(Δικιά μου απόδοσι:)
Στην βάπτισί σου, Κύριε, στον Ιορδάνη
παρουσιάστηκε η προσκύνησι η της Τριάδας:
του Πατέρα σου η φωνή φανερά το μαρτυρούσε
καθώς ονόμαζε εσέ αγαπητό Του Γιό
και το Άγιο το Πνεύμα με μορφή περιστεριού
ήτανε βεβαίωσι για το αλάθητο του λόγου.
Χριστέ, εσύ που αποκαλύφθηκες Θεός
και φώτισες τον κόσμο, δοξασμένος νά ‘σαι!
............................................... Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Αὐτόμελον.
«Επεφάνης σήμερον τη οικουμένη και το Φως Σου Κύριε εσημειώθη εφ΄ ημάς εν επιγνώσει υμνούντας Σε. Ήλθες εφάνης το Φως το απρόσιτον»
Ρωμανός ο Μελωδός.
(Δικιά μου απόδοσι:)
Έγινες επιτέλους ορατός σήμερα στην οικουμένη
και το Φώς σου, Κύριε, έγινε σημείο αναγνώρισης
για μάς
που με βαθειά επίγνωσι σε υμνούμε.
Ήλθες, φανερώθηκες εσύ, το Φώς το υπερούσιο!
2. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ (Chronis Aidonidis)
Χριστός Ανέστη, από τον Χρόνη Αηδονίδη
(Συνοδεύουν: Νεκταρία Καραντζή και Δημήτρης Βερύκιος)
CD Άφραστον Θαύμα (Legend/Lyra) και CD Επικράνθη (εκδ. Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος)
Εμπρός, πάμε αδέλφια –όσοι πιστοί- να δούμε πού γεννήθηκε ο Χριστός! Ας ακολουθήσουμε , λοιπόν, το αστέρι πού πηγαίνει Μαζί κι εμείς με τους Μάγους βασιλιάδες απ’ την Ανατολή. Άγγελοι εκεί ακατάπαυστα υμνούνε…
Εκδήλωση με την ΝΕΚΤΑΡΙΑ ΚΑΡΑΝΤΖΗ στον Ι.Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών Χαλκίδος
Το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο του Ιερού Ναού Παμμεγίστων Ταξιαρχών Χαλκίδος σας γνωστοποιεί ότι την Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2011 και ώρα 18.00 στον Ιερό Ναό μας θα πραγματοποιηθεί εορταστική εκδήλωση, στη οποία θα ψάλει Εκκλησιαστικούς Ύμνους και θα τραγουδήσει παραδοσιακά τραγούδια με την μοναδική φωνή της η κυρία Νεκταρία Καραντζή, ενώ θα ομιλήσει επίκαιρα ο Αρχιμανδρίτης π. Ιωάννης Καραμούζης, Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος.
ΕΛΛΗΝΙΚΑ: - ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! - ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ! ΛΑΤΙΝΙΚΑ: - Christus resurrexit! Resurrexit vere! ΑΓΓΛΙΚΑ: - Christ is Risen! Truly, He is Risen! ΓΑΛΛΙΚΑ: - Le Christ est ressuscité ! En vérité Il est ressuscité ! ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: - Christus ist auferstanden ! Er ist wahrhaftig auferstanden ! ΙΣΠΑΝΙΚΑ: - Cristo ha resucitado ! Verdaderamente, ha resucitado ! ΡΩΣΙΚΑ: - Христос Воскресе ! Воистину Воскресе ! (Khristos Voskrese ! Voistinu Voskrese !) ΤΟΥΡΚΙΚΑ: - Hristós diril-Dí ! Hakíkatén diril-Dí ! ΑΛΒΑΝΙΚΑ: - Krishti u ngjall! Vërtet u ngjall! ΙΤΑΛΙΚΑ: - Cristo è risorto ! È veramente risorto !
1. Christos Anesti - Irene Papas & Vangelis (Η Ειρήνη Παππά, ψάλλει σε μουσική Βαγγέλη Παπαθανασίου)
Χριστός ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασιν ζωήν χαρισάμενος.
ΛΑΤΙΝΙΣΤΙ
Christus resurrexit a mortuis, Morte mortem calcavit, Et entibus in sepulchris Vitam donavit.
ΑΓΓΛΙΣΤΙ
Christ is risen from the dead, By death He conquered death, And to those in the graves He granted life!
ΓΑΛΛΙΣΤΙ:
Le Christ est ressuscite des morts. Par la mort, il a vaincu la mort. A ceux qui sont dans les tombeaux, il a donne la vie.
ΓΕΡΜΑΝΙΣΤΙ:
Christus ist auferstanden von den Toten hat den Tod durch den Tod zertreten und denen in den Graebern das Leben geschenkt!
ΙΣΠΑΝΙΣΤΙ:
Christo ha resucitado de los muertos, pisoteando la muerte por la muerte, y a los que están en los sepulcros dando la vida.
ΙΤΑΛΙΣΤΙ:
Il cristo e risorto dai morti con la sua morte calpestando la morte e a quelli nei sepolcri donando la vita 2.PSALT IRICIUC Valentin - tono 5 - CRISTO E' RISORTO.wmv (In italiano)
BYZANTINE MUSIC -ΔΥΟ ΚΑΙ ΠΟΝΗΡΑ (Nektaria Karantzi)
Un tropario di Giovedi' Santo; il testo originale e una "traduzione" in neogreco.
Ένα απο τα πιο μελωδικά -για τον γράφοντα- τροπάρια της "Ακολουθίας των Αγίων και Αχράντων Παθών του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού" που ακούμε και ψάλλουμε κατα την βραδινή ακολουθία της Μεγάλης Πέμπτης, είναι το στιχηρό ιδιόμελο που ψάλλεται πρώτο με τους αίνους. Ο συνδυασμός του πολυσήμαντου περιεχομένου του κομματιού και της μουσικότητας του τρίτου ήχου του, μου προξενούν απο πάντα μια στιγμή υψηλής συγκίνησης. Παραδόξως παρατηρώ πως -τελευταία χρόνια- κάποιοι ψάλτες αρνούνται να το επαναλάβουν, όπως υποδεικνύει σαφώς η παράδοσις. (Δεν είναι μόνο η δική μου Σύνοψις που στο συγκεκριμένο σημείο της ακολουθίας αναγράφει "...ψάλλομεν τα παρόντα στιχηρά ιδιόμελα, δευτερούντες το πρώτον"). Ας μην σκεφτούμε τίποτα πονηρόν... Απλώς θα παραθέσω αμέσως το ποιητικό κείμενο και για το κλείσιμο επιχείρησα μια νεοελληνική απόδοσί του. (Για να διαπιστώσω για νιοστή φορά πως η ομορφιά του πρωτοτύπου παραμένει μοναδική και άφταστη. )
Δύο κακά διέπραξε ο πρωτότοκος γιός μου, ο λαός του Ισραήλ: Εμένα με εγκατέλειψε, που ήμουν πηγή ζωντανού νερού, και έσκαψε για τον εαυτό του ένα πηγάδι ετοιμόρροπο. Εμένα κάρφωσε στον Σταυρό, ενώ τον Βαραββά ζήτησε να αθωώση. Αναστατώθηκε ο ουρανός για αυτά και ο ήλιος τις ακτίνες του έκρυψε. Κι όμως εσύ, λαέ του Ισραήλ, δεν ντράπηκες, μα με παρέδωσες στον θάνατο. Άγιε Πατέρα μου συγχώρησέ τους• δεν γνωρίζουν τι έκαναν.
Εμμελώς (με την βοήθεια του "Γιουτιούμπ"): [Ήχος πλάγιος του τετάρτου]
Μέρος Α΄
Μέρος Β'
Στο εκπαιδευτικό ιστολόγιο Εγκύκλιος Παιδεία διαβάσαμε τα παρακάτω χρήσιμα σχετικά με την πνευματικά γοητευτική ιστορικοφιλολογική μορφή της Κασσίας ή Εικασίας ή Κασσιανής: Η Κασσιανή είναι γνωστή από τους Βυζαντινούς χρονογράφ ους. Συγκεκριμένα είναι η ιστορία κατά την οποία το 830 μ. Χ. η μητριά του Θεόφιλου, Ευφροσύνη, θέλοντας να βρει άξια σύζυγο στο θετό γιο της διοργάνωσε ένα είδος καλλιστείων, στέλνοντας εντολή σε όλα τα θέματα, τις διοικητικές περιφέρειες της αυτοκρατορίας, να συγκεντρωθούν οι ωραιότερες κοπέλες και να παρουσιαστούν στο παλάτι. Ανάμεσα στις δώδεκα κόρες που ορίστηκαν ως υποψήφιες και που κατάγονταν από τις ευγενέστερες οικογένειες, ξεχώρισαν δύο: η Κασσία, κόρη εξαίσιας ομορφιάς, η οποία καταγόταν από οικογένεια ευπατριδών και η αρχόντισσα επίσης Θεοδώρα. Όταν συγκεντρώθηκαν στην επίσημη αίθουσα, η Ευφροσύνη έδωσε στο Θεόφιλο ένα χρυσό μήλο να το προσφέρει στην κόρη που θα τον συγκινούσε περισσότερο. Εκείνος στράφηκε προς την Κασσία, εντυπωσιασμένος από την ομορφιά της για να της προσφέρει το μήλο. Ιδιόρρυθμος καθώς ήταν της απηύθυνε μια απροσδόκητη και κακόβουλη παρατήρηση: "Εκ γυναικός ερρύη τα φαύλα" (Από τη γυναίκα ήρθαν στον κόσμο τα κακά-εννοώντας, βέβαια, την Εύα).Η Κασσιανή δείχνοντας υπόδειγμα συμπεριφοράς Χριστιανής παρθένου, κοκκίνισε, όπως λένε οι ιστορικοί, αλλά ούτε τα έχασε, ούτε υπολόγισε ότι θα έχανε το θρόνο, ούτε δέχθηκε να προδώσει την αλήθεια και το φύλο της. Και έδωσε μια απάντηση, καμπάνα θεολογίας, που έτρεψε σε φυγή την κακόδοξη ψυχή του Θεόφιλου: "Αλλά και δια γυναικός πηγάζει τα κρείττω"(Αλλά και από την γυναίκα πηγάζουν τα καλύτερα-αναφερόμενη, φυσικά, στηνΠαναγία), του είπε κάνοντας με τις επτά αυτές λέξεις περίληψη ολόκληρης της χριστιανικής θεολογίας. Ο Θεόφιλος νιώθοντας την αξία και την ευστροφία της και πειραγμένος από την απάντηση αυτή, της γύρισε την πλάτη, όπως γύρισε την πλάτη και στην Παναγία, στη γυναίκα "εξ ής πηγάζει τα κρείττω", αρνούμενος την εικόνα και Αυτής και του Υιού Της και έδωσε το χρυσό μήλο της εκλογής στη σιωπηλή Θεοδώρα. Η Κασσιανή, πέφτοντας θύμα της ευφυίας και της ελευθεροστομίας της, είχε χάσει οριστικά το θρόνο. Στη συνέχεια η Κασσιανή έγινε μοναχή, όχι από ερωτική απογοήτευση προς τον ουσιαστικά άγνωστό της Θεόφιλο, αλλά από έρωτα θείο. Έδωσε την περιουσία της για να κτισθεί η περίφημη τότε μονή ΄΄Εικασίας της μοναχής΄΄. Κλείσθηκε μέσα σ΄ αυτήν και έζησε τη μακάρια ζωή της εν Χριστώ ησυχίας, όταν η ευσεβής επίσης και ορθόδοξη Θεοδώρα, που τελικά εξέλεξε ο Θεόφιλος για σύζυγο, ζούσε μέσα στις αγωνίες και τις συνωμοσίες του παλατιού αγωνιζόμενη να κρατήσει τα παιδιά της στην Ορθοδοξία, καλώντας τα κάθε τόσο να προσκυνήσουν ΄΄τα νινία΄΄, το μικρό δίπτυχο εικόνισμα του Χριστού και της Θεοτόκου που είχε κρυμμένο, επειδή φοβόταν τη μήνη του φοβερού συζύγου της, που ήταν εικονομάχος. Στο Μοναστήρι η Κασσιανή έγραψε πολλά ποιήματα με τα οποία τραγούδησε την ευδαιμονία του μοναχικού βίου και δίδαξε βαθύτατη θεολογία. Επίσης έγραψε και άλλα συγγράμματα και συλλογές, προ πάντων όμως πάρα πολλά τροπάρια, ιδιόμελα, εκκλησιαστικούς ύμνους κ.λ.π. μεταξύ των οποίων και το γνωστό ΄΄Τροπάριο της Κασσιανής΄΄, το οποίο είναι ένα ολοκληρωμένο σε σύλληψη ποίημα, γεμάτο Χριστιανικό μεγαλείο, αγάπη και γνώση θεολογική και ψάλλεται το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης στους Ιερούς Ναούς συγκεντρώνοντας πλήθη πιστών για να το ακούσουν. Η Κασσιανή κατέχει στην ιστορία των Βυζαντινών γραμμάτων ξεχωριστή θέση ως αξιόλογη ποιήτρια με πολλά κοσμικά ποιήματα και άλλα συγγράμματα, αλλά και πολλά εκκλησιαστικά ποιήματα, ύμνους, τροπάρια, ιδιόμελα κ.λ.π. Σπουδαίο υμνογραφικό έργο είναι το πρώτο δοξαστικό του εσπερινού των Χριστουγέννων "Αυγούστου μοναρχήσαντος επί της γης..". Με την εκκλησιαστική ποίησή της μας μεταφέρει σε ένα εντελώς διαφορετικό κλίμα. Δεν γράφει για τον εαυτό της, για τον κόσμο, για τους ανθρώπους, αλλά θέτει την πλούσια ποίησή της στην υπηρεσία της Εκκλησίας και την κάνει φωνή θρησκευτικού ενθουσιασμού, μετάνοιας, προσευχής και δοξολογίας.
Συνεχίζουμε την χθεσινή ανάρτησι την οποία δεν καταφέραμε να ολοκληρώσουμε. Το «βίντεο» νομίζουμε πως ταιριάζει καθώς αναφέρεται σε προσόμοιον του ύμνου των αγγέλων.
In questo peregrinare ispirato e onirico nel mondo del Sacro, la Signora Poesia emoziona quando parla di questo Dio che “si lascio’ travolgere dalla morte”, che “amò la morte”. Ma l'illuminazione poetica è ancor piu' limpida quando descrive gli angeli e loro musica: è una musica che “odono i bambini, i santi e anche gli eretici che si sentono chiamati a un inverno senza pastura”, quando descrive gli angeli che vedono senza la vista: l' “occhio è cieco e vede tutto”, l' “occhio vede ed è cieco.” Una visione mistica e ispirata del Trascendente.
“Io non so come prende forma una poesia. Io prendo il fango della mia vita e mi sento un grande scultore.”
(...)
Giovanni Nuti. ..........................................................................................
Μετάφρασι:
"Μέσα σ’ αυτό το εμπνευσμένο και ονειρικό προσκύνημα του κόσμου του Ιερού, η Κυρία Ποίησι συγκινεί όταν μιλάει για αυτόν τον Θεό που «αφέθηκε να παρασυρθή από τον θάνατο», που «αγάπησε τον θάνατο». Αλλά ο ποιητικός φωτισμός είναι ακόμα πιο διαυγής όταν περιγράφει τους αγγέλους και την μουσική τους: είναι μια μουσική που “ακούνε” τα παιδιά, οι άγιοι και ακόμα οι αιρετικοί που αισθάνονται σαν να καλούνται σε ένα χειμώνα χωρίς ‘βοσκή’», όταν περιγράφει τους αγγέλους που βλέπουν χωρίς την όρασι: το «μάτι είναι τυφλό και όλα τα βλέπει», το «μάτι βλέπει και είναι τυφλό». Μία όρασι μυστική και εμπνευσμένη από το Υπερβατικό: «Εγώ δεν ξέρω πώς σχηματίζεται ένα ποίημα. Εγώ παίρνω την λάσπη της ζωής μου και αισθάνομαι ένας μεγάλος γλύπτης» (…)
[ Μετάφρασι: Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης
Τα αποσπάσματα έχουν σταχυολογηθή από τις ποιητικές συνθέσεις της Alda Merini: “La carne degli angeli”, “Eternamente vivo”και “Corpo d’amore”].
Για τα λαοφίλητα εγκώμια της Μ. Παρασκευής λίγα λόγια και δυό τρία βιντεοτράγουδα. Inni del Venerdi΄ santo; cantanti greci che cantano gli Encomii (+ una poesia di Varnalis)
Το ότι τα Εγκώμια της Μ. Παρασκευής είναι ένα βαθύ και γνήσιο βίωμα για τις γενιές διαχρονικά των ρωμιών ανα την ελληνορθόδοξη οικουμένη, είναι ένα γεγονός που φαίνεται αυταπόδεικτα από εκατοντάδες πλευρές. Φτάνει να κάνη κανείς μια έρευνα στχετικά με την απήχησι που έχουν τα τροπάρια αυτά στην Νεοελληνική μας λογοτεχνική (ποιητική πρωτίστως, αλλά και πεζογραφική) παράδοσι. Από τον Ελύτη μέχρι τον Μυριβήλη η νεοελληνική ποίησι απηχεί όχι μόνο επιδράσεις από την εκκλησιαστική μας (ή αλλιώς και βυζαντινή) πνευματική-θρησκευτική παράδοσι, μέσα από το θαυμαστό πολιτιστικό φαινόμενο της υμνογραφίας, αλλά και απ’ ευθείας από τις ακολουθίες της Μ. Εβδομάδος και μάλιστα τα Εγκώμια της Μ. Παρασκευής. Λογικό, αφού ο ελληνικός λαός ταυτιζόμενος με την θρησκευτική του παράδοσι και ζώντας με βαθειά συγκίνησι τα δρώμενα της Μεγάλης Εβδομάδος με το πέρασμα από τον θάνατο (με την βεβαιότητά του) στην Ανάστασι (με το σωτηριώδες της Θαύματων θαυμάτων) έχει αγαπήση ιδιαίτερα κάποια έτσι κι αλλιώς αριστουργηματικά υμνογραφικά κομμάτια, σαν αυτά τα τροπάρια και τους ύμνους της Μ. Παρασκευής. Δίπλα στην κυρίαρχη μορφή του Εσταυρωμένου Σωτήρα και το ασύλληπτο όσο και συγκλονιστικό πάθος Του, είναι καταλυτική για τον συναισθηματισμό του λαού μας η παρουσία της Θεοτόκου Παναγίας. Η μορφή και το πάθος της Μάνας δεν συγκινεί λιγότερο τον αιώνιο Έλληνα που κρύβεται (ακόμα και με τις καταβολές της Δήμητρας ή του Άδωνι) στην καρδιά του καθενός μας. Η Παναγία ως μία μάνα που κλαίει και θρηνεί το Μονογενή της με συντριβή, αλλά εν σιωπή και καρτερία μέσα στο χρυσό φώς της πίστης στην ορθόδοξη εικονογραφία, στην υμνογραφία της ημέρας παρουσιάζεται να αναρωτιέται σπαρακτικά φωνάζοντας μέσα από τον μητρικό της πολύδακρυ θρήνο: «πώς να σε κηδεύσω, Γιέ μου;» και να θρηνωδεί γοερώς (μάλιστα κάποιες στιγμές δεν φαίνεται καθαρά η παρηγοριά της Ελπίδας) : «αλίμονο, φώς του κόσμου, αλίμονο φώς δικό μου…», «ώ χαρά μου, πώς ν΄ αντέξω την τριήμερη ταφή σου; Σπαράζουν τώρα τα μητρικά μου σπλάχνα». Στην ίδια πρώτη στάσι των Εγκωμίων, η Θεόνυμφος Παρθένος αναζητά (κραυγάζουσα) «νερό και πηγές δακρύων» για να κλάψη τον αγαπημένο της Υιό, ενώ ως Μητέρα του Θεού μας, καλεί όλη την φύσι (βουνά και μακρυνά δάση) και των ανθρώπων όλο το πλήθος να κλάψουν όλοι και όλα μαζί της. Στην δεύτερη στάσι πάλι παρουσιάζεται η Σεμνή Μητέρα να αναφωνεί: «Χωρίς πόνο μόνη από τις γυναίκες Σε γέννησα, / αφόρητες ωδίνες σαν να γεννάω τώρα υποφέρω» , κι αλλού «Άσχημα πληγώθηκα, Λόγε, τα σπλάχνα μου σπαράζουν, / βλέποντας, αλίμονο, την άδικη σφαγή Σου». Κι όταν Τον είδε στον Σταυρό να τον σηκώνουν, ένα φαρμακωμένο βέλος την καρδιά της τρυπάει: «Εσένα τον γλυκασμό του σύμπαντος η Μάνα, σαν είδε / ξίδι και χολή αντί για το μάννα να σου δίνουν / με δάκρυα έβρεχε πικρά τα μάγουλά της»... Αλλά η κορύφωσι έρχεται στην τρίτη στάσι των εγκωμίων. Εκεί όπου η Πάναγνη, σαν μια οποιαδήποτε μητέρα («μητροπρεπώς») θρηνεί: «Ώ γλυκιά μου άνοιξι, γλυκύτατο παιδί μου, / πού πήγε κι έδυσε η ομορφιά σου;» Σαν μια οποιαδήποτε νεαρή γυναίκα, «Κόρη», χύνει καυτά δάκρυα και με έναν πόνο-σφάχτη στα σπλάχνα ανακράζει: «΄Ω, φώς των οφθαλμών μου, γλυκύτατο παιδί μου, πώς μπαίνεις μές στον τάφο;»
Για νά ‘ρθη η απάντησι (πάντα κατά τον υμνωδό) από τον οικτίρμονα Σωτήρα προς την Μητέρα Του: «Τον Αδάμ και Εύαν ελευθερώσαι, Μήτερ, μη θρήνει, ταύτα πάσχω»! .................................................
Από την άλλη, είναι γνωστό πως κάποιοι λαϊκοί μας τραγουδιστές αρέσκονται (κι όχι μόνο για λόγους εμπορικότητας) να ψάλλουν, ενώ και ψάλτες κατηγορούνται (όχι πάντα κακεντρεχώς) από ομοτέχνους τους πως …τραγουδάνε! Να υπογραμμίσουμε μόνο την αναγνωρισμένη κοινή βάσι επάνω στην οποία στηρίζεται η εθνική μουσική μας παράδοσι. Αρχαία ελληνική μουσική, βυζαντινή μουσική και δημοτικό (στην αρχή) ή λαϊκό (αργότερα) τραγούδι έχουν κοινό παρονομαστή και διαπνέονται από την ίδια μουσική αντίληψι. Όπως και η γλώσσα έτσι και η μουσική του λαού μας διακρίνεται από μια αδιάσπαστη συνέχεια! Κλείνουμε την ανάρμοστη και με την σοβαρότητα της ημέρας πολυλογία μας, με μερικά αναπάντεχα δείγματα ψαλτικής δεινότητας δημοφιλών λαϊκών τραγουδιστών μας και ένα μελοποιημένο ποίημα ενός μεγάλου νεοέλληνα ποιητή. Στα δύο πρώτα βίντεο με τα ψαλσίματα των Εγκωμίων, διαλέξαμε κάτι λιγώτερο γνωστό από τις αντίστοιχες περιπτώσεις δημοφιλέστατων στον ελληνισμό της γενιάς μας τραγουδιστών (λ.χ. : τον Πέτρο Γαϊτάνοη την Γλυκερία): τον Ξυλούρη παρέα με τον Μητσιά και τον Βασ. Παπακωνσταντίνου με την Ελένη Βιτάλη. Στο τελευταίο βίντεο ακούμε τον αγαπημένο βάρδο του ιστολογίου Νίκο Ξυλούρηνα ερμηνεύει σε μουσική Λουκά Θάνου το ποίημα του Κ. ΒάρναληΟι πόνοι της Παναγίας:
1.Nikos Xylouris, Manolis Mitsias - I zoi en tafo (1977)
2.Βασίλης Παπακωνσταντίνου και Ελένη Βιτάλη ψέλνουν εγκώμια
3. ΞΥΛΟΥΡΗΣ - ΟΙ ΠΟΝΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ (Κ.Βάρναλη)
Ανάστηθι...!
ΥΓ Να μην ξεχάσουμε και το πλήρες ποιητικό κείμενο του Κώστα Βάρναλη:
Οι πόνοι της Παναγιάς
Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί; Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική; Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ' άδικο φωνάξεις Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή, που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις.
Συ θα ‘χεις μάτια γαλανά, θα 'χεις κορμάκι τρυφερό, θα σε φυλάω από ματιά κακή και από κακό καιρό, από το πρώτο ξάφνιασμα της ξυπνημένης νιότης. Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό. Εσύ νοικοκερόπουλο, όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης
Τη νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ, να σκύβω την ανάσα σου ν’ ακώ, πουλάκι μου ζεστό να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι, κ’ υστέρα απ' το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ που θα πηγαίνεις στο σκολιό με πλάκα και κοντύλι...
Κι αν κάποτε τα φρένα σου το Δίκιο, φως της αστραπής, κι η Αλήθεια σου χτυπήσουνε, παιδάκι μου, να μη την πεις. Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν. Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής. Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν.
Ώχου, μου μπήγεις στην καρδιά, χίλια μαχαίρια και σπαθιά. στη γλώσσα μου ξεραίνεται το σάλιο, σαν πικρή αψιθιά! - Ω! πώς βελαζεις ήσυχα, κοπάδι εσύ βουνίσιο...- Βοηθάτε, ουράνιες δύναμες, κι ανοίχτε μου την πιο βαθιά την άβυσσο, μακριά απ’ τους λύκους να κρυφογεννήσω!
Ένα από τα λίγα πράγματα που θυμάμαι με συγκίνησι από τα μαθήματα που (18χρονος;) παρακολούθησα στο Σεμινάριο Υποψηφίων Κατηχητών της Εκκλησίας της Ελλάδος, ήταν ο εκκλησιαστικός ύμνος «Μεθ’ ημών ο Θεός, γνώτε έθνη και ηττάσθε ότι μεθ’ ημών ο Θεός…». [Πρόκειται για έναν από τους αρχαιότερους ύμνους της χριστιανικής Εκκλησίας που όπως ο άλλος, ο εξ ίσου μυσταγωγικά «παιανίζων» και ακόμα πιο παλιός, ο “Τίς Θεός, μέγας, ως ο Θεός ημών…”, απηχεί κάτι από το ηρωικό πνεύμα των πρώτων αιώνων του χριστιανισμού.] Σήμερα ο αρκετά γνωστός αυτός ύμνος ψάλλεται κατά την διάρκεια του Μεγάλου Αποδείπνου. Και μπορεί το Απόδειπνο, ως ένα είδος κοινής, ομαδικής προσευχής μετά το δείπνο, να διαμορφώθηκε συν τω χρόνω (δηλ. με τους …αιώνες) σε ολόκληρη Ακολουθία, και ως Μικρό Απόδειπνο να το συναντάμε συχνά μέσα στο εκκλησιαστικό έτος, όμως το Μέγα Απόδειπνο, ως εκτενέστερο -εξ ού και Μέγα- κατανυκτικότερο και οπωσδήποτε παλαιότερο, επικράτησε να διαβάζεται μόνο κατά την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής (κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Πέμπτη). Έ, λοιπόν, σήμερα Μεγάλη Τρίτη, καθώς είναι η τελευταία φορά που διαβάζεται το Μέγα Απόδειπνο στους ορθόδοξους ναούς μας, βρήκα στο ηλεκτρονικό σύμπαν τον αρχαίο αυτόν ύμνο του Αποδείπνου. Και τον αναρτώ εδώ. Έτσι, κάποιοι άσωτοι, όπως ο υπογράφων, έχουμε τώρα μια ευκαιρία να τον ξαναθυμηθούμε λεπτομερώς και (όποτε νιώθουμε την ανάγκη) να τον ψάλ(λ)ουμε!
Καλή Ανάστασι!
Μεθ’ ημών ο Θεός! (God is with us)
[Εάν κάποιοι ορθόδοξοι αδελφοί δεν εκφράζονται από το κάπως δυτικότροπο υλικό και ύφος της οπτικοποιήσεως του ύμνου, δηλ. από το συγκεκριμένο βίντεο, μπορούν να τον έχουνκαι σε αυτήν την έκδοσι(ψάλλει και εδώ ο Πάνος Καβαρνός)]
ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ "Α.Ε.ΚέντρουΑΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΙ" εύχεται σε όλα τα μέλη του Συλλόγου και τους φίλους επισκέπτες ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ !!
.
.
.
.
.
Σημείωμα διαχειριστού: Το παρακάτω σημείωμα (με τον όντως περίεργο τίτλο ΕΝΑΣΤΡΕΣ, -ΑΣΥΣΚΟΤΙΣΤΕΣ;- ΣΚΕΨΕΙΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗ) το είχα ετοιμάση για το περ. «Νέος Παλαμήδης» (τεύχος του περσινού Δεκεμβρίου). Ούτε και εφέτος όμως έχουμε λύση τελειωτικά τα προβλήματα της επανέκδοσης του περιοδικού μας, οπότε για να μην παρασυρθή από το ποτάμι της λήθης το ρίχνω στο Ιστολόγιο: [Ο προβληματισμός μου στρέφεται περί του Αστέρος των Μάγων και την σημασία του. Μεγάλη –θετική φυσικά- εντύπωσι μου είχε προξενήση η ομιλία του φίλου Αντώνη Αντωνίου με θέμα «Το Πραγματικο Αστρο Της Βηθλεεμ»]
Scrutando il testo del Vangelosulla stelladi Betleme "Στο ευαγγελικό κείμενο του Ματθαίου (από το απόσπασμα Ματθ. β΄, 1-12), διαβάζουμε: «Και ιδού ο αστήρ ον είδον εν τη ανατολή προήγεν αυτούς, εως ελθών έστη επάνω ού ην το παδίον. ιδόντες δε τον αστέρα εχάρησαν χαράν μεγάλην σφόδρα….»
«παρεγένοντο …εις Ιεροσόλυμα λέγοντες: …είδομενγαρ αυτούτον αστέραεν τη ανατολή…» (όχι: ίδετεκττ) = (Οι Μάγοι το είχαν ’δή – το "αστέρι" δεν φαινόταν καθαρά από τους εν Ιεροσολύμοις. Αν φαινόταν, οι Μάγοι θα τους το έδειχναν με το δάκτυλο) «Ο Ηρώδης λάθρα καλέσας τους μάγους ηκρίβωσεν παρ’ αυτών τον χρόνον του φαινομένου αστέρος…» (φαινομένου υπο των Μάγων, όχι του φαίνοντος ή φανέντος. Το παρ’ αυτών πάει –έστω καταχρηστικά- και στην μετοχή ) Το πρώτο συμπερασμα: Τον αστέρα σ΄αυτήν την περίπτωσι τον έβλεπαν ΜΟΝΟ ΟΙ ΜΑΓΟΙ. Αν τον έβλεπαν οι πάντες, θα τον ακολουθούσε και ο Ηρώδης!
«επορεύθησαν και ιδού ο αστήρ ον είδον εν τη ανατολή προήγεν αυτούς…», (αστήρ ον είδον εν τη ανατολή) Δεν είμαι ικανός να το εξηγήσω περαιτέρω, πάντως οι αστρονόμοι μας λένε ότι: η αναφερόμενη κίνηση του άστρου των Μάγωνδεν συμπίπτει, έτσι όπως αυτή περιγράφεται, με την φαινόμενη κίνηση των ουρανίων σωμάτων (ανατολή->δύση). [Ανατολη εξ ύψους!!!]
«έως ελθών έστη επάνω ού ην το παιδίον» (ο αστήρ πήγε και στάθηκε επάνω από το σπήλαιο ή τέλος πάντων ακριβώς επάνω από εκεί που ήταν το Θείο Βρέφος. Καί εκινείτο, λοιπόν, καί σημάδευε κάποιον συγκεκριμένο τόπο, στην συγκεκριμένη περιοχή στην επιφάνεια της Γης – όχι από πολύ ψηλά!) Το δεύτερο συμπερασμα: Ο αστήρ δεν ήταν φυσικό αστρικό αντικείμενο από τα γνωστά, ούτε κάπου έξω από την ατμόσφαιρά μας. Ούτε Κομήτης, λοιπόν, ούτε Σουπερνόβα, ούτε Σύνοδος πλανητών. ΄Ηταν ένα είδος ΑΤΙΑ, (: όπου το αρκτικόλεξο μπορεί να σημαίνει: Αγνώστου Τάγματος Ιερουργών Αρχάγγελος) το οποίο ήταν ορατό σε κάποιους. Πάντως όσοι το είδαν αγαλλίασαν!
« ιδόντες δε τον αστέρα εχάρησαν χαράν μεγάλην σφόδρα….» (Όχι ορώντες …εχαίροντο: οι δύο αόριστοι ρηματικοί τύποι ιδόντες και εχάρησανσχεδόν μας ξεκουφαίνουν με το ΣΤΙΓΜΙΑΙΟ ποιόν ενεργείας του χρόνου των ρημάτων τους. Ίδιας έντασης φαίνεται να έχει το αίσθημα που μας υποβάλλουν οι τέσσερεις λέξεις « εχάρησαν χαράν μεγάλην σφόδρα».
Προφανώς η πνευματική χαρά που κρύβουν οι ουρανομήκεις ζητωκραυγές των πιστών Μάγων είναι δυνατόν να συστοιχεί με εκείνη των εκάστοτε ευσεβών προσκυνητών κάθε Άγιας Νύχτας Χριστουγέννων!
Υστερόγραφη (γραμματικο-ετυμολογική) παρένθεσι πρό του τελικού συμπεράσματος:
Αστήρ < α (στερ.) + ίστημι = κάτι που δεν στέκεται, το κινούμενο Το στοιχείο της κίνησις χαρακτηριστικό ζωής. (και της εν ουρανοίς Παρουσίας = Ο Ών); Έστη γ΄ εν. Αορ. Β΄ του ίστημι στάθηκε : γεννήθηκε (ο απείρως κινούμενος και αφράστως υπάρχων);
(Λογοτεχνίζον) ΕΠΙΜΥΘΙΟΝ:
Το κινούνόντως ΟΝ, ακίνητον . Ο (απείρως υπέρ το φώς) κινούμενος, έστη. Μέσα στον χωροχρόνο μας. Έστω για λίγο! Κι εμείς, επι γής : -Ακίνητοι! Έστω για λίγο. - Ψηλά τα χέρια! Στώμεν καλώς! Αυτός ο ΑΣΤΗΡ αναγραμματίζει το Α με το Ω και εν ονόματι της ΤΡΙΑδοΣ γεννάται ΣΩΤΗΡ! Όδε ΕΣΤΙΝ η Οδός, η Αλήθεια και η Ζωή. Αυτός, ρητώς, εις παντα χρόνον ιστορικόν μπορεί να προάγει ημάς.
Κατά το ρηθέν: - Ας χαρούμεχαράν μεγάλην σφόδρα!!!"
ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ: «40 ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΑ» και «ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ»
Πέρυσι κάτι λέγαμε στο αφιέρωμα για τον μεγάλο απόντα του λαϊκού μας τραγουδιού(σήμερα ο Καζαντζίδης θα ήταν 78 χρονών…). Πάνω στο ίδιο θέμα του πατριωτισμού του ας ακούσουμε με την ανεπανάληπτη φωνή του αξέχαστου Στέλιου δύο τραγούδια: Ένα δημοτικό τραγούδι. το «Σαράντα παλικάρια», (πασίγνωστο μεν, αλλά μοναδικά ερμηνευμένο από τον εθνικό μας βάρδο), και ένα σχετικά άγνωστο κομμάτι, το «Κωνσταντινούπολη», που το συνέθεσε ο συνειδητοποιημένος Πόντιος πάνω σε στίχους του Κώστα Βίρβου . Ά, κι επ’ ευκαιρία να θυμίσω πως ο Καζαντζίδης ενσάρκωσε στην φωνή του ένα καταπληκτικό πολιτιστικό δημιούργημα του ρωμαίικου – Βυζαντινού, όπως συνηθίσαμε να τον λέμε τον ελληνίζοντα πολιτισμό του ανατολικού ρωμαϊκού κράτους- πολιτισμού: το βυζαντινό μέλος. Πράγμα που, φυσικά, το ακολουθούν και όλοι σχεδόν οι νεοέλληνες τραγουδιστές (& μουσικοί) στο Δημοτικό, το Λαϊκό και ακόμα, βεβαίως, στο ρεμπέτικο τραγούδι. Αλλά ο Στελάρας, ο μέγας δηλαδή Καζαντζίδης, το έκανε κατά τρόπο ιδανικό και κορυφαίο. Τα τραγούδια: «40 ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ»
ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΜΑΣ :
Το παρόν ιστολόγιο αποτελεί μίαν ακόμη υλοποίηση του Καταστατικού τού Συλλόγου μας .
Ως διαδικτυακό ημερολόγιο – σημειωματάριο, ως γνωστόν, το ιστολόγιο αποτελεί γενικά χρησιμότατο μέσον επικοινωνίας . Εμείς επιπλέον εκτιμούμε πως και αυτό –εκτός της ιστοσελίδας- συνδυάζεται αποτελεσματικά με το παραδοσιακά προτιμώμενο ( και πράγματι μέχρι στιγμής αναγνωρισιμότερο και προσιτότερο) αυτών Έντυπο μέσον υπό την μορφή Περιοδικού.
Το Ιστολόγιο το βλέπουμε και ως ιστομπλοκάκι όπου αντανακλάται, δημοσιοποιείται ή και σχολιάζεται η δραστηριοποίηση του Συλλόγου, αλλά το οραματιζόμαστε και ως βήμα έκφρασης των μελών και φίλων τού Συλλόγου και των ενδιαφερόντων τους.
ΝΕΟΣ ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ =
Ιστολόγιο που διευθύνεται απο έναν ελεύθερο Έλληνα -κομματικά ανέντακτο, φυσικά - και αντιεξουσιαστή, λάτρη τού Ελληνικού Πολιτισμού νοούμενου στην διαχρονία και στην Οικουμενικότητά του. Αφιερωμένου θαυμαστή τού ήρωα Παλαμήδη, του αγίου Γρηγορίου τού Θεολόγου και του Ιωάννη Καποδίστρια. Το «μπλόγκ» είναι ελεύθερο βήμα για όλα τα μέλη και τους φίλους τού Πολιτιστικού-Αθλητικού Συλλόγου της Χαλκίδας «ΑΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΙ».
(κλπ βλ allblogs.gr)
Αναρτήσεις
