Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ ΤΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ. SAINT NEKTARIOS OF AEGINA AND ECOLOGY.

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΤΟΥ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ
San Nektarios dell’ isola d’ Aegina; Un santo ecologo
Το αυθεντικό οικολογικό ενδιαφέρον των αγίων, ως συμβολή στο οικολογικό πρόβλημα.

Εν όψει της εορτής του Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως, εσκόπευα να επανέλθω στα αθλητικά ενδιαφέροντα του Αγίου (του το …χρωστάω!), αλλά απόψε –τελευταία πραγματικά στιγμή- άλλαξα γνώμη και …θεματική. Διάλεξα να αναφερθώ –έστω και πρόχειρα- σε μια εξ ίσου πρωτοποριακή προσωπική του στάσι. Το εντυπωσιακά πρώιμο (για την εποχή του) ενδιαφέρον που επέδειξε για το φυσικό περιβάλλον και την οικολογία. Και αυτό βεβαίως όχι ως πρόσχημα ή μόδα ή ξενόφερτο πολιτικο-ιδεολογικό κίνημα, αλλά ως αποτέλεσμα πνευματικής θέασης του εαυτού του και του περιβάλλοντος κτιστού κόσμου.

Είναι γνωστό ότι ανέκαθεν οι Άγιοί μας ελκύοντας την Χάριν του Θεού και επανεκπέμποντάς την τριγύρω τους, μπορούν να επηρεάζουν ευεργετικά το περιβάλλον τους. Ανάμεσά τους και ο Άγιος Νεκτάριος. Η στάσι του απέναντι στον υλικό κόσμο, και ειδικά απέναντι στα έμβια όντα, προβάλλει έναν νέο τρόπον ζωής, διαπνεόμενον από το πνεύμα της διδασκαλίας (λόγω και έργω) του Χριστού, πράγμα που εκφράζεται από τις υλοποιούμενες σε έργα αρετές (μετάνοια, άσκησι, προσφορά…).

Ο Άγιος, αν και δεν συνέγραψε ειδική μελέτη για το περιβάλλον, κάποιες λεπτομέρειες από την διαπνεόμενη από πνεύμα αγάπης βιοτή του μάς γεμίζουν έκπληξι και θαυμασμό για την στάσι του απέναντι και στο συγκεκριμένο περιβαλλοντικό ζήτημα. Όπως λίγο-πολύ όλοι οι άγιοι, σε όλη του τη ζωή στάθηκε με σεβασμό μπροστά στο δημιούργημα του Θεού, την κτίσιν. Δεχόταν τα αγαθά της φύσεως ως δώρα του Θεού και όταν τα χρησιμοποιούσε τα προσέγγιζε «μετά φόβου Θεού» κι αδελφικής αγάπης. Απόρροια ενός τέτοιου πνεύματος δεν μπορεί να είναι άλλο παρα η δοξολογική και ευχαριστιακή χρήσι της κτίσεως.
[Όχι βέβαια η δαιμονική αντίληψι κυριαρχίας επι του κόσμου, που οδηγεί τον εγωισμό του ανθρώπου σε αλαζονικές – εδώ ταιριάζει και ο αρχαίος δραματουργικός όρος της Ύβρεως -- συμπεριφορές. Εμείς, ειδικά οι μαζάνθρωποι των μεγαλουπόλεων, είμαστε συνυπεύθυνοι και – έστω και σε μικρότερο ποσοστό σε σχέσι με τους σκοτεινούς εξουσιαστές- συνένοχοι στην περιβαλλοντκή καταστροφή του κόσμου μας, καθόσον μοιραζόμαστε άπληστα ή και άβουλα την ανίερη σύγχρονη λατρεία του καταναλωτισμού.]

Όπως πληροφορούμαστε από πλήθος μαρτυριών, ο Αγιος ήταν μια οσιακή μορφή. Η ζωή του, άκρως ασκητική σ’ όλες τις εκδηλώσεις της, περιοριζόταν στις απολύτως απαραίτητες ανάγκες. Ήταν λιτοδίαιτος. Η ενδυμασία του πτωχική έως ευτελής. Επίδειξι και πολυτέλεια άγνωστες γι΄ αυτόν λέξεις.

Από τα αναφερόμενα περιστατικά της ζωής του που δείχνουν την αγάπη του προς την φύσι επιλέγουμε δυο-τρία στοιχεία. Να ξεκινήσουμε από την μεγάλη αδυναμία που είχε για τα δέντρα και τα λουλούδια. Στην Ριζάρειο Σχολή, κατά το διάστημα που υπήρξε διευθυντής της, ήταν εισηγητής του μαθήματος της Γεωπονικής, με το σκεπτικό (όπως μαρτυρείται στο βιβλίο Πρακτικών του Συμβουλίου της Σχολής) οι ιεροσπουδαστές, που προερχόντουσαν από την ύπαιθρο, να εκπαιδεύονται καταλλήλως ώστε να αποβαίνουν στην συνέχεια χρήσιμοι στις πρακτικές εργασίες της ιδιαιτέρας πατρίδος τους.
Σύμφωνα με μαρτυρίες μαθητών της Ριζαρείου της εποχής εκείνης, ο Άγιος Νεκτάριος περιποιούταν προσωπικώς τον κήπον της Σχολής! Λέγεται ότι κάθε πρωί, πριν τον Όρθρο, ο Άγιος έσκαβε τον κήπο και τον φρόντιζε συστηματικά ( αποδεικνύοντας εμπράκτως την προς την φύσιν του γνήσια αγάπη).

Αναφέρεται και το γεγονός (κατά το έτος 1906), ενώ ακόμη ήταν στην Ριζάρειο, ότι έστειλε ως δωρεά στον Δήμο Αιγίνης πέντε χιλιάδες (5.000) μουριές για την «μωρεοφυτεία της νήσου». Σε έγγραφο του Δήμου Αίγινας (το υπ’ αριθμ. 294/12.3.1906) εκφράζονται οι ευχαριστίες και η ευγνωμοσύνη του Δημάρχου και ομολογούνται πολλές ευεργεσίες του Αγίου προς την Αίγινα. Κατ’ εξοχήν φίλος του πρασίνου επιθυμούσε να γεμίσουν όλες οι γωνιές του νησιού με φυτείες χρήσιμων δένδρων.
Αλλά και κατόπιν, στο Μοναστήρι της Αγίας Τριάδος, στην Αίγινα ασχολείτο μεταξύ άλλων και «εις χειρωνακτικάς εργασίας και μάλιστα βαρείας μορφής, καλλιεργών κήπους και αγρούς, ποτίζων αυτούς δι’ ύδατος, μεταφερομένου υπ’ Αυτού εκ μακρινής αποστάσεως, ανοίγων αύλακας και οχετούς...», όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται.

Κλέινω με μια προφορική μαρτυρία μιάς συνονόματής του Γερόντισσας της Ιεράς Μονής Αγίου Μηνά Αιγίνης που καταγράφει μια μοναχή της ίδιας Μονής, (σε σχετική με το θέμα μας ομιλία της): «Ανήμερα το Πάσχα έστελνε ο Άγιος μία Μοναχή μαζί με τα παιδιά, που εφιλοξενούντο στο Μοναστήρι του, να ψάλλουν στο βουνό το «Χριστός Ανέστη», για να το ακούση όλη η φύσις...»

Christian faith or Science? “Orthodoxy, the science of the true God” . ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ : Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΘΕΟΥ

Από ημερών έχουμε λάβη (μαζί με άλλες συνεργασίες) το παρακάτω κείμενο θρησκευτικού προβληματισμού από τον φίλο του Ιστολογίου και συνάδελφο Κωνσταντίνο. Τον ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη του και – άσχετα με την θλιβερή επικαιρότητα των ελλαδικών πολιτικοεκκλησιαστικών θεμάτων και τον σκανδαλισμό του πληρώματος -- το δημοσιεύουμε ευχαρίστως.


ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ : Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΘΕΟΥ
"Είναι γεγονός ότι η επιστημονική μέθοδος στηρίζεται στη συλλογή εμπειρικών δεδομένων , στη συνέχεια καταγραφή κάποιων θέσεων , εξαγωγή συμπερασμάτων βάσει των θέσεων αυτών και τέλος επιβεβαίωση της επιστημονικής θεωρίας .
Για ελάτε να δούμε μαζί λίγο , πώς μπορούμε να εφαρμόσουμε τη μέθοδο αυτή στην αναζήτηση της Αλήθειας, που βρίσκεται μέσα στην ορθόδοξη πίστη .
Το πρώτο στάδιο είναι η συλλογή εμπειριών. Αυτές υπάρχουν ξεκινώντας από τα ιερά βιβλία της πίστεώς μας, περνούν μέσα από τους αγίους , που αγίασαν με το σωματικό τους μαρτύριο ή με τη συνεπή κι ολόψυχη αφιέρωσή τους στο Θεό, ανά τους αιώνες και καταλήγουν στις μέρες μας από τους ανθρώπους , που σηκώνουν αξιοπρεπώς κι αγόγγυστα καθένας το δικό του σταυρό και ζουν την εμπειρία της Θείας Επισκέψεως .
Το δεύτερο είναι η καταγραφή γενικών θέσεων πάνω σε αυτές κι ακολουθεί το
τρίτο στάδιο , όπου οδηγούμαστε σε συγκεκριμένα συμπεράσματα και συντάσσουμε την Ορθόδοξη Πίστη μας ( μέσα από τις οικουμενικές συνόδους )
Το τελευταίο στάδιο είναι η επιβεβαίωση των επιστημονικών δεδομένων στην καθημερινή μας ζωή. Εδώ δεν έχουμε παρά να εφαρμόσουμε , όσα η διδασκαλία του Κυρίου μας λέει. Τότε δε θα μιλάμε πλέον για Ορθόδοξη Πίστη , αλλά για Ορθόδοξη Εμπειρία , καθώς θα βιώνουμε, από εδώ κιόλας, τον παράδεισο .
Να εφαρμόσουμε, όμως . Όχι να θέλουμε να δούμε αποτελέσματα χωρίς εφαρμογή των διδαχθέντων . Γιατί εμείς αυτό κάνουμε . Εφαρμόζουμε κάτι από αυτά , που μας λέει ο Κύριος , έτσι «για τα μάτια του κόσμου» , που λέμε και θέλουμε να γίνει αυτό , που εμείς θέλουμε.
Δυο είναι τα λάθη εδώ. Το πρώτο είναι ότι δεν εφαρμόζουμε τη διδασκαλία από αγάπη για Εκείνον , αλλά για το συμφέρον μας και μόνο . Πάμε δηλαδή να ικανοποιήσουμε το εγώ μας , χρησιμοποιώντας το Θεό. Αφού , λοιπόν , κάναμε το πρώτο λάθος , το επόμενο λάθος εξυπακούεται , αφού αντί να περιμένουμε να γίνει το δικό Του θέλημα , περιμένουμε να γίνει το δικό μας …..
Άλλα δηλαδή παρακαλούμε να γίνουν στο «Πάτερ υμών …. Γεννηθήτω το θέλημά σου …. » και άλλα θέλουμε στην πραγματικότητα . Τι θέλουμε δηλαδή ; «….Γεννηθήτω το θέλημά μου…. ». Μα αφού στον ουρανό και στη γη το δικό Του θέλημα γίνεται , εμείς επιμένουμε στο δικό μας. Αν κρίνει Εκείνος ότι αυτό , που ζητούμε είναι ψυχικά ωφέλιμο για μας θα το πραγματοποιήσει , αν πάλι πρόκειται να μας βλάψει , τότε σαν καλός πατέρας , πρέπει να μας προφυλάξει και να μη μας ικανοποιήσει. . .
Και πού καταλήγουμε τελικά ; Μα φυσικά "ότι δεν υπάρχει Θεός". Ότι αυτά που μας λένε οι παπάδες είναι ψεύδη.
Εννοείται ότι τέτοιος Θεός δεν υπάρχει κι άδικα προσπαθούμε να βγάλουμε άκρη, γιατί πάντα θα «πέφτουμε» σε αδιέξοδο. Καθένας, λοιπόν, που έχει σπουδάσει (κι όχι μόνο οι σπουδασμένοι) , εμπιστεύεται αυτά που είναι γραμμένα στα επιστημονικά βιβλία , χωρίς τις περισσότερες φορές να έχει επαληθεύσει ο ίδιος σε κανένα εργαστήριο τα γραμμένα . Σκέπτεται ότι κάποιοι επιστήμονες των οποίων τα ονόματα αναγράφονται , τα έχουν επαληθεύσει .
Το ίδιο μπορούμε να κάνουμε κι εμείς . Να εμπιστευτούμε δηλαδή τα γραμμένα, που δείχνουν την Αποκάλυψη Θεού στον άνθρωπο μέσα από την Αγία Γραφή .Να εμπιστευτούμε όσους έδωσαν το αίμα τους με μαρτυρικό τρόπο ανά τους αιώνες . Να εμπιστευτούμε τους επιγείους αγγέλους ( τους μοναχούς ). Αν είναι δυνατόν.
Δε θέλει και πολύ σκέψη . Γιατί δεν αναρωτιόμαστε : «Μα καλά αυτοί τρελοί είναι και κάθονται στα κελιά και υμνούν το Θεό ; Γιατί δεν έφυγαν από τα ασκητήριά τους ;»
Η απάντηση είναι προφανής . Όταν σε γεμίζει ο Θεός δεν έχεις ανάγκη από τίποτε άλλο. Απλά τα πράγματα .
Ας κάνει , λοιπόν , ο καθένας σιωπηρά τη δική του άσκηση , στο δικό του "εργαστήριο" ( που δεν είναι άλλο από τους χώρους μέσα στους οποίους δραστηριοποιείται καθημερινά. Το εργαστήριο δεν είναι απαραίτητο να είναι ένας κλειστός , από τέσσερις τοίχους χώρος ) κι ας ζήσει εν Χριστώ. Θα γίνει ένας επιστήμονας , αφού με την παραπάνω μέθοδο θα έχει ανακαλύψει το Θεό. Εκείνον που έκανε πανσόφους τους αλιείς και κατέστησε ασόφους τους έχοντες τη « γνώση »."

Γαβριήλ Κωνσταντίνος
(Καθηγητής Φυσικής-
Διασώστης)

O ΑΓΙΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο ΜΑΡΤΥΣ: 13 ΜΑΪΟΥ. IN SANCTUM ALEXANDRUM (Synaxarium)

In sanctum Alexandrum

Ήταν μεγάλη μου η έκπληξι θυμάμαι, όταν πριν από λίγα χρόνια αναδιφώντας στο Αναγνωστήριο Βυζαντινών Σπουδών – και για άσχετο ζήτημα – ανακάλυψα έναν άγιο συνονόματό μου. Τον Άγιο Αλέξανδρο τον Μάρτυρα. Καμμία σχέσι με τον άλλον καθ’ όλα σεβαστό Άγιο Αλέξανδρο, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, που εκοιμήθη ειρηνικά σε μεγάλη ηλικία το 340 μ. Χ. και ο οποίος εορτάζεται την 30 Αυγούστου.
Μέσα σε μια πολύτομη σειρά υμνογραφίας με Κανόνες συνθεμένους από διαφόρους βυζαντινούς μας υμνογράφους και μελωδούς βρήκα στο Μηναίο τού Μαΐου για τους εορταζομένους αγίους της 13ης του μηνός, έναν άδηλο ως προς την πατρότητα κανόνα, (αριθμούμενος ως 16ος , Canon XVI), για τον Άγιο με το ένδοξο ελληνικό όνομα. Στον κανόνα με τον λατινικό τίτλο In sanctum Alexandrum [Αρχή: Τη φωτοφόρω ημέρα /Ακροστιχίδα: άνευ /Ήχος: δ΄ Τω οδηγήσαντι πάλαι] συμπεριλαμβανόταν –αρκετά σύνηθες – το synaxarium* του Αγίου:

…ΕΠΙ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΜΑΞΙΜΙΑΝΟΥ ΕΚ ΡΩΜΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΥΠΟ ΤΗΝ ΤΑΞΙΝ ΤΙΒΕΡΙΑΝΟΥ ΚΟΜΗΤΟΣ, (…) ΣΥΝ ΤΩι ΟΙΚΕΙΩι ΑΥΤΟΥ ΤΑΓΜΑΤΙ ΘΥΟΝΤΟΣ ΤΟΙΣ ΕΙΔΩΛΟΙΣ, ΟΥ ΚΑΤΕΔΕΞΑΤΟ ΘΥΣΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ (…) ΚΑΙ ΛΑΜΠΡΥΘΕΝΤΟΣ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟΝ ΚΑΙ ΛΑΜΨΑΝΤΟΣ – ΚΑΙ ΓΑΡ ΠΡΩΗΝ ΗΝ ΩΡΑΙΟΣ ΤΗΝ ΟΨΙΝ ΑΓΓΕΛΩι ΠΡΟΣΕΟΙΚΩΣ - …ΑΛΛΑ ΠΑΡΑΔΟΥΣ ΤΙΒΕΡΙΩι ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΩι ΕΠΑΡΧΩι ΤΙΜΩΡΕΙΣΘΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΔΟΝ ΑΠΟ ΡΩΜΗΣ ΜΕΧΡΙ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ, ΤΟΝ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΠΟΛΕΜΟΝ ΑΥΤΟΙΣ ΕΓΧΕΙΡΙΣΑΣ (= Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ).
(…) ΦΙΛΙΠΠΟΥΠΟΛΙΝ (…) ΒΕΡΟΙΑΝ ΕΝ ΤΟΠΩι ΛΕΓΟΜΕΝΟΝ ΠΑΡΕΜΒΟΛΑΙΣ, ΕΙΣ ΕΞΕΤΑΣΙΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣ ΤΥΠΤΕΤΑΙ ΣΦΟΔΡΩΣ.
(…) ΛΕΙΠΟΝΤΟΣ ΔΕ ΥΔΑΤΟΣ, ΔΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΥΔΩΡ ΕΞΗΝΕΓΚΕΝ (…) ΚΑΙ ΔΙΕΡΧΟΜΕΝΟΣ ΕΝ ΔΡΙΖΙΠΑΡΩι ΠΟΛΕΙ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ, ΕΝ ΤΩ ΠΑΡΑΡΡΕΟΝΤΙ ΓΕΝΟΜΕΝΟΣ ΠΟΤΑΜΩι ΤΗΝ ΔΙΑ ΞΙΦΟΥΣ ΑΠΟΦΑΣΙΝ ΔΕΧΕΤΑΙ.
ΤΕΛΕΙΤΑΙ ΔΕ Η ΑΥΤΟΥ ΣΥΝΑΞΙΣ ΕΝ ΚΕΝΤΟΥΚΕΛΛΑΙΣ.

Συνοψίζω:

Όνομα: Αλέξανδρος
Καταγωγή: άδηλη (η αναφορά εκ Ρώμης δεν είναι καθοριστική). Δεν αποκλείεται η ελληνική ιδίως εκ μητρός
Ιδιότητα: στρατιώτης
Χρόνος: Επι Μαξιμιανού (αυτοκράτωρ - διαρχία με Διοκλητιανό - 286-305). Πιθανότερη η εστίασι στο 303-305
Αιτία μαρτυρίου: η άρνησι λατρείας ειδώλων και η ομολογία Χριστού
Τόπος Μαρτυρίου: πλησίον Δριζιπάρω (;) πόλει της Θράκης
Εμφάνισι: αγγελικά όμορφος
Θαυματουργία: (Μόνο αυτό φθάνει: του μέλλοντος αυτόν εκτέμνειν δημίου αναδυομένου την πρόσταξιν δια το καθοράν αγγελλικάς δυνάμεις περι τον άγιον και μή τολμώντος την επιχείρησιν μικρόν αποστήναι αυτού δια προσευχής τούς φρουρούντας αγγέλους ποιήσας, τέμνεται τον αυχένα!)

Μετά από την ανάγνωσι του Συναξάριου του (και την συνακόλουθη περιληπτική απόδοσι στην Νεοελληνική – περισσότερα σε επόμενο τεύχος τού Νέου ΠΑΛΑΜΗΔΗ) θα με καταλάβετε, ίσως, γιατί έκτοτε επιθυμώ να τιμώ – έστω και μόνος μου - την μνήμη αυτού του ξεχασμένου (μέσα στα παλαιότερα ορθόδοξα αγιολόγια αναφέρεται. Στις νεώτερες εκδόσεις των ημερολογιακών αγιολογίων τής Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας συνήθως δεν υπάρχει ή πνίγεται μέσα σε μια αχλή σύγχυσης**) ήρωα-AΘΛΗΤΟΥ της Πίστεώς μας. Το να εορτάζης, άλλωστε, δυό φορές τον χρόνο είναι κακό;

Μελαγχολικά αναρωτιέμαι: πόσοι θεοσεβείς άνδρες και γυναίκες από την Ιουδαϊκή (παλαιοδιαθητική) παράδοσι ξεχάστηκαν από την Εκκλησία μας; ΚΑΝΕΝΑΣ (εξ όσων γνωρίζω). Όλοι, πρόσωπα και ονόματα τιμώνται και καμμιά φορά επιδεικτικά από κάποιους προτιμώνται.. Ένας στρατιωτικός άγιος*** των πρώτων αιώνων, νέος, ωραίος, ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑΣ με πίστι Χριστού θαυμαστή και με όνομα που μας συνδέει με τον Αρχαίο Κόσμο - . προγονικό παρελθόν ΜΟΝΟ ΗΜΩΝ των Ελλήνων ορθοδόξων - μάς… περισσεύει;


Ά, να μην το ξεχάσω:
Από το υμνογραφικό έργο που λέγαμε (τον εν λόγω Κανόνα, που με επιφυλάξεις οι συγγραφείς τον αποδίδουν στον σημαντικότατο υμνογράφο του 9ου αι. Ιωσήφ) έχω σημειώσει σε μια καρτέλλα μόνο τρείς στίχους από το β΄ τροπάριο της η΄ ωδής:
Των μαρτύρων ‘η καλλονή (…)
‘Ύμνοις ευφημείσθω

Αλέξανδρος ‘ο μέγας.

...........................................................................

* Συναξάρια, ως γνωστόν, ονομάζονται αφηγήσεις σχετικά με την ευσεβή ζωή, την θαυματουργική δράσι ή το μαρτύριο των Αγίων, οι οποίες από παλιά θα διαβάζονταν στις συνάξεις των χριστιανών. Πρόκειται δηλαδή για σύντομα αφηγηματικά κείμενα συνήθως απλοϊκού ύφους. Από τους ύστερους βυζαντινούς αιώνες έχουν τοποθετηθή κατά ημερολογιακή σειρά, σύμφωνα με το εορτολόγιο της Εκκλησίας, σε ένα βιβλίο που επίσης ονομάζεται Συναξάριο (ή λαϊκότερα Συναξαριστής) .

** Δέν λέμε ότι είναι άγνωστος στα εν χρήσει επίσημα λειτουργικά βιβλία της Εκκλησίας μας. Αλλά τονίζουμε το γεγονός ότι καί πλήρης σύγχυσι επικρατεί περι το πρόσωπό του (παράδειγμα: τρείς (3) φορές αναφέρεται στον «Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας» -Αθήναι 1999, ε΄ έκδοσι- σε τρείς διαφορετικές, δηλ. ημερομηνίες 25 Φεβρουαρίου,13 και 14 Μαίου), και κανείς δεν εγείρει θέμα ριζικής τακτοποίησης.

Βεβαίως και ο ιστοχώρος http://athos.edo.gr/ στο καλά οργανωμένο καλεντάρι των αγίων μας :http://athos.edo.gr/modules.php?name=GCalendar
τον γνωρίζει, αλλά το πληροφοριακό υλικό τού σημειώματος με τον «ξύλινο» φιλολογικό του χαρακτήρα είναι κάπως αποκαρδιωτικό:
Ο 'Αγιος Αλέξανδρος ο Μάρτυρας ο από Τιβεριανών. Ο 'Αγιος Μάρτυς Αλέξανδρος τελειώθηκε μαρτυρικά διά ξίφους. Στον Κώδικα 152 Supll. Παρισίων αναφέρεται ότι ήταν Επίσκοπος, ενώ στο Λαυριωτικό Κώδικα Ι 70, φ. 238β, αναφέρεται ότι ο Άγιος ήταν στρατιώτης του τάγματος των Τιβεριανών κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Μαξιμιανού (285-305 μ.Χ.). Ο Σωφρόνιος Ευστρατιάδης θεωρεί ότι η αναφορά «επί κόμητος Τιβεριανού» παραμορφώθηκε εις «επισκόπου Τιβεριανών».
http://athos.edo.gr/modules.php?name=GCalendar&file=viewday&y=2008&m=5&d=13&e=12&printable=1

http://www.phys.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/agiologion/
Χρήσιμες οι παρατηρήσεις του ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΥ ΑΓΙΟΛΟΓΙΟΥ (βλ. 13 Μαΐου )
http://www.phys.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/agiologion/05/13.htm# που μοιραία επαναλαμβάνονται και στις 14 Μαΐου http://www.phys.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/agiologion/ με τον σχοινοτενή τίτλο:
Ὁ Ἅγιος Ἀλέξανδρος ποὺ μαρτύρησε στὶς Κεντουκέλλες.

Η αλήθεια είναι πως μέχρι σήμερα δεν έχω επιβεβαιώση κάποια ονοματολογικά στοιχεία, όπως Τιβεριανός, Δριζιπάρω, Κεντουκέλλαι (άν ξέρη κανείς θα ήμουν ευγνώμων)

***Δεν πρέπει να μας εκπλήσση πως ούτε o Christopfer WALTER στο πρόσφατο έργο του: The Warrior Saints in Byzantine Art and Tradition τον γνωρίζει:
http://books.google.gr/books?id=BRju9VQdW3QC&pg=RA1-PA214&lpg=RA1-PA214&dq=B.+H.+G.+hagiologie&source=web&ots=SKg0D34Slw&sig=mHQdcZFdwm33s_pwHUd8o4GJQzE&hl=el#PPP1,M1

{Θαυμαστός ο Κύριος εν τοις Αγίοις Αυτού}!