλαδή, 1964 και 45 = 2009.
Τι έκανε η χούντα στη συνέχεια; Έκανε τη πληρωμή των χρεών αυτών εξωλογιστική. Γι' αυτό εμφανίζεται ότι έχει μικρά ποσοστά χρέους η χούντα. Τα πλήρωνε κάτω από το τραπέζι. Και τα πλήρωσε με 2 βασικούς τρόπους. Οι ξένοι δανειστές μας και οι μεγάλες δυνάμεις που κρύβονταν από πίσω απαίτησαν 2 πράγματα.
Πρώτον εκχώρηση ολόκληρου του Αιγαίου την οποία την προετοίμασε προσπαθώντας να επαναφέρει (αυτό που πάει να κάνει τώρα η κυβέρνηση) τον "θεσμό επιφανείας". Είχαν έτοιμες τις συμβάσεις, απλά έπεσε η ιστορία της μεταπολίτευσης και έχασαν αυτό το πράγμα.
Και το δεύτερο, με την εκχώρηση της Κύπρου. Υπάρχουν χαρτιά στα αρχεία που δημοσιεύονται αυτή την εποχή όπου η παραχώρηση ή η εκχώρηση ή η τραγωδία της Κύπρου εμπεριείχε και ένα κομμάτι αποπληρωμής προπολεμικού χρέους της Ελλάδας. Δηλαδή σε αντάλλαγμα να μας χαρίσουν ένα κομμάτι του χρέους η χούντα άνοιξε την πόρτα στην τουρκική εισβολή και στο τι συνέβη μετά στην Κύπρο.
Μετά την μεταπολίτευση οι κυβερνήσεις φορτώσανε το χρέος αυτό στις δημόσιες επιχειρήσεις. Υπάρχει έκθεση του 1985 που λέει ότι η ΔΕΗ, η τότε κρατική ΔΕΗ, για κάθε 1000 δραχμές που δανειζόταν είχε εσωτερική ανάγκη μόνο τη μια δραχμή. Όλο το υπόλοιπο ήταν απαιτήσεις εξωλογιστικές για πληρωμή χρεών.
Την εποχή εκείνη αρχίζουν να δανείζονται ξανά οι κυβερνήσεις για τις δικές τους ανάγκες και ο δανεισμός είναι επαχθέστατος. Για παράδειγμα το 1977 συνάπτεται με όμιλο τραπεζών από τη Γαλλία δάνειο με την ελληνική κυβέρνηση όπου εκτός από τους τρομακτικά τοκογλυφικούς όρους που επιβάλλονται στην Ελλάδα, της επιβάλλονται και οι εξής όροι.
Πρώτον. Το πόσες φρεγάτες θα αγοράσει από τη Γαλλία. Δεύτερον. Πόσο όγκο κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων θα αγοράσει από τη Lacoste και από τις γαλλικές επιχειρήσεις με αποτέλεσμα φυσικά την καταστροφή της ελληνικής κλωστοϋφαντουργίας γιατί εισάγαμε αυτά που θα μπορούσαμε να παράγουμε οι ίδιοι με έναν αναπτυγμένο κλάδο της βιομηχανίας εκείνη την εποχή. Αργότερα έγιναν και άλλες τέτοιες δανειακές συμβάσεις, η μεγαλύτερη ήταν το 1987 η οποία ήταν με τον όμιλο της Mitsubishi Funds όπου ανάμεσα σε αυτά που μας ζητούσαν να αγοράσουμε, ήταν και τα περίφημα ιαπωνικά προγράμματα της τηλεόρασης, δηλαδή τότε άρχισε η εισβολή των Pokemοn, των Digimon και όλη αυτή την τερατολογία ας πούμε που γενιές επί γενιών ζούνε τα δικά μας παιδιά.
Από εκεί και πέρα έχουμε την δημιουργία τεράστιων ελλειμμάτων λόγω της σχέσης μας κυρίως με την ΕΟΚ που τα εκτινάσσει μετά το 1984 αλλά και μιας πολιτικής κυριολεχτικά αθώωσης των υπευθύνων για τη λεηλασία αυτού του τόπου και την καταστροφή της βιομηχανίας μέσω κυρίως των προβληματικών. Μιλάμε για 340 περίπου ή 370 βιομηχανικές επιχειρήσεις της χώρας, την αφρόκρεμα της ελληνικής βιομηχανίας και της ελληνικής παραγωγής ευρύτερα. Το ποσό που χρωστάγανε, το πόσο δηλαδή είχαν φορτώσει οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες αυτές τις μεγάλες βιομηχανίες και παραγωγικές επιχειρήσεις κατά μέσο όρο ήταν περίπου 12 φορές το μετοχικό κεφάλαιο των εταιρειών και είχε μετατραπεί σε δανεικά και αγύριστα. Η κυβέρνηση λοιπόν παίρνει όλα τα χρέη αυτά στον προϋπολογισμό, αθωώνει τους παλιότερους ιδιοκτήτες και κρατάει επί μια 10ετία αυτές τις επιχειρήσεις είτε να υπολειτουργούν, είτε χωρίς να λειτουργούν καθόλου, δίνοντας απλά τον μισθό στους εργαζόμενους με αντάλλαγμα την ψήφο. Αυτό από μόνο του εκτίναξε το δημόσιο χρέος, γιατί αυτά με τι λεφτά θα γινόντουσαν; Μόνο με δάνεια.
Το αποτέλεσμα είναι να εκτιναχθεί μέσα σε 4 χρόνια στο διπλάσιο το χρέος της χώρας. Με την πρώτη κυβέρνηση ΝΔ μετά το ΠΑΣΟΚ έχουμε την δεύτερη μεγάλη επιτυχία του κ. Μητσοτάκη. Στα 3 χρόνια που είχε την κυβέρνηση, έχει ρεκόρ, πραγματικά παγκόσμιο ρεκόρ, 4πλασιασμού του χρέους, κυριολεκτικά μέσα σε 3 χρόνια σε απόλυτα νούμερα, δηλαδή είναι να τρελαίνεσαι. Και όχι μόνο αυτό αλλά είναι και ο πρώτος που έκανε τι; Αντί να δανείζεται από το εσωτερικό όπως γινόταν τότε με δραχμικό χρέος από την εσωτερική αγορά, άρχισε να δανείζεται ως επί το πλείστον από τη ξένη αγορά, δηλαδή από τις ξένες αγορές σε σκληρό νόμισμα. Και όπως ήθελα να ξέρετε και θα σας πληροφορήσω, καμία ποτέ, καμία χώρα δεν έχει χρεοκοπήσει από τον εσωτερικό της δανεισμό. Το τρανότερο παράδειγμα είναι η Ιαπωνία με 220% χρέος, το μεγαλύτερο στον κόσμο, αλλά το 92% του χρέους αυτού είναι σε γιεν. Πάντα χρεοκοπείς από τον εξωτερικό δανεισμό. Από το δανεισμό δηλαδή που κάνεις από τις ξένες αγορές σε σκληρό συνάλλαγμα.
Παραμονές του ευρώ οι κυβερνήσεις Σημίτη μεθοδεύουν τη μετατροπή ολόκληρου του δημόσιου χρέους και κυρίως του εσωτερικού που μέχρι τότε ήταν περίπου το 80% του δημόσιου χρέους και ήταν δραχμικό, σε εξωτερικό χρέος εκφρασμένο σε σκληρό νόμισμα, το ευρώ. Και ξέρουμε ότι είναι πιο εύκολο να αντιμετωπίσεις το εσωτερικό χρέος γιατί τέλος πάντων κανένα κράτος δεν έχει χρεοκοπήσει από το εσωτερικό του χρέος, στο δικό του νόμισμα. Χρεοκοπείς πάντα από το εξωτερικό χρέος. Από εκεί και πέρα οι οικονομολόγοι ξέρανε ότι η αντίστροφη μέτρηση είχε ξεκινήσει. Είναι υπόθεση συγκυρίας το πότε θα σκάσει το κανόνι.
Το δεύτερο που έγινε είναι ότι η οικονομία βίωνε μια απίστευτη κατάσταση μακροχρόνιας κρίσης ρευστότητας όπως λέμε. Δηλαδή άρχισε να εξαφανίζεται το χρήμα από την αγορά. Αν δείτε τα στοιχεία το 2001, το 2002 μέχρι το 2004 που είχαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες είχαμε κάθε χρόνο μείωση της νομισματικής κυκλοφορίας ενώ το φυσιολογικό ήταν να αυξάνει η νομισματική κυκλοφορία ανάλογα με το ΑΕΠ. Με την αύξηση δηλαδή του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος που παράγει η χώρα, ανάλογα αυξάνει και η νομισματική κυκλοφορία. Αντί γι' αυτό είχαμε μείωση. Τρομακτική ασφυξία. Γιατί; Γιατί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που εκδίδει το νόμισμα δεν θεωρούσε ότι έπρεπε να μας δώσει περισσότερο νόμισμα. Πως καλύφθηκε αυτό το έλλειμμα νομισματικής κυκλοφορίας; Εμπορικά πλεονάσματα δεν είχαμε, νόμισμα δεν είχαμε. Τι έμενε; Ο δανεισμός. Κάθε χρόνο, μέσα στη 10ετία, κατά μέσο όρο, το "οικονομικόν θαύμα" όπως το ονομάσανε, η "ισχυρή Ελλάς" αναπτυσσότανε κατά 4%, όντως το ποσοστό ήταν εξαιρετικά σημαντικό ακόμα και σε σχέση με το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μόνο που ξεχάσανε να μας πουν δημόσια ότι για κάθε 4% άνοδο που είχαμε τότε ο δημόσιος δανεισμός αύξανε 18%. Δηλαδή δανειζόμασταν για να υπάρξει επέκταση του ΑΕΠ.
Παράλληλα είχαμε μια οικονομία της οποίας συνθλίφτηκε κυριολεκτικά η παραγωγική της βάση. Φτάσαμε, η αγροτική οικονομία, το υπογραμμίζω, στην Ελλάδα όχι στην Ολλανδία, ή στη Γερμανία ή στη Σουηδία. Στην Ελλάδα. Να έχει συμμετοχή στο ΑΕΠ 3%. Δηλαδή έχουμε λιγότερη συμμετοχή της αγροτικής μας οικονομίας στο ΑΕΠ από ότι έχει η Ολλανδία. Δηλαδή έλεος! Και συμμετοχή της βιομηχανίας και της παραγωγής ευρύτερα μόλις 13%. Όταν ο μέσος όρος παραγωγής της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι 35%. Έχουμε μια οικονομία παρασιτικών υπηρεσιών. Μη παραγωγικών παρασιτικών υπηρεσιών. Που διαμορφώθηκε κατά κύριο λόγο μέσα στα πλαίσια του ευρώ αλλά και νωρίτερα, μόνο που το ευρώ το επιτάχυνε πάρα πολύ. Αυτό εκτίναξε σε ιστορικό ρεκόρ το εξωτερικό μας έλλειμμα. Την ίδια ώρα το μέσο νοικοκυριό βιώνει μια λιτότητα που ουσιαστικά διαρκεί πάνω από δυο 10ετίες. Ουσιαστικά από το 1984 είναι σε συστηματική λιτότητα το εργαζόμενο νοικοκυριό. Φτάσαμε στο μοναδικό, και αυτό πάλι ιστορικό ρεκόρ, την τελευταία 10ετία να έχουμε αρνητικά πρόσημα αποταμίευσης. Μόνο το 2009 χαθήκανε 28 δισ. αποταμιεύσεις από την ελληνική οικονομία. Και όπως γνωρίζετε, ότι καθεστώς και να έχει μια χώρα, όποιος και να κυβερνάει, αν δεν υπάρχουν αποταμιεύσεις στις τράπεζες και αν δεν υπάρχει αυξημένη ροπή προς αποταμίευση δηλαδή διαθέσιμο εισόδημα που μένει όταν πληρώνω τα βασικά μου και μπορώ να το βάλω να γίνει αποταμίευση, δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί μια αυτοδύναμη οικονομική ανάπτυξη. Φτάσαμε στο σημείο, το μέσο διαθέσιμο εισόδημα του νοικοκυριού για μια ολόκληρη 10ετία να βρίσκεται κάτω, να υπολείπεται δηλαδή των βασικών καταναλωτικών δαπανών που πρέπει να κάνει η μέση ελληνική οικογένεια στην Ελλάδα. Αυτό δεν συμβαίνει πουθενά αλλού στην Ευρώπη, πουθενά αλλού, ακόμα και στις κατεστραμμένες χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Δηλαδή με λίγα λόγια για πάνω από μια 10ετία το μέσο νοικοκυριό δεν έχει εισόδημα πραγματικό που να του ικανοποιεί τις βασικές του καταναλωτικές ανάγκες. Οπότε αναγκάζεται και πάει στο δανεισμό. Το αποτέλεσμα: το 2010, το 77% του μέσου διαθέσιμου εισοδήματος το χρωστάμε στις τράπεζες. Φτάσαμε λοιπόν παραμονές του 2009 όπου είχαμε την διεθνή βόμβα, το κραχ του 2008.
Πως συνέβη αυτό; Στην παγκόσμια αγορά είχαν συσσωρευτεί τεράστια δανείσιμα κεφάλαια. Τι εννοούμε δανείσιμο κεφάλαιο; Δανείσιμο κεφάλαιο εννοούμε εκείνο το κεφάλαιο που δεν μπορεί να επενδυθεί στη παραγωγή. Είναι αυτό που δημιουργείται με χρηματοπιστωτικά παιχνίδια έναντι μελλοντικών αποδόσεων. Το δανείσιμο κεφάλαιο για να φέρει κέρδος πρέπει να γίνει τοκοφόρο κεφάλαιο. Δηλαδή να βρει κάποιον οφειλέτη να το δανειστεί και να του πληρώνει τόκους. Ξέρετε πόσα είναι αυτά τα δανείσιμα κεφάλαια υπολογισμένα με βάση τον Απρίλη του 2010; 1.000 τρισεκατομμύρια δολάρια, δανείσιμα κεφάλαια. Περίπου 1600 θεσμικοί επενδυτές έχουν αυτά τα δανείσιμα κεφάλαια στη παγκόσμια αγορά. Η μέση απόδοση αυτών των κεφαλαίων μέχρι πριν τη κρίση ήταν 6.22%. Η παγκόσμια οικονομία έχει Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν 57 τρισεκατομμύρια. Που σημαίνει ότι τα 1.000 τρισεκατομμύρια δολάρια προσδοκούν ετήσιο κέρδος 62 τρισεκατομμύρια δολάρια από μια οικονομία που παράγει στο σύνολο της 57 τρις.
Εκεί μπλόκαρε η οικονομία και έσκασε η βόμβα το φθινόπωρο του 2008 και φυσικά άρχισαν να καταρρέουν οι τράπεζες γιατί οι τράπεζες βασικά είναι οι θεσμικοί επενδυτές που παίζουν με αυτά τα λεφτά. Λοιπόν, όταν έσκασε το κραχ, η κυβέρνηση, η τότε κυβέρνηση μας έλεγε, θα θυμάστε φαντάζομαι, ότι υπήρχε μεν η παγκόσμια κρίση, αλλά εμείς δεν φοβόμαστε, ήμασταν «οχυρωμένοι στο ευρώ», ήμασταν «θωρακισμένοι γερά» κλπ Το Γενάρη όμως του 2009 βγήκε να πουλήσει ομόλογα η ελληνική κυβέρνηση για να αντλήσει λεφτά όπως κάθε χρόνο για να τροφοδοτήσει τις τρομακτικές ανάγκες που έχει σαν κράτος. Και δεν αγόραζε κανένας. Και τότε υπήρξε ο γενικευμένος πανικός. Ξαφνικά ο τότε πρωθυπουργός και ο τότε υπουργός Οικονομικών ανακάλυψαν ξαφνικά την κρίση. Και αποδείχτηκε αυτό που γνωρίζαμε όλοι όσοι τουλάχιστον μελετούσαμε τα στοιχεία, ότι ο βασιλιάς είναι θεόγυμνος. Και αποδείχτηκε όχι μόνο αυτό αλλά και ότι δεν υπήρχε δυνατότητα ανάταξης ή αντιμετώπισης του προβλήματος του χρέους. Γιατί στην τελευταία 10ετία, στη 10ετία του ευρώ, ο συνολικός δανεισμός του ελληνικού κράτους ήταν 490 δισεκατομμύρια ευρώ. Από αυτά ξέρετε τι πληρώσαμε; 450 δισεκατομμύρια πληρώσαμε εξυπηρέτηση χρέους. Δηλαδή μέσα σε μια 10ετία πληρώσαμε 1,5 φορά το χρέος που είχαμε στις 31/12/2009, (340 δις Χ 1,5 = περίπου 500) Και μένουν άλλα 40. Από αυτά τα 40 περίπου τα 18 με 20 είναι το συσσωρευμένο έλλειμμα 10ετίας του κρατικού προϋπολογισμού. Και τα υπόλοιπα 20 δεν ξέρουμε που πήγαν. Δεν ξέρουμε. Γιατί υπολογιστικά βγαίνει το νούμερο αλλά δεν υπάρχει αιτιολόγηση. Κάποιοι τα πήραν. Ποιοί τα πήραν; Το ψάχνουμε!
Λοιπόν, τι έγινε τώρα; Όταν κινδύνευε η χώρα, και βρέθηκε πλέον, αποκαλύφθηκε, το καθεστώς χρεοκοπίας της, η ευρωζώνη κλονίστηκε διότι εάν προχώραγε η χώρα, όπως είχε κάθε δικαίωμα να το κάνει, η συνθήκη της Λισαβόνας της το επέτρεπε, να προχωρήσει σε μονομερή ρύθμιση των χρεών της εκείνη τη στιγμή, δεν θα μπορούσε κανείς να την σταματήσει. Και δεν θα μπορούσε να την σταματήσει για τον εξής απλούστατο λόγο. Όταν δανείζεις ιδιώτη ή επιχείρηση, νοικοκυριό ή επιχείρηση και δεν μπορεί να πληρώσει τι κάνεις; Τον βάζεις σε εκκαθάριση, του παίρνεις τα περιουσιακά και τελειώσαμε. Στο κράτος δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Και αυτός είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης των δανειστών κρατών από τον 19ο αιώνα. Τι γίνεται αν αποφασίσει το κράτος να μην πληρώσει; Δεν μπορείς να του κάνεις εκκαθάριση. Δεν μπορείς να του απαιτήσεις την περιουσία σαν δανειστής. Γιατί; Γιατί έχει ασυλία λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας. Έτσι λένε οι νομικοί. Και αυτό είναι στο διεθνές δίκαιο, στον σκληρό πυρήνα του διεθνούς δικαίου.
Το ήξεραν αυτό στην ευρωζώνη, οπότε τι κάνανε; Καλέσανε τα πολιτικά κόμματα στην έδρα, στις Βρυξέλλες, τις ηγεσίες, της τότε κυβέρνησης και της μελλοντικής κυβέρνησης και τους είπαν "εδώ είμαστε σε πολύ δύσκολη θέση, προέχει το ευρώ". Και επειδή πίσω από την Ελλάδα έρχονταν και άλλοι, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιταλία, το Βέλγιο, η Γαλλία, είπαν «πρέπει να φτιάξουμε έναν μηχανισμό άμεσα που να μην επιτρέπει στα κράτη και στους λαούς φυσικά να επιβάλλουν είτε διαγραφή, είτε ρυθμίσεις ή οτιδήποτε μονομερώς για να χάσουν τα λεφτά τους οι τράπεζες».
Και έτσι στήσανε την ιστορία στην Ελλάδα γιατί ξέρανε ότι έχουμε τόσο εθελόδουλο πολιτικό σύστημα που μπορούν να επιβάλλουν ότι γουστάρουν εδώ. Και έτσι έγινε η μεταβολή, η πολιτική μεταβολή. Φυσικά επειδή κανένας δεν κάνει τίποτα με το αζημίωτο στήθηκε αυτή η λεηλασία των spreads, επιτοκίων και όλα αυτά τα πράγματα που είδαμε εκείνους τους μήνες και που απέφεραν στους κερδοσκόπους περίπου 17 δισεκατομμύρια κέρδη και από εκεί και πέρα άρχισε το γαϊτανάκι του να πάμε στο μηχανισμό στήριξης. Βεβαίως ο μηχανισμός στήριξης του ευρώ δεν έχει καμία σχέση με το μηχανισμό στήριξης της χώρας. Εκεί λοιπόν κάνανε το εξής. Αυτό που τους ενδιέφερε δεν ήταν να βάλουν σε εφαρμογή το μνημόνιο αλλά την δανειακή σύμβαση.
Με την δανειακή σύμβαση λοιπόν εξαναγκάσανε τη κυβέρνηση, "εξαναγκάσανε" τρόπος του λέγειν. Επειδή τυχαίνει λόγω επαγγέλματος να γνωρίζω και στελέχη του ΔΝΤ, γελάγανε τις μέρες εκείνες. Μου λέγανε ότι δεν είχαν προφτάσει να στείλουν τη δανειακή σύμβαση και είχε γυρίσει πίσω υπογραμμένη Ή τα ίδια στελέχη πιστεύανε ότι θα υπήρχε διαπραγμάτευση γι' αυτό ήταν ακραία η διατύπωση της δανειακής σύμβασης με σκοπό να κοπούνε κάποιες, οι πιο ακραίες εκδοχές, μέσα από μια διαπραγμάτευση. Δεν υπήρξε τίποτα, υπογράφτηκε αβλεπί. Και γράφτηκε στον διεθνή τύπο άλλωστε πολύ έντονα, κάποιοι οικονομικοί αναλυτές είπαν "τι σόι κυβέρνηση έχετε στην Ελλάδα".
Η δανειακή σύμβαση λοιπόν προβλέπει, το πρώτο πράγμα που προβλέπει είναι ότι η Ελλάδα αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται της ασυλίας λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας. Στις 6 Μαΐου του 2010 ψηφίζεται ο νόμος του μνημονίου από την Ελληνική Βουλή και δυο μέρες μετά, στις 8 Μαΐου, με τροπολογία σε ψηφισμένο νομοσχέδιο της Βουλής, δίνεται το δικαίωμα μόνο με την υπογραφή του υπουργού να ισχύει η δανειακή σύμβαση. Βεβαίως όσο γνωρίζω εγώ που ασχολούμαι περίπου μια 10ετία με τα ζητήματα αυτά σας πληροφορώ ότι δεν υπάρχει παρόμοιο συμβάν ή τέτοια δανειακή σύμβαση όχι μόνο στα ελληνικά χρονικά αλλά και στα διεθνή χρονικά από τις αρχές του 19ου αιώνα, δεν υπάρχει κράτος ακόμα και αποικία που να έχει υπογράψει τέτοιο πράγμα. Ο Τσολάκογλου στις δίκες του 46, στις δίκες δοσιλόγων του 46, χρησιμοποίησε ως επιχείρημα ότι "εγώ όταν μου ζητήθηκε από τους χιτλερικούς, από τους ναζί, να υπογράψω τη κατάλυση του ενιαίου και αδιαίρετου της εθνικής κυριαρχίας της χώρας, παραιτήθηκα". Αυτό είναι γεγονός. Δεν τον κάνει φυσικά λιγότερο δοσίλογο Αλλά τουλάχιστον ακόμα και αυτός είχε τσίπα. Και 'δω μιλάμε, σε ομαλές συνθήκες, υπό καθεστώς υποτίθεται κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, έχουμε κυβέρνηση εκλεγμένη από την χώρα που παρέδωσε το σύνολο της χώρας στους ξένους δανειστές. Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό στη πράξη;
Πρώτον. Παραιτήθηκε η χώρα από όλα τα φυσικά δικαιώματα που έχει ένας οφειλέτης απέναντι στο δανειστή του. Ακόμα και αυτά που έχει ένα φυσικό πρόσωπο.
Δεύτερον. Με βάση τη δανειακή σύμβαση στην Ελλάδα δεν επιτρέπεται να πάει σε τρίτες πηγές να αναζητήσει τα χρήματα και να ξεχρεώσει τους δανειστές. Δηλαδή αν είχαμε μια κυβέρνηση που διεκδικούσε το κατοχικό δάνειο από τους Γερμανούς, που είναι άμεσα απαιτητό, και συμφωνούσε η γερμανική κυβέρνηση να μας δώσει το κατοχικό δάνειο, τα 160 περίπου δισεκατομμύρια που υπολογίζουμε ότι είναι η σημερινή αξία του κατοχικού δανείου, δεν θα μπορούσαμε να τα χρησιμοποιήσουμε για να ξεχρεώσουμε τους κυρίους αυτούς.
Τρίτον. Οι δανειστές έχουν όμως το δικαίωμα, μερικά ή ολικά, να εκχωρήσουν τις δικές τους χρεωστικές απαιτήσεις σε τρίτους απέναντι στην Ελλάδα. Και σας λέω ένα σενάριο το οποίο αναφέρουν πάρα πολλοί ειδικοί. Ακραίο σενάριο, όντως, αλλά δεν είναι απίθανο, γιατί το έχουν υπογράψει αυτό το πράγμα. Και λέει ότι… το έχει πει ο κύριος Κασιμάτης, το έχω ακούσει και από τον κύριο Χρυσόγονο συγκεκριμένα, συνταγματολόγοι και οι δυο. Λοιπόν είπαν το εξής. Μπορούν να δώσουν τις χρεωστικές απαιτήσεις, πχ να δώσει η Ολλανδία τις χρεωστικές της απαιτήσεις απέναντι στην Ελλάδα στην Τουρκία, να έρθει η Τουρκία, να δεσμεύσει την Ακρόπολη και να τοποθετήσει την τούρκικη σημαία στην Ακρόπολη. Διότι παραίτηση από την ασυλία λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας σημαίνει ότι παραιτείσαι από την δημόσια περιουσία του κράτους από το σύνολο της εθνικής επικράτειας, από το εθνικό έδαφος. Παραιτείσαι από την ιδιωτική περιουσία των πολιτών σου. Και παραιτείσαι ακόμη και από τη δυνατότητα να μην υπάρξει δέσμευση ή υποθήκευση ακόμα και στον οπλισμό της χώρας. Αυτό το πράγμα είναι πρωτοφανές. Γι' αυτό βγήκαν πάρα πολλοί αναλυτές στον κόσμο και νομικοί και λέγανε, συγκεκριμένα εγώ θυμάμαι έναν Αμερικανό χρηματιστή, ο οποίος είχε γράψει τότε στους New York Times ένα άρθρο λέγοντας "υπογράφει την εθνική της αυτοκτονία η χώρα".
Τέταρτον και το χειρότερο. Με βάση τα διεθνή ήθη και έθιμα, στις διεθνής αγορές η δανειακή σύμβαση αυτή εμπίπτει στο περίφημο "ίσοι όροι ανάμεσα στους δανειστές". Δηλαδή ότι ισχύει για έναν δανειστή υποχρεωτικά ισχύει για όλους είτε έχουν υπογράψει την δανειακή σύμβαση είτε όχι. Αν την εκτελέσεις δηλαδή μέχρι το τέλος αυτή τη δανειακή σύμβαση, τότε οποιοσδήποτε δανειστής του ελληνικού κράτους μπορεί να το χρησιμοποιήσει ως νομικό προηγούμενο και να απαιτήσει τις ίδιες ρήτρες, τις ίδιες υποχρεώσεις του κράτους απέναντι του, έστω και αν δεν συμπεριλαμβανόταν στην δανειακή σύμβαση. Αυτό λέγεται Pari Passu είναι ένας νομικός όρος που σημαίνει «ότι ισχύει για τον ένα, ισχύει για όλους». Αυτό το πράγμα λοιπόν δεν έπρεπε να το μάθουμε εμείς, ούτε και η Βουλή βέβαια, γι' αυτό και δεν πήγε ποτέ στη Βουλή, πήγε μόνο στη προπαρασκευαστική της Βουλής και έμεινε εκεί. Βεβαίως στη Βουλή μπορείτε να το βρείτε ολόκληρο, είναι αναρτημένο πλέον. Δεν έχει κυρωθεί αλλά, με βάση το τι έχουν αποφασίσει, ισχύει γιατί εκτελείται.
Με βάση αυτά λοιπόν εφαρμόσανε τη πολιτική του μνημονίου η πολιτική του οποίου είχε σχεδιαστεί εξ' αρχής όχι τόσο για να δημιουργήσει τα πλεονάσματα εκείνα για να πληρωθούν τα τοκοχρεολύσια. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν πληρώνονται. Κάθε χρόνο η εξυπηρέτηση του χρέους μας κοστίζει 35 με 40% του ΑΕΠ. Αυτό το πράγμα δεν γίνεται να πληρωθεί. Είναι αδύνατο. Το ξέρανε. Και εφόσον λοιπόν το ξέρανε τι έπρεπε να γίνει; Αν μας λέγανε το Γενάρη του 2010 "Θα βάλω χέρι στη δημόσια περιουσία", θα ξεσηκωνότανε όλος ο κόσμος. Οπότε τι κάνανε; Έφεραν ολόκληρο τον κόσμο στην απόγνωση, στην απελπισία, μεροδούλι μεροφάι, να σκέφτεται την ανεργία, το αν θα μπορεί να επιβιώσει αυτός, το παιδί του, η οικογένεια του αύριο και να του θέσουν το εξής δίλημμα, αυτό που είπε ο κύριος Όλι Ρεν πριν 3 βδομάδες μετά την 11η του Μάρτη που αποφασίστηκε η εκποίηση των 50 δις της δημόσιας περιουσίας. Τι είπε; "Ή πουλάτε ή χάνετε τους υπόλοιπους μισθούς της 10ετίας". Αυτό ήταν το δίλημμα των τοκογλύφων. Ή πουλάτε ή χάνετε ότι έχει μείνει από συντάξεις και μισθούς. Να εξαναγκάσουν το λαό να πει "Ας τα κομμάτια, πούλα κάτι, προκειμένου να μην χάσω και ότι μου έχει απομείνει". Και την ίδια ώρα ένα ολόκληρο σύστημα προπαγάνδας προσπαθεί να πείσει το λαό ότι είμαστε πάμπλουτη χώρα ρε παιδιά. Έχουμε πετρέλαια... Σαουδική Αραβία έχουμε πυρηνικά, έχουμε ιστορίες, πλουτώνιο, χρυσάφια... Τι είναι τώρα να δώσουμε 350 δισεκατομμύρια που είναι το χρέος; Ενώ στη πραγματικότητα δεν είναι έτσι. Λοιπόν, από κει και πέρα η κατάσταση πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Σε 8 μήνες εφαρμογής του μνημονίου είχαμε υποχώρηση μιας 10ετίας στην ελληνική οικονομία και τα εισοδήματα κατέληξαν στο 1974 σε πραγματικούς όρους. Τα επόμενα χρόνια που έρχονται θα είναι ακόμα πιο δύσκολα και πολύ χειρότερα από αυτό που έχουμε πληρώσει. Είμαστε στη προκαταρκτική διαδικασία.
Κατά τη γνώμη μου αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι ένα πραγματικά, αυθεντικά, ρωμαλέο παλλαϊκό μέτωπο που θα απαιτήσει τον επαναπροσδιορισμό όλων των πολιτικών συνθηκών στη χώρα. Δηλαδή την ανατροπή του πολιτικού συστήματος και τη δημιουργία νέων προϋποθέσεων μιας νέας εξουσίας που θα επιβάλλει: Την καταγγελία της δανειακής σύμβασης και το σύνολο του οικοδομήματος που στήθηκε πάνω σ' αυτή ώστε να μπορεί να γλυτώσει την αγχόνη και το δόκανο ο ελληνικός λαός και να οικοδομήσει μια νέου τύπου πορεία για τον τόπο. Μια νέου τύπου εξουσία που αντανακλά και πρέπει να αντανακλά τα πραγματικά συμφέροντα του μόνου αυθεντικού εκφραστή αυτού του τόπου που είναι αυτός που τον ποτίζει με τον ιδρώτα του.
Με αυτό το πράγμα θέλω να κλείσω, Κοιτάξτε. Οι εποχές που αναθέταμε σε κάποιους άλλους την διοίκηση και την κυβέρνηση της χώρας τελειώσανε ανεπιστρεπτί. Τελειώσανε ανεπιστρεπτί. Είναι πολύ σοβαρό το μέλλον της χώρας το μέλλον των παιδιών μας και των οικογενειών μας για να το αναθέσουμε σε τρίτους σωτήρες.
Ή εμείς ή κανένας.


Δημήτρης Καζάκης
Οικονομολόγος –αναλυτής

Ιστορικό προηγούμενο: Δικαίωσι της Ελλάδος το 1936 σε ισχυρισμό αδυναμίας αποπληρωμής χρέους (προς Τράπεζα Ξένης χώρας) στο Διεθνές Δικαστήριο!

Precedente storico: Nel 1936 la Grecia ha dichiarato impossibilita' di pagamento dei suoi debiti (verso una banca Belga) ed e' stata assolta dalla Corte Internazionale !!
ΠΡΟΠΟΛΕΜΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ: Η στάσι πληρωμών του 1936 και η δικαίωσι απο Διεθνές Δικαστήριο συνιστά πανίσχυρο νομικό προηγούμενο

Μόλις χθές μας προωθήθηκε με το ηλ-ταχυδρομείο, μας εντυπωσίασε, αλλά όπως αντιληφθήκαμε μετά από σύντομη καταφυγή στις μηχανές αναζήτησης, το αρχικό δημοσίευμα (με αρχικό τίτλο «Το καθήκον του Κράτους») ήταν αρκετές μέρες παλιότερο και εμείς απλώς δεν το γνωρίζαμε. Το θέμα είναι ότι το αναφερόμενο στο παρακάτω κείμενο γεγονός, πρόκειται για ντοκουμέντο μεγάλης σημασίας (απο πολλές απόψεις) και στα χέρια μιας στιβαρής ελληνικής κυβέρνησης θα μπορούσε να χρησιμοποιηθή καταλλήλως. Ειδικά στην παρούσα κρίσιμη ώρα. Με δυο λόγια: Πριν από 75 περίπου χρόνια (επι κυβερνήσεως Ι. Μεταξά!) η χώρα μας αρνήθηκε να εκπληρώση τις δανειακές της υποχρεώσεις απέναντι σε ξένο κράτος, οι δανειστές την κατήγγειλαν σε διεθνές δικαστήριο διεθνούς δικαίου και αυτή με ισχυρότατα νομικο-πολιτικά επιχειρήματα (:“force majeure”, “state of necessity", “jeopardizing the country's economic existence”»= «Ανωτέρα βία», «κατάστασις αναγκαιότητας», «κίνδυνος οικονομικής ύπαρξης του κράτους» κλπ) δικαιώθηκε! Και όχι μόνον αυτό, η Ιστορική αυτή νομολογία αποτελεί ΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ!! Παρακολουθήστε:


Η ιστορία έχει ως εξής: το 1936, η Ελλάδα του Ιωάννη Μεταξά, αρνήθηκε να συνεχίσει την εξυπηρέτηση του δανείου που είχε συνάψει με τη βελγική τράπεζα Societe Commerciale de Belgique. Η κυβέρνηση του Βελγίου προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο του Διεθνούς δικαίου, που είχε ιδρύσει η Κοινωνία των Εθνών, κατηγορώντας την Ελλάδα ότι αθετεί τις διεθνείς της υποχρεώσεις.
Η Ελλάδα απάντησε ότι αδυνατεί να εκπληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις, διότι δεν μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την κατάσταση του Λαού και της χώρας!
Στο υπόμνημά της, η Ελληνική κυβέρνηση έλεγε: "Η Κυβέρνηση της Ελλάδος, ανήσυχη για τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνικού λαού και για τη διοίκηση, την οικονομική ζωή, την κατάσταση της υγείας και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας, δεν θα μπορούσε να προβεί σε άλλη επιλογή. Όποια κυβέρνηση κι αν ήταν στην θέση της, θα έκανε το ίδιο" (Yearbook of the International Law Commission, 1980,v.l.,sel.25). Το επιστέγασμα ήρθε με το υπόμνημα που κατέθεσε στο Διεθνές Δικαστήριο ο νομικός εκπρόσωπος της Ελληνικής κυβέρνησης το 1938, όπου τόνισε τα αυτονόητα:
Ενίοτε μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση "η οποία κάνει αδύνατο για τις Κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς τον Λαό τους. Οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς για να εκπληρώσουν και τις δύο υποχρεώσεις ταυτόχρονα. Είναι αδύνατον να πληρώσει μια Κυβέρνηση το χρέος και την ίδια στιγμή να παρασχεθεί στον λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στα δύο. Και φυσικά, το καθήκον του Κράτους να εξασφαλίσει την εύρυθμη λειτουργία των βασικών δημοσίων υπηρεσιών, ΥΠΕΡΤΕΡΕΙ έναντι της πληρωμής των χρεών της.

Από κανένα κράτος δεν απαιτείται να εκπληρώσει, μερικά ή ολικά, τις χρηματικές του υποχρεώσεις, αν αυτό ΘΕΤΕΙ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ τη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών του κι έχει σαν αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση της διοίκησης της χώρας (σας θυμίζει κάτι;).

Στην περίπτωση που η αποπληρωμή των χρεών θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ζωή και τη διοίκηση, η Κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να διακόψει ή και να μειώσει την εξυπηρέτηση του χρέους!
Με αυτά τα επιχειρήματα λοιπόν, το Διεθνές δικαστήριο δικαίωσε την Ελλάδα, δημιουργώντας νομικό προηγούμενο, στο οποίο μάλιστα το 2003 στηρίχθηκε η Αργεντινή και ο αείμνηστος πρόεδρος της, Νέστωρ Κίχνερ, ο οποίος επέλεξε να διαγράψει μονομερώς το μεγαλύτερο μέρος του δημοσίου χρέους της χώρα του, αντί να την υποδουλώσει στο ΔΝΤ!
Χωρίς λόγια...

Πηγή: βλ. εδώ.


[Το υστερόγραφο σχόλιο του χθεσινού επιστολογράφου μας]:

"Eπειδή τους αρέσει να λένε, ότι λέμε ψέματα, ότι δεν υπάρχουν αυτά και ότι είναι κακόβουλες φήμες, κλπ, κλπ,κλπ, σας στέλνω και το βιβλίο που το λέει αυτό και το επίσημο λίνκ στο site του Διεθνούς Δικαστηρίου (Τόμος 2, Μέρος 1), για να το κατεβάσουν οι άπιστοι θωμάδες. Έχει ενδιαφέρον όλο το κομμάτι από το δεύτερο μισό της σελίδας 24, που λέει για την Βουλγαρία, μέχρι και την 27+, αν πάλι θέλετε να διαβάσετε μόνο την αναφορά που λέει παρακάτω, διαβάστε το δεξί μισό της σελίδας 25, (στο τέλος του αριστερού μέρους στη σελίδα 26, ο δικηγόρος των Βέλγων, συμφώνησε ότι οι συνθήκες είναι τέτοιες που δεν γίνεται να πληρώσει η Ελλάδα, και αν και το χρέος αν και δεν παραγράφεται, παγώνει). Τελικά όπως οι ασθενείς αναγκάζονται και γίνονται γιατροί, μπας και την γλυτώσουν, έτσι κ εμείς θα γίνουμε δικηγόροι διεθνούς δικαίου ..."

«Οι Έλληνες, τότε και σήμερα»: κείμενο περί της σημερινής θανάσιμης εθνικής κρίσης και της λειψανδρίας (στην ελληνική πολιτική). Αναδημοσίευσις

Από (ιδρυτικό) μέλος του συλλόγου μας λάβαμε προ ολίγου με το ηλ-ταχυδρομείο το παρακάτω ανυπόγραφο κείμενο σχετικά με την τραγική κατάστασι στην οποία έχει περιέλθη ο ελληνισμός στην χώρα μας και τα χαρακτηριστικά της θανάσιμα γενικευμένης κρίσης . Το κρίνουμε άξιο αναδημοσίευσης (προφανώς και επειδή σε πολλά σημεία συμφωνούμε):


Οι Έλληνες, τότε και σήμερα .

Μάχη του Μαραθώνος, 11η Σεπτεμβρίου 490 π.Χ.

Πριν από τη μάχη των Ελλήνων εναντίον των Περσών στον Μαραθώνα, ο στρατηγός των Αθηναίων Μιλτιάδης, απευθυνόμενος στους Έλληνες, είπε:

«Εάν τους νικήσουμε αυτοί έχουν πατρίδα να επιστρέψουν,
Εάν μας νικήσουν, εμείς δεν έχουμε πού αλλού να πάμε.»

Οι Έλληνες συνειδητοποίησαν τα λόγια του Ηγέτη - Στρατηγού Μιλτιάδη και έκαναν πραγματικότητα το φαινομενικά και λογικά αδύνατο.
Κατατρόπωσαν τους Πέρσες, έσωσαν την Πατρίδα και έγραψαν μία από τις πιο λαμπρές και ένδοξες σελίδες όχι μόνο της δικής μας, αλλά και της παγκόσμιας Ιστορίας.

Σήμερα, έτος 2011 μ.Χ.


Η Ελλάδα, η Πατρίδα μας, διατρέχει έναν από τους μεγαλύτερους κινδύνους της Ιστορίας της.
Το ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΘΑΝΑΤΟΥ που την απειλεί και έχει ήδη τεθεί σε εφαρμογή, είναι πολυπλόκαμο, για να είναι δύσκολα αντιμετωπίσιμο, και περιλαμβάνει :
1. Εθνική κυριαρχία (εκχώρηση δικαιωμάτων, εδαφών και ορυκτού πλούτου)
2. Μνημόνιο - Δανειακή Σύμβαση (Οικονομική υποδούλωση χωρίς διέξοδο)
3. Κάρτα του Πολίτη (Αφαίρεση και στέρηση δικαιωμάτων και Ελευθερίας)
4. Κώδικα Διατροφής (Επιβολή γενετικά μεταλλαγμένων τροφών)
5. Ψεκασμούς από αέρος (επικίνδυνες χημικές ουσίες, CHEMTRAILS)
6. Λαθρομετανάστες (Στρατός ξένων δυνάμεων εντός της χώρας, που μπορεί να οργανωθεί και να εξοπλιστεί με σύγχρονα όπλα μέσα σε λίγες ώρες, για να καταστείλει ενδεχόμενη εξέγερση των Ελλήνων)
7. Σχέδιο Καλλικράτης (Πρώτο βήμα γιά Ανεξαρτητοποιήσεις - Αυτονομήσεις Ελληνικών περιοχών, πχ. Θράκη, Κρήτη)
8. Αντισυνταγματικούς Νόμους (Σωρεία σκληρών Νόμων, που στρέφονται αποκλειστικά κατά των Ελλήνων πολιτών)
9. Διάλυση της Παιδείας (Προγράμματα ημιμαθείας για τα Ελληνόπουλα, εξώθηση των μαθητών σε καταλήψεις, καλλιέργεια κλίματος αντιπαλότητας από τους μαθητές προς τους καθηγητές, κατάργηση βασικών μαθημάτων, αλλοίωση της γλώσσας, παραχάραξη της Ιστορίας, αποδόμηση Εθνικών Ηρώων για στέρηση προτύπων, Εθνομηδενισμός κλπ)
10. Ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα (Ραγδαία αύξηση και εξάπλωση της εγκληματικότητας όλων των μορφών, χωρίς τιμωρία. Ασυδοσία και διευκολύνσεις σε επικίνδυνους κακοποιούς. Αδρανοποίηση της Αστυνομίας. Ενοχοποίηση των θυμάτων)
11. Καταρράκωση θεσμών λαϊκής εμπιστοσύνης (Εκκλησία, Στρατός, Δικαιοσύνη, Αστυνομία, Πνευματική ηγεσία, Φορείς άσκησης ελέγχου. Μέθοδος : Έντονη και διαρκής προβολή των αποτυχιών τους ή κακών παραδειγμάτων, με ταυτόχρονη αποσιώπηση και απόκρυψη των επιτυχιών και των καλών παραδειγμάτων)
12. Αποβιομηχανοποίηση της χώρας (Άρχισε από την μεταπολίτευση το 1974 και έχει ήδη ολοκληρωθεί. Βλέπε ΧΡΩΠΕΙ, ΠΕΙΡΑΪΚΗ - ΠΑΤΡΑΪΚΗ, ΑΙΓΑΙΟΝ, ΚΛΩΣΤΟΫΦΑΝΤΟΥΡΓΙΕΣ, ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ, ΝΑΥΠΗΓΕΙΑ και πάρα πολλές άλλες βιομηχανικές μονάδες, που έκλεισαν, ή έφυγαν από την Ελλάδα, ή κατέχονται από ξένους)

Συμβαλλόμενοι:
Α΄. Εντολοδότες:
Η Παγκόσμια Κυβέρνηση διά των εκπροσώπων της : ΔΝΤ (ΔυΝάσΤες), Τρόϊκα, Ε.Ε.

Β΄. Εντολοδόχοι:
Η Ελληνόφωνη Κυβέρνηση των Ελλήνων και οι άλλοι πολιτικοί, οι οποίοι συμμετέχουν στην παράσταση που διαδραματίζεται στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Επιδίωξη - Μέσα:
Η υποδούλωση της Ελλάδος με ενυπόγραφη εκούσια παράδοση, ώστε να αποκλείεται η νομιμοποίηση ενδεχομένων αντιδράσεων από τον λαό.
Απρόσκοπτη εξέλιξη στην εφαρμογή των όρων του Συμβολαίου εξασφαλίζεται όταν ο λαός κοιμάται.
Την αποστολή να κρατήσουν τον λαό σε καταστολή ανέλαβαν προθύμως και εκτελούν ευσυνειδήτως :
α΄. Τα μεγάλης εμβέλειας και επιρροής ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης), διά των γνωστών φερεφώνων τους.
β΄. Οι χρυσοπληρωμένοι κομματικοί εργατοπατέρες - συνδικαλιστές.
γ΄. Παλαιοί πρωταγωνιστές του πολιτικού σκηνικού, εμφανισθέντες σήμερα ως επίδοξοι σωτήρες της Πατρίδας και του λαού, που οργανώνουν «αντιστασιακές κινήσεις ή κινήματα» και τα οποία στην πραγματικότητα αποτελούν τον σύγχρονο «ΔΟΥΡΕΙΟ ΙΠΠΟ» των Α΄ και Β΄ συμβαλλομένων.

Τρόποι - Μέθοδοι :
- Οικονομικός στραγγαλισμός των πολιτών (Υπερχρεωμένες οικογένειες από δάνεια, πιστωτικές κάρτες κλπ., περικοπές μισθών και συντάξεων, βαρειά φορολογία στα χαμηλά εισοδήματα, ραγδαία αύξηση της τιμής προϊόντων και υπηρεσιών).
- Οργανωμένη ειδησεογραφία παραπληροφόρησης για εκφοβισμό και πρόκληση ανασφάλειας.
Στην Ημερησία Διάταξη των οργάνων εκφοβισμού και καταστολής, η δοκιμασμένη συνταγή των ΧιτλεροΣταλινικών καθεστώτων : Υποτίμηση, προσβολές, κατασυκοφάντηση και απαξίωση ΚΑΘΕ διαφωνούντος, προσάπτοντάς του τις γνωστές ρετσέτες Φασίστας, Ρατσιστής, Ελληναράς, Εθνικιστής κλπ.

- Συμφωνημένες απεργιακές κινητοποιήσεις μικρής διάρκειας, σε τακτά χρονικά διαστήματα, για εκτόνωση της πίεσης, διανθισμένες με ποικιλία "σκληρών" αντιπαραθέσεων μεταξύ συνδικαλιστών που .υποφέρουν και .ανάλγητων Κυβερνητικών.

- Κατευθυνόμενη οργάνωση αντιστασιακών κινημάτων, ώστε αφ' ενός μεν, να ελέγχεται η αντίδραση, αφ' ετέρου δε, να διαχέεται δεξιά και αριστερά το «νερό» που συλλέγεται από την αυθόρμητη και αθρόα συμμετοχή του λαού, για να μη φουσκώσει ανεξέλεγκτα το «ποτάμι της οργής».
Αναγνωρίζονται εύκολα, γιατί είναι τα «κινήματα» που τόσο αυτά, όσο και οι ηγετικές ή συντονιστικές τους ομάδες προβάλλονται ιδιαίτερα και ΜΟΝΟΝ αυτά από τα μεγάλα ΜΜΕ.

Σκοπός:

Ο αφελληνισμός της Ελλάδος, ο σταδιακός αφανισμός του Ελληνικού Έθνους, η απάλειψη όλων των στοιχείων του Ελληνισμού από το πρόσωπο της γής, και παράλληλα ο κατακερματισμός της Ελλάδος και η απομύζηση των πλουτοπαραγωγικών της πηγών σε μόνιμη βάση ανενόχλητα.

ΑΠΟΡΙΑ - ΕΡΩΤΗΣΗ - ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ
Δεν υπάρχει ένας Έλληνας αληθινός ???? ,
κομματικά άφθαρτος, φωτισμένος, δυνατός και αποφασισμένος, ένας Ηγέτης γιά να εμπνεύσει, να εμψυχώσει και να οδηγήσει, ως άλλος Μιλτιάδης, τους εναπομείναντες πιστούς Έλληνες στον υπέρ πάντων αγώνα, όσο ακόμα υπάρχει καιρός;
Ή θα στέκουμε απαθείς, αδρανείς και αμέτοχοι να επαναλαμβάνουμε στο διηνεκές, μονότονα και μοιρολατρικά, τα λόγια του Εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού

« Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ και ηγαπημένε,
πάντοτ' ευκολοπίστευτε και πάντα προδομένε »

Διονύσιος Σολωμός