«Σκάνδαλο»: Ελληνοαμερικανός ήλθε στην Ελλάδα για να υπηρετήση στρατιωτική θητεία. Εθελοντής! Demonstrating love of Greece through military service.

Το παρακάτω ειδησεογραφικό κείμενο μας το κοινοποίησε χθές ο φίλος Ιωάννης Παναγάκος συνοδεύοντάς το με το λακωνικό σχόλιο:
« Έλληνες Ομογενείς με αξιοπρέπεια και γνήσια Εθνική συνείδηση και Έλληνες Ομογενείς της λήθης και του ξεπουλήματος» .
Σε τέτοιους καιρούς η εν λόγω είδησι (και παρ’ όλο που είναι - τουλάχιστον- 3 μήνες παλιά εμείς αποφασίσαμε να την αναδημοσιεύσουμε) φαντάζει απίστευτη। Αλλά είναι γεγονός। Και ως τέτοιο αποτελεί αντίδοτο (έστω υπο μορφήν σταγόνας) στην από χρόνια ενσκήψασα πανδημία απιστίας και νεοεποχητισμού στην ταλαίπωρη χώρα μας…

Η ΑΛΛΗ ΕΛΛΑΔΑ...
Ο εικοσιεπτάχρονος Ιωάννης Φιντανάκης, που γεννήθηκε στην Αμερική, υπηρετεί σήμερα εθελοντικά στο πεζικό του Ελληνικού Στρατού. Πόσο συνηθισμένο είναι αυτό στη χώρα της Λούφας και Απαλλαγής;

Όταν μίλησα με τον υπάλληλο του Γραφείου Τύπου της Πρεσβείας (των ΗΠΑ) στην Ελλάδα, μου δήλωσε, ότι ήταν η πρώτη φορά που έτυχε ν' ακούσει ποτέ, για την εθελοντική θητεία κάποιου στον ελληνικό στρατό. Μου αναφέρθηκε επίσης από το προξενικό γραφείο της Πρεσβείας, ότι σε μια άλλη επίσημη συμπτωματική περίπτωση, ήταν από έναν νεαρό άνδρα που είχε υπηρετήσει εθελοντικά στον Ελληνικό στρατό και είχε πεθάνει σε ηλικία 18 υπερασπίζοντας την Ελλάδα κατά τη διάρκεια του 1941.
Ένας άλλος υπάλληλος του προξενείου, που ασχολείται με όλα τα θέματα που σχετίζονται με τον Ελληνικό στρατό, μου είπε ότι ήταν στη πρεσβεία τέσσερα χρόνια και ποτέ δεν είχε ακούσει για οποιασδήποτε εθελοντική υπηρεσία Ελληνοαμερικανού.
«Είναι νομοθετημένη η Εθελοντική υπηρεσία στον Ελληνικό Στρατό, διάρκειας ενός χρόνου», συνέχισε. «Για να συμβεί αυτό, πρέπει πρώτα να λάβει κανείς την ελληνική ιθαγένεια».
Ο Φιντανάκης επέδειξε μεγάλη υπομονή, καθώς ξεπέρασε πολλά εμπόδια κατά τη διάρκεια μιας τριετούς περιόδου, πριν από την απόκτηση της ελληνικής υπηκοότητας. Τώρα έχει την ιδιότητα της διπλής υπηκοότητας. Η θητεία του στον ελληνικό στρατό δεν θα έχει αρνητικό αντίκτυπο στην αμερικανική υπηκοότητά του.
Τι κίνητρα αυτού του νεαρού άνδρα, έχουν γαλουχηθεί από σπάνιες και φανταστικές ενέργειες, από τα εφηβικά του και μπορείτε να το δείτε εδώ:
Ο John Φιντανάκης γεννήθηκε στο Glen Ridge, του New Jersey και είναι ο δεύτερος γιος του Πασχάλη και της JoAnn Φιντανάκης. Η ελληνική καταγωγή της οικογένειας μπορεί να αποδοθεί στο χωριό Σοφικό, του Έβρου της Θράκης.
Οι κάτοικοι εκεί για τη καταγωγή τους, αναζητούν τις ρίζες τους σε δύο χωριά, Lili και Kousti, τα οποία βρίσκονταν στην Ανατολική Θράκη. Στο πλαίσιο της ανταλλαγής πληθυσμών που συνδέεται με την απέλαση και τη γενοκτονία των Ελλήνων Χριστιανών, οι οικογένειες των χωριών Lili και Kousti αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στη Δυτική Θράκη.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στις Ηνωμένες Πολιτείες, με πατέρα από την Ελλάδα και μητέρα με Ολλανδική, Ιταλική, Σουηδική, και Αγγλική καταγωγή, έκανε τον John να έχει μεγάλο δεσμό και μια ισχυρή αίσθηση της Ελληνικής ταυτότητάς του, ώστε να είναι τώρα ένας στρατιώτης του Ελληνικού στρατού και να προτιμά να ονομάζεται Ιωάννης: «Σαν παιδί, οι γονείς μου έκαναν ό,τι καλύτερο, για να με διδάξουν για τις ρίζες μου», δηλώνει ο Ιωάννης. «Σαν οικογένεια, κάναμε συχνά ταξίδια στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού για να επισκεφθούμε συγγενείς. Ήταν αυτά τα ταξίδια που με έκαναν να έχω αναπτύξει στενές φιλίες με παιδιά από το χωριό μου, φιλίες που διατηρώ μέχρι σήμερα μάλιστα».
Ο Ιωάννης πιστώνει ακόμα δύο άτομα, τα οποία επηρέασαν την ταυτότητά του. Αφού διάλεξε και άρχισε να πηγαίνει σχολείο, ο Ιωάννης άκουσε μια μέρα μια ομιλία του μεγαλύτερου αδερφού του, ο οποίος τον παρότρυνε να είναι περήφανος για το ποιος ήταν και να προσκολληθεί επάνω σε αυτό που είναι.
Είχε επίσης πολύ σημαντική επιρροή από την Ελληνίδα δασκάλα του, την κυρία Ελένη Αναστασίου. Εκτός από τα μαθήματα γλώσσας, η κα Αναστασία, του μετέδωσε τις γνώσεις για τη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Όπως λέει ο ίδιος, έχει ακούσει ιστορίες για τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον Αθανάσιο Διάκο και τον Μάρκο Μπότσαρη, και μέσω αυτών, μια φλόγα φαινόταν να είναι αναμμένη μέσα στον Ιωάννη. « Με δίδαξε και με έμαθε να είμαι κάτι παραπάνω, επειδή είμαστε Έλληνες και όχι μόνο για τα αρχαία τα επιτεύγματά μας», σχολίασε ο Ιωάννης.
Αφού έμαθε τη σύγχρονη ελληνική ιστορία, ο Ιωάννης άρχισε να κάνει τη δική του έρευνα. Ήθελε να κατανοήσει τις ρίζες του και αυτό τον οδήγησε να ερευνήσει για να ανακτήσει τις πληροφορίες, σχετικά με τη γενοκτονία των Ελλήνων χριστιανών του 20ου αιώνα. «Ήταν όταν ήρθα σ' επαφή, σε όλες τις Ελληνικές γενοκτονίες, που μου έδωσαν πραγματικά μια αφύπνιση και άρχισα να αναπτύσσω μια ισχυρή και παθιασμένη Ελληνική ταυτότητα. Καθώς η γνώση μου για τις γενοκτονίες σε βάρος μας και για τα άλλα εθνικά θέματα αυξήθηκε, μου δημιουργήθηκε πλέον η αίσθηση ότι αυτές οι γνώσεις μου ανήκουν», είπε ο Ιωάννης.
Ο Ιωάννης δραστηριοποιείται στην Παν-Θρακική Ένωση Αμερικής «Ορφέας», την οποία υπηρετεί, ως ο νεότερος πρόεδρός της, από τον Νοέμβριο του 2007 μέχρι τον Νοέμβριο του 2009. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως πρόεδρος, ίδρυσε και οργάνωσε τήν ετήσια Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης, των Γενοκτονιών σε βάρος των Ελλήνων, που πραγματοποιείται έξω από τα Ηνωμένα Έθνη.
Ο Ιωάννης έχει επίσης δραστηριοποιηθεί, στην Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης, στην Ελληνική Ένωση Αμερικής, και στο Κυπριακό Δίκτυο Δράσης Αμερικής (CANA). Αλλά όλα αυτά, έμειναν προσωρινά πίσω, για να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία στην Ελλάδα.
Η απόφαση που έλαβε ο Ιωάννης, έδωσε ανάμεικτες αντιδράσεις στην οικογένεια και τους φίλους του.
Αν και οι γονείς του τον υποστήριξαν θερμά, μερικοί από τους θείους, τα ξαδέλφια του, και φίλοι προσπάθησαν να του μιλήσουν για τις δυσκολίες. Αφού πήγε στην Ελλάδα, ο Ιωάννης περνούσε το χρόνο του μεταξύ της Θεσσαλονίκης και του προγονικού χωριού του. Στο χωριό, αισθάνθηκε τι ήταν η «υπερηφάνεια των ηλικιωμένων», ενώ εκείνοι της ηλικίας του τον πείραζαν και εξέφρασαν δυσπιστία, για το αν θα υπηρετήσει σαν εθελοντής τη στρατιωτική θητεία.
Τι είναι αυτό που αρέσει στον Ιωάννη περισσότερο για τη παρουσία του στην Ελλάδα; «Οι περισσότεροι άνθρωποι με κάνουν να νιώθω, ότι είμαι πολύ ευπρόσδεκτος εδώ και δραστηριοποιούνται πολύ πιο περίεργα από μένα», δήλωσε.
«Αυτό που μου αρέσει περισσότερο για τη παρουσία μου στην Ελλάδα, είναι η συντριπτική αίσθηση αποδοχής που εισπράττω με την παρουσία μου εδώ. Είναι σαν η ψυχή μου να είναι σε διαρκή ειρήνη. Αυτό που μου λείπει περισσότερο από τις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι μόνο οι άνθρωποι, οι γονείς μου και οι φίλοι μου».
Ερωτηθείς ως προς το εάν θα εξετάσει το ενδεχόμενο να ζήσει στην Ελλάδα, ο Ιωάννης απάντησε: «Καταλαβαίνω πόσο δύσκολο θα ήταν, αλλά ξέρω επίσης πόσο χαρούμενος και τυχερός θα ένιωθα που θα ζούσα στην Ελλάδα. Ωστόσο, το ζήτημα του αν δεν είχα δραστηριοποιηθεί εδώ, πραγματικά εξαρτάται από ένα πράγμα: Θα ήθελα να είναι πιο χρήσιμος στην Ελλάδα απ' ό,τι στις Ηνωμένες Πολιτείες για τα εθνικά μας θέματα»!!!
Μετά από αυτές τις σταράτες εξηγήσεις, ο Ιωάννης θα έχει αναμφίβολα πολλά ανέκδοτα για να διηγηθεί. Αυτός αναφέρει, ότι την ημέρα που έλαβε τα έγγραφα, που επιβεβαίωσαν ότι γίνεται δεκτός για να υπηρετήσει στον Ελληνικό Στρατό, καθόταν με έναν άλλο νεαρό άνδρα, ο οποίος ήταν εκεί και περίμενε να συναντηθεί με τον στρατιωτικό ακόλουθο στα γραφεία του Ελληνικό προξενείο. Ο Ιωάννης τον ρώτησε να μάθει τον λόγο, για τον οποίο περίμενε εκεί. Ο νεαρός του απάντησε, ότι ήθελε να πάει στην Ελλάδα για διακοπές και έπρεπε να συμπληρώσει τα απαραίτητα έγγραφα και ήθελε να βεβαιωθεί, ότι δεν θα χρειαζόταν να υπηρετήσει στον στρατό. Στη συνέχεια ρώτησε κι αυτός τον Ιωάννη, αν ήταν εκεί για τον ίδιο λόγο.
"Του είπα όχι, αλλά ότι είχα έρθει για να πάρω τα χαρτιά μου για να μπορέσω να υπηρετήσω στον Ελληνικό Στρατό!!! Είναι τότε που είδα στο βλέμμα και στο πρόσωπό του τη σύγχυση και τότε συνειδητοποίησα ότι υπήρχαν δύο είδη των Ελλήνων: Όσοι έβλεπαν την Ελλάδα ως προορισμό διακοπών, που νοιάζονταν μόνο για πάρτι και γκόμενες μόνο και για «δήθεν ελληνικές βραδιές» στα κλαμπς .....και όσοι σκέφτονταν σαν και μένα".
Ο Ιωάννης δεν δίστασε να τον ρωτήσει ανοιχτά, γιατί δεν είναι με την Ελληνική νεολαία στις οργανώσεις μας εκεί (στην Αμερική) και γιατί η χώρα μας, οι Ηνωμένες Πολιτείες, δεν στέκεται στο πλευρό της Ελλάδας σε θέματα όπως η Κύπρος και η ΠΓΔΜ;
Αυτά είναι κοινά ερωτήματα, που τίθενται από έναν ξεχωριστό και νεαρό Έλληνα.

http://hellenicleagueofutah.blogspot.com/2010/12/greek-american-activist-and-greek.html
Η ελληνική πηγή (υπεύθυνη και για τους αγγλισμούς-βαρβαρισμούς κατα την μετάφρασι) και εδώ .

Μία (κατάλληλη για ενηλίκους) απάντησι σε Βερεμητικούς τσατσόπουλους κλπ προβεβλημένους τουρκολάγνους αναθεωρητάς.

Η «ΓΕΝΕΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ» ή η μιξοπαρθενογένεση και η ενηλικίωση μιας αντεθνικής επιχορηγούμενης υστερίας;

Μέχρι να πάω να βρώ τα κόκκαλα των προγόνων μου στον Πόντο να τους πώ τα πρόσφατα «νέα», την πολλαπλά προβαλλόμενη αναθεωρητική άποψι του ελλαδίτικου συρφετού πως τάχατες δεν είχαμε Γένος με συνέχεια πάππος προς πάππον. (Πως οι …Γάλλοι εφηύραν την έννοια του Έθνους. Εμείς, λέει, από το 1821 και μετά γεννηθήκαμε Έλληνες, τι γεννηθήκαμε δηλαδή, μας ονόμασαν ψεύτικα κάποιοι. Ενώ Τουρκόσποροι ήμασταν, μπάσταρδοι και γύφτοι στην υπηρεσία των καλών μας αγάδων. Στην Rumeli - Ελλάδα επαναστατώντας το '21 ...καταπατήσαμε ως κλεφτο-αναρχο-τρομοκράτες τα δικαιώματα των ευυπόληπτων Τούρκων, Αλβανών, Βουλγάρων, Εβραίων, Φραγκολεβαντίνων και λοιπών καταξιωμένων και νομίμων κυρίων αυτής της χώρας).
Μέχρι να πάω να τους αναγγείλω στα καταπατημένα χώματα της Τραπεζούντας και της όλης Μικράς Ασίας, πως «ντεμέκ» κάναν λάθος οι προ του 1821 προπάπποι μου να διασώζουν αετίσια (για να μην πώ λυσσαλέα) την ελληνικότητά τους στην γλώσσα, στην πίστι, στην πολιτισμική ταυτότητα, ας κάνω υπομονή. Κάποια στιγμή θα τους πετύχω τους βλάσφημους και θα τα ακούσουν κι από μένα. Προς στιγμήν φθάνει μια μικρή ανάρτησι με την εν θερμώ απάντησι ενός άλλου –επώνυμου- συνέλληνα.

Γιώργος Τράγκας απο το ραδιόφωνο του Real FM.

ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ. Μια απόφασι Ν.Ε. (Θεσσαλονίκης) του ΠΑΣΟΚ και μια άλλη άποψι του Σπ. Χαντζάρα

Εφέτος η Τρίτη Εβδομάδα Νηστειών ταυτίζεται με την συζήτησι (και την προαποφασισμένη ψήφισι) του περίεργου Νομοσχεδίου για την Μετανάστευσι και την απόδοσι της «Ιθαγένειας» στους αλλοεθνείς μετανάστες.
Εμείς φιλοξενούμε –αναδημοσιεύοντας- δύο ενδιαφέρουσες για διάλογο ή αναλογισμό τοποθετήσεις. Μία αναπάντεχη για την εποχή απόφαση της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ στην Α΄ Θεσσαλονίκης για τους μετανάστες και την Ιθαγένεια, και μία από έναν πατριωτικά μαχόμενο δημοσιογράφο, τον Σπύρο Χατζάρα.

1. Και πρώτα το εντελώς πρόσφατο ψήφισμα ενός αναμφισβήτητα δημοκρατικού οργάνου και μάλιστα της παράταξης που κυβερνάει και εισηγείται το επίμαχο νομοσχέδιο:

ΑΠΟΦΑΣΗ Ν.Ε Α΄ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΠΑΣΟΚ

"Η Ελληνική ιθαγένεια δεν αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα κανενός πλην των Ελλήνων. Η απονομή ιθαγένειας δεν είναι η λύση για την διασφάλιση των δικαιωμάτων των μεταναστών. Η ψήφος των αλλοδαπών στις εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης, πλήττει την εθνική μας κυριαρχία Απαιτούμε άμεσο έλεγχο και καταπολέμηση της λαθρομετανάστευσης, διότι αλλοιώνει τον χαρακτήρα της Ελλάδας ως Έθνους-Κράτους.

Η Ν.Ε. ΠΑΣΟΚ Α’ Θεσσαλονίκης, συμβάλλει στο διάλογο του κόμματός μας , για το δίκαιο της ιθαγένειας, με τις παρακάτω θέσεις , στις οποίες κατέληξε με απόφασή της:

1.Άμεση παροχή Ελληνικής ιθαγένειας σε όλους τους ομογενείς, χωρίς άλλες προϋποθέσεις πλην της Ελληνικής καταγωγής και συνείδησης. Διευκόλυνση των ομογενών με μείωση της γραφειοκρατίας. Επιθυμητή η δήλωση του ομογενούς στην χώρα προέλευσης ότι είναι Ελληνικής καταγωγής, εκτός αν κάτι τέτοιο τον θέτει σε κίνδυνο.

2. Θεμελίωση του δικαιώματος αίτησης για ιθαγένεια σε αλλογενείς αλλοδαπούς, μετά την πάροδο τουλάχιστον 10 ετών μόνιμης, νόμιμης και συνεχούς διαμονής στην χώρα.

3. Τα κριτήρια απονομής της ιθαγένειας πρέπει να είναι:

α. Επαρκής γνώση της Ελληνικής γλώσσας, και Ιστορίας.

β. Πλήρης ενσωμάτωση στην Ελληνική κοινωνία, έμπρακτη απόδειξη ενδιαφέροντος και φιλοπατρίας για την Ελλάδα.

γ. Στήριξη των θέσεων της Ελλάδος στα εθνικά θέματα.

δ. Ασφαλισμένη εργασία καθ’ όλο το διάστημα της παραμονής του στην χώρα, μη λήψη οποιασδήποτε κρατικής βοήθειας-επιδομάτων, κατά την διάρκεια της 10ετούς παραμονής, για πάνω από 1,5 χρόνο.

ε. Μη τελεσίδικη ποινική καταδίκη για πλημμέλημα τα τελευταία 5 χρόνια, ή για κακούργημα οποτεδήποτε. Σε περίπτωση εκκρεμούς ποινικής δίωξης κατά του αιτούντα αλλοδαπού, αναστολή (πάγωμα) , της αιτήσεως απονομής ιθαγένειας, έως την τελεσιδικία.

στ. Διατήρηση του ισχύοντος «ius sanguinis», ως κανόνα, δηλαδή απονομή της ιθαγένειας, στους απογόνους των Ελλήνων το γένος, με τη γέννηση. Η γέννηση αλλοδαπού στην Ελλάδα και η μόνιμη διαμονή του έως την ενηλικίωσή του να μην οδηγεί στην απονομή ιθαγένειας αυτοδικαίως, αλλά να συνεκτιμάται μαζί με τα άλλα στοιχεία.

ζ. Παρακολούθηση της 9ετούς υποχρεωτικής εκπαίδευσης σε δημόσιο ελληνικό σχολείο.

4. Η ιθαγένεια θα πρέπει να απονέμεται σε αλλογενείς αλλοδαπούς, με φειδώ, και κατ’ εξαίρεση, δεν θα πρέπει να οδηγεί σε αλλοίωση του χαρακτήρα του Έθνους-Κράτους, ούτε να δύναται να δημιουργήσει στο μέλλον έγερση μειονοτικών ζητημάτων, ιδιαίτερα από όμορες, ή ισλαμικές χώρες.

5. Η απονομή ιθαγένειας αφορά τον σκληρό πυρήνα της κρατικής υπόστασης, και το κράτος πρέπει να διατηρήσει το δικαίωμα και την διακριτική ευχέρεια να την απονέμει κατά την κρίση του.

6. Η ψήφος των αλλοδαπών στις εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης, εκτός του ότι έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το Σύνταγμα, πλήττει την εθνική μας κυριαρχία, διότι παραχωρείται το δικαίωμα ψήφου, σε πολίτες τρίτων χωρών, οι οποίοι οφείλουν πίστη στα Συντάγματα των χωρών προέλευσης, και υπάρχει ο κίνδυνος εξυπηρέτησης ξένων συμφερόντων από ημεδαπές αρχές (lobbying), ειδικά σε παραμεθόριες περιοχές. Η παραχώρηση δικαιώματος ψήφου στους πολίτες της Ε.Ε., είναι περίπτωση μη συγκρίσιμη με την υπό συζήτηση διότι εδώ δεν υπάρχει ο κανόνας της τήρησης της αρχής της αμοιβαιότητας.

7. Απαιτούμε άμεσο έλεγχο και καταπολέμηση της λαθρομετανάστευσης, διότι διαρρηγνύει τον κοινωνικό ιστό, επιτείνει τα ήδη μεγάλα προβλήματα ανεργίας, και εγκληματικότητας, και αλλοιώνει τον χαρακτήρα της Ελλάδας ως Έθνους-Κράτους, δεδομένου και του δημογραφικού προβλήματος. Στο παραπάνω θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της και η Ε.Ε. για την φύλαξη των νοτίων συνόρων της. Τυχόν διευκόλυνση της απονομής της Ιθαγένειας θα οδηγήσει σε μαζικότερη εισροή λαθρομεταναστών, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τα συμφέροντα και τα δίκαια του ελληνικού λαού.

8. Η Ελληνική ιθαγένεια δεν αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα κανενός πλην των Ελλήνων, και η απονομή της είναι στην διακριτική ευχέρεια του Ελληνικού κράτους, μέσα στα πλαίσια του Συντάγματος και του εθνικού συμφέροντος, και έτσι θα πρέπει να παραμείνει. Θα πρέπει να διασφαλιστούν τα νόμιμα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα των μεταναστών, όπως και των Ελλήνων, τα οποία καταστρατηγούνται το ίδιο από την αυθαιρεσία του κεφαλαίου. Το Ελλαδικό κράτος θα πρέπει να εξασφαλίσει το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μεταναστών.

9. Η απονομή ιθαγένειας δεν είναι η λύση για την διασφάλιση των δικαιωμάτων των μεταναστών. Σκοπός της ιθαγένειας είναι να ορίσει το Ελληνικό έθνος, και η χρήση της για να καλύψει το έλλειμμα της πολιτείας στην προστασία άλλων δικαιωμάτων, συνιστά κατάχρηση αυτής, που μπορεί να οδηγήσει σε αντίθετα αποτελέσματα, και σε ουσιαστική ακύρωση του αρχικού σκοπού της ιθαγένειας. Καλούμε την κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να τροποποιήσει άμεσα την σχετική πρόταση νόμου, να πράξει κάθε τι δυνατόν για την καταπολέμηση της λαθρομετανάστευσης, και να απονείμει άμεσα την ιθαγένεια σε όλους τους Έλληνες ομογενείς.

ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

ΠΑ.ΣΟ.Κ. Α’ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


2. Η άποψι Χατζάρα: ΟΧΙ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ, συνολική αντίστασι και απόσυρσι:

Θέμα: ΝΕΑ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΩΡΑ.

Η ψήφιση του αντισυνταγματικού λαθρο-νομοσχεδίου συνιστά ανατροπή του πολιτεύματος.

Του Σπύρου Χατζάρα

Το λαθρο-νομοσχέδιο για την νομιμοποίηση του βίαιου εποικισμού, είναι μέρος της «τριλογίας», που περιλαμβάνει το σχέδιο Χάλι-Κράτη, και τον φασιστικό εκλογικό νόμο για τον διορισμό των βουλευτών.
Η στάση μας πρέπει να είναι συνολική.
Όχι σε όλα.

Δημοψήφισμα για τις μη αναθεωρητέες διατάξεις δεν γίνεται. Ούτε μπορεί να ζητάμε δημοψήφισμα ,για το αν θα καταργηθεί ή όχι η Λαϊκή Κυριαρχία.

Το λαθρονομοσχέδιο για την χορήγηση « τουριστικής» ιθαγένειας στα Λάθρομεταναστόπουλα και ψήφου στους «μαχητές» , «του Απελευθερωτικού Στρατού Τσαμουριάς-UCC», και τους άλλους Εποίκους, είναι αντισυνταγματικό και παραβιάζει θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος. Τελεία και παύλα.

Δημοψήφισμα για τις μη αναθεωρητέες διατάξεις δεν γίνεται.
Δημοψήφισμα για να καταργήσουμε με ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ , θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος, είναι και γελοίο σαν αίτημα αλλά και αντισυνταγματικό .

Ο Επικοινωνιακός Τσαρλατανισμός είναι υπαρκτός όπως ήταν και ο σοσιαλισμός στη Σοβ. Ένωση.

Η Επιτροπή Εθνικής Σωτηρίας τους λέει:
http://www.facebook.com/l/722ec;epitropi-es.blogspot.com/2010/01/3-28122009.html

«Πάρετε πίσω το λαθρο-νομοσχέδιο. Εάν το ψηφίσετε, αυτό θα είναι πραξικόπημα, και σύμφωνα με το σύνταγμα ο λαός είναι υποχρεωμένος να αντισταθεί με κάθε μέσο στην Χούντα της Ανοιχτής Κοινωνίας.»

Η ψήφιση του αντισυνταγματικού λαθρο-νομοσχεδίου συνιστά συνταγματική εκτροπή. Ανατροπή του πολιτεύματος.

Το δημοψήφισμα , όπως λέει η Επιτροπή Εθνικής Σωτηρίας , μπορεί να το προκαλέσει μόνη της η κυβέρνηση, εάν νομίζει ότι εκφράζει τη θέληση του ελληνικού λαού, αλλά με ερωτήματα που δεν παραβιάζουν το Σύνταγμα.

Αντί λοιπόν να χάνουμε τον καιρό μας, με τις κοινοβουλευτικές κορώνες και λάθος στόχους, η σωστή πολιτική είναι, να καλέσουμε τον λαό, σε αντίσταση με κάθε μέσο στην Χούντα της Ανοιχτής Κοινωνίας, για την επάνοδο στην Δημοκρατία.

Αυτό πρέπει να γίνει ξεκάθαρο και να το καταλάβουν όλοι.

Η ψήφιση του λάθρο-νομοσχεδίου θα είναι πραξικόπημα.

Έλληνας γεννιέσαι δεν γίνεσαι.

Αντί για «ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ», το σύνθημα μας πρέπει να είναι: ΝΕΑ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ.


ΟΥΤΕ, ΟΥΤΕ. ΚΑΙ, ΚΑΙ, ΚΑΙ!
Από εμάς ειδικά γι’ αυτό το τελευταίο σύνθημα λανσαρισμένο από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό πως « Έλληνας και γεννιέσαι και γίνεσαι» μόνο ένα λακωνικό σχόλιο επιφύλαξης:
Ισχύουν, δυστυχώς, καί η βαριάντα:
1. Έλληνας ούτε γεννιέσαι ούτε γίνεσαι.
καί η:
2. «Έλληνας καί γεννιέσαι καί γίνεσαι καί ξεγίνεσαι».

ΚΡΑΤΗ, ΕΘΝΗ, ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ στην αρχή του 20ου Αιώνα: Άρθρο Μάριου Κωστάκη στο Ελ. Κε. Δ. Α. Μέρος Γ΄

Το τρίτο και τελευταίο μέρος της ανάλυσης του Μάριου Κωστάκη, περί εθνών, κομματικών σχηματισμών και πολιτών. Όπως διαπιστώνετε, στο κείμενο αυτού του πολιτικού επιστήμονα γίνεται λόγος για νέα μοντέλα διακυβέρνησης, καινούργια πολιτειακά και πολιτικά σχήματα ενδεχομένως και μεταεθνικού χαρακτήρα. Αρκετά πράγματα πιστεύουμε πως εξηγούνται για την προϊούσα αποδόμησι του εθνικού χαρακτήρα του κράτους στην πατρίδα μας.


ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ
Οι κυριότερες μορφές συνομαδώσεων που κυριάρχησαν στην ιστορία ως βασικοί κοινωνικοί και πολιτικοί θεσμοί, ειδικά τους δύο τελευταίους αιώνες, τα έθνη και τα κόμματα, παρουσιάζουν στοιχεία κόπωσης ήδη από τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα.
Τα κόμματα αντιμετωπίζουν την προϊούσα συρρίκνωση του κοινού στο οποίο μπορούν να απευθύνονται. Οι άνθρωποι απομακρύνονται από την πολιτική τουλάχιστο με τη μορφή του κομματικού ανταγωνισμού στα πλαίσια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Πρόκειται για γενικότερο κοινωνικό φαινόμενο που σχετίζεται με την αλλοτρίωση και την αποστασιοποίηση που δημιουργεί μια ολοένα και πιο πολύπλοκη κοινωνία η οποία έχει συνδέσει την χωρίς όρια οικονομική ανάπτυξη με τον ατομικισμό. Αναμενόμενο είναι οι συλλογικότητες να φθίνουν.
Στην προσπάθειά τους να απαντήσουν στην πρόκληση αυτή τα ίδια τα κόμματα έχουν μεταβληθεί: επιδιώκουν μέσα από την πολυσυλλεκτικότητα να ενσωματώσουν όσο το δυνατό περισσότερα αιτήματα, ανεξάρτητα από το πόσο ετερόκλητα είναι αυτά, με στόχο να αυξήσουν την πελατεία τους. Έχουν έτσι χάσει τη σημασία τους τα ιδεολογικά επιχειρήματα που προέβαλαν στο παρελθόν και που τα χρησιμοποιούσαν ως όπλα σε ένα πραγματικό, τότε, αγώνα αντιπαράθεσης. Το αποτέλεσμα είναι οι πολιτικές να συγχέονται μεταξύ τους και οι πολίτες να θεωρούν «όλους ίδιους» και να αποδοκιμάζεται η πολιτική ως μία δαπανηρή αλλά ανώφελη διαδικασία που δεν μπορεί να φέρει αλλαγές σε καμία κατεύθυνση.
Τα έθνη βρίσκονται επίσης σε κρίση. Εννοείται, βεβαίως εδώ, τα «δυτικά» έθνη, τα οποία από τη μια πλευρά έχουν ολοκληρωθεί ως εδαφικές και κρατικές οντότητες και απ’ την άλλη οι κοινωνίες τους έχουν στραφεί μονομερώς προς την οικονομική προσπάθεια, η οποία επιδιώκει την παγκοσμιοποίηση, υπακούοντας τυφλά στα κελεύσματα της αγοράς και κάνει τα έθνη – κράτη να φαίνονται σαν απολιθώματα.
Η πραγματικότητα αυτή είναι πολύ διαφορετική για τον υπόλοιπο κόσμο. Ακόμη και στην Ευρώπη (έστω και «ανατολική», π.χ. Βοσνία) ζούμε μια αναβίωση του έθνους και του εθνικισμού.
Στις δυτικές κοινωνίες πάντως το κλίμα της γενικευμένης αμφισβήτησης, της απομυθοποίησης, του πλουραλισμού και της διαρκούς προβολής του κοσμοπολιτισμού έχει φθείρει την έννοια του έθνους και την απήχηση των εθνικισμών. Την πρωτοβουλία στον τομέα αυτό, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο έχει μια ανορθόδοξη πολιτική και κοινωνική συμμαχία μεταξύ αριστερών οπαδών των δικαιωμάτων και φιλελευθέρων δυνάμεων της αγοράς.
Τα έθνη, τα κόμματα και κάθε άλλη συνομάδωση του παρόντος για να επιζήσουν στο μέλλον θα πρέπει είτε να προσαρμοστούν είτε να μεταλλαχθούν.
Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να αναμένουμε ολοκληρωτική εξαφάνιση των συνομαδώσεων και της συλλογικότητας στις συμπεριφορές. Όχι μόνο κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε ένα εφιαλτικό κόσμο ολοκληρωτικής ιδιωτείας, αλλά όπως είδαμε σε προηγούμενα σημεία, θα ήταν αντίθετο με την συνήθη ανθρώπινη συμπεριφορά και φύση, τουλάχιστο όπως τη γνωρίζουμε μέχρι τώρα.
Μπορούμε, μέσω των σημερινών τάσεων, να διερευνήσουμε (ενδεχομενικά) τις μελλοντικές εξελίξεις.
Η παρακμή των εθνικών κρατών μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερες ενότητες, όπως διαφαίνεται σήμερα για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι αμφισβητήσιμο, όμως, κατά πόσο θα καταστεί δυνατή μία ταυτότητα για όλη την Ευρώπη. Γιατί μόνο τότε θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για ένα νέο ομογενοποιημένο κοινωνικό σχηματισμό, μία συνομάδωση. Διαφορετικά θα παραμείνει αυτό που είναι σήμερα, ένας οικονομικός συνεταιρισμός μεγάλης κλίμακας.
Ακόμη περισσότερο απίθανη είναι η εκδοχή του S. Huntington που αναφέρεται στο βιβλίο του «Η σύγκρουση των πολιτισμών». Η προσδοκία ότι τόσο μεγάλα ανθρώπινα σύνολα όσο οι «πολιτισμοί», θα ενοποιηθούν, αγνοεί επιπόλαια τις μεγάλες αντιθέσεις στο εσωτερικό τους.
Η αντίστροφη τάση για σύνολα μικρότερα του έθνους – κράτους δείχνει ισχυρότερη. Πρόκειται για μία μορφή τοπικισμού σε περιφερειακό επίπεδο (Regionalism) η οποία κατά περίπτωση θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε ως εθνικισμό μικρής κλίμακας ή όψιμο εθνικισμό. Σε πολλές περιοχές της Ευρώπης (π.χ. Σκωτία, Ουαλία, Χώρα των Βάσκων, Καταλωνία, Βρετάνη, Βαλωνία, Φλάνδρα) εμφανίζεται ένα ενδιαφέρον από μεγάλα τμήματα του πληθυσμού για τον τοπικό πολιτισμό, την τοπική γλώσσα ή διάλεκτο, τις τοπικές ιδιαιτερότητες και την ταυτότητα. Δεν θα πρέπει να υποτιμήσουμε, λοιπόν, το ενδεχόμενο μίας Ευρώπης των περιφερειών αύριο και ενός κόσμου των περιφερειών μεθαύριο.
Σε ακόμη μικρότερη κλίμακα εμφανίζεται η κίνηση υπέρ της διαβίωσης σε μικρές κοινότητες (Κοινοτισμός). Παρόλο που στους χώρους της διανόησης βρίσκει πολλούς οπαδούς, που την βλέπουν σαν πιθανή λύση στα προβλήματα των χαοτικών μεγαλουπόλεων, είναι μάλλον ουτοπική αφού οι εξελίξεις στις οποίες ανθίσταται είναι τετελεσμένες και μη αντιστρεπτές.
Η υποχώρηση των κομμάτων επέτρεψε σε άλλους κοινωνικούς σχηματισμούς να δημιουργηθούν. Εμφανίστηκαν νέα κόμματα με αιτήματα που ξέφευγαν από τους συνηθισμένους άξονες: π.χ. οικολογικά, φεμινιστικά. Σύντομα όμως, έγινε αντιληπτό ότι και αυτά εισπράττουν σε μεγάλο βαθμό την αποξένωση και αποχή από την πολιτική.
Περισσότερη τύχη στη Δύση, φαίνεται ότι θα έχουν τα «μονοθεματικά» νέα κοινωνικά κινήματα. Πρόκειται για κινήματα αυτοπεριοριζόμενα σε ένα θέμα – αίτημα με κοντινό συνήθως χρονικά και τοπικά ορίζοντα (π.χ. η απαγόρευση των αμβλώσεων). Τα κινήματα αυτά καταφέρνουν να συγκεντρώσουν το ενδιαφέρον πολλών πολιτών, αλλά λόγω της περιορισμένης τους εμβέλειας, δεν μπορούν να παράγουν ιδεολογία, να δημιουργήσουν ταυτότητα και να διαρκέσουν.
Ίσως οι εξελίξεις να είναι ακόμη περισσότερο «εξωτικές». Ο άνθρωπος του 21ου αιώνα μπορεί να αισθάνεται και να ανήκει ιδεολογικά και υπαρξιακά σε ένα σχηματισμό που θα αναφέρεται αποκλειστικά στην εταιρεία που εργάζεται. Τέτοια φαινόμενα έχουν ήδη ξεκινήσει στην Ιαπωνία όπου οι εργαζόμενοι ζουν σε συνοικίες της εταιρείας, αγοράζουν από τα καταστήματά της, παρακολουθούν τα θεάματά της, ντύνονται με τη μόδα που έχει καθιερώσει κ.λ.π. Ή, σε διαφορετική περίπτωση, ο νεαρός κάτοικος της μεγαλούπολης μπορεί να ταυτίζεται με την συμμορία της συνοικίας του μέσα στην οποία μεγάλωσε.
Όποια μορφή και αν πάρουν οι συνομαδώσεις των ανθρώπων στο μέλλον δεν φαίνεται πιθανό ότι θα ξεφύγουν από το πλαίσιο των αρχικών διαπιστώσεων του άρθρου.

Μάριος Κωστάκης

ΚΡΑΤΗ, ΕΘΝΗ, ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ στην αρχή του 20ου Αιώνα: Άρθρο Μάριου Κωστάκη στο Ελ. Κε. Δ. Α. Μέρος Β΄

[ΕΘΝΗ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΑ: ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ]

Συνεχίζουμε την αναδημοσίευσι της ανάλυσης του πολιτικού επιστήμονα Μάριου Κωστάκη μετά από το προηγηθέν πρώτο μέρος:

Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΟΜΑΔΩΣΕΩΝ
Eφ’ όσον το πλαίσιο δημιουργίας και δραστηριοποίησης των ανθρωπίνων συνομαδώσεων είναι περίπου όπως το περιγράψαμε ως εδώ, αντιλαμβανόμαστε ποια αξία και πραγματική χρήση έχουν οι επαγγελίες, οι εξαγγελίες και τα ιδεολογικά τους προπετάσματα.
Συνήθως οι δημιουργοί και οι πρωταγωνιστές τους, στο όνομα μιάς ανεξήγητης επιθυμίας άδολης αλτρουιστικής προσφοράς προς το κοινωνικό σύνολο και τον αόριστο «άνθρωπο», προσπαθούν να ενσωματώσουν όσο το δυνατό περισσότερα άτομα στα σχήματά τους με άμεσο ουσιαστικό αποτέλεσμα την ικανοποίηση των προσωπικών τους αξιώσεων ισχύος, συμφερόντων και ενδιαφερόντων.
Στην προσπάθειά τους αυτή συνεπικουρούνται από ψευδοπροφήτες διανοουμένους που επαγγέλλονται ανέξοδα «ένα καλύτερο αύριο», ελευθερίας, ισότητας, αδελφοσύνης και αγάπης μέσα από την ιδεολογική ένταξη και την συλλογικότητα.
Οι μάζες σε μεγάλο βαθμό τείνουν ευήκοον ούς σε τέτοια λόγια που τις χαϊδεύουν και τις νανουρίζουν, όσο κι αν δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα.
Ωστόσο οι παραδοχές αυτές δεν αναιρούν σε τίποτα όσα ειπώθηκαν προηγουμένως για την σημασία τις ιδεολογικής διαδικασίας για την ανάδειξη, παγίωση και κατίσχυση οποιουδήποτε κοινωνικού σχηματισμού.
Πέραν αυτών διαφαίνεται μια θετική κοινωνική λειτουργικότητα της ιδεολογικής και γενικότερα πολιτικής δράσης στα πλαίσια των συνομαδώσεων. Ο ιδεολογικός και πολιτικός λόγος που αφορμάται από ή εκπέμπεται εντός των σχηματισμών αυτών, αποτελεί την κύρια συνδετική ουσία που ενώνει τους ανθρώπους και τους καθιστά ικανούς για την οποιαδήποτε πολιτική δράση.
Αν θεωρήσουμε ότι εξατομικευμένη πολιτική παρέμβαση δεν μπορεί παρά να έχει περιορισμένης κλίμακας αποτελέσματα, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι οι συνομαδώσεις, ειδικότερα δε ο ιδεολογικός τους χώρος, είναι το προνομιακό όχημα για καθένα που έχει την φιλοδοξία και την ικανότητα για πολιτική παρουσία.
Με τον τρόπο αυτό στις συνομαδώσεις εμπεριέχεται μεγάλο μέρος των δυνατοτήτων μιάς κοινωνίας για ανανέωση, για λόγο προερχόμενο από νεοεμφανιζόμενα στο πολιτικό σκηνικό πρόσωπα.
Μέσα στις συνομαδώσεις βρίσκεται δυνάμει ένα παράθυρο ανοικτό στο καινούριο.

(Αύριο -ή μεθαύριο- το τρίτο και τελευταίο μέρος)

"ΚΡΑΤΗ, ΕΘΝΗ, ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ και Πολιτικά Κόμματα στην αρχή του 20ου Αιώνα": Άρθρο Μάριου Κωστάκη στο Ελ. Κε. Δ. Α. Μέρος Α΄ Un' analisi geopolitica ...

Un' analisi geopolitica sugli "Stati, le Nazioni e le Ideologie, al inizio del 21esimo secolo" di Marios Kostakis

Μια εξαιρετική ανάλυσι του πολιτικού επιστήμονα Μάριου Κωστάκη, σχετικά με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα στα σύγχρονα (παγκόσμια και εσωτερικά) πολιτικά πράγματα και δή τον προβληματισμό για το ζήτημα της εθνικότητας του κράτους μας με τα αλλεπάλληλα δείγματα επιδίωξης μεταεθνικού –πολυπολιτισμικού- χαρακτήρα των πάσης ιδεολογικής προέλευσης κυβερνώντων, βρήκαμε στο νεωστί εμφανισθέντα δικτυακό τόπο του Ελ. Κε. Δ. Α. και σας την προτείνουμε για ενδελεχή προβληματισμό.
(Λόγω της μεγάλης σχετικά εκτάσεώς του θα μας επιτρέψετε την σε τρείς συνέχειες αναδημοσίευσί του)


ΕΘΝΗ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΑ: ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ (Αναδημοσίευσις)
Διαπιστώσεις, Παρατηρήσεις, Ερμηνείες

1.ΣΥΝΟΜΑΔOΣΕΙΣ

"ΕΘΝΗ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΑ: ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ
του Μάριου Κωστάκη, πολιτικού επιστήμονα

Το άρθρο αυτό βασίζεται στις παρακάτω διαπιστώσεις:
α) Οι συνομαδώσεις μεταξύ των ανθρώπων, οι κυριότερες (αλλά όχι οι μόνες) από τις οποίες είναι τα έθνη και τα κόμματα, έχουν κάποια κοινή βάση που στηρίζεται στην ανθρώπινη φύση.

β) Η βάση αυτή συνίσταται στην επιδίωξη της επιβίωσης (με την ευρύτερη έννοια του συμφέροντος – ενδιαφέροντος) μέσα από συμμαχίες που εξασφαλίζουν υποστήριξη στις αντιπαραθέσεις.

γ) Οι αντιπαραθέσεις, αγώνες, συγκρούσεις, μάχες είναι αναπόφευκτες σε ένα κόσμο με πεπερασμένους πόρους μέσα στον οποίο συνωστίζονται αναρίθμητες και ολοένα πολλαπλασιαζόμενες ανθρώπινες απαιτήσεις.

Εδώ δεν θα προσπαθήσουμε να αποδείξουμε τις διαπιστώσεις αυτές. Τις θεωρούμε αυτονόητες είτε ως ιστορικές είτε ως καθημερινές παρατηρήσεις. Αυτό που επιδιώκουμε είναι 1) να περιγράψουμε το αποτέλεσμα τους στην κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα μέσα σε ένα πραγματιστικό πεδίο αναφοράς και 2) να εξετάσουμε τις πιθανές εξελίξεις μέσα από την προβολή τους στο μέλλον.

ΣΥΝΟΜΑΔΩΣΕΙΣ, ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ, TAYTOTHTEΣ
Πώς οι άνθρωποι δημιουργούν, παγιώνουν και αναπαράγουν τις συνομαδώσεις τους;
Οι συνασπισμοί γίνονται μεταξύ όσων αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλο ως «συγγενείς» ή «ομοίους» και σε αντιδιαστολή με τους «ξένους». Η ομοιότητα, πραγματική ή πλαστή αδιάφορο, εξασφαλίζει το minimum που είναι απαραίτητο για μια στοιχειώδη συνεργασία, την σχετική ευκολία επικοινωνίας. Εκτός αυτού καθιστά πιθανότερη την συνάφεια ενδιαφερόντων και συμφερόντων. Δημιουργεί ένα οικείο χώρο στον οποίο μπορεί κανείς να κινηθεί με σχετικά λιγότερη αβεβαιότητα. Η συγγένεια και η ομοιότητα μπορούν να πάρουν διάφορες μορφές. Τέτοιες είναι:
Η κοινή καταγωγή (πραγματική η όχι δεν έχει σημασία), η φυλετική συγγένεια, η πολιτιστική ομοιογένεια, η χρήση της ίδιας γλώσσας, η πίστη σε συγκεκριμένη θρησκεία και ακόμη περισσότερο στο ίδιο δόγμα, η καταγωγή από γεωγραφικά σαφώς διακριτό τόπο (π.χ. ένα νησί), η συναφής κοινωνικοοικονομική τοποθέτηση (τάξη), η συντεχνιακή – συνεργατική συναδελφικότητα. Όλες αυτές οι μορφές συγγένειας και ομοιότητας συγκροτούν αντίστοιχες ταυτότητες.
Όταν εξετάζουμε μία συγκεκριμένη περίπτωση, στρέφεται αναγκαστικά η προσοχή μας στα στοιχεία που συναποτελούν την ταυτότητα που μας ενδιαφέρει. Τα στοιχεία αυτά ορίζουν – περιορίζουν το συγγενές και το ξένο και τους δίνουν μια σαφή και ξεκάθαρη εικόνα. Άλλα από αυτά είναι αντικειμενικά και λίγο – πολύ αναμφισβήτητα (π.χ. η χρήση μίας γλώσσας) και άλλα δημιουργήθηκαν με την πάροδο του χρόνου χωρίς να μπορούμε πλέον να διαχωρίσουμε την πραγματικότητα από τον μύθο με τον οποίο έχουν επενδυθεί (π.χ. οι απώτερες, «μυθικές» ιστορικές εποχές που επικαλούνται τα διάφορα έθνη).
Η διανοητική επεξεργασία των ταυτοτήτων δημιούργησε ιδεολογίες. Όλες οι ιδεολογίες ταυτόχρονα ενώνουν και χωρίζουν. Ενώνουν όσους θεωρούνται ότι ανήκουν στην ομάδα ενώ τους διαχωρίζουν από όσους θα πρέπει να παραμείνουν εκτός των τειχών. Η δυναμική επιδίωξη των συμφερόντων επιβάλλει τον διαχωρισμό σε περιούσιους και παρίες.
Από τη στιγμή που δημιουργούνται, οι ιδεολογίες αποκτούν μια δική τους ξεχωριστή, αυτόνομη ζωή. Καλύπτουν νοητικές, πνευματικές, υπαρξιακές ανάγκες όσων προσφεύγουν σ’ αυτές, ενώ στην πραγματικότητα δεν τους ξεφεύγει ολοκληρωτικά η κοινωνικοποίηση κανενός. Μεγάλος αριθμός ατόμων νοηματοδοτούν την ύπαρξή τους αναφορικά με την ιδεολογία που τα έχει κερδίσει. Πολλές φορές η συναισθηματική πρόσδεση στην ιδεολογία και τη συλλογικότητα που αντιπροσωπεύει είναι τόση και τέτοια, ώστε ο έμφυτος ατομικισμός μεταμορφώνεται σε φανατική πίστη ή θέληση για αυτοθυσία. Έτσι με την ίδια συχνότητα που παρατηρούσαμε ατέλειωτες αιματοχυσίες στα πλαίσια θρησκευτικών πολέμων του παρελθόντος, είδαμε στον 20ο αιώνα η «ταξική συνείδηση» και ο εθνικισμός να έχουν ανάλογα αποτελέσματα.
Στο σύγχρονο πλαίσιο του μεταμοντέρνου σχετικισμού, όπου το άτομο αισθάνεται έρμαιο σε ένα πέλαγος έλλειψης αξιών, πίστεως και σταθερών σημείων αναφοράς, μερικές από τις συνομαδώσεις μπορούν να δώσουν μία διέξοδο στην υπαρξιακή αγωνία των ανθρώπων. Η ζωή τους μπορεί να αποκτήσει νόημα και περιεχόμενο, όσο περισσότερο πειστικός είναι ο θεμελειακός μύθος που ενώνει τα μέλη. -Η ένταξη στον σχηματισμό δίνει νόημα και σκοπό για τον αγώνα της ζωής, ελπίδα για το μέλλον, στήριξη από τα υπόλοιπα μέλη (όπως και αν ονομάζονται: συμπατριώτες, σύντροφοι, συναγωνιστές).
ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΣΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΟΜΑΔΩΣΕΩΝ
Οι ανθρώπινες ομάδες ανεξαρτήτως μεγέθους και κλίμακας συγκροτούνται όχι μόνο για να ανταποκριθούν σε υπαρξιακές ή άλλες ανησυχίες αλλά κυρίως για να ικανοποιήσουν καθημερινές ανάγκες επιβίωσης και ανάπτυξης βιολογικών οντοτήτων.
Τα περιθώρια ικανοποίησης των ατόμων στον πραγματικό κόσμο είναι πάντοτε στενά γιατί οι πόροι είναι δεδομένοι και συνεπώς περιορισμένοι. Κάθε προσπάθεια επιβίωσης σε αυστηρά ατομικό ή οικογενειακό επίπεδο θα ήταν εξ αρχής καταδικασμένη στην αβεβαιότητα του τυχαίου και την ανασφάλεια κάθε ανθρώπινης επαφής. Η ανάγκη συνεργασίας προέκυψε ως οικονομία δυνάμεων, ως οικονομία κλίμακας που αποφεύγει το τεράστιο κόστος των συγκρούσεων (με αμφίβολη άλλωστε έκβαση) σε ατομικό επίπεδο.
Όμως, επειδή οι ανάγκες ικανοποίησης ήταν (και είναι) απεριόριστες σε σχέση με τους δεδομένους πόρους, η δυνατότητα συνεργασίας γρήγορα φάνηκε ότι έχει τα όρια της. Γι’ αυτό δεν δημιουργήθηκε η κοινωνία αλλά πολλές κοινωνίες (κράτη, έθνη) και ακόμη περισσότερο το κοινωνικό σώμα ποτέ δεν έγινε μονολιθικό αλλά πάντα παρέμεινε κατακερματισμένο (σε κόμματα, κινήματα, οργανώσεις και κάθε άλλου είδους συσσωματώσεις).
Η παρόρμηση για ζωή, για επιβίωση, φέρνει ανταγωνισμούς από τους οποίους προέρχονται οι συγκρούσεις. Οι αντιθέσεις αναπαράγονται αέναα γιατί, αμέσως αφού ένας σχηματισμός κατισχύσει έναντι των ανταγωνιστών του και «μεγαλώσει» αρκετά, το πεδίο της διαμάχης μεταφέρεται στο εσωτερικό του ανάμεσα σε αντίπαλες ομαδοποιήσεις.
Ο φαύλος αυτός κύκλος δεν αφήνει σημαντικά περιθώρια διαφορετικής ατομικής επιλογής γιατί προκαθορίζεται από εξωτερικές «σκληρές» πραγματικότητες: η σπάνις των πόρων, τα ανθρώπινα βιολογικά ένστικτα (που εμφανίζονται ίδια παντού και πάντα), ο χώρος και ο χρόνος, είναι συγκεκριμένα και αφήνουν περιορισμένες δυνατότητες ικανοποίησης... "

(Συνεχίζεται)

Η ΕΚΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΜΙΚΗ: Για την υπεράσπιση της εθνικής μας συνείδησης. L’ appello di Mikis Teodorakis ”In difesa della nostra coscienza nazionale”.

Ο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΑΓΚΩΝΑΡΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ
Το πόσο υπολήπτομαι το ανυπολόγιστα μεγάλο – και ευρύτερα αναγνωρισμένης πολιτιστικής αξίας- κεφάλαιο του νεοελληνικού μας πολιτισμού, τον Μίκη Θεοδωράκη, και πόσο προσωπικά με εκφράζει η ακατάπαυστα αποδεικνυόμενη τελευταία χρόνια αγωνιστικότητα και η ασυμβίβαστη ελληνικότητά του, είναι ομολογημένο από εμένα χωρίς περιστροφές και όχι άπαξ.


Σε μία από τις περσινές μου αναφορές στο πρόσωπό του, έγραφα (σχετικά με την επιστολή που είχε στείλη στον Λαζόπουλο) : ότι ήταν « επιστολή-μνημείο ευθύνης ενός πνευματικού ανθρώπου που αναδεικνύεται σε ένα από τα έσχατα ίσως μετερίζια τής πατριωτικής μας αντίστασης, του Μίκη Θεοδωράκη». Επίσης αναδημοσίευσα το πλήρες κείμενο της επιστολής αυτής όχι μόνο στο παρόν Ιστολόγιο, αλλά και στο περιοδικό του Συλλόγου μας (στο τεύχος ν. 3, Μάρτιος 2008 –βλ. και προηγούμενη εικόνα).


Επιπλέον σε επόμενο τεύχος του «Νέου Παλαμήδη» (Μάιος-Ιούνιος 2008, σ.14-15 – βλ. διπλανή εικόνα) αναδημοσιεύσαμε το βαρυσήμαντο κείμενό του στην εφημερίδα "Καθημερινή " της 18/3/2007, στο οποίο εκφραζόταν υπέρ της ιστορικής συνέχειας του ελληνικού έθνους και κατά του διανοουμενίστικου «προοδευτικού χώρου».

Σήμερα –και πάλι με κάποια καθυστέρησι- αναδημοσιεύουμε ένα νέο κείμενο του Μίκη. Πρόκειται για μια επιστολή που απέστειλε πρόσφατα στον Στέφανο Ληναίο και την οποία (μαζί με μια δεύτερη-συνέχεια της προηγούμενης) την δημοσιοποίησε το περιοδικό Ρεσάλτο (στην ηλεκτρονική του έκδοσι) καθώς και άλλοι, στην συνέχεια, εκλεκτοί Ιστότοποι, όπως η e-πύλη. Με το κείμενο αυτό ο μεγάλος μας συμπατριώτης αναδεικνύεται ακρογωνιαίος λίθος του λαού μας στην προσπάθεια για πνευματική αντίστασι.
Αλλά μπορείτε να κρίνετε και μόνοι σας:

---

ΕΚΚΛΗΣΗ Για την υπεράσπιση της εθνικής μας συνείδησης
"(...)
Προχτές το βράδυ στην ΝΕΤ ο Νίκος Δήμου στην εκπομπή «Στα άκρα» επαναλάμβανε τις γνωστές απόψεις Ρεπούση-Λιάκου-Κουλούρη-Άννας Φραγκουδάκη και του νέου «φρούτου», της κ. Δραγώνα, βουλευτού του ΠΑΣΟΚ και «ειδικής γραμματέως του Ενιαίου Διοικητικού Τομέα Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού ... Εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων» δηλαδή στην καρδιά της διαμόρφωσης της σκέψης, των γνώσεων και του ήθους των Ελλήνων του μέλλοντος. Στην συμμορία συμμετέχει και ο κ. Νίκος Μουζέλης, σύζυγος της κ. Θ. Δραγώνα, καθηγητής του LSE (?) και επιστημονικός υπεύθυνος του «Κέντρου Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ»!!! Άλλο ένα πόστο-κλειδί.

Το 1999 συναντάμε την κ. Δραγώνα μαζί με τους «επιφανέστερους Έλληνες αναθεωρητές ιστοριογράφους» σε διεθνές συνέδριο στην Χάλκη του CDRSEE (Κέντρο για την Δημοκρατία και την Συμφιλίωση στην Νοτιοανατολική Ευρώπη) και του ΕΛΙΑΜΕΠ (έδρα του κ. Βερέμη) με θέμα την «Εθνική Μνήμη» (δηλ. λέω εγώ, «πώς θα καταργήσουμε την εθνική μας μνήμη»). Η κ. Δραγώνα στο βιβλίο της «Τι είν’ η πατρίδα μας;» πιάνει τον … ταύρο από τα κέρατα (θαύμασε ύφος γραφής): «Η ελληνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού.
Κοντολογίς κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχθήκαμε για να κονομήσουμε (!!!) πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων». (Τρέμετε άθλιοι «κονομάκηδες» Σεφέρη και Ελύτη, που στην ομιλία σας κατά την απονομή του βραβείου Νόμπελ υμνήσατε την συνέχεια του ελληνικού έθνους από τον Όμηρο έως σήμερα). Στο εν λόγω βιβλίο της η σύμβουλος της κ. Άννας Διαμαντοπούλου αναφέρει σχετικά: «Η αρχαιότητα χρησιμοποιείται σαν πρότυπο υπεριστορικό (!) με αποτέλεσμα να «αποδεικνύει» την αναξιότητα της ελληνικής κοινωνίας και του πολιτισμού της».
Επίσης το Έθνος περιγράφεται ως «οντότητα υπερχρονική και στατική» με αποτέλεσμα να ναρκοθετείται η έννοια της εξέλιξης και να καλλιεργούνται αντίθετα με τις αξίες της εποχής μας εθνοκεντρισμός και ξενοφοβία».

Ο μόνος που απάντησε δημοσίως σ’ αυτά απ’ ό,τι γνωρίζω, είναι ο Κώστας Γεωργουσόπουλος σε τελευταίο άρθρο του στα «ΝΕΑ», ο οποίος προς τιμήν του απαντώντας σε σχετικό με τα παραπάνω άρθρο της κ. Άννας Φραγκουδάκη, στενής φίλης και ομοϊδεάτισσας της ειδικής γραμματέως του υπουργείου Παιδείας: «Η κ. Φραγκουδάκη θεωρεί πως κάθε αναφορά σε πατρίδα, πατριωτισμό, έθνος είναι συντηρητική, δεξιά και σχεδόν φασιστική πολιτική (…). Έτσι καλό θα είναι να απαλειφθούν από τα σχολικά βιβλία όλα τα ποιήματα, τα διηγήματα και τα δοκίμια που αναφέρουν θετικούς χαρακτηρισμούς ως έννοιες «πατρίδα», «έθνος». Πρέπει ευθύς να αφαιρεθούν από τα σχολικά εγχειρίδια όλες οι αναφορές που υπάρχουν στο έργο του Σολομού και ιδίως στον πατριδοκαπηλικό «Ύμνο εις την Ελυθερίαν» στις έννοιες «πατρίδα» και «έθνος». Αν δεν γίνεται να καταχωνιαστεί η «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» του Παπαρηγόπουλου, καλό θα είναι να καεί. Οπωσδήποτε όμως θα πρέπει να καεί και μάλιστα δημοσίως το φασιστικό μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα «Για την Πατρίδα». Να εξοβελισθούν τα δεκατετράστιχα του Παλαμά «Πατρίδες» (…). Εντός σύντομης προθεσμίας πρέπει να αλλάξουν όνομα η ποδοσφαιρική ομάδα «Εθνικός», το «Εθνικό Θέατρο», η εφημερίδα «Έθνος», το «Πατριωτικό Ίδρυμα», το «Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών», το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης και το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, η Εθνική Λυρική Σκηνή κλπ. κλπ.»
Όπως καταλαβαίνεις, μπροστά σ’ αυτή την βαρυχειμωνιά που μας προέκυψε ξαφνικά, ένας μονάχα κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη. Εκτός πια κι αν όλοι οι Έλληνες, ανώνυμοι και επώνυμοι, έχουν περιπέσει σε χειμερία νάρκη ή έχουν (έχουμε) χάσει τα ανακλαστικά μας ως Έλληνες πατριώτες…

Νομίζω ότι ήρθε ο καιρός,

πρώτον να ενημερώσουμε όσο γίνεται πιο πλατειά, πιο υψηλά και πιο βαθειά τους Έλληνες πολίτες, ανεξάρτητα από μόρφωση, ιδιότητα, ειδικότητα, επάγγελμα και αξίωμα.

Δεύτερον να αποκαλύψουμε τη συνωμοσία και τους συνωμότες έναν-έναν, να αποκαλύψουμε τις απόψεις, τις προσπάθειες, τις πράξεις και τα έργα τους και κυρίως αυτούς που κρύβονται πίσω τους, που φαίνεται ότι είναι τόσο ισχυροί και επικίνδυνοι, ώστε να έχουν ως τώρα κατορθώσει να τους προωθήσουν στα νευραλγικότερα σημεία της εθνικής μας ζωής και ειδικά στην Παιδεία, στα ΜΜΕ, ακόμα και στο Κέντρο όπου σχεδιάζεται η εξωτερική μας πολιτική, στο Υπουργείο Εξωτερικών!

Τρίτον, να προβάλουμε τις λεπτομερείς αποκαλύψεις του «ΑΡΔΗΝ» για την ΕΛΙΑΜΕΠ, που φαίνεται ότι παίζει τον ρόλο της ραχοκοκκαλιάς απ’ όπου εκπορεύονται οι ειδικευμένες ομάδες των συνωμοτών.

Τέταρτον, να περάσουμε όσο γίνεται περισσότερο στην αντεπίθεση, αφού πρώτα πεισθούν όλοι ότι η πατρίδα μας αντιμετωπίζει τον μεγαλύτερο ίσως κίνδυνο στην ιστορία της, γιατί αυτή τη φορά προέρχεται από τα μέσα και όχι από έξω, όπως έως τώρα.

Δεν αντιμετωπίζουμε εχθρικούς στρατούς με όπλα που τραυματίζουν και σκοτώνουν τα σώματα αλλά την ψυχή μας! Γιατί έχουμε μέσα στο σώμα μας έναν καρκίνο, που αν τον αφήσουμε να γενικευθεί, το αποτέλεσμα θα είναι να καταστραφούν τα ευαίσθητά μας «όργανα», δηλαδή οι αξίες, πάνω στις οποίες στηρίζεται η ίδια η ζωή του «σώματος», που είναι η ελληνική κοινωνία, η ελληνική πατρίδα και το ελληνικό έθνος, που κατ’ εικόνα και ομοίωσή τους γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και γίναμε αυτοί που είμαστε -καλοί, κακοί, αλλά είμαστε εμείς και όχι κάποιοι απρόσωποι, όπως επιχειρούν ως φαίνεται να μας κάνουν ξένοι και ντόπιοι συνωμότες, για τα δικά τους συμφέροντα.

(...)
Πιστεύω ακράδαντα ότι όπως στην εποχή της Εθνικής Αντίστασης ο κύριος στόχος ήταν η Ελευθερία της πατρίδας και τον καιρό της Αντίστασης κατά της Χούντας η Δημοκρατία, σήμερα που προβάλλουν όλο και πιο πολύ οι κίνδυνοι, τόσο εξωτερικοί όσο και εσωτερικοί, για την ακεραιότητα της πατρίδας μας (κάθε μορφής), ο κύριος στόχος όλων των Ελλήνων, ανεξάρτητα από ιδεολογίες και κόμματα, θα πρέπει να είναι ο Πατριωτισμός."

Μίκης Θεοδωράκης

Το ΟΧΙ των Ελβετών πολιτών και το ποίημα ΑΦΡΟΣ του Εμπειρίκου από την Ενδοχώρα. IL NO DEL REFERENDUM IN SVIZZERA E UNA POESIA DI ANDREAS EMPIRIKOS

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς συνωμοσιολόγος για να διαπιστώνει την από δεκαετίες συστηματική δουλειά με την οποία οι απανταχού παγκοσμιοποιητές προωθούν τις ιδέες της παγκόσμιας διακυβέρνησης και της πανθρησκείας στον πλανήτη.
Την ώρα όμως που ακόμα πιο μεθοδικά (με την οικονομία, τον καταναλωτισμό, την υψηλή τεχνολογία και τα ΜΜΕ, την συγκεχυμένη πληροφόρησι, την κατευθυνόμενη μετανάστευσι, την κατάλληλη επάνδρωσι με από αυτούς εκπαιδευμένο και απολύτως ελεγχόμενο ανθρώπινο δυναμικό, τις παραθρησκείες κ.ά. άγνωστα στους πολλούς εργαλεία και μέσα) , προωθούν την αποδόμησι των εθνικών ταυτοτήτων των λαών και μέσω της αποχριστιανοποίησης, την διάσπαση των κοινωνιών στην περιοχή με την μεγαλύτερη αντίστασι σε κάθε είδους ανομολόγητα σχέδια πνευματικής καταδυνάστευσης και πανανθρώπινης χειραγώγησης, δηλαδή στην Ευρώπη, σ’ αυτήν την περιοχή έχουμε και περιστατικά αντίδρασης σ’ αυτά τα σχέδια ομογενοποίησης και θρησκευτικο-πολιτιστικής ισοπέδωσης.
Μετά την εκτεταμένη (σε ποσοστό άνω του 85%) αποδοκιμασία των Ιταλών στην καταδίκη της χώρας τους από το δικαστήριο του Στρασβούργου για την μή απομάκρυνσι των θρησκευτικών συμβόλων από τα εκεί σχολεία, ήλθε το προ εβδομάδος δημοψήφισμα της Ελβετίας, όπου καταγράφηκε σαφώς η αντίθεσι της πλειοψηφίας του ελβετικού λαού στην ανέγερσι μιναρέδων!
Δεν γνωρίζουμε αν αυτά τα δύο πρόσφατα γεγονότα θα περιθωριοποιηθούν (αργότερα ή γρηγορότερα) από τις υπέρτερες δυνάμεις της παγκοσμιοποιητικής πλημμυρίδας, οι οποίες έστω κι αν παρεμποδίζονται προς ώρας πιθανότατα θα υπερισχύσουν τελικά στο μέλλον, αλλά είναι μια παρήγορη εξέλιξι, που πολύ θα θάλαμε να είναι απαρχή πανευρωπαϊκής (και -γιατί όχι- παγκόσμιας) συνειδητοποίησης και οριστικής ρήξης με τις όποιες ύπουλες δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης και παγκόσμιας υποδούλωσης του καιρού μας.

ΣΤΟΝ ΑΦΡΟ ΤΟΥ ΟΧΙ ΤΩΝ ΕΛΒΕΤΩΝ ή ΚΑΤΩ ΟΙ ΜΙΝΑΡΕΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ !
Οι μουσουλμάνοι δεν καταλαβαίνουν ότι είναι εργαλείο στα σχέδια των παγκοσμιοποιητών.
Οι χριστιανικοί λαοί της Ευρώπης όμως, δεν μπορεί να μην αισθάνονται ότι απειλούνται από την μαζική εισροή στις χώρες τους ανθρώπων, αθώων κατά τα πάντα, που όμως έχοντας άλλη αντίληψι πολιτισμού και με δεδομένη την πολυγαμικότητα + την «υπεργεννητικότητα» σε συνδυασμό και με την φανατική προσήλωσι στην θρησκεία τους, θα επιφέρουν βέβαιη αλλοίωσι της κοινωνίας τους.
Από μια άποψι οι θρησκευτικές-πολιτιστικές αντιλήψεις των νεοφερμένων αφρο-ασιατών θα «φάνε» -με πιθανότητα έως και να εξαλείψουν κάποτε -τις από παλιά δομημένες πνευματικές-πολιτισμικές ιδιοπροσωπίες των ευρωπαϊκών κοινωνιών.
Ποιος είπε πως μόνο στα φυτά και στα ζώα ισχύει το φαινόμενο της ανατροπής του οικοσυστήματος από την εισβολή αλλότριων ειδών που τελικά εξαπλώνονται και περιορίζοντας τον ζωτικό χώρο των γηγενών οργανισμών έχουν ως αποτέλεσμα την δραματική ανατροπή της ισορροπίας του οικοσυστήματος, με επακόλουθα πολλές φορές την εξαφάνισι ολοκλήρων ειδών έμβιας ζωής;

«Άλλο το "μινάρε" και άλλο οι μιναρέδες»!

Για να μην αναφερθούμε συνενοχικά για την ιμπεριαλιστικής εμπνεύσεως χρήσι του ισλαμισμού από μουσουλμάνους εθνικιστές ηγέτες.
Μικρό μαργαριτάρι από αυτήν σκοπιά (που προσοχή: μπορεί –μη γένοιτο!- να φτάση μέχρι και την «τζιχάντ» και την τρομοκρατία) η δήλωσι του θεωρούμενου και μετριοπαθούς (!) Τούρκου Πρωθυπουργού Ερντογκάν, πως τα τζαμιά είναι στρατώνες και οι μιναρέδες είναι ξιφολόγχες.
Καταλαβαίνουμε λοιπόν τους ομολογημένους πόθους κάποιων.
Και με συνειρμό τον αφρό που θα βγάζουν κάποιοι (και εγχώριοι ?!?) «στυλωμένοι» υποστηρικτές της νεοεποχήτικης ιδεολογίας από τέτοια γραφόμενα, εμείς αισθανόμενοι υπέρ-ρεαλιστικά θα καταφύγουμε στην ποίησι. Θα ξαναδιαβάσουμε με την ευκαιρία το ποίημα του Ανδρέα Εμπειρίκου «Αφρός» από την αγαπημένη μας «Ενδοχώρα»!

LA POESIA “SCHIUMA” DI ANDREAS EMPIRIKOS:

ΑΦΡΟΣ

Είναι οι μιναρέδες πόθοι στυλωμένοι
Λάμψεις του μουεζίνη στην κορφή τους
Φωτοβολίδες των κραυγών της οικουμένης
Πυγολαμπίδες σε συρτάρια κορασίδων
Που κατοικούν σε ακρογιαλιές μέσα σ’ επαύλεις
Και τρέχουν με ποδήλατα σε κήπους
Άλλες γυμνές άλλες ημίγυμνες κι’ άλλες φορώντας
Φορέματα με φραμπαλάδες και μποτίνια
Που στίλβουν την ημέρα και την νύκτα
Όπως τα στήθη τους την ώρα που βουτάνε
Μέσ’ στον αφρό της θάλασσας.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ
Ενδοχώρα, (1945)

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΑΡΚΟΖΙ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ. IL DISCORSO DEL NICOLAS SARKOZY NEL PARLAMENTO GRECO

NICOLAS SARKOZY (ΑΤENE, 06.06.08, Parlamento Greco): "Quando mio nonno – al quale gli volevo molto bene- lascio’ Salonico era giovane e sicuramente non s’ immaginava mai che il suo nipotino potrebbe ritornarci un giorno in Grecia come Presidente della Democrazia Francese.
Ci penso a lui a questo momento come ci penso a tutti quelli che riuscirono a trovare la loro identita su questa terra..."

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΓΑΛΛΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΝΙΚΟΛΑ ΣΑΡΚΟΖΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΟΥΛΗ ΤΗΝ 06.06.08
NICOLAS SARKOZY (Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας): "Κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας, κύριε Πρωθυπουργέ, (…), κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Βουλής, (…)
Κυρίες και κύριοι, όταν ο παππούς μου –τον οποίο λάτρευα- εγκατέλειψε τη Θεσσαλονίκη, ήταν νέος και σίγουρα δεν θα φανταζόταν ποτέ ότι το εγγονάκι του θα ξαναρχόταν ποτέ στην Ελλάδα σαν Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας. Τον σκέφτομαι αυτή τη στιγμή, όπως σκέφτομαι και όλους αυτούς που μπόρεσαν να βρουν την ταυτότητά τους σ’ αυτή τη γη.
Πριν από είκοσι έξι αιώνες, λίγα μέτρα από εδώ που βρισκόμαστε σήμερα, μπροστά στη Συνέλευση που είχε δημιουργηθεί από τους Νόμους του Σόλωνα και του Κλεισθένη, στη Συνέλευση του λαού καθοδηγούμενη από τη Βουλή, της οποίας το όνομα φέρετε σήμερα εσείς, ο Θεμιστοκλής, ο Περικλής, ο Δημοσθένης, έλαβαν το λόγο. Οι αγορεύσεις τους έχουν μείνει στην ιστορία.
Και για μένα που πραγματικά αποφάσισα να δώσω τη ζωή μου στην πολιτική, το ότι βρίσκομαι σήμερα εδώ, 26 αιώνες αργότερα, είναι σαν να βρίσκομαι στο μέρος όπου για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, η ανθρώπινη σκέψη συνέλαβε την ιδέα της Δημοκρατίας και τη δοκίμασε.
Εμείς είμαστε οι κληρονόμοι αυτής της ιδέας.
Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, άνθρωποι μπόρεσαν να ζήσουν μαζί και έδωσαν ένα νόημα στη λέξη «πολιτική». Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, εμφανίστηκε, γεννήθηκε εδώ η Δημοκρατία, την οποία όλοι γνωρίζουμε σήμερα.
Πιστεύω ότι όλη η ανθρωπότητα οφείλει ευγνωμοσύνη στην Ελλάδα. Εδώ, στην Ελλάδα και πολύ συγκεκριμένα στην πόλη των Αθηνών, τον 5ο αιώνα π.Χ., γεννήθηκε η φιλοσοφία, η αρχιτεκτονική, η γλυπτική –που έφτασε στους ύψιστους βαθμούς τελειότητας- το θέατρο, η ρητορική, που έφτασαν πραγματικά σε μεγαλειώδες επίπεδο. Και πραγματικά, είμαστε και είστε πολύ τυχεροί που είστε οι κληρονόμοι αυτών των ανθρώπων.
Όλα αυτά δόξασαν την Αρχαία Ελλάδα και κανένα έθνος δεν μπορεί να το καταλάβει αυτό περισσότερο από τη Γαλλία που μπορεί να καταλάβει τη συμβολή της Ελλάδας στον πολιτισμό.
Η ελληνική σκέψη ενέπνευσε τα ιδεώδη της Αναγέννησης, του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Δημοκρατίας. Οι Γάλλοι φιλέλληνες ακολούθησαν με τη σειρά τους την ηρωική απελευθέρωση της σύγχρονης Ελλάδας –από τον Ντελακρουά και τον Βίκτορα Ουγκώ- χωρίς κανείς να ξεχάσει τους ανώνυμους ήρωες στο Ναβαρίνο. Η Γαλλία συνεχίζει να τιμά αυτούς τους ήρωες.
Είμαστε υπερήφανοι που θα μπορέσουμε να συνοδεύσουμε την Ελλάδα σ’ αυτόν τον απελευθερωτικό της αγώνα. Αυτό το φιλελληνικό πνεύμα είναι παρόν και οδηγεί το συναίσθημα φιλίας. Εκφράστηκε όταν ο Στρατηγός Ντε Γκώλ πήρε το λόγο εδώ, πριν από σαράντα πέντε χρόνια. Ενέπνευσε τη Γαλλία να εμπνεύσει την Ελλάδα στην προσχώρησή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και, αγαπητέ μου Κώστα, ενέπνευσε αυτό που έγινε στο Βουκουρέστι, στην τελευταία συνάντηση Κορυφής της Ατλαντικής Συμμαχίας, όταν η Γαλλία στήριξε με αδελφικό τρόπο την Ελλάδα.
Αυτή η ειδική σχέση μεταξύ Γαλλίας και Ελλάδας από το 1974, μετά την επιστροφή του Κωνσταντίνου Καραμανλή, μετά τα δύσκολα χρόνια, οδήγησε στο «Ελλάς–Γαλλία, Συμμαχία». Αυτό που ήρθα σήμερα να σας πω είναι ότι αυτή η συμμαχία είναι σήμερα πραγματικότητα. Ενστικτωδώς γνωρίζουμε ότι μπορούμε να βασιζόμαστε οι μεν στους δε. Η Ελλάδα μπορεί να βασιστεί στην Γαλλία και η Γαλλία μπορεί να βασιστεί στην Ελλάδα.
Έναντι όλων των προκλήσεων, θέλω να σας προτείνω ένα καινούργιο σλόγκαν «Ελλάς-Γαλλία, Νέα Συμμαχία.
Αυτή τη νέα συμμαχία πρέπει πραγματικά να τη θέσουμε στην υπηρεσία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, γιατί το πιο αξιοσημείωτο επίτευγμα είναι η Ευρώπη. Είναι ίσως το πιο σημαντικό που πετύχαμε τον τελευταίο μισό αιώνα. Η Ευρώπη μας επέτρεψε να ζήσουμε ειρηνικά, μας οδήγησε σε ευημερία και μας προστατεύει κατά των εθνικιστικών πειρασμών. Γνωρίζουμε πολύ καλά τι σημαίνουν οι εθνικιστικές τάσεις στην Ελλάδα, πολύ καλύτερα παρά πουθενά αλλού.
Η Ευρώπη, λοιπόν, έκανε τον πόλεμο αδύνατο. Όμως, με την προσχώρηση της Ελλάδας, η Ευρώπη δεν εγγυάται μόνο την ειρήνη, αλλά βασίζει, στηρίζει την ελευθερία, τη δημοκρατία για όλους τους λαούς που γνώρισαν δύσκολα χρόνια και οι οποίοι βγήκαν από αυτήν τη δύσκολη περίοδο. Εσείς μας το δείξατε. Δείξατε το δρόμο στην Ισπανία, στην Πορτογαλία για τη μεγάλη διεύρυνση προς Ανατολάς που ακολούθησε αυτό το έργο ενοποίησης της ελεύθερης Ευρώπης. Σ’ αυτήν την πορεία, η Ελλάδα και η Γαλλία πάντα βρέθηκαν μαζί.
(...)
Θα ξεπεράσουμε την κρίση, όταν δείξουμε σε όλους –και στους Γάλλους και σε όλους τους λαούς της Ευρώπης- ότι η Ευρώπη προστατεύει. Γι’ αυτό και θα μιλήσω για τη μετανάστευση, που θα είναι μια από τις προτεραιότητες της γαλλικής προεδρίας.
Η Γαλλία και η Ελλάδα δεν θέλουν μια κλειστή Ευρώπη, μια Ευρώπη αναδιπλωμένη στον εαυτό της. Δεν θέλουμε, όμως, και μια Ευρώπη η οποία κοιτά ανήμπορη κύματα μετανάστευσης ανεξέλεγκτα. Και γνωρίζω ότι η χώρα σας πιέζεται από μεταναστευτικά κύματα.
Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα είναι δικό μας πρόβλημα. Γι’ αυτό και δεν θέλω να εγκαταλείψουμε την Ελλάδα μόνη στην αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος. Τα προβλήματα της Ελλάδας στον τομέα της μετανάστευσης είναι προβλήματα όλης της Ευρώπης.
Δεν μπορούμε την ώρα που δημιουργούμε ένα χώρο ελεύθερης κυκλοφορίας για τους Ευρωπαίους πολίτες, η κάθε χώρα να έχει δική της εθνική πολιτική για το θέμα της μετανάστευσης. Η γαλλική προεδρία θα προτείνει, λοιπόν, ένα Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για το άσυλο και τη μετανάστευση.
Το ίδιο θέλω να πω και για κάτι άλλο, που είναι καθαρά ευρωπαϊκή αρμοδιότητα: την άμυνα και την ασφάλεια. Οι Έλληνες και οι Γάλλοι κάνουν σημαντικές προσπάθειες στον τομέα της άμυνας, από τις σημαντικότερες μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών. Λέμε, λοιπόν, στους εταίρους μας ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια από τις πλουσιότερες περιοχές του κόσμου και δεν μπορούμε να είμαστε πλούσιοι, να θέλουμε να είμαστε ισχυροί, να μετράει η γνώμη μας και να μην μπορούμε να διασφαλίσουμε μόνοι μας την άμυνά μας.
Τι θα γίνει η οικονομική ισχύς της Ευρώπης; Τι θα γίνει η πολιτική ισχύς της Ευρώπης, εάν η Ευρώπη δεν είναι ικανή από μόνη της να εγγυηθεί την άμυνά της και την ασφάλειά της;
Κατά την άποψή μου, δεν πρόκειται -και ποτέ δεν θα πρόκειται- για ανταγωνιστικότητα προς το ΝΑΤΟ. Το λέω και το επαναλαμβάνω εδώ στην Αθήνα: Η Ευρώπη της Άμυνας και η Ατλαντική Συμμαχία είναι συμπληρωματικές. Είναι δύο πυλώνες. Χρειαζόμαστε και το ΝΑΤΟ και την Ευρώπη της Άμυνας.
Θέλω, επίσης, να προσθέσω ότι η Ελλάδα βρίσκεται στο σταυροδρόμι πολλών κόσμων. Αυτό είναι μεγάλο πλεονέκτημα για σας. Καλύτερα από όλους γνωρίζετε ότι η ειρήνη και η σταθερότητα εξαρτώνται άμεσα από αυτό που γίνεται στη δική σας πόρτα.
(...)
Όσον αφορά τη Μεσόγειο, οι δυο χώρες μας είναι χώρες της Μεσογείου. Ποιος άλλος από την Ελλάδα μπορεί να μιλήσει καλύτερα για τη Μεσόγειο Θάλασσα; Όλα γίνονται στη Μεσόγειο στην Ελλάδα. Είμαι πεπεισμένος ότι αυτά που σήμερα γίνονται γύρω από τη Μεσόγειο είναι καθοριστικά για το μέλλον μας.
Η Ευρώπη νόμιζε ότι στρέφει την πλάτη στο παρελθόν της. Δεν είχε καταλάβει ότι έστρεφε την πλάτη στο μέλλον της. Γι’ αυτό και εμείς, Έλληνες και Γάλλοι, πρέπει να προετοιμάσουμε αυτό το μέλλον. Γι’ αυτό και ο ρόλος της Ελλάδας είναι σημαντικός στα πλαίσια της μεσογειακής ένωσης.
Μπορούμε να κάνουμε τη Μεσόγειο την πιο καθαρή θάλασσα στον κόσμο. Να συνεργαστούμε όσον αφορά την ασφάλεια για την καταπολέμηση των πυρκαγιών που κατέστρεψαν τη χώρα σας το περασμένο καλοκαίρι. Όλη η Ευρώπη πρέπει να κινητοποιηθεί για σας βοηθήσει. Και όταν υπάρχει πρόβλημα στην Πορτογαλία, όλη η Ευρώπη πρέπει να κινητοποιηθεί για να βοηθήσει την Πορτογαλία. Χρειαζόμαστε την κινητοποίηση όλων των δυνάμεων της πολιτικής ασφάλειας σε όλη την Ευρώπη, για να δημιουργήσουμε μια ενιαία ευρωπαϊκή δύναμη κυρίως όσον αφορά το στόλο των αεροπλάνων για την κατάσβεση των πυρκαγιών, που χρησιμοποιούνται μόνο τρεις μήνες το χρόνο.
Συνειδητοποιώ, λοιπόν, τα προβλήματα της Μεσογείου. Και στη Μεσόγειο υπάρχει και η Κύπρος. Ήρθε η ώρα επιτέλους να πέσει το τοίχος της Λευκωσίας.
Εκφράζω μια ευχή. Δεν μπορεί κανείς να χαίρεται ενώ ακόμη υπάρχει το τοίχος της Λευκωσίας. Θα ήθελα, λοιπόν, να σας διαβεβαιώσω ότι η Γαλλία θα κάνει ό,τι μπορεί στα πλαίσια του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, έτσι ώστε οι σημερινές πρωτοβουλίες να προχωρήσουν. Σήμερα οι διαπραγματεύσεις ξαναρχίζουν με μια καινούργια ελπίδα.
Πραγματικά χαιρετίζω τους ηγέτες της Κύπρου και τους ενθαρρύνω να συνεχίσουν με ένα μοναδικό στόχο στις προσπάθειές τους, την επανένωση της Κύπρου με τρόπο δίκαιο και βιώσιμο.
Η Κύπρος ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οικογένεια της Ευρώπης. Ξέρω βέβαια ότι η σχέση της Ευρώπης με την Τουρκία πρέπει να αντιμετωπιστεί με ευθύνη. Θεωρώ την Τουρκία μεγάλη χώρα, μεγάλο λαό, με την οποία η Γαλλία έχει ιστορικούς δεσμούς, τους οποίους θέλω να διατηρήσουμε.
Τίθεται το ζήτημα της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 ξεκίνησαν οι συζητήσεις χωρίς απάντηση. Άρα, δεν είναι απλό το θέμα.
Η θέση μου σε αυτό το ζήτημα είναι σαφής, είναι γνωστή και δεν έχει αλλάξει. Είμαι πεπεισμένος ότι μια σχέση σύνδεσης στενή, είναι η καλύτερη απάντηση και για την Ευρώπη και για την Τουρκία. Γνωρίζω, όμως, ότι άλλοι έχουν διαφορετικές απόψεις. Τις σέβομαι. Ξέρω, επίσης, ότι είναι λεπτό το θέμα στην Ελλάδα και ότι ο καθένας από εσάς, μπορεί να έχει για την ιστορία και για τη γεωγραφία αντιφατικά συναισθήματα. Ξέρω, επίσης, ότι άλλα λέμε πολλές φορές, άλλα σκεπτόμαστε, ότι υπάρχει η καρδιά και ότι υπάρχει και η λογική. Άλλα νοιώθουμε με την καρδιά μας και άλλα λέμε πολλές φορές με τη λογική μας.
Καταλαβαίνω την ελληνική κοινωνία, όχι μόνο γιατί ο παππούς μου ήταν Έλληνας, γι’ αυτό και μπορώ να μοιραστώ αυτά τα αντιμαχόμενα ζητήματα. Εδώ λοιπόν, μπροστά στη Βουλή των Ελλήνων, θέλω να πω ότι η Γαλλία θα σεβαστεί με αμεροληψία τις απόψεις όλων κατά την διάρκεια της Προεδρίας της. Αυτός είναι ο ρόλος της Προεδρίας και θα τον τηρήσω κατά γράμμα.
Όσον αφορά τα Βαλκάνια, η σταθεροποίηση αυτής της περιοχής είναι ένας σοβαρός στόχος για όλη την Ευρώπη. Η Ελλάδα ζει ένα σημαντικό ρόλο σ’ αυτή την περιοχή. Η Γαλλία, όπως και η Ελλάδα, πιστεύει ότι πραγματικά τα Βαλκάνια έχουν μια ευρωπαϊκή προοπτική. Πρέπει να εκφράσουμε με νέα δυναμική αυτή την υπόσχεση Ευρώπης στα Βαλκάνια. Η Ευρώπη πρέπει να δείξει άνοιγμα και τα Βαλκάνια προσπάθεια μεταρρύθμισης. Αυτό το λέω για όλες τις χώρες των Βαλκανίων, που όταν γίνουν δημοκρατικές χώρες και όταν προοδεύσουν, θα γίνουν μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Όσον αφορά την πρώην Δημοκρατία της Μακεδονίας, και η Γαλλία και η Ελλάδα θέλουν η χώρα αυτή να πλησιάσει το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση εν ευθέτω χρόνω. Θέλω να πω, όμως, ότι το θέμα του ονόματος πρέπει να ρυθμιστεί πριν από κάθε προσχώρηση.
Η αλληλεγγύη της Γαλλίας προς την Ελλάδα υπάρχει και θα παραμείνει. Είπα στον Πρωθυπουργό ότι η θέση της Ελλάδας είναι νόμιμη, υπεύθυνη, ανοικτή σε διάλογο και ελπίζουμε η Κυβέρνηση των Σκοπίων και η Ελλάδα να βρουν υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών ένα συμβιβασμό για το όνομα.
Θέλω να ξέρετε ότι εμείς επιλέξαμε την Ελλάδα και δεν θα αλλάξουμε θέση.
Με τον ίδιο τρόπο θεωρώ ότι πρέπει να πούμε στη Σερβία ότι μετά από τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν τα τελευταία χρόνια, έχουν επίσης μια ευρωπαϊκή προοπτική, την οποία την ευχόμαστε. Η Γαλλική Προεδρία θα κάνει ό,τι μπορεί, έτσι ώστε να προσφέρει στη Σερβία μια ευρωπαϊκή προοπτική η οποία της αξίζει. Δεν θέλουμε να αφήσουμε έξω από την Ευρώπη ένα τμήμα της οικογένειάς μας.
Δεν θέλουμε να καταδικάσουμε τη Σερβία να παραμείνει έξω από την ευρωπαϊκή οικογένεια.
Κυρίες και κύριοι, τελειώνοντας θα ήθελα να πω ότι η Ελλάδα και η Γαλλία δεν είναι απλώς όμορφες χώρες με υπέροχες τοποθεσίας που γοητεύουν τους Γάλλους, όπως για παράδειγμα η Αθήνα, το Άγιο Όρος, η Κέρκυρα, οι Δελφοί.
Δεν είναι μόνο οι ιδρυτικοί μύθοι του πολιτισμού, οι αγώνες για την ελευθερία τα τελευταία διακόσια χρόνια. Η Γαλλία δείχνει φιλική αλληλεγγύη και είναι ένας αδελφικός και πιστός σύμμαχος για την Ελλάδα. Η νέα συμμαχία Ελλάδας-Γαλλίας θα πρέπει να βασιστεί σε αυτήν την κληρονομιά. Είμαστε πολύ κοντά όσον αφορά τους πολιτισμούς μας.
Έχουμε στενούς οικογενειακούς, συγγενικούς -θα έλεγα- δεσμούς. Πόσες οικογένειες στη Γαλλία δεν έχουν ελληνικές ρίζες και όχι μόνο από τη Θεσσαλονίκη; Βέβαια, η Θεσσαλονίκη έχει ειδική θέση θα έλεγα.
Ο κόσμος μεταβάλλεται, νέοι γίγαντες γεννιούνται και πρέπει πραγματικά να συνεργαστούμε. Τα δύο έθνη μας πρέπει να παίξουν ένα σημαντικό ρόλο και να προτείνουν στον κόσμο ένα μοντέλο πολιτισμού ευρωπαϊκού. Η Ελλάδα, όπως και η Γαλλία, είναι μεγάλες, όταν ανήκουν σε όλη την ανθρωπότητα. Και αυτά τα παλιά έθνη του πνεύματος δεν θα πρέπει να καταφύγουμε στο παρελθόν μας, αλλά να δημιουργήσουμε το μέλλον, που αντιστοιχεί σε αυτό το παρελθόν.
Αυτό ακριβώς ισχύει για την Ελλάδα και τη Γαλλία. Ανήκουν στο παρελθόν οι δύο χώρες μας. Είναι, όμως, υποχρεωμένες να ξεφύγουν από τη νοσταλγία. Και επειδή έχουμε ιστορία πολλών αιώνων, δεν θα πρέπει να κλείσουμε τα μάτια μας στο μέλλον. Πρέπει, λοιπόν, μέσω της εργασίας μας να βρούμε το μέλλον που μας αξίζει.
Αγαπητοί φίλοι Έλληνες, από κοινού θα γίνουμε πιο δυνατοί. Και θέλω να καταλάβετε ότι για μένα αυτή η Βουλή που εκφράζει πολλά για τους Γάλλους, η λέξη «Ζήτω η Ελλάδα, ζήτω η Γαλλία, ζήτω η νέα συμμαχία Γαλλίας-Ελλάδας !» είναι μία μεγάλη στιγμή της πολιτικής μου ζωής. "

Το κείμενο από τα πρακτικά τής Βουλής μπορείτε να το ’δήτε εδώ:
http://www.vouli.gr/ergasies/showfile.asp?file=syne080606mesimeri.txt

ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ ΣΕ ΞΕΝΟ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ;

IL PONTE DELL' ARTA NELLA FILIGRANA DEI PASSAPORTI ALBANESI?
Από την μια το χθεσινό "trailer" της εφημερίδας ‘City press’ στην τηλεόρασι, από την άλλη το δημοσίευμα της Καθημερινής http://www.ekathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_06/06/2008_272904 ,
που αμφότερα αναφέρονται στην καταγγελία βουλευτή τού ΛΑΟΣ (καθώς και σχετική ερώτηση του πρόεδρου τού ΛΑΟΣ προς την υπουργό Εξωτερικών) ότι τα νέα διαβατήρια της Αλβανίας περιέχουν απεικόνιση του Γεφυριού τής Αρτας, μού κίνησαν την περιέργεια για το αληθινό του πράγματος. Και μπορεί η κ. Μπακογιάννη να δήλωσε άγνοια και να επιφυλάχθηκε να απαντήση προσεχώς, όμως το ζήτημα είναι απίστευτα σοβαρό αφού δεν κρύβει: φανερώνει επαίσχυντο αλυτρωτισμό και επισημοποιεί αλβανικές διεκδικήσεις επι του ελληνικού χώρου.
Έτσι έριξα μια ματιά στο διαδίκτυο μπάς και βρώ μια σχετική εικόνα – μαρτυρία.
Εικόνα λοιπόν αλβανικού Διαβατηρίου δεν κατόρθωσα ακόμα να βρώ (αν κάποιος ξέρη κάτι παραπάνω και μας το δείξη θα του ήμουν ευγνώμων), και περιορίζομαι να βάλω την φωτογραφία που ‘σκανάρισα’ από το δικό μου διαβατήριο. Όπως θα ξέρετε ίσως τα πρόσφατα εκδομένα ελληνικά Διαβατήρια έχουν συμπεριλάβη στις σελίδες τους αντί υδατογραμμάτων αχνές απεικονίσεις ελληνικών μνημείων και αρχαιολογικών ευρημάτων. Όταν λοιπόν πρόπερσι παραλάβαμε οικογενειακώς τα νέα διαβατήριά μας, βγάλαμε κραυγές επιδοκιμασίας ξεφυλλίζοντάς τα. Από το εσώφυλλο με τον Περικλή αγορεύοντα στην Πνύκα, στα κυκλαδίτικα ειδώλια, την Κνωσσό και τον μυστηριώδη Δίσκο τής Φαιστού στις πρώτες σελίδες, την αναπαράσταση της Αφής τής Ολυμπιακής Φλόγας, την Αθηναϊκή τριήρη, τον Παρθενώνα, το θέατρο της Επιδαύρου, τους Δελφούς και την χρυσή λάρνακα της Βεργίνας στις επόμενες σελίδες μέχρι και τον μηχανισμό-υπολογιστή των Αντικυθήρων στις σελίδες 24 και 25, ο ενθουσιασμός μου για την επιλογή των θεμάτων και κυρίως για την εξαιρετική ιδέα της προβολής τής ιστορικής και πολιτιστικής μας κληρονομιάς μέσα από τα Διαβατήρια είχε φθάση στα ουράνια. Μέχρι που εγώ και ο αδελφός μου προσέξαμε τις σελίδες 26-29 με τις απεικονίσεις των δύο Βυζαντινών - χριστιανικών μας μνημείων. Το αθωνικό Μοναστήρι της Σίμωνος Πέτρας και ο ναός τής Αγίας Σοφίας τού Μυστρά. ΠΟΥΘΕΝΑ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ?? Ποιός κρατικός λειτουργός, ποιά μικρή ή μεγάλη εξουσία αποφάσισε ερήμην μας (όλων των πολιτών του «Ελληνικού» κράτους) να κάνη τέτοια βεβήλωσι; Γιατί δεν είναι απλό είδος λογοκρισίας αυτό πάνω στην ιστορική μνήμη και στον θρησκευτικό μας συναισθηματισμό. Και δεν χρειάζεται να είναι κανείς καθηγητής Σημειολογίας για να καταλάβη την ταύτησι του συμβόλου τού Σταυρού με το συστατικό στοιχείο ελληνικότητας, την Ορθοδοξία. Άν κάποιος, λοιπόν, κρατικός παράγων-εξουσία μπορή ανεξέλεγκτα να εμπαίζη την πίστι και την παράδοσί μας μέσα στην χώρα μας, (συμβάλλοντας στην αποδόμησι), τότε ποιός θα μας προφυλάξη από τις αρπακτικές διαθέσεις των όποιων άσπονδων φίλων, συμμάχων ή γειτόνων μας; Σε ποιούς έχουμε εμπιστευθή τις τύχες μας και των παιδιών μας; Γνωρίζουμε;