Ποιητικός αποχαιρετισμός (με χαϊκού και καβαφικό ποίημα) για το In-Country Program. Saluto poetico (con un haiku di Sellenidis e una poesia di Kavafis) per il programma In-Country. Poetic farewell (with a haiku by Sellenides and a Cavafy's poem) for the In-Country Program.

  Ένα σύντομο αποχαιρετιστήριο post για το εφετινό In-Country Program και το πέρασμα του Admin απο αυτό.

1. ΧΑΪΚΟΥ

 Το χαϊκού είναι σελλενίδειον, αλλά η αναφορικότητα δείχνη ευθέως τον Καβάφη και με εστίασι στην ελληνοκεντρικότητά του.

 

ΑΘΗΝΑΙ

 

Μόνο η Αθήνα

Στεφάνωσε τον Λόγο

Και τον Άνθρωπο.

 

Αλέξανδρος Σελλενίδης (Χαλκίδα - Θεσσαλονίκη, 02.07.2025)

[ΣΣ: Απώτερη φιλολογική πηγή: Ιμέριος (βλ. 4ος μ.Χ. αι.). Πρβλ. βέβαια το παρακάτω καβαφικό "Γνωρίσματα"] 

  2. ΠΟΙΗΜΑ Κ. ΚΑΒΑΦΗ

Το ποίημα του Καβάφη είναι όχι άγνωστο, αλλά γενικά υποτιμημένο - και όχι μόνο λόγω του ότι είναι ένα απο τα 75  ¨Κρυφά" ή ¨Κρυμμένα" του. Είναι ένα παμπάλαιο, 130 ήδη χρόνων, απο την πρώτη ποιητική περίοδο του Αλεξανδρινού, και φέρει τον τίτλο "Γνωρίσματα¨...

ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ

Ἄλλων μὲν γὰρ ἄλλαι χῶραι καρπῶν τε καὶ τόκων
εὔφοροι· ἵππος δεικνύει τὸν Θετταλόν…· καρπὸς δὲ
τῆσδε τῆς πόλεως λόγος καὶ ἄνθρωπος. ( Ιμέριος)

 

Το γνώρισμά της έχει κάθε χώρα.

Ίδιον είναι Θεσσαλού ίπποι και ιππασία·

αναδεικνύει του πολέμου ώρα

τον Σπαρτιάτην· έχει η Μηδία

την τράπεζαν μετά των εδεσμάτων·

κόμη δεικνύει τους Κελτούς, τους Ασσυρίους πώγων.

Αι δε Αθήναι ως γνωρίσματά των

τον Άνθρωπον έχουσι και τον Λόγον.

                                                 Κωνσταντίνος ΚΑΒΑΦΗΣ  (1895)

 

 [ΣΣ: Για μια ακόμη φορά ζητώ συγγνώμη, για την μή χρήσι του πολυτονικού στο πρωτότυπο καβαφικό κείμενο]

 

 

Σε αναζήτησι εθνικής σωτηρίας: Το αυριανό Συνέδριο για το υπαρξιακό πρόβλημα της Ελλάδας στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών.

 

Ένα διήμερο πολυθεματικό, πολυσυλλεκτικό και πολυδιάστατο συνέδριο θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 18 και την Κυριακή 19 Μαΐου στην Αθήνα, στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, με θέμα «Το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα».

 

Το συνέδριο αναμένεται απο τους διοργανωτές του να αναδειχθεί σε γεγονός με σημαντικές επιστημονικές και πολιτικές προεκτάσεις, και διοργανώνεται από μια ευρύτατη επιτροπή, η οποία αποτελείται από πανεπιστημιακούς, πολιτικούς, διανοούμενους και ακτιβιστές, (σύνεδροι και εισηγητές, άπαντες εγνωσμένου κύρους), οι οποίοι θεωρούν σημαντικό έργο την προσπάθεια ανάδειξης και τεκμηρίωσης αυτού του εθνικών διαστάσεων ζητήματος.

“Ισχύει ότι η χώρα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι για την ίδια την ύπαρξή της; Ποια τα βασικά στοιχεία και η διαδρομή της πολλαπλής υποβάθμισης που βιώνει ο Τόπος και η κοινωνία από το 2010 μέχρι σήμερα; Μπορεί να υπάρξει μια διαφορετική πορεία, και μάλιστα μέσα σε ένα ταραγμένο και άκρως επικίνδυνο διεθνές περιβάλλον; Ποιος ο ρόλος της κοινωνίας, των ενεργών υποκειμένων και των πολιτών; Αυτά τα ερωτήματα θα προσεγγίσει το συνέδριο, που αρθρώνεται γύρω από 7 θεματικές...”

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

 – ΣΥΝΕΔΡΙΕΣ : ( 37 εισηγητές και εισηγήτριες)

      *  Πρώτη Συνεδρία (Σάββατο 11:10 – 13:00) Πλευρές της χρεοκοπίας: Η ελληνική οικονομία, κερδισμένοι, χαμένοι και προοπτικές (Κώστας Μελάς, Δημήτρης Τραυλός-Τζανετάτος, Χάρης Μαντινιώτης, Παντελής Σαββίδης, Γιάννης Κουζής).

• Δεύτερη Συνεδρία (Σάββατο 13:15 – 15:00) Το νέο πολιτικό καθεστώς και το ξεγύμνωμα της δημοκρατίας (Δημήτρης Καλτσώνης, Γιώργος Κοντογιώργης, Θέμης Τζήμας, Κώστας Δημητριάδης, Βασίλης Ξυδιάς).

• Τρίτη Συνεδρία (Σάββατο 16:00 – 17:40) Ζητήματα συλλογικής και πολιτιστικής συνείδησης της ελληνικής κοινωνίας (Βασίλης Καραποστόλης, Πέπη Ρηγοπούλου, Αντώνης Ανδρουλιδάκης, Δήμος Αβδελιώδης, Γιάννης Πανούσης).

• Τέταρτη Συνεδρία (Σάββατο 18:00 – 19:45) Το κοινωνικό δικαίωμα στην Υγεία και την Εκπαίδευση: Από τη διάλυση στη διατεταγμένη υπηρεσία (Δημήτρης Ουλής, Γιάννα Γιαννουλοπούλου, Δημήτρης Κούβελας, Βαγγέλης Χρήστου, Δημήτρης Γιαννάτος).

• Πέμπτη συνεδρία (Σάββατο 18:00 – 19:45) Προς νέες μορφές αποικιοποίησης: Ενέργεια, περιβάλλον και «ψηφιακή δεκαετία» (Βάνα Σφακιανάκη, Γιάννης Σχίζας, Ιάσονας Κωστόπουλος, Καίτη Μυλωνά, Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου).

• Έκτη Συνεδρία (Κυριακή 10:30 – 12:15) Οι άμεσες εθνικές απειλές και το γκριζάρισμα του ελληνισμού (Βασίλης Φούσκας, Θόδωρος Σπαθόπουλος, Γιώργος Αϋφαντής, Λουκάς Αξελός, Βύρων Κοτζαμάνης).

• Έβδομη Συνεδρία (Κυριακή 12:45 – 15:00) Εθνική στρατηγική και υποκείμενο: Προϋποθέσεις για μια διαφορετική πορεία (Μαρία Καραμανώφ, Βασίλης Ασημακόπουλος, Βαγγέλης Πισσίας, Ρούντι Ρινάλντι, Βαγγέλης Χωραφάς, Γιάννης Τσούτσιας, Λαοκράτης Βάσσης). 

  Η συμμετοχή του κοινού είναι ελεύθερη και η εγγραφή μπορεί να γίνει ηλεκτρονικά, στο www.yparxiakoellada.gr, ή και στον χώρο του συνεδρίου.

  Σάββατο και Κυριακή 18-19 Μαΐου | Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Βασιλέως Κωνσταντίνου 48, Αθήνα | Αμφιθέατρο «Λεωνίδας Ζέρβας» και Αίθουσα Σεμιναρίων.

  ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: Στον ιστότοπο του συνεδρίου www.yparxiakoellada.gr

   

  
  
  

   

«Η μνήμη τρέχει ξανά» στην Κύπρο: Μια πατριωτική κραυγή δικαιοσύνης κατά της βρετανικής αποικιοκρατίας και του «Πλατινένιου Ιωβηλαίου» της. "La memoria vaga di nuovo" in Cipro: un grido patriottico di giustizia contro il colonialismo britannico e il suo "Giubileo di platino". "Memory rides again" in Cyprus: A patriotic cry for justice against British colonialism and its "Platinum Jubilee".

 

Στο Αρχαίο Κούριο, επικράτησε η μνήμη

 

Μοτοσικλετιστές από όλες τις πόλεις της ελεύθερης Κύπρου, έφθασαν στο αρχαίο Κούριο το βράδυ της Πέμπτη 2 Ιουνίου, με αφορμή τους εορτασμούς για το λεγόμενο «Πλατινένιο Ιωβηλαίο» της βασίλισσας Ελισάβετ Β’. Η «Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού» πραγματοποίησε μια σεμνή εκδήλωση έξω από το αρχαίο θέατρο, ώστε να καταστήσει σαφή την επικράτηση της μνήμης απέναντι στη λήθη. Μνημονεύοντας τους εννιά απαγχονισθέντες, για τους οποίους κώφευσε η ίδια βασίλισσα που γιορτάζει 70 χρόνια μοναρχίας, οι μοτοσικλετιστές επέλεξαν να μείνουν σε διακριτό σημείο από τη «χαρούμενη κοιλάδα» όπου εκείνη την ώρα πραγματοποιούνταν, πιο ιδιωτικά, η γιορτή του θανάτου.

Η εκδήλωση στο αρχαίο Κούριο ήταν κραυγή, όχι μόνο για την Κύπρο και όσα διέπραξαν και διαπράττουν εδώ οι αντιπροσώποι της ελισαβετιανής μοναρχίας, αλλά και για όλες τις πρώην αποικίες που βασανίζονται ακόμα από το παλάτι του Μπάκιγχαμ και το μακρύ χέρι του Λονδίνου. Η ΕΟΚΑ ήταν αυτή που καθόρισε την ημερήσια διάταξη ξανά, όχι όσοι χειροκρότησαν την αγγλική μοναρχία. Τα γράμματα των μελλοθανάτων που αναγνώστηκαν, καθάρισαν την ατμόσφαιρα που βασανίζουν ολημερίς κι ολονυχτίς οι Βρετανοί κι όλα έμοιαζαν ανθρώπινα. Η «Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού» αρνήθηκε να συναινέσει στη γιορτή που έστησαν οι βρετανικές βάσεις και γύρισε την πλάτη στα λούσα της αποικιοκρατίας. Υπόλογη μόνο στην ΕΟΚΑ και σε όσους αντιστάθηκαν και αντιστέκονται στην αποικιοκρατία και τα κατάλοιπά της.

 

Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού

3 Ιουνίου 2022

 

(ΠΗΓΗ)

Αρχαίο Κούριο, στην υπηρεσία της μνήμης

..............

Επέτειος του Ευαγόρα Παλληκαρίδη (1938-1957): Τα τελευταία του μηνύματα (και ένας οιωνός). Anniversario di Evagoras Pallikaridis (83 anni dalla sua nascita): i suoi ultimi messaggi (e un presagio).

                    "Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα"

Μέσα στον ζόφο του νέου Ελληνισμού και στο σκότος  της παρατεταμένης παρακμής του, υπήρξαν κάποιοι λίγοι, ελάχιστοι, ελληνόψυχοι που όρθωσαν το κορμί τους λαμπάδα. Και τού βαλαν φωτιά!

Ο ηρωομάρτυρας Ευαγόρας Μιλτιάδη Θεοδώρου-Παλληκαρίδης γεννημένος κοντά στην Πάφο 26 Φεβρουαρίου του 1938 θα συμπλήρωνε σήμερα τα 83 χρόνια…

Α.

Στα 15 του κατέβασε την αγγλική σημαία από το σχολείο του.

[Λίγο πιο πρίν, ο απίστευτος αυτός έφηβος εθνικός ήρωας και ποιητής, είχε με εκπληκτική ωριμότητα επιβάλη το «Παλληκαρίδης» σαν δικό του επώνυμο, αντικαθιστώντας το Θεοδώρου του πατέρα του με το ελαφρώς τροποποιημένο επώνυμο του παππού του (Θεόδωρος Παλληκαρά)! ] Στα 17 του συνελήφθη από τις κατοχικές δυνάμεις και προδικάζεται. Παραμονή της δίκης του κυκλοφορεί λαθραία στο σχολείο του το παρακάτω κείμενο:

 

"Παλιοί συμμαθηταί,

Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μήν τον ξαναδήτε παρά μόνο νεκρό. 

Μην κλάψετε στον τάφο του, 

Δεν κάνει να τον κλαίτε. 

Λίγα λουλούδια του Μαγιού 

σκορπάτε του στον τάφο. 

Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ.

Θα πάρω μιαν ανηφοριά

θα πάρω μονοπάτια
να βρώ τα σκαλοπάτια

που πάν’ στη Λευτεριά.

Θ’ αφήσω αδέλφια συγγενείς,

τη μάνα, τον πατέρα
μέσ’ τα λαγκάδια πέρα

και στις βουνοπλαγιές.

Ψάχνοντας για τη Λευτεριά

θά ΄χω παρέα μόνη
κατάλευκο το χιόνι,

βουνά και ρεματιές.

Τώρα κι αν είναι χειμωνιά,

θά ΄ρθει το καλοκαίρι
Τη Λευτεριά να φέρει

σε πόλεις και χωριά.

 
Θα πάρω μιαν ανηφοριά

θα πάρω μονοπάτια,
να βρώ τα σκαλοπάτια

που πάν’ στη Λευτεριά.

Τα σκαλοπάτια θ΄ ανεβώ,

θα μπώ σ’ ενα παλάτι,
το ξέρω, θάν’ απάτη,

δεν θάν’ αληθινό.

Μέσ’ το παλάτι θα γυρνώ

ώσπου να βρώ τον θρόνο,
βασίλισσα μια μόνο

να κάθεται σ’ αυτό.

Κόρη πανώρια θα της πώ,

άνοιξε τα φτερά σου
και πάρε με κοντά σου,

μονάχα αυτό ζητώ.

Γειά σας, παλιοί συμμαθηταί.

Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σάς. Κι όποιος θελήσει για να βρή ένα χαμένο αδελφό, έναν παλιό του φίλο, ας πάρει μιαν ανηφοριά ας πάρει μονοπάτια να βρεί τα σκαλοπάτια που πάν’ στη Λευτεριά. Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρή και μένα. Άν ζώ, θα μ’ εύρη εκεί.

Ευαγόρας  Παλληκαρίδης "

Β.

Στα 18 του ο νεαρός επαναστάτης ξανασυλλαμβάνεται, δικάζεται και στην συνέχεια καταδικάζεται (με σκανδαλώδη διαδικασία) σε θάνατο δια απαγχονισμού.

Λίγο πρίν την αγχόνη, στο τελευταίο του σημείωμα έγραφε:

«Θ' ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό νά ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δέν πειράζει. Δέν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τί. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τί σήμερα, τί αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.»

 

Γ. ΕΥΑΓΟΡΑΣ !! Nomen est omen !

Αλλά δεν θέλω να κλείσω με αυτό. Θέλω να προσθέσω κάτι χαρακτηριστικό για την αυτογνωσία, όσο και την πατριδογνωσία του που εξηγεί και την κλίσι του προς το ηρωικό/εθνικό ιδεώδες. Σε ανύποπτο χρόνο ο "Βαγόρας" είχε γράψει:

"Κάτι θα ήξερε περί του μέλλοντός μου ο μακαρίτης ο νονός μου για να μου δώσει το όνομα του βασιλιά της Σαλαμίνας! Έτσι και εγώ έπρεπε να φανώ αντάξιος διάδοχος του αναδόχου μου... Από Μικράς ηλικίας είχα μανία με τον πόλεμο. Στήθος με στήθος βέβαια. (Και ο βασιλιάς της Σαλαμίνας πολεμούσε στήθος με στήθος). Ήμασταν 5-6 παιδιά στη γειτονιά και παίρναμε από μία βέργα την οποίαν ονομάζαμε ξίφος, και ως ιππότες... Περιττό βέβαια να αναφέρω πώς ήμουν πάντα ο νικητής! Κάθε μέρα ήταν για μένα νίκη περίλαμπρη..."

Για άλλη μια φορά, το όνομα ήταν οιωνός!

Γιατί όχι Μεσίστιες Σημαίες και (πένθιμες) Κωδωνοκρουσίες για την Αγία Σοφία; Un post distopico.

Γιατί όχι Μεσίστιες Σημαίες και (πένθιμες) Κωδωνοκρουσίες για την Αγία Σοφία;

Ένα δυστοπικό σημείωμα.

«Ὅσο, λοιπόν, καί ἄν εἶναι λυπηρό, πρέπει νά τό πῶ: ὁ Ἑλληνισμός, γιά τήν ὥρα τουλάχιστον, ἐπέτυχε ὡς γένος, ἀλλ᾿ ἀπέτυχε ὡς κράτος!»  

Οδυσσέας Ελύτης

A proposito, κάνοντας μια πρωτότυπη εισαγωγή à propos με το σημερινό θέμα, να δώσουμε την απάντησι που χρωστάμε (από πρόσφατη ανάρτησἰ μας) στο Κουίζ:
-- Πόσες σειρές ή μεμονωμένα γραμματόσημα έχει αφιερώσει/εκδώσει το ελληνικό κράτος απο υπάρξεώς του με θέμα την Αγία Σοφία;
Η απάντησι: Σε κανένα γραμματόσημο ή νόμισμά του* δεν τόλμησε το «ελληνικό» κράτος να βάλη το εθνικό σύμβολο του λαού μας που λέγεται ΑγιαΣοφιά!

Εμείς στο ταπεινό ιστολόγιό μας από την πρώτη ημέρα που ανακοινώθηκε η απόφασι των Τούρκων (δεν είναι απόφασι ΜΟΝΟ του Ερντογκάν) να ξαναμαγαρίσουν την Αγία Σοφία, βάλαμε για λόγους σημειολογικούς την ελληνική σημαία ΜΕΣΙΣΤΙΑ σε σχετική με τον συμβολισμό του ΜΝΗΜΕΙΟΥ ανάρτησί μας.
Μετά από 2-3 μέρες κυκλοφόρησε η είδησι πως ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος θα πραγματοποιήσει στην Αρχιεπισκοπή του (Ηνωμένες Πολιτείες) μεσίστια υποστολή σημαιών και πένθιμη κωδωνοκρουσία αύριο Παρασκευή! Αναθαρρώντας κάπως διαβάσαμε :
«Πένθιμα θα χτυπούν οι καμπάνες σε όλες τις εκκλησίες της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής την 24η Ιουλίου, ημέρα κατά την οποία θα πραγματοποιηθεί η πρώτη επίσημη ισλαμική προσευχή στην Αγία Σοφία, ενώ, ταυτόχρονα, όλες οι σημαίες που βρίσκονται στους ελληνορθόδοξους ιερούς ναούς θα κυματίζουν μεσίστιες.»
Και μάλιστα με συνοδικές/δημοκρατικές διαδικασίες ο Ελπιδοφόρος Αρχιεπίσκοπος!
Θα περίμενε κανείς από επίσημη ελλαδική Πολιτεία και Εκκλησία να προβούν σε κάτι ανάλογο.
Αλλά, τί συμβαίνει; Κηρύχθηκε κάτι επισήμως για «εθνικό πένθος»; Και γιατί όχι;
Μήπως δεν είναι αυτό που συμβαίνει εδώ και 1 εβδομάδα στην Κωνσταντινούπολι εθνικό ζήτημα;
Σοβαρολογούσαν λοιπόν, όταν μας έλεγαν πως δεν είναι ελληνοτουρκικό ΟΥΤΕ το θέμα της Αγια Σοφιάς;

Αυτό το κράτος που έχει συνέχεια και συνεχώς από την ιταμή εκτέλεσι του Καποδίστρια μέχρι σήμερα επιβεβαιώνει την εθνική του αμηχανία, μην πούμε και αποστασιοποίησι, εμπλουτίζοντας ασταμάτητα την ελληνική ιστορία με νέες σελίδες υποτέλειας, μήπως έχει μεταλλαχθή ήδη σε κάτι άλλο και εμείς δεν το ‘χουμε καταλάβει;

Αν είναι έτσι μήπως να προετοιμαστούμε πρώτα για μια ύστατη μεσίστια έπαρσι του εθνικού μας συμβόλου, βαθιά στην ψυχή μας, και ύστερα να το πάρουμε απόφασι; Πως πρέπει να ζήσουμε (αν μπορούμε!) χωρίς αυτό!?
Έτσι φθαρμένο όπως το καταντήσαμε να το υποστείλουμε και να το αποσύρουμε.
Και δεν χρειάζεται να θρηνήσουμε. Να σταθούμε έστω με συγκίνησι, σα θαρραλέοι, και να αποχαιρετίσουμε υπο τους ήχους μιας μυστικής μπάντας που απομακρυνόμενη παιανίζει τον Ύμνο στην Ελευθερία -- ή και χωρίς αυτούς, το όνειρο ενός εθνικού κράτους που πήγε ακήδευτο.

Μόνο να τηρήσουμε, παρακαλώ σαν τελευταία επιθυμία, τα σχετικά ειωθότα και τα στρατιωτικώς προβλεπόμενα:
«Διαπιστωθείσης της φθοράς μιας Σημαίας, αυτή δεν αποσύρεται, αλλά υποστελλομένη, τέμνεται δια λόγχης κατά μήκος των λωρίδων (…), ώστε να απολεστεί το σχήμα της εκ ραφής! Συλλέγεται σε μεταλλικό δοχείο και καταστρέφεται διά της πυράς, η δε τέφρα αυτής, δύναται να εναποτεθεί στην χοάνη του ιερού των εκκλησιών (εκεί όπου εκχύνονται τα ύδατα του μυστηρίου της Βάπτισης), στην βάση μνημείου πεσόντων (εφόσον υπάρχει τεφροδόχος), στην ανοικτή θάλασσα ή να διασκορπιστεί στον αέρα από κορυφή υψώματος (συμβολισμός της ελευθερίας της ψυχής και του αναγεννωμένου Φοίνικος εκ της τέφρας του)».

Μή γένοιτο!

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης 
Χαλκίδα, 23.07.2020 


* Va bene! Υπήρξε χαρτονόμισμα με την Αγία Σοφία στην μία όψι. Μόνο που ...δέν κυκλοφόρησε!

«Διασκεδάζουμε όλοι στην κηδεία»: Η χθεσινή επιφυλλίδα του Χρήστου Γιανναρά κατα της νεοελληνικής παθητικότητας και του εθνικού εφησυχασμού. (Αναδημοσίευσι). L' articolo di ieri di Christos Giannaras contro la passività neogreca sul giornale "Kathimerini"

«Διασκεδάζουμε όλοι στην κηδεία» 

Ανερμήνευτη, σωστό αίνιγμα, η παθητικότητά μας των σημερινών Ελληνώνυμων για όσα συμβαίνουν στη χώρα μας, στο (ακόμα ή περίπου) κοινό μας σπίτι.

Θυμίζω: Επίσημη «Ανεξάρτητη Αρχή» ανακοινώνει ότι «μεγάλη μερίδα» παιδιών (δεν λέει αριθμό ούτε ποσοστό) τελειώνουν το Δημοτικό Σχολείο και το Γυμνάσιο (εννέα χρόνια υποχρεωτικής εκπαίδευσης) χωρίς να έχουν μάθει ανάγνωση και γραφή – είναι παιδιά «λειτουργικώς αναλφάβητα». Έχουν προαχθεί από τάξη σε τάξη και από τη «στοιχειώδη» στη «μέση εκπαίδευση» χωρίς να μπορούν, τα δύστυχα, ούτε να διαβάζουν, ούτε να γράφουν. Η είδηση δημοσιεύεται πρωτοσέλιδη («Κ» 13.9.2019), αλλά αντίδραση καμιά – «δεν κουνιέται φύλλο». Κανένας σχολιασμός από τους πολιτικά υπεύθυνους για την εκπαίδευση, απόλυτη σιγή και αδιαφορία από τα πανεπιστήμια, άφωνοι οι λαλίστατοι συνδικαλιστές. Θέμα ζωής ή θανάτου για την ελληνική κοινωνία, και τα αντανακλαστικά μας νεκρωμένα.

Δεύτερο σύμπτωμα παθητικότητας που βεβαιώνει ανενεργά τα αισθητήρια, νεκρωμένο το ένστικτο αυτοσυντήρησης: η αγλωσσία, ο πρωτογονισμός της εκφραστικής. Στα δυσαρίθμητα τηλεοπτικά κανάλια και ραδιόφωνα η ελληνική γλώσσα κατακρεουργείται ατιμωτικά, βιάζεται, εξαθλιώνεται, και κανένας ποτέ δεν επεμβαίνει. Δεν υπάρχει έλεγχος, ούτε καν δειγματοληπτικός για εκφοβισμό – η γλώσσα υποβαθμίζεται αδιάντροπα από πρωθυπουργούς και κορυφαίους των θεσμών, ο πρωτογονισμός διαχέεται σαν αυτονόητος ως την έσχατη πτυχή του δημόσιου βίου. Η αγραμματοσύνη περιθωριοποιεί τη διαχρονική γλωσσική περιουσία αιώνων, εκχυδαΐζει τον δημόσιο βίο.

Τρίτο, παμμέγιστο σκάνδαλο συλλογικής παθητικότητας, σύμπτωμα επιθανάτιας νάρκης: Η αφελέστατη, βοσκηματώδης ανοχή ή η εμφανέστατα εξαγορασμένη συνέργεια στην προγραμματική αλλοίωση των δημογραφικών δεδομένων του ελλαδικού πληθυσμού. Ολοι οι Ελληνώνυμοι, κάποια χρόνια τώρα, κάθε μέρα, βλέπουμε και ακούμε στα Δελτία Ειδήσεων το σταθερό θέαμα και δράμα χιλιάδων, πολλών εκατοντάδων χιλιάδων, αρχικά κατατρεγμένων και τώρα πια κυρίως βουλιμικών ανθρώπων, λιμασμένων για τον ηδονικό «πολιτισμό» της «ελευθερίας των Αγορών» να φτάνουν παράνομα στις ακτές μας. 

Ευαίσθητος ο Έλληνας συγκινήθηκε με τους πρώτους πρόσφυγες, τους φυγάδες από τον αγοραίων σκοπιμοτήτων πόλεμο, το ρήμαγμα της ζωής και τη σφαγή. Έμπειροι της προσφυγιάς και του διωγμού, βγήκαμε στους δρόμους να μοιραστούμε την μπουκιά μας με αλλόγλωσσους και αλλόπιστους φυγάδες από τη συμφορά. Σύντομα όμως στους φυγάδες προστέθηκαν τα σμήνη των λαθραίων, που η Τουρκία τους κρατάει ενέχυρο εκβιασμών, ντοπαρισμένους από τη λιγούρα για το πέρασμα στον «παράδεισο» του Βίζεγκραντ. 

Ωσάν να μη βλέπουμε πια οι Έλληνες, να μην αντιλαμβανόμαστε το παιχνίδι που παίζεται. Ποιοι τώρα καταφθάνουν, κατά χιλιάδες, με τη μεσολάβηση χρυσοπληρωμένων δουλεμπόρων, στις ακτές των ελληνικών νησιών. Τους υποδέχονται έμμισθοι υπάλληλοι του ελλαδικού κράτους και μισθοφόροι ατζέντηδες «μη κυβερνητικών οργανώσεων», δηλαδή ιδιώτες που επίσημα, δίχως προσχήματα, πρακτορεύουν συμφέροντα: τουρκικών υπηρεσιών ή του οργανωμένου δουλεμπορίου. 

Οταν στα ελληνικά (ακόμα) νησιά ο αριθμός των εισβολέων ξεπερνάει για κάποιο διάστημα τον αριθμό των μόνιμων κατοίκων, τότε ναυλώνονται πλοία «της γραμμής» (με χρήματα του λεηλατημένου από τη φορολόγηση πολίτη) για να μεταφερθούν οι εισβολείς στην «ενδοχώρα». Με ταχύτητα απίστευτη ετοιμάζονται οικισμοί, που παρόμοιους δεν γνώρισε ποτέ η εμπειρία Ελλήνων σεισμοπαθών, πυροπαθών, πλημμυροπαθών. Και η πελώρια απορία είναι, γιατί; Γιατί τόση εξευτελιστική χαμέρπεια σε αυτό το κράτος, όποια κι αν είναι η κυβέρνηση, όποιος κι αν εισπράττει τη χαμέρπεια. Ποιος λογαριάζεται αφεντικό και τον υπακούνε τυφλά τόσο η «πρώτη φορά Αριστερά» όσο και η «προοδευτική» στον μηδενισμό της Δεξιά; 

Ανεξήγητος εφησυχασμός συνοδεύει και την κατεστημένη πια αβελτηρία, ενδημική και αυτονόητη συνολικά στους «προοδευτικούς» κύκλους. Αβελτηρία σημαίνει: νωθρότητα, οκνηρία της σκέψης, μωρία, ηλιθιότητα. Γεννάει την αβελτηρία ο δογματισμός, και δογματισμός είναι το ηδονικό αφιόνι για την ανεπάγγελτη, δίχως ελπίδα ή προοπτικές νεολαία. Με το αφιόνι τού δογματισμού της όποιας μπαγιάτικης ιστορικο-υλιστικής κονσέρβας, Αριστερής τάχα ή τάχα «προοδευτικής» Δεξιάς, κάποια νεολαία βαυκαλίζεται ότι έχει «πεποιθήσεις». Λογαριάζει την ψυχολογική εγκύστωση στο Τίποτα σαν προνομία συστράτευσης στις «προοδευτικές δυνάμεις». 

Πατρίδα, Ιστορία, κοινωνία - κοινότητα, σημαία, Γιορτή, κοινό όραμα, όλα αυτά, τα «ανοιχτά μυαλά» οφείλουν να τα χλευάζουν. Ακόμα και η αναισχυντία δικαιώνεται από την «προοδευτική» διαμαρτυρία. Τα κορίτσια της Νέας Φιλαδέλφειας καμάρωναν σαν άδειες ψυχές, μόνο για να χλευάσουν το συμβατικό Τίποτα της εθνικής γιορτής, το Τίποτα που παρελαύνει σαρκώνοντας το κενό και την άγνοια. Ενας δάσκαλος παλιός (που θα πει: πολύ ατίθασος στον συμβιβασμό) μπροστά στην «προοδευτική» αναισχυντία που βεβήλωνε τη γιορτή της πατρίδας, απλώς, με ευγένεια και σεβασμό, θα έβγαζε σιωπηρά το καπέλο του. Όπως όταν περνάει από μπροστά μας ένα φέρετρο, σε κηδεία. 

Το παιχνίδι έχει τελειώσει, είναι οριστικά χαμένο. Η Ιστορία θα διασώσει, ίσως, κάποια εικόνα της νεκροπομπής. Σηκώνουν το φέρετρο οι αυτουργοί της εκφερόμενης νέκρας, οι πρόσφατοι: Κεραμέως, Γαβρόγλου, Αρβανιτόπουλος, Βερυβάκης. Πλαισιώνουν, όλοι όσοι ασέλγησαν στο σημερινό πτώμα, συνειδητοί «προοδευτικοί» ή τυχάρπαστες μετριότητες.
Είκοσι οχτώ υπουργοί Παιδείας, σε σαράντα τέσσερα χρόνια. Ετοίμασαν την ασχημοσύνη των κοριτσιών της Νέας Φιλαδέλφειας. 

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ


ΠΗΓΗ

Σταυρός και Ελλάδα απο το στόμα ενός φιλέλληνα μοναχού. (Απόσπασμα). Croce e Grecia: l’ opinione del monaco ortodosso del Monte Athos Simeone. (padre Simeon de la Jara).

Ο γνωστός στο ιστολόγιό μας απο το ποιητικό του ταλέντο Ἱερομόναχος Συμεών Miguel Angel de la Jara Higginson σε μια παλιά συνέντευξί του είχε ερωτηθή μεταξύ άλλων για την σχέσι της Ελλάδας με τον Χριστιανισμό και ειδικά την σημασία του Σταυρού για τον ελληνικό λαό. Έχει ιδιαίτερη βαρύτητα να ακούμε την άποψι ενός αλλοεθνούς (ως προς την καταγωγή) οτι ο Σταυρός είναι κομμάτι της συλλογικής ψυχής μας.
Ελπίζουμε λοιπόν ακόμα πιο βάσιμα και στο απώτερο πνευματικό του συμπλήρωμα, την Ανάστασι!  

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ 

και 

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙ!

Σε όλους! Σ’ εχθρούς και φίλους, αλλά ας πούμε, αν είναι το θέλημά Του, και
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΜΑΣ!! 

 .....................................................................
 ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ:
-Tι σημαίνει ο σταυρός για την Eλλάδα;

 Π. Symeon de la Jara:
-Ο σταυρός είναι η ταυτότητα του ελληνικού λαού. Tο δηλώνει και η σημαία του. Mόνο ο σταυρός -ως βίωμα, υπαρξιακή αναφορά, νέκρωση του εγώ και προϋπόθεση της ανάστασης του νέου ανθρώπου και όχι ως σύμβαση και διακοσμητικό στοιχείο- ανοίγει και μαλακώνει την καρδιά μας με την αγάπη, που είναι ο Xριστός, η αστραπή της Θεότητος. Έτσι μας επιτρέπει να συγχωρούμε τους πάντες και μεταβάλλει την αγριότητά μας σ᾿ ευγένεια. Αυτά τα λέω πέρα από κάθε εθνικισμό και φανατισμό, που άλλωστε δεν μου ταιριάζουν. Tα λέω, όμως, με πολύ πόνο γι᾿ αυτή τη χώρα και αυτόν το λαό που υπεραγαπώ.

(Σ.Σ. Όλη η ενδιαφέρουσα συνέντευξί του: εδώ)

28 Οκτωβρίου 2016. Χωρίς λόγια (1 φωτογραφία).

Καί η εφετινή Επέτειος του μεγαλειώδους ΟΧΙ του 1940, βρίσκει τον λαό μας με «τα κεφάλια μέσα»! Μέσα στην κοινωνικοπολιτική σύγχυσι και την μιζέρια των αριστεροδέξιων μουμουέδικων διαπλοκών και εξαθλιωτικών Μνημονίων, μέσα στην ευρωνατοϊκή-νεοεποχήτικη υποτέλεια και την νεοσουλτάνικη προκλητικότητα. Μέσα όμως και στην χρονίζουσα πολιτισμική απιστία και την πολιτιστική παρακμή. Μακριά από την Εθνική μνήμη και την εθνική υπερηφάνεια ο εν Ελλάδι ελληνισμός πτωχεύει γηράσκων. Με σκυμένο κεφάλι.

Εμείς, αντί άλλων σχολίων μια μόνο φωτογραφία:

Καλή Λευτεριά!!

13 Σεπτεμβρίου. Δύο μικρά κείμενα για την οδυνηρή μνήμη της Καταστροφής της Σμύρνης. 13.09.1922-13.09.2012 Novanta anni dall’ Incendio di Smirne…

Η φωτογραφία παραπλεύρως (από ζωγραφικό πίνακα του σύγχρονου ζωγράφου Βασίλη Μπόττα) ίσως να ήταν αρκετή από μόνη της να υποβάλη και να συγκινήση. Ενδεχομένως και να αποστομώνει μαζί με χιλιάδες άλλες μαρτυρίες και ντοκουμέντα τους οπαδούς του «συνωστισμού» στην Σμύρνη. Στην ιωνική προκυμαία όπου εκτυλίχθηκε η τελευταία πράξι, η πιο φρικτή, της τραγωδίας της τρίτης Άλωσης του Ελληνισμού …

Αλλά εμείς θέλουμε απλώς να ανατροφοδοτούμε την μνήμη μας. Ειδικά την εθνική. Για την εφετινή επέτειο με τα ενενηντάχρονα της Μικρασιατικής Καταστροφής, διαλέξαμε δυο παραγράφους από την Βικιπαίδεια, ελληνική και ιταλική, (μεταφράζοντας εννοείται το απόσπασμα από την ξένη έκδοσι), πάνω στο ίδιο λήμμα:  «Καταστροφή της Σμύρνης» και, επίσης, ένα ακόμα σχετικό με την επέτειο κείμενο, δημοσιευμένο σε φιλική σελίδα, στο διαδίκτυο.

 1. Απόσπασμα από την “Wikipedia”

Α΄ Καταστροφή της Σμύρνης

 Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Mε τον όρο καταστροφή της Σμύρνης αναφέρονται τα γεγονότα της σφαγής του ελληνικού και αρμενικού πληθυσμού της Σμύρνης από τους Τούρκους, καθώς και της πυρπόλησης της πόλης, που συνέβησαν το Σεπτέμβρη του 1922. Η καταστροφή αυτή άρχισε 7 ημέρες μετά την αποχώρηση και του τελευταίου ελληνικού στρατιωτικού τμήματος από την Μικρά Ασία και μετά την είσοδο του τουρκικού στρατού, του ιδίου του Μουσταφά Κεμάλ και των ατάκτων του στην πόλη. Η φωτιά που εκδηλώθηκε στην Αρμενική συνοικία και συγκεκριμμένα μετά την ανατίναξη της εκκλησίας του Αγ. Νικολάου από τους Τούρκους, όπου είχαν καταφύγει γυναικόπαιδα. Με την βοήθεια του ευνοϊκού για τους Τούρκους, ανέμου (που έπνεε αντίθετα από την Τουρκική συνοικία) και της βενζίνης με την οποία οι Τούρκοι ράντιζαν τα σπίτια, η φωτιά κατέκαψε όλη την πόλη εκτός από την μουσουλμανική και την εβραϊκή συνοικία[1], και διήρκεσε από τις 13 έως τις 17 Σεπτεμβρίου του 1922….»

Β΄Incendio di Smirne

Da Wikipedia, l'enciclopedia libera.

“L'incendio di Smirne distrusse gran parte della città portuale di Smirne nel 1922.

L'incendio di Smirne visto da una nave italiana

Testimonianze del tempo riferirono che iniziò il 13 settembre 1922[1], quattro giorni dopo che le forze turche avevano ripreso il controllo della città, ponendo in pratica fine alla guerra greco-turca. L'esercito rivoluzionario guidato da Nureddin Pascià, comandante delle forze turche nel distretto di Smirne, entrando in città, ha come obbiettivo lo sterminio delle popolazioni cristiane smirniote, e gli ordini contrari di Kemal Ataturk vengono ignorati sia dall'esercito rivoluzionario che dallo stesso Nureddin. Numerosi Armeni e Greci della città sono pertanto massacrati dall'esercito turco.[2] Il metropolita ortodosso Crisostomo di Smirne (al secolo Chrysostomos Kalafatis), che ha rifiutato di fuggire con le truppe greche, venne linciato sulla pubblica piazza. Le sue orecchie, il suo naso e le sue mani sono allora tagliate mentre viene sgozzato con un coltello.[2]…”

Μεταφράζουμε:

«Η πυρπόλησι της Σμύρνης κατέστρεψε μεγάλο τμήμα της παραλιακής πόλης της Σμύρνης το 1922.

Η καταστροφή της Σμύρνης ιδωμένη από ένα ιταλικό πλοίο (Λεζάντα φωτογραφίας)

Μαρτυρίες της εποχής ανέφεραν πως ξεκίνησε τις 13  Σεπ 1922, τέσσερες μέρες μετά από την ανακατάληψι της πόλης από τους Τούρκους, βάζοντας έτσι τέλος στον Ελληνο-τουρκικό πόλεμο. Ο επαναστατικός στρατός οδηγούμενος από τον Νουρεντίν Πασά, διοικητή των τουρκικών δυνάμεων στην περιφέρεια της Σμύρνης, εισερχόμενος στην πόλι, είχε αντικειμενικό σκοπό την εξόντωσι του χριστιανικού στοιχείου της Σμύρνης, και οι αντίθετες διαταγές του Κεμάλ Ατατούρκ αγνοήθηκαν καί από τον επαναστατικό στρατό καί από τον ίδιο τον Νουρεντίν. Ως εκ τούτου πολυάριθμοι Αρμένιοι και Έλληνες της πόλης σφαγιάστηκαν από τον τουρκικό στρατό. Ο χριστιανός ορθόδοξος Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος, (κατά κόσμον Χρυσόστομος Καλαφάτης), ο οποίος είχε αρνηθή να διαφύγη μαζί με τον ελληνικό στρατό, λυντσαρίστηκε στην δημόσια πλατεία. Τα αυτιά του, τη μύτη του, τα χέρια του, του τά ’κοψαν, ενώ τον έσφαξαν (του έκοψαν τον λαιμό) με ένα μαχαίρι…»  

2

[Το παρακάτω κείμενο το είδαμε απόψε αναρτημένο σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν εντυπωσιάζει τόσο με την πρωτοτυπία του, αλλά είναι τόσο εύστοχα ανεπτυγμένο που θεωρούμε πως είναι κρίμα να μείνει χαμένο κάπου στην Φατσόβιβλο. Γι’ αυτό και το αναδημοσιεύουμε]:

13 Σεπτεμβρίου 1922:
Ξεκινά η πυρπόληση και η καταστροφή της Σμύρνης, η οποία θα διαρκέσει μέχρι τις 17 Σεπτεμβρίου.
Η καταστροφή άρχισε 7 ημέρες μετά την αποχώρηση και του τελευταίου ελληνικού στρατιωτικού τμήματος από την Μικρά Ασία και την είσοδο των ατάκτων του Κεμάλ Ατατούρκ στην πόλη. Η φωτιά που εκδηλώθηκε κατέκαψε όλη την πόλη εκτός από την μουσουλμανική και την εβραϊκή συνοικία και σφαγιάστηκε ο Ελληνικός και Αρμένικος πληθυσμός από τους Τούρκους. Οι καπνοί της καταστροφής, (κατά την ημέρα), και το φέγγος της πυρκαγιάς, (κατά τη νύκτα), ήταν ορατοί τόσο από τη Χίο όσο και από τη Σάμο.

Χαρακτηριστικό υπήρξε το γεγονός ότι από τα πρώτα κτίρια που καταστράφηκαν ήταν και το κτίριο του πυροσβεστικού σταθμού Σμύρνης, ενώ βρέθηκε να έχουν επιμελώς απομονωθεί οι υδραγωγοί Χαλκά Βουνάρ που υδροδοτούσαν τη πόλη και χρησίμευαν για την πυροπροστασία της.
Το αεράκι που φυσούσε, διευκόλυνε την φωτιά να απλωθεί από σπίτι σε σπίτι και επεκτάθηκε σε έκταση τρεισήμισι χιλιομέτρων.

Ορισμένα κτήρια του παραλιακού δρόμου όμως δεν πειράχθηκαν, κατόπιν εντολών. Οι Τούρκοι στρατιώτες ανατίναξαν όλα τα υπόλοιπα με δυναμίτη. Η φωτιά εμαίνετο όλη την νύχτα και σάρωσε όλη σχεδόν την πόλη. Τούρκοι στρατιώτες ήταν παρατεταγμένοι σε στρατηγικά σημεία της πόλης και σκότωναν όσους χριστιανούς προσπαθούσαν να γλιτώσουν από τις φλόγες.

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ολοκληρώνεται η εκκένωση της πόλης από ξένους υπηκόους που επιβιβάστηκαν σε πλοία, υπό την προστασία αγημάτων των πολεμικών πλοίων των χωρών τους που είχαν διατεθεί ειδικά και ναυλοχούσαν στο κόλπο της Σμύρνης.
Οι πανικόβλητοι Μικρασιάτες που συγκεντρώθηκαν στην προκυμαία, προσπαθούσαν απεγνωσμένα να επιβιβαστούν στα πλοία που ήταν συγκεντρωμένα στο λιμάνι της Σμύρνης και που εκείνες τις τραγικές στιγμές ήταν η μοναδική σανίδα σωτηρίας. Αλλά οι ξένοι ναύτες τους εμπόδιζαν με κάθε τρόπο και τους έσπρωχναν στη θάλασσα, με αποτέλεσμα να πνιγούν. Οι ναύαρχοι των πλοίων απωθούσαν ακόμα και τον άμαχο πληθυσμό που έφθανε με τις βάρκες στα πλοία για να σωθεί, μόνο και μόνο γιατί δεν ήθελαν τη δυσαρέσκεια με τον Κεμάλ. Οι λίγοι δημοσιογράφοι, που βρισκότανε εκεί σιωπούσαν στις ανταποκρίσεις τους, εξαιτίας της απαίτησης συγκράτησης, που αξίωναν οι διπλωματικοί τους αντιπρόσωποι.

Οι Σύµµαχοι Άγγλοι, Γάλλοι, Ιταλοί, Αµερικάνοι παρακολουθούσαν από τα πλοία, τραβούσαν φωτογραφίες, αντιµετώπιζαν τη Μικρασιατική Καταστροφή και τα θύµατά της σαν show.

Και όχι µόνο δεν θέλησαν να σώσουν τη Σµύρνη και τους χριστιανικούς πληθυσµούς αλλά χτυπούσαν µε κοντάρια τους Έλληνες και τους Αρµένιους πού κατόρθωναν να φθάσουν κολυµπώντας στα πλοία, τα υποτιθέμενα χριστιανικά αυτά πλοία σωτηρίας.

Όταν κάποιοι, κολυµπώντας, έφταναν και σκαρφάλωναν στα Συµµαχικά πλοία, τους πετούσαν βραστό νερό, τους έσπαζαν τα δάχτυλα και τους ξαναπετούσαν στη θάλασσα. Πάρα πολλοί πνίγηκαν τότε και κάποιοι (λίγοι) επέστρεφαν στην προκυµαία.
Επισήμως κανένα από τα αγκυροβολημένα πλοία των Συμμάχων δεν βοήθησε τους Έλληνες.

Η Διδώ Σωτηρίου, μέσα από το βιβλίο της «τα Ματωμένα χώματα», περιγράφει πολύ γλαφυρά την απάνθρωπη συμπεριφορά των "Συμμάχων":

«Όποια γλώσσα κι αν μιλάς, λόγια δε θα βρεις να τόνε περιγράψεις τι κάνουν, λοιπόν, οι προστάτες μας; Τι κάνουν οι ναυάρχοι με τα χρυσά σιρίτια, οι διπλωμάτες κι οι πρόξενοι τής Αντάντ;

Στήσανε κινηματογραφικές μηχανές στα καράβια τους και τραβούσανε ταινίες τη σφαγή και τον ξολοθρεμό μας!
Μέσα στα πολεμικά, οι μπάντες τους παίζανε εμβατήρια και τραγούδια τής χαράς για να μη φτάνουν ίσαμε τ' αφτιά των πληρωμάτων οι κραυγές της οδύνης και οι επικλήσεις του κόσμου. Και να ξέρει κανείς πώς μια, μόνο μια κανονιά, μια διαταγή, έφτανε για να διαλύσει όλα κείνα τα μαινόμενα στίφη. Κι η κανονιά δε ρίχτηκε κι η εντολή δε δόθηκε!».

Ο επίλογος της Μικρασιατικής Εκστρατείας υπήρξε δραματικός και οι συνέπειές του οδυνηρές και ανυπολόγιστες. Οι απώλειες του στρατού στο διάστημα της εκστρατείας (1919- 1922) ήταν πολύ βαριές: 19.362 νεκροί στις μάχες και 4.878 από άλλες αιτίες. 18.095 αγνοούμενοι και 48.880 τραυματίες.
Η συμφορά αυτή, ολοκληρώθηκε με τον ξεριζωμό 1.500.000 Ελλήνων της Μ. Ασίας από τις εστίες τους και τη μεταφορά τους στον κυρίως κορμό της Ελλάδας.

Ο Αϊβαλιώτης συγγραφέας Ηλίας Βενέζης γράφει:

«... λοιπόν λέμε στην ανατολική πλευρά του Αιγαίου - αν ζητάτε να σβήσουμε την ιστορία μας, το Συναξάρι και το Μαρτυρολόγιό μας – αυτό δεν το μπορούμε. Όμως ξέρουμε να κάνουμε κάτι άλλο τίμιο και βαθύ: μπορούμε να μην μνησικακούμε. Γι’ αυτό θα βάλουμε την αγάπη μας για την Ειρήνη, τη συνείδηση της ανάγκης να μη βρεθούνε πια οι λαοί μας σε πόλεμο και εξολοθρεμούς.» ( « Ν. Εστία » 1972)

Αυτά πρέπει να ξαναθυμηθούν οι σύγχρονοι "ιστορικοί" μας, που έχουν βαλθεί να ξαναγράψουν την ιστορία μας λησμονώντας την αλήθεια.