Αντεθνικοί μύθοι: Καταρρίπτοντας το αφήγημα του Ναβαρίνου. Ο Μελ. Μελετόπουλος ξεριζώνει τα ζιζάνια της ξενοδουλείας.

 Σήμερα θα έπεφτε η 25η Μαρτίου, με το παλιό...

Έχει έρθει ο καιρός (κι άν όχι, πάντως πλησιάζει) να αποδομήσουμε τους αποδομητές και να εκμηδενίσουμε τους εθνομηδενιστές.

Σε προ 4 ετών επετειακή ομιλία του, ο εκπαιδευτικός και συγγραφέας Δρ. Μελέτης Μελετόπουλος δίνει πόνο.

 

Ο μύθος του Ναυαρίνου - Μελέτης Μελετόπουλος

 

ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1821: α. Η Προκήρυξις του Αλέξανδρου Υψηλάντη (24.02.1821)

 

 Der griechische Revolutionär Alexander Ypsilantis überquert 1821 den Pruth.

[Η εικόνα:

Πρόκειται για την φημισμένη σύνθεσι τουΓερμανού ζωγράφου Peter von Hess με θέμα την διάβασι του ποταμού Προύθου (σύνορα Μολδαβίας - Ρουμανίας) από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, ιστορικό γεγονός της 22ης Φεβρουαρίου του 1821. (Σημ. Η αρχική σύνθεσι τοποθετείται  λίγο μετά το 1827, εδώ έχουμε λιθογραφική αναπαραγωγή του 1842)]

Η ΠΡΟΚΗΡΥΞΙ – ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ του Εθνικού Ξεσηκωμού

Ο Αλέξανδρος κυκλοφόρησε την προκήρυξι στις 24 Φεβρουαρίου  1821 στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας (σήμερα της Ρουμανίας) κηρύσσοντας την έναρξι της ελληνικής Επανάστασης κατά των Τούρκων. Όπως σημειώνει και ο ιστότοπος  «Υψηλάντειο» : το έγγραφο «συντάχθηκε στο Κισινάου της Βεσσαραβίας (τότε Νότια Ρωσίας, σήμερα Μολδαβίας)».

 «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος»

Ἡ ὥρα ἦλθεν, ὦ ἄνδρες Ἕλληνες!

Οἱ ἀδελφοί μας καὶ φίλοι εἶναι πανταχοῦ ἕτοιμοι· οἱ Σέρβοι, οἱ Σουλιῶται, καὶ ὅλη ἡ Ἤπειρος ὁπλοφοροῦντες μᾶς περιμένουν· ἂς ἑνωθῶμεν λοιπὸν μὲ ἐνθουσιασμόν! Ἡ Πατρὶς μᾶς προσκαλεῖ!

Ἡ Εὐρώπη προσηλώνουσα τοὺς ὀφθαλμούς της εἰς ἡμᾶς, ἀπορεῖ διὰ τὴν ἀκινησίαν μας· ἂς ἀντηχήσωσι λοιπὸν ὅλα τὰ ὄρη τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸν ἦχον τῆς πολεμικῆς μας σάλπιγγος καὶ αἱ κοιλάδες ἀπὸ τὴν τρομερὰν κλαγγὴν τῶν ἁρμάτων μας. Ἡ Εὐρώπη θέλει θαυμάσει τὰς ἀνδραγαθίας μας οἱ δὲ τύραννοι ἡμῶν τρέμοντες καὶ ὠχροὶ θέλουσι φύγῃ ἀπ᾿ ἔμπροσθέν μας.

Οἱ φωτισμένοι λαοὶ τῆς Εὐρώπης ἀσχολοῦνται εἰς τὴν ἀπόλαυσιν τῆς ἰδίας εὐδαιμονίας καὶ πλήρεις εὐγνωμοσύνης διὰ τὰς πρὸς αὐτοὺς τῶν προπατόρων μας εὐεργεσίας, ἐπιθυμοῦσι τὴν ἐλευθερίαν τῆς Ἑλλάδος.

Ἡμεῖς φαινόμενοι ἄξιoι τῆς προπατορικῆς ἀρετῆς καὶ τοῦ παρόντος αἰῶνος εἴμεθα εὐέλπιδες, νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν ὑπεράσπισιν αὐτῶν καὶ εἰς βοήθειαν πολλοὶ ἐκ τούτων φιλελεύθεροι θέλουσιν ἔλθῃ, διὰ νὰ συναγωνισθῶσι μὲ ἡμᾶς. Κινηθεῖτε, ὦ φίλοι, καὶ θέλετε ἰδῇ μίαν κραταιὰν δύναμιν νὰ ὑπερασπισθῇ τὰ δίκαιά μας! Θέλετε ἰδῇ καὶ ἐξ αὐτῶν τῶν ἐχθρῶν μας πολλοὺς οἵτινες παρακινούμενοι ἀπὸ τὴν δικαίαν μας αἰτίαν, νὰ στρέψωσι τὰ νῶτα πρὸς τὸν ἐχθρὸν καὶ νὰ ἑνωθῶσι μὲ ἡμᾶς· ἂς παρρησιασθῶσι μὲ εἰλικρινὲς φρόνημα, ἡ Πατρὶς θέλει τοὺς ἐγκολπωθῇ! Ποῖος λοιπὸν ἐμποδίζει τοὺς ἀνδρικούς σας βραχίονας; Ὁ ἄνανδρος ἐχθρός μας εἶναι ἀσθενὴς καὶ ἀδύνατος. Οἱ στρατηγοί μας ἔμπειροι, καὶ ὅλοι οἱ ὁμογενεῖς γέμουσιν ἐνθουσιασμοῦ! Ἑνωθῆτε λοιπόν, οἱ ἀνδρεῖοι καὶ μεγαλόψυχοι Ἕλληνες! Ἂς σχηματισθῶσι φάλαγγες ἐθνικαί, ἂς ἐμφανισθῶσι πατριωτικαὶ λεγεῶνες, καὶ θέλετε ἰδῇ τοὺς παλαιοὺς ἐκείνους κολοσσοὺς τοῦ δεσποτισμοῦ νὰ πέσωσιν ἐξ ἰδίων, ἀπέναντι τῶν θριαμβευτικῶν μας σημαιῶν. Εἰς τὴν φωνὴν τῆς σάλπιγγός μας ὅλα τὰ παράλια τοῦ Ἰoνίoυ καὶ Αἰγαίoυ πελάγους θέλουσιν ἀντηχήσῃ· τὰ ἑλληνικὰ πλοῖα, τὰ ὁποῖα ἐν καιρῷ εἰρήνης ἤξευραν νὰ ἐμπορεύωνται καὶ νὰ πολεμῶσι, θέλουσι σπείρῃ εἰς ὅλους τοὺς λιμένας τοῦ τυράννου με τὸ πῦρ καὶ τὴν μαχαίραν τὴν φρίκην καὶ τὸν θάνατον.

Ποία ἑλληνικὴ ψυχὴ θέλει ἀδιαφορήσῃ εἰς τὴν πρόσκλησιν τῆς Πατρίδος; Εἰς τὴν Ῥώμην ἕνας τοῦ Καίσαρος φίλος σείων τὴν αἱματωμένην χλαμύδα τοῦ τυράννου ἐγείρει τὸν λαόν. Τί θέλετε κάμῃ σεῖς ὦ Ἕλληνες, πρὸς τοὺς ὁποίους ἡ Πατρὶς γυμνὴ δεικνύει μὲν τὰς πληγάς της καὶ μὲ διακεκομμένην φωνὴν ἐπικαλεῖται τὴν βοήθειαν τῶν τέκνων της; Ἡ θεία πρόνοια, ὦ φίλοι συμπατριῶται, εὐσπλαγχνισθεῖσα πλέον τὰς δυστυχίας μας ηὐδόκησεν οὕτω τὰ πράγματα, ὥστε μὲ μικρὸν κόπον θέλομεν ἀπολαύσῃ μὲ τὴν ἐλευθερίαν πᾶσαν εὐδαιμονίαν. Ἂν λοιπὸν ἀπὸ ἀξιόμεμπτον ἀβελτηρίαν ἀδιαφορήσωμεν, ὁ τύραννος γενόμενος ἀγριώτερος θέλει πολλαπλασιάσῃ τὰ δεινά μας, καὶ θέλομεν καταντήσῃ διὰ παντὸς τὸ δυστυχέστερον πάντων τῶν ἐθνῶν.

Στρέψατε τοὺς ὀφθαλμούς σας, ὦ συμπατριῶται! καὶ ἴδετε τὴν ἐλεεινήν μας κατάστασιν· ἴδετε ἐδῶ τοὺς ναοὺς καπατημένους· ἐκεῖ τὰ τέκνα μας ἁρπαζόμενα, διὰ χρῆσιν ἀναιδεστάτην τῆς ἀναιδοῦς φιληδονίας τῶν βαρβάρων τυράννων μας· τοὺς οἴκους μας γεγυμνωμένους· τοὺς ἀγρούς μας λεηλατισμένους καὶ ἡμᾶς αὐτοὺς ἐλεεινὰ ἀνδράποδα.

Εἶναι καιρὸς νὰ ἀποτινάξωμεν τὸν ἀφόρητον τοῦτον ζυγόν, νὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν Πατρίδα, νὰ κρημνίσωμεν ἀπὸ τὰ νέφη τὴν ἡμισέληνον, διὰ νὰ ὑψώσωμεν τὸ σημεῖον δι᾿ οὗ πάντοτε νικῶμεν, λέγω τὸν Σταυρόν, καὶ οὕτω νὰ ἐκδικήσωμεν τὴν Πατρίδα, καὶ τὴν ὀρθόδοξον ἡμῶν Πίστιν ἀπὸ τὴν ἀσεβῆ τῶν ἀσεβῶν καὶ ἀφρόνησιν.

Μεταξὺ ἡμῶν εὐγενέστερος εἶναι, ὅς τις ἀνδρειωτέρως ὑπερασπισθῇ τὰ δίκαια τῆς Πατρίδος καὶ ὠφελιμωτέρως τὴν δουλεύσει. Τὸ ἔθνος συναθροιζόμενον θέλει ἐκλέξῃ τοὺς δημογέροντάς του, καὶ εἰς τὴν ὕψιστον ταύτην βουλὴν θέλουσιν ὑπέκει ὅλαι μας αἱ πράξεις.

Ἂς κινηθῶμεν λοιπὸν μὲ ἓν κοινὸν φρόνημα, οἱ πλούσιοι ἂς καταβάλωσιν μέρος τῆς ἰδίας περιουσίας, οἱ ἱερoὶ ποιμένες ἂς ἐμψυχώσωσι τὸν λαὸν μὲ τὸ ἴδιόν των παράδειγμα, καὶ οἱ πεπαιδευμένοι ἂς συμβουλεύσωσιν τὰ ὠφέλιμα. Οἱ δὲ ἐν ξέναις αὐλαῖς ὑπουργοῦντες στρατιωτικοὶ καὶ πολιτικοὶ ὁμογενεῖς, ἀποδίδοντες τὰς εὐχαριστίας εἰς ἣν ἕκαστος ὑπουργεῖ δύναμιν, ἂς ὁρμήσωσιν ὅλοι εἰς τὸ ἀνοιγόμενον ἤδη μέγα καὶ λαμπρὸν στάδιον, καὶ ἂς συνεισφέρωσιν εἰς τὴν πατρίδα τὸν χρεωστούμενον φόρον, καὶ ὡς γενναῖoι ἂς ἐνοπλισθῶμεν ὅλοι ἄνευ ἀναβολῆς καιροῦ μὲ τὸ ἀκαταμάχητον ὅπλον τῆς ἀνδρείας καὶ ὑπόσχομαι ἐντὸς ὀλίγου τὴν νίκην καὶ μετ᾿ αὐτὴν πᾶν ἀγαθόν. Πoῖoι μισθωτοὶ καὶ χαῦνοι δοῦλοι τολμοῦν νὰ ἀντιπαραταχθώσιν ἀπέναντι λαοῦ, πολεμοῦντος ὑπὲρ τῆς ἰδίας ἀνεξαρτησίας; Μάρτυρες οἱ ἡρωικοὶ ἀγῶνες τῶν προπατόρων μας· Μάρτυς ἡ Ἱσπανία, ἥτις πρώτη καὶ μόνη κατετρόπωσεν τὰς ἀηττήτους φάλαγγας ἑνὸς τυράννου.

Μὲ τὴν ἕνωσιν, ὦ συμπολίται, μὲ τὸ πρὸς τὴν ἱερὰν θρησκείαν σέβας, μὲ τὴν πρὸς τοὺς νόμους καὶ τοὺς στρατηγοὺς ὑποταγήν, μὲ τὴν εὐτολμίαν καὶ σταθηρότητα, ἡ νίκη μας εἶναι βεβαῖα καὶ ἀναπόφευκτος· αὐτὴ θέλει στεφανώσῃ μὲ δάφνας ἀειθαλεῖς τους ἡρωικοὺς ἀγώνας μας· αὐτὴ μὲ χαρακτῆρας ἀνεξαλείπτους θέλει χαράξῃ τὰ ὀνόματα ἡμῶν εἰς τὸν ναὸν τῆς ἀθανασίας, διὰ τὸ παράδειγμα τῶν ἐπερχομένων γενεῶν. Ἡ Πατρὶς θέλει ἀνταμείψῃ τὰ εὐπειθῆ καὶ γνήσιά της τέκνα μὲ τὰ βραβεῖα τῆς δόξης καὶ τιμῆς· τὰ δὲ ἀπειθῆ καὶ κωφεύοντα εἰς τὴν τωρινήν της πρόσκλησιν, θέλει ἀποκηρύξῃ ὡς νόθα καὶ ἀσιανὰ σπέρματα, καὶ θέλει παραδώσῃ τὰ ὀνόματά των, ὡς ἄλλων προδοτῶν, εἰς τὸν ἀναθεματισμὸν καὶ κατάραν τῶν μεταγενεστέρων.

Ἂς καλέσωμεν λοιπὸν ἐκ νέου, ὦ ἀνδρεῖοι, καὶ μεγαλόψυχοι Ἕλληνες, τὴν ἐλευθερίαν εἰς τὴν κλασικὴν γῆν τῆς Ἑλλάδος. Ἂς συγκροτήσωμεν μάχην μεταξὺ τοῦ Μαραθῶνος καὶ τῶν Θερμοπυλῶν. Ἂς πολεμήσωμεν εἰς τοὺς τάφους τῶν Πατέρων μας, οἱ ὁποῖοι διὰ νὰ μᾶς ἀφήσωσιν ἐλευθέρους ἐπολέμησαν καὶ ἐπέθανον ἐκεῖ. Τὸ αἷμα τῶν τυράννων εἶναι δεκτὸν εἰς τὴν σκιὰν τοῦ Ἐπαμινώνδου Θηβαίου, καὶ τοῦ Ἀθηναίου Θρασυβούλου, οἵτινες κατετρόπωσαν τοὺς τριάκοντα τυράννους· εἰς ἐκείνας τοῦ Ἁρμοδίου καὶ Ἀριστογείτονος, οἱ oπoίoι συνέτριψαν τὸν Πεισιστρατικὸν ζυγόν· εἰς ἐκείνην τοῦ Τιμολέοντος ὅς τις ἀπεκατέστησε τὴν ἐλευθερίαν εἰς τὴν Κόρινθον καὶ τὰς Συρακούσας, μάλιστα εἰς ἐκείνας τοῦ Μιλτιάδου καὶ Θεμιστοκλέους τοῦ Λεωνίδου καὶ τῶν Τριακοσίων, οἵτινες κατέκοψαν τοσάκις τοὺς ἀναριθμήτους στρατοὺς τῶν βαρβάρων Περσῶν, τῶν ὁποίων τοὺς βαρβαρωτέρους καὶ ἀνανδροτέρους ἀπογόνους πρόκειται εἰς ἡμᾶς σήμερον μὲ πολλὰ μικρὸν κόπον νὰ ἐξαφανίσωμεν ἐξ ὁλοκλήρου.

Εἰς τὰ ὅπλα λοιπόν, φίλοι, ἡ Πατρὶς μᾶς προσκαλεῖ!

 

Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης

Τῇ 24ῃ τοῦ Φεβρουαρίου 1821

Εἰς τὸ γενικὸν στρατόπεδον τοῦ Ἰασίου

...............................................................

... Το πρωτότυπο της ιστορικής προκήρυξης του Αλέξανδρου Υψηλάντη.

 

Διαπιστώσεις -Σχολιασμός

 

«Τὸ ’21 ὁδηγὸς μας»: του Σ. Καργάκου. Ένα επετειακό άρθρο με θέμα: διδάγματα ενότητας από τον Αγώνα. “Il 1821 nostra guida”: testo di S. Kargakos. Un articolo commemorativo in tema: lezioni di unità dalla Lotta d’Indipendenza.

Τὸ ’21 ὁδηγὸς μας

Πολλοὶ ἀγωνιστὲς ἀλλιώτικοι μπῆκαν κι ἀλλιώτικοι βγῆκαν ἀπὸ τὸν Ἀγῶνα τῆς Ἐθνεγερσίας. Ὁ ὅρος παλιγγενεσία, ποὺ θαρρῶ χρησιμοποίησε πρῶτος ὁ Κοραῆς, δὲν μὲ ἱκανοποιεῖ, διότι ὑπονοεῖ ὅτι τὸ ἔθνος εἶχε πεθάνει καὶ, ὡς ἐκ θαύματος, γεννήθηκε πάλι. Στὸν ἱστορικὸ βίο τῶν λαῶν ὅ,τι πεθαίνει, πεθαίνει ὁριστικὰ. Ἀλλ’ ἄς ἀφήσουμε τὰ θεωρητικά. Εἴπαμε ὅτι πολλοὶ ἀγωνιστὲς τόσο στὴ διάρκεια τοῦ Ἀγώνα ὅσο καὶ μετὰ ἔγιναν ἄλλοι ἄνθρωποι. Σπάνιες εἶναι οἱ περιπτώσεις αὐτῶν ποὺ ἔγιναν παλιάνθρωποι, ὅπως ὁ περιβόητος Νενέκος. Τὸ πλέον ἐνδεικτικό παράδειγμα εἶναι ὁ «Γυιὸς τῆς Καλογριᾶς», ποὺ σωστὸ ἀγρίμι στὴν ἀρχή, στὴν πιὸ δύσκολη στιγμὴ ἔγινε ὁ «Ἀετὸς τῆς Ρούμελης», ὁ «Ἀχιλλέας τῆς Ρωμιοσύνης», ὅπως τὸν εἶπε ὁ Παλαμᾶς. Ὅπως γράφω στὸ βιβλίο μου γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση, δὲν πιστεύω ὅτι ὁ Καραϊσκάκης εἶπε, σὲ σχετικὴ νουθετικὴ παρατήρηση τοῦ Μπουντούρη, τὴν πολυακουσμένη φράση: «Ὅταν θέλω γίνουμε διάβολος καὶ ὅταν θέλω γίνουμε ἄγγελος». Ἐκεῖνο ποὺ πιστεύω εἶναι πὼς, κατὰ τὸ ὑπόλοιπο διάστημα τῆς ζωῆς του, ὁ Καραϊσκάκης ἔδρασε σὰν ἄγγελος, ἄν καὶ ποτὲ δὲν τοῦ ἀπέλιπε ἡ σπιρτόζικη βωμολοχία. 
Αὐτὸ, ὅμως, ποὺ πρέπει νὰ ἐξαρθεῖ καὶ νὰ γίνει δίδαγμα γιὰ τὸ παρὸν εἶναι ἡ στάση τοῦ μεγάλου Ἀχαιοῦ ἄρχοντα Ἀνδρ. Ζαΐμη. Κατὰ τὸν προηγηθέντα Ἐμφύλιο πόλεμο, ὁ Καραϊσκάκης εἶχε νικήσει τοὺς ἄνδρες τοῦ Ζαΐμη στὴν Κερπινή, τὸν εἶχε ἐκδιώξει ἀπὸ ἐκεῖ καὶ οἱ ἄνδρες του δὲν ἀρκέστηκαν νὰ λεηλατήσουν τὸ ἀρχοντικὸ του, ἀλλὰ ἔβγαλαν στὴ «γύρα» τὰ ἐσώρουχα τῆς Ζαΐμενας, ποὺ ἦταν τότε, καὶ ὡς τὸ δικὸ μας Ἐμφύλιο, μεγάλη προσβολὴ τῆς οἰκογενειακῆς τιμῆς. Προσβολὴ ποὺ ξεπλενόταν μὲ αἷμα. Καὶ ὅμως ὁ Ζαΐμης, ὡς πρόεδρος τῆς Ἐκτελεστικῆς Ἐπιτροπῆς, βλέποντας τὸ χαμὸ τῆς Ρούμελης, δὲν δίστασε νὰ δώσει τὸ δίπλωμα τῆς ἀρχιστρατηγίας στὸν Καραϊσκάκη. Αὐτὴ τὴ μεγαθυμία εἶναι τόσο δύσκολο νὰ δείξουν σήμερα οἱ πολιτικοὶ μας ταγοὶ καὶ νὰ χαράξουν μαζὶ μιὰ ἐθνικὴ στρατηγικὴ ἀλλὰ συνάμα καὶ τακτικὴ, ὥστε νὰ ἐκλείψει ἡ «τακτικὴ τῆς τρικλοποδιᾶς»;
 
Διαπιστώνω μὲ θλίψη ὅτι ἐσωγενεῖς καὶ ἐξωγενεῖς παράγοντες προωθοῦν συστηματικά τὴ σύγκρουση, ὥστε μεθοδευμένα νὰ φθάσουμε στὴν ἐμφύλια ρήξη. Μιὰ τέτοια ρήξη τὴν ποθεῖ μόνον ὅποιος δὲν τὴν ἔχει ζήσει.  
Ὁ  Μακρυγιάννης ἔζησε σχεδὸν πρωταγωνιστικὰ τὸν Ἐμφύλιο στὸ Μοριὰ. Μὲ τὰ ὅσα εἶδε, ἔπαθε καὶ ἔπραξε, ἔφριξε. Γι’ αὐτὸ στὰ «Ἀπομνημονεύματὰ» του, ποὺ ἴσως ἔγραψε στὰ γεράματὰ του, ὑπάρχει μιὰ φράση ἀποστομωτικὴ γιὰ κάθε κήρυκα τῆς ἐμφύλιας σφαγῆς: «Ἐγὼ κρέας γιὰ ἐμφύλιο δὲν πουλῶ». 
Ὁ  Γέρο Κολοκοτρώνης, παρότι ἦταν ὁ σοφώτερος ἀπ’ ὅλους τοὺς στρατιωτικοὺς, εἶχε κι αὐτὸς τὶς δικὲς του εὐθῦνες γιὰ τοὺς δύο Ἐμφυλίους. Γι’ αὐτὸ μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση, περνώντας καὶ ἀπὸ ἄλλες δοκιμασίες, ἔγινε ἀκόμη πιὸ σοφὸς, πολέμιος σφοδρὸς τῆς διχόνοιας καὶ διαπρύσιος (=θερμὸς) κήρυκας τῆς ὁμόνοιας. Ἔτσι, ὅταν ὁ περίφημος δάσκαλος Γ. Γεννάδιος ὁδήγησε τοὺς μαθητὲς του ἐνώπιὸν του στὴν Πνύκα, ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ, σὰν ἄλλος Περικλῆς, μίλησε στὰ τότε (καὶ στὰ νῦν) παιδιὰ μὲ λόγια σοφὰ. Μεταξύ τῶν ἄλλων τοὺς εἶπε:
 
«Εἰς τὸν πρῶτο χρόνο τῆς Ἐπαναστάσεως εἴχαμε μεγάλη ὁμόνοια, καὶ ὅλοι ἐτρέχαμε σύμφωνοι (...) Καὶ ἐὰν αὐτὴ ἡ ὁμόνοια ἐβαστοῦσε ἀκόμη δύο χρόνια ἠθέλαμε κυριεύσει καὶ τὴν Θεσσαλία καὶ τὴν Μακεδονία, καὶ ἴσως ἐφθάναμε καὶ ἕως τὴν Κων/λη. Τόσον τρομάξαμε τοὺς Τούρκους, ὅπου ἄκουγαν Ἕλληνα καὶ ἔφευγαν μίλια μακρά. Ἑκατὸν Ἕλληνες ἔβαζαν πέντε χιλιάδες ἐμπρός, καὶ ἕνα καράβι, μίαν ἁρμάδα. Ἀλλὰ δὲν ἐβάσταξε...».
 Δὲν ὑπάρχει καμμιὰ ὑπερβολὴ στὰ λόγια τοῦ Γέρου. Ὁ  Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος στὸ Χάνι τῆς Γραβιᾶς ἀναχαίτισε τὴ στρατιὰ τοῦ Ὀμὲρ Βρυώνη καὶ τοῦ Κιοσὲ Μεχμέτ μὲ 118 ἄνδρες. Στὸ Ντάρ Μπογάζ ὁ Κανάρης μόνος μὲ τὸ πυρπολικὸ του ἔτρεψε σὲ φυγὴ ὅλη τὴν ἁρμάδα τοῦ Χοσρέφ πασᾶ κι ἔσωσε τὴν Σάμο. 

Ἄς κλείσουμε μὲ τὶς προτροπὲς τοῦ Γέρου πρὸς τοὺς ἑκάστοτε νέους:
«Νὰ μὴν ἔχετε πολυτέλεια, νὰ μὴν πηγαίνετε στοὺς καφενέδες καὶ εἰς τὰ μπιλιάρδα (...) Νὰ σκλαβωθῆτε εἰς τὰ γράμματά σας. Νὰ ἀκούετε τὰς συμβουλὰς τῶν διδασκάλων καὶ τῶν γεροντοτέρων, καὶ, κατὰ τὴν παροιμία, μύρια ἤξευρε, χίλια μάθαινε. Ἡ προκοπή σας καὶ ἡ μάθησή σας νὰ μὴν γίνει σκεπάρνι μόνο γιὰ τὸ ἄτομό σας, ἀλλὰ νὰ κοιτάζετε τὸ καλὸ τῆς κοινότητας, καὶ μέσα εἰς τὸ καλὸ αὐτὸ εὑρίσκεται καὶ τὸ δικό σας (...) Εἰς ἐσᾶς μένει νὰ ἰσάσετε καὶ νὰ στολίσετε τὸν τόπο, ὅπου ἡμεῖς ἐλευθερώσαμε...».

Τέτοια πρέπει νὰ λέμε στὰ παιδιὰ καὶ ὄχι τὰ «ἄλαλα καὶ τὰ μπάλαλα», ποὺ ἔλεγε ὁ Πατρο-Κοσμᾶς.

Σαράντος Καργάκος 
ΚΟΝΤΡΑ, 24.03.2017

Μνήμη Θεόδωρου Κολοκοτρώνη: η Ομιλία του στην Πνύκα. Memoria dell’ Eroe Nazionale Teodoros Kolokotronis; il suo discorso sull’ Acropole il 1838

Τιμή στον Γέρο του Μοριά, τον μέγα Έλληνα ‘Ηρωα της Εθνικής Παλιγγενεσίας και αρχιστράτηγο στην Επανάστασι του 1821, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, που άφησε την τελευταία του πνοή πριν 169 χρόνια, την 4η Φεβρουαρίου 1843. Μνήμη και δόξα αιώνια !
[Βλ. διπλανή εικόνα: Το σύγχρονο νεοελληνικό κράτος τον έχει τιμήση –μεταξύ άλλων- και με ένα γραμματόσημο που εκδόθηκε το 1983 στα 150 χρόνια από τον θάνατό του. Σε πιο κάτω εικόνα βλέπουμε τον Κολοκοτρώνη και σε παλαιότερο γραμματόσημο]

Ο περίφημος λόγος του στη Πνύκα τον Οκτώβριο του 1838 προς τους μαθητές του Ελληνικού (Α΄) Γυμνασίου Αθηνών (και όχι μόνον), όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΑΙΩΝ (φύλλο της 13 Νοεμβρίου 1838. Το κείμενο το αναδημοσιεύουμε από την «Βικηθήκη» )

{Αξίζει και ο σχολιασμός του αρθρογράφου στο εν λόγω έντυπο και με την γλώσσα της εποχής:
"Κατά την 7 'Οκτωβρίου ο στρατηγός Θ. Κολοκοτρώνης, σύμβουλος εν ενεργεία, επισκεφθείς το Ελληνικόν Γυμνάσιον της καθέδρας ηκροάσθη μίαν και ημίσειαν ώραν τον πεπαιδευμένον γυμνασιάρχην κ. Γεννάδιον παραδίδοντα. Ενθουσιασθείς και από την παράδοσιν και από την θέαν τοσούτων μαθητών είπε προς τον Γεννάδιον, την οποίαν συνέλαβεν επιθυμίαν του να ομιλήση, ει δυνατόν, και ο ίδιος προς τους νέους μαθητάς. Την πρότασίν του αυτήν απεδέχθη ο κ. Γυμνασιάρχης με την μεγαλυτέραν ευχαρίστησαν και προσδιόρισε την 10ην ώραν της επιούσης ως ημέρας εορτασίμου. Αλλά το πλήθος των μαθητών και ή στενότης του Γυμνασίου παρεκίνησε τους διδασκάλους να εξέλθωσιν εις την Πνύκα, ως μέρος ευρύχωρον και μεμακρυσμένον οπωσούν. Την επαύριον, δυο απεσταλμένοι μαθηταί επροσκάλεσαν από της οικίας του τον στρατηγόν Κολοκοτρώνην εις την Πνύκα. Οι κάτοικοι των Αθηνών ηγνόουν μέχρις εκείνης της στιγμής την περίστασιν ταύτην. Άμα ή φήμη διεδόθη, συνέρρευσε πλήθος διαφόρων επαγγελμάτων και τάξεων άνθρωποι. Ο δε στρατηγός Κολοκοτρώνης, περιτριγυρισμένος και από τους μαθητάς και από τούτους επί του βήματος της Πνυκός ομίλησε τον ακόλουθον λόγον, του οποίου εγγυώμεθα το ακριβές, καθ' όσον δυνάμεθα να ενθυμηθώμεν".

Παιδιά μου!
Εις τον τόπο τούτο, οπού εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημηγορούσαν τον παλαιό καιρό άνδρες σοφοί, και άνδρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ και ούτε να φθάσω τα ίχνη των. Εγώ επιθυμούσα να σας ιδώ, παιδιά μου, εις την μεγάλη δόξα των προπατόρων μας, και έρχομαι να σας ειπώ, όσα εις τον καιρό του αγώνος και προ αυτού και ύστερα απ' αυτόν ο ίδιος επαρατήρησα, και απ' αυτά να κάμωμε συμπερασμούς και δια την μέλλουσαν ευτυχίαν σας, μολονότι ο Θεός μόνος ηξεύρει τα μέλλοντα. Και δια τους παλαιούς Έλληνας, οποίας γνώσεις είχαν και ποία δόξα και τιμήν έχαιραν κοντά εις τα άλλα έθνη του καιρού των, οποίους ήρωας, στρατηγούς, πολιτικούς είχαν, δια ταύτα σας λέγουν καθ' ημέραν οι διδάσκαλοί σας και οι πεπαιδευμένοι μας. Εγώ δεν είμαι αρκετός. Σας λέγω μόνον πως ήταν σοφοί, και από εδώ επήραν και εδανείσθησαν τα άλλα έθνη την σοφίαν των.
Εις τον τόπον, τον οποίον κατοικούμε, εκατοικούσαν οι παλαιοί Έλληνες, από τους οποίους και ημείς καταγόμεθα και ελάβαμε το όνομα τούτο. Αυτοί διέφεραν από ημάς εις την θρησκείαν, διότι επροσκυνούσαν τες πέτρες και τα ξύλα. Αφού ύστερα ήλθε στον κόσμο ο Χριστός, οι λαοί όλοι επίστευσαν εις το Ευαγγέλιό του, και έπαυσαν να λατρεύουν τα είδωλα. Δεν επήρε μαζί του ούτε σοφούς ούτε προκομμένους, αλλ' απλούς ανθρώπους, χωρικούς καί ψαράδες, και με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος έμαθαν όλες τες γλώσσες του κόσμου, οι οποίοι, μολονότι όπου και αν έβρισκαν εναντιότητες και οι βασιλείς και οι τύραννοι τους κατέτρεχαν, δεν ημπόρεσε κανένας να τους κάμη τίποτα. Αυτοί εστερέωσαν την πίστιν.
Οι παλαιοί Έλληνες, οι πρόγονοί μας, έπεσαν εις την διχόνοια και ετρώγονταν μεταξύ τους, και έτσι έλαβαν καιρό πρώτα οι Ρωμαίοι, έπειτα άλλοι βάρβαροι καί τους υπόταξαν. Ύστερα ήλθαν οι Μουσουλμάνοι και έκαμαν ό,τι ημπορούσαν, δια να αλλάξη ο λαός την πίστιν του. Έκοψαν γλώσσες εις πολλούς ανθρώπους, αλλ' εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν. Τον ένα έκοπταν, ο άλλος το σταυρό του έκαμε. Σαν είδε τούτο ο σουλτάνος, διόρισε ένα βιτσερέ [αντιβασιλέα], έναν πατριάρχη, καί του έδωσε την εξουσία της εκκλησίας. Αυτός και ο λοιπός κλήρος έκαμαν ό,τι τους έλεγε ο σουλτάνος. Ύστερον έγιναν οι κοτζαμπάσηδες [προεστοί] εις όλα τα μέρη. Η τρίτη τάξη, οι έμποροι και οι προκομμένοι, το καλύτερο μέρος των πολιτών, μην υποφέρνοντες τον ζυγό έφευγαν, και οι γραμματισμένοι επήραν και έφευγαν από την Ελλάδα, την πατρίδα των, και έτσι ο λαός, όστις στερημένος από τα μέσα της προκοπής, εκατήντησεν εις αθλίαν κατάσταση, και αυτή αύξαινε κάθε ήμερα χειρότερα• διότι, αν ευρίσκετο μεταξύ του λαού κανείς με ολίγην μάθηση, τον ελάμβανε ο κλήρος, όστις έχαιρε προνόμια, ή εσύρετο από τον έμπορο της Ευρώπης ως βοηθός του ή εγίνετο γραμματικός του προεστού. Και μερικοί μην υποφέροντες την τυραννίαν του Τούρκου και βλέποντας τες δόξες και τες ηδονές οπού ανελάμβαναν αυτοί, άφηναν την πίστη τους και εγίνοντο Μουσουλμάνοι. Καί τοιουτοτρόπως κάθε ήμερα ο λαός ελίγνευε καί επτώχαινε.
Εις αυτήν την δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετάφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία, και εις αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς οπού κανένας άνθρωπος από το λαό εμάνθανε τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία και έβλεπε ποίους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και άλλοι πολλοί παλαιοί μας, και εβλέπαμε και εις ποίαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε. Όθεν μας ήλθεν εις το νου να τους μιμηθούμε και να γίνουμε ευτυχέστεροι. Και έτσι έγινε και επροόδευσεν η Εταιρεία.
Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.
Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι. Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα εις το στρατόπεδον και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία, και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τους Τούρκους, οπού άκουγαν Έλληνα και έφευγαν χίλια μίλια μακρά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μιαν άρμάδα. Άλλά δεν εβάσταξε!.
Ήλθαν μερικοί και ηθέλησαν να γένουν μπαρμπέρηδες εις του κασίδη το κεφάλι. Μας πονούσε το μπαρμπέρισμά τους. Μα τι να κάμομε; Είχαμε και αυτουνών την ανάγκη. Από τότε ήρχισεν η διχόνοια και εχάθη η πρώτη προθυμία και ομόνοια. Και όταν έλεγες τον Κώστα να δώσει χρήματα διά τας ανάγκας του έθνους ή να υπάγει εις τον πόλεμο, τούτος επρόβαλλε τον Γιάννη. Και μ' αυτόν τον τρόπο κανείς δεν ήθελε ούτε να συνδράμει ούτε να πολεμήσει. Και τούτο εγίνετο, επειδή δεν είχαμε ένα αρχηγό και μίαν κεφαλή. Άλλά ένας έμπαινε πρόεδρος έξι μήνες, εσηκώνετο ο άλλος και τον έριχνε και εκάθετο αυτός άλλους τόσους, και έτσι ο ένας ήθελε τούτο και ο άλλος το άλλο. Ισως όλοι ηθέλαμε το καλό, πλην καθένας κατά την γνώμη του. Όταν προστάζουνε πολλοί, ποτέ το σπίτι δεν χτίζεται ούτε τελειώνει. Ο ένας λέγει ότι η πόρτα πρέπει να βλέπει εις το ανατολικό μέρος, ο άλλος εις το αντικρινό και ο άλλος εις τον Βορέα, σαν να ήτον το σπίτι εις τον αραμπά και να γυρίζει, καθώς λέγει ο καθένας. Με τούτο τον τρόπο δεν κτίζεται ποτέ το σπίτι, αλλά πρέπει να είναι ένας αρχιτέκτων, οπού να προστάζει πως θα γενεί. Παρομοίως και ημείς εχρειαζόμεθα έναν αρχηγό και έναν αρχιτέκτονα, όστις να προστάζει και οι άλλοι να υπακούουν και να ακολουθούν. Αλλ' επειδή είμεθα εις τέτοια κατάσταση, εξ αιτίας της διχόνοιας, μας έπεσε η Τουρκιά επάνω μας και κοντέψαμε να χαθούμε, και εις τους στερνούς επτά χρόνους δεν κατορθώσαμε μεγάλα πράγματα.
Εις αυτή την κατάσταση έρχεται ο βασιλεύς, τα πράγματα ησυχάζουν και το εμπόριο και ή γεωργία και οι τέχνες αρχίζουν να προοδεύουν και μάλιστα ή παιδεία. Αυτή η μάθησις θα μας αυξήσει και θα μας ευτυχήσει. Αλλά διά να αυξήσομεν, χρειάζεται και η στερέωσις της πολιτείας μας, η όποία γίνεται με την καλλιέργεια και με την υποστήριξη του Θρόνου. Ο βασιλεύς μας είναι νέος και συμμορφώνεται με τον τόπο μας, δεν είναι προσωρινός, αλλ' η βασιλεία του είναι διαδοχική και θα περάσει εις τα παιδιά των παιδιών του, και με αυτόν κι εσείς και τα παιδιά σας θα ζήσετε. Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ πατρίδος. Όλα τα έθνη του κόσμου έχουν και φυλάττουν μια Θρησκεία. Και αυτοί, οι Εβραίοι, οι όποίοι κατατρέχοντο και μισούντο και από όλα τα έθνη, μένουν σταθεροί εις την πίστη τους.
Εγώ, παιδιά μου, κατά κακή μου τύχη, εξ αιτίας των περιστάσεων, έμεινα αγράμματος και δια τούτο σας ζητώ συγχώρηση, διότι δεν ομιλώ καθώς οι δάσκαλοι σας. Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, ήκουσα και εγνώρισα, δια να ωφεληθήτε από τα απερασμένα και από τα κακά αποτελέσματα της διχονοίας, την οποίαν να αποστρέφεσθε, και να έχετε ομόνοια. Εμάς μη μας τηράτε πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε. Και αι ημέραι της γενεάς, η οποία σας άνοιξε το δρόμο, θέλουν μετ' ολίγον περάσει. Την ημέρα της ζωής μας θέλει διαδεχθή η νύκτα του θανάτου μας, καθώς την ημέραν των Αγίων Ασωμάτων θέλει διαδεχθή η νύκτα και η αυριανή ήμερα. Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, οπού ημείς ελευθερώσαμε• και, δια να γίνη τούτο, πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία, την καλλιέργεια του Θρόνου και την φρόνιμον ελευθερία.
Τελειώνω το λόγο μου.
Ζήτω ο Βασιλεύς μας Όθων! Ζήτω οι σοφοί διδάσκαλοι! Ζήτω η Ελληνική Νεολαία!

Μία (κατάλληλη για ενηλίκους) απάντησι σε Βερεμητικούς τσατσόπουλους κλπ προβεβλημένους τουρκολάγνους αναθεωρητάς.

Η «ΓΕΝΕΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ» ή η μιξοπαρθενογένεση και η ενηλικίωση μιας αντεθνικής επιχορηγούμενης υστερίας;

Μέχρι να πάω να βρώ τα κόκκαλα των προγόνων μου στον Πόντο να τους πώ τα πρόσφατα «νέα», την πολλαπλά προβαλλόμενη αναθεωρητική άποψι του ελλαδίτικου συρφετού πως τάχατες δεν είχαμε Γένος με συνέχεια πάππος προς πάππον. (Πως οι …Γάλλοι εφηύραν την έννοια του Έθνους. Εμείς, λέει, από το 1821 και μετά γεννηθήκαμε Έλληνες, τι γεννηθήκαμε δηλαδή, μας ονόμασαν ψεύτικα κάποιοι. Ενώ Τουρκόσποροι ήμασταν, μπάσταρδοι και γύφτοι στην υπηρεσία των καλών μας αγάδων. Στην Rumeli - Ελλάδα επαναστατώντας το '21 ...καταπατήσαμε ως κλεφτο-αναρχο-τρομοκράτες τα δικαιώματα των ευυπόληπτων Τούρκων, Αλβανών, Βουλγάρων, Εβραίων, Φραγκολεβαντίνων και λοιπών καταξιωμένων και νομίμων κυρίων αυτής της χώρας).
Μέχρι να πάω να τους αναγγείλω στα καταπατημένα χώματα της Τραπεζούντας και της όλης Μικράς Ασίας, πως «ντεμέκ» κάναν λάθος οι προ του 1821 προπάπποι μου να διασώζουν αετίσια (για να μην πώ λυσσαλέα) την ελληνικότητά τους στην γλώσσα, στην πίστι, στην πολιτισμική ταυτότητα, ας κάνω υπομονή. Κάποια στιγμή θα τους πετύχω τους βλάσφημους και θα τα ακούσουν κι από μένα. Προς στιγμήν φθάνει μια μικρή ανάρτησι με την εν θερμώ απάντησι ενός άλλου –επώνυμου- συνέλληνα.

Γιώργος Τράγκας απο το ραδιόφωνο του Real FM.

Πραξικοπήματα και ‘επαναστάσεις’ τον καιρό της Δυναστείας των ΜΜΕ και της παγκοσμιοποιούμενης Δικτατορίας του Νεοταξισμού; Colpo di stato in Grecia?

Um video di You Tube (canale di Alex Jones) dove Bob Chapman parla di imminente colpo di stato in Grecia verso la fine del mese…

Μια ακόμα φήμη –σενάριο επιστημονικής φαντασίας;- κυκλοφόρησε πρόσφατα στο χαοτικό διαδίκτυο. Συγκεκριμένα, στην προ εβδομάδος εκπομπή του Alex Jones, ένα ρεπορτάζ του Bob Chapman σχετικά με την διογκούμενη στην Ελλάδα δυσαρέσκεια του λαού, ανέφερε με απόλυτη σοβαρότητα την πιθανότητα στρατιωτικού πραξικοπήματος προς το τέλος του...Σεπτεμβρίου!?
«Κάποιο γράμμα», «κάποιος συνδρομητής», «κάποιοι του είπαν» «μου ήρθε ένα email», «ένας φύλακας πρεσβείας», «περιμένουν πραξικόπημα» κλπ …
Εννοείται πως απο την πρώτη στιγμή που μας κοινοποίησαν την «τρομακτική είδηση» ήμασταν δύσπιστοι. Στον καιρό του internet θα ανακοινώσουν πληροφορία περι πραξικοπήματος ένα μήνα νωρίτερα με βιντεάκι στο ...You Tube ??
Μιλώντας πάντως θεωρητικά για την πιθανότητα πραξικοπήματος στην Ελλάδα κανείς δεν μπορεί να είναι απόλυτος, αλλά εμείς είμαστε κατ’ αρχήν και κατά πεποίθησιν αντίθετοι με τέτοιου είδους πρακτικές.
Αν επρόκειτο βεβαίως για αληθινή Επανάστασι, τύπου 1909, τότε θα επιδοκιμάζαμε –μετ’ επιφυλάξεως- την απόπειρα αλλαγής πλεύσης. Για πολλούς λόγους πάντως δεν πιστεύουμε πως είναι δυνατόν να πραγματοποιηθή ένα ανάλογο σενάριο στην σύγχρονη Ελλάδα.
Ο κομματισμός και η προϊούσα υπαλληλοποίησι του στρατεύματος σε συνδυασμό με την αποδυνάμωσι του γνήσιου πατριωτικού πνεύματος από την μια, και η υποτέλεια του λαού στο τραπεζο-οικονομικό κατεστημένο συν την άμβλυνσι των πνευματικών του αντιστάσεων εν όψει των υλιστικών προτεραιοτήτων-αναγκών του από την άλλη, είναι ικανοί ανασταλτικοί παράγοντες.
Δεν παραπέμπουμε στον πολιτικό όρο «εκδημοκρατισμός», αφού πιστεύουμε πως καί ο χώρος του στρατού ακολουθώντας φυσιολογικά την συνολική νεοελληνική κοινωνία διέπεται από την συστημική παρακμή, εντός της οποίας η δημοκρατική ιδέα είναι συσκοτισμένη και εν πολλοίς παραχαραγμένη...

Αντί για άλλα σχόλια παραθέτουμε το επίμαχο βίντεο:
Η "έκτακτη είδησι" για "πραξικόπημα απο τον λαό ενάντια στον Παπανδρέου"

25 ΜΑΡΤΙΟΥ: Ένα Μουσικό αφιέρωμα για την Εθνική Εορτή (+ 1 κείμενο του Μακρυγιάννη)

25 Marzo 1821 - 25 Marzo 2010; Una piccola dedica musicale sulla Festa Nazionale (con 5 video-canzoni + 1 brano di Makrigiannis)

Προσμένοντας έναν νέο Ευαγγελισμό για την ταλαίπωρη Πατρίδα και το ένδοξο Έθνος των Ελλήνων...

ΔΥΝΑΤΟΙ ΚΙ ΑΔΥΝΑΤΟΙ
Εκεί οπού ‘φκιανα τις θέσεις εις τους Μύλους ήρθε ο Ντερνύς να με ιδή.
Μου λέγει:
“Τι κάνεις αυτού; Αυτές οι θέσεις είναι αδύνατες, τί πόλεμο θα κάμετε με τον Μπραϊμη αυτού;”
- Του λέγω, είναι αδύνατες οι θέσεις κ’ εμείς, όμως είναι δυνατός ο Θεός ο πού μας προστατεύει, και θα δείξωμεν την τύχη μας σ’ αυτές τις θέσεις τις αδύνατες. Κι αν είμαστε ολίγοι εις το πλήθος του Μπραϊμη, παρηγοριώμαστε μ’ έναν τρόπον ότι η τύχη μάς έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε, τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν, κι όταν κάνουν αυτείνη την απόφασιν, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν. Η θέση όπου είμαστε σήμερα εδώ είναι τοιούτη, και θα ιδούμεν την τύχη μας οι αδύνατοι με τους δυνατούς.
- “Τρε μπιέν”, λέγει κι’ αναχώρησε ο ναύαρχος.
(Στρατηγός Μακρυγιάννης, “Απομνημονεύματα”)


ΜΟΥΣΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟΑΦΙΕΡΩΜΑ
1. 25 ΜΑΡΤΙΟΥ 1821 (μικρό προσκλητήριο ΑΘΑΝΑΤΩΝ ΗΡΩΩΝ σε μουσική Π. Χαλκιά)


2. Ο Θούριος του Ρήγα Φερραίου-Βελεστινλή


3. Ελεύθεροι Πολιορκημένοι - Άκρα του Τάφου


4. Ελεύθεροι Πολιορκημένοι - Δρόμο να σχίσουν τα σπαθιά


5.Τη σπάθα σήκωσε και πάλι (ή Αμύνεσθαι περι πάτρης)




Τη σπάθα σήκωσε και πάλι
Του ξένου πάρε το κεφάλι
Τον θάνατό σου καρτεράνε
Χτύπα προτού σε φάνε

Αδέρφε την καρδιά σου να 'ν' ατσάλι
Κάνε την καρδιά σου φυλακή
Ό,τι μας κλέψανε
Και μας ντροπιάσανε
Αν θες να τ' αναστήσεις πάλι
Σήκωσε σπάθα φονική

Τη λευτεριά σου μην τη ζητιανεύεις
Το δίκιο σου με λόγια μη γυρεύεις
Τη σπάθα σήκωσε και πάλι
Του ξένου πάρε το κεφάλι
Τον θάνατό σου καρτεράνε
Χτύπα προτού σε φάνε

Παύλος Μάτεσης (Ερμηνεία: Ν. Ξυλούρης 1976)

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΑΪΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙ ΤΟΥ ’21. ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ, ΜΙΑ ΑΝΑΛΥΣΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΙ. Onore a Jean-Pierre Boyer

La lettera di riconoscimento e soccorrimento del presidente del Haiti Jean-Pierre Boyer (1776 – 1850) alla Rivoluzione greca/Guerra di Indipendenza del 1821

Η βιβλικών διαστάσεων φυσική καταστροφή που έπληξε αυτές τις μέρες την μικρή χώρα της Αϊτής δεν μπορεί να μην συγκινεί κάθε θνητό, όπου γής.
Θέλαμε να κάνουμε απ’ την επόμενη μέρα της τραγικής είδησης κι εμείς, απ’ το Ιστολόγιό μας, μια αναφορά στο δράμα των αθώων συνανθρώπων που δοκιμάζονται αφάνταστα σε εκείνο το μακρινό για ‘μάς μέρος.
Η αποψινή παρότρυνσι του αντιπροέδρου του Συλλόγου μας, Δημήτρη Κακάτσου (που μας καλεί όλους σε γραπτό μήνυμα με τίτλο «Η Αϊτή και εμείς οι Έλληνες» να αναλογισθούμε το χρέος που έχουμε απέναντι στον αϊτινό λαό –υπενθυμίζονας το θαυμαστό γεγονός της πρώτης επίσημης αναγνώρισης του αγώνα της εθνεγερσίας του 1821 από τον αρχηγό του κράτους αυτού και επιπλέον την διπλή αποστολή βοήθειας στον Αγώνα, υλική και στρατιωτική (εστάλησαν 25 τόνοι καφέ και –πιθανότατα, αν και αγνοείται η τύχη τους- 100 στρατιώτες) μας δίνει την κατάλληλη αφορμή να πραγματοποιήσουμε χωρίς άλλη αναβολή την απόφασί μας να γράψουμε κάτι.

Ψάξαμε, λοιπόν, και βρήκαμε το επίσημο έγγραφο με το οποίο η και τότε φτωχή και ταλαιπωρημένη (και μάλιστα από εσωτερικές διαμάχες) Αϊτή, μας στήριξε.
Πρόκειται για μια επιστολή (ημ. υπογραφής 15.01.1822) την οποία έστειλε στον Αδαμάντιο Κοραή και στα άλλα εξέχοντα μέλη της ελληνικής παροικίας στο Παρίσι (ως απάντησι σε δική τους) ο Jean-Pierre Boyer, τότε προσφάτως εκλεγείς πρώτος Πρόεδρος (1822) της ενοποιημένης Αϊτής.
Σ’ αυτήν ο Πρόεδρος της Αϊτής χαιρετίζει την αναγεννωμένη Ελλάδα και εκφράζει τον ενθουσιασμό του λαού της μακρινής και μικρής αυτής χώρας υπέρ του ελληνικού αγώνα. Ο Μπουαγιέ ήταν μιγάς γαλλικής καταγωγής απ’ τον πατέρα του και με ευρωπαϊκή κουλτούρα (σπουδάσας στην Γαλλία) διεπνέετο από έντονα φιλελληνικά αισθήματα τα οποία φαίνονται στην επιστολή αυτή:

Ελευθερία – Ισότης
Ιωάννης Πέτρος Μπουαγιέ
Πρόεδρος του Χαητίου

Προς τους πολίτας της Ελλάδος
Α. Κοραήν, Κ. Πολυχρονιάδην, Α. Βογορίδην και Χ. Κλωνάρην

Εις Παρίσι

Πριν ή δεχθώμεν την επιστολήν υμών, σημειουμένην εκ Παρισίων τη 20η του παρελθόντος Αυγούστου, έφθασεν ενταύθα η είδησις της επαναστάσεως* των συμπολιτών υμών κατά του δεσποτισμού, του επί τρεις περίπου διαρκέσαντος εκατονταετηρίδας*. Μετά μεγάλου ενθουσιασμού εμάθομεν ότι η Ελλάς, αναγκασθείσα τέλος πάντων, εδράξατο των όπλων ίνα κτήσηται την ελευθερίαν αυτής και την θέσιν, ήν μεταξύ των εθνών του κόσμου κατείχε*.

Μία τόσω ωραία και τόσω νόμιμος υπόθεσις και προ πάντων αι συνοδεύουσαι αυτήν πρώται επιτυχίαι, ουκ εισίν αδιάφοροι τοις Χαητίοις, οίτινες, ως οι Έλληνες, επί πολύν καιρόν έκλιναν τον αυχένα υπό ξένον ζυγόν επονείδιστον και δια των αλύσεων αυτών συνέτριψαν την κεφαλήν της τυραννίας*.

Ευχηθέντες προς τον ουρανόν όπως υπερασπισθή τους απογόνους του Λεωνίδου*, εσκέφθημεν να συντρέξωμεν τας γενναίας δυνάμεις τούτων, αν μη δια στρατευμάτων και πολεμοφοδίων, τουλάχιστον δια χρημάτων, ως χρησίμων εσομένων δια προμήθειαν όπλων, ών έχετε ανάγκην. Συμβεβηκότα όμως επιβαλόντα τη πατρίδι ημών μεγάλην ανάγκην, επησχόλησαν όλο το χρηματικόν, εξ ού η διοίκησις ηδύνατο να καταβάλη μέρος. Σήμερον έτι, η επανάστασις, η κατά το ανατολικόν έτι μέρος της νήσου επικρατούσα, υπάρχει νέον προς την εκτέλεσιν αυτού του σκοπού κώλυμα. Επειδή το μέρος, όπερ ηνώθη μετά της Δημοκρατίας ής προεδρεύω, υπάρχει εν μεγίστη ενδεία και προκαλεί δικαίως μεγάλην του ταμείου ημών δαπάνην. Εάν πάλιν επέλθωσι κατάλληλοι, ώς επιθυμούμεν, αι περιστάσεις, τότε θα βοηθήσωμεν προς τιμήν αυτών τα τέκνα της Ελλάδος όσω δυνηθώμεν.

Πολίται. Διερμηνεύσατε προς τους συμπατριώτας υμών τας θερμάς ευχάς, άς ο λαός του Χαητίου αναπέμπει υπέρ της απελευθερώσεως αυτών. Οι μεταγενέστεροι Έλληνες ελπίζουσιν εν τη αναγεννωμένη ιστορία τούτων άξια της Σαλαμίνος τρόπαια. Είθε, παρόμοιοι τοις προγόνοις αυτών αποδεικνυόμενοι* και υπό των διαταγών του Μιλτιάδου διευθυνόμενοι, δυνηθώσιν εν τοις πεδίοις του νέου Μαραθώνος τον θρίαμβον της ιεράς υποθέσεως, ήν επεχείρησαν υπέρ των δικαιωμάτων αυτών, της θρησκείας και της πατρίδος*. Είθε, τέλος, δια των φρονίμων διατάξεων αυτών μνημονευθώσιν εν τη ιστορία οι κληρονόμοι της καρτερίας και των αρετών των προγόνων*.

Τη 15 Ιανουαρίου 1822 και 19ω έτει της Ανεξαρτησίας

Ι-Π. Μπουαγιέ


ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΑΣ:
Από το κείμενο που πολύ ορθά ο Τάσος Βουρνάς θεωρεί ότι συνιστά πράξη "αναγνώρισης" της Ελληνικής Επανάστασης και το οποίο αναδημοσιεύσαμε παραπάνω (το βρήκαμε πρώτα –πριν το αναζητήσουμε καί στο ελληνόγλωσσο Διαδίκτυο- στο ελληνοπρεπές «Νεώτερο Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό του Ηλιου», τ. Β΄, σ. 300-301 του ευπατρίδη Ι.Δ. Πασσά) προκύπτουν διάφορα λίαν ενδιαφέροντα συμπεράσματα.
Ο εκπληκτικός αυτός πολιτικός ηγέτης Jean-Pierre Boyer (1776 – 1850):
1. Είχε πληροφορηθή σχετικά εγκαίρως (και πάντως πρίν την 20η Αυγούστου 1821) την έναρξι της Επανάστασης.
2. Αναγνωρίζει τον Αγώνα του '21 ως Εθνικό (απελευθερωτικό και όχι π.χ. ταξικό). Γκόλ στους προκρούστες μαρξιστές .
3. Αναγνωρίζει την Οθωμανική κατοχή ως τυραννική τοιαύτη, ξένη και παράνομη. Γκόλ στους αναθεωρητές της δρακωνορεπούσικης «συμμωρίας».
4. Αναγνωρίζει ιστορική συνέχεια στον ελληνικό λαό. Μια συνέχεια ενός έθνους που αναγεννάται (έστω και αν του αϊτινού φιλέλληνα ξεφεύγει μια μικρή ιστορική ανακρίβεια, όταν γράφει πως αυτή η αναγέννησι έγινε μετά από 3 περίπου αιώνες δεσποτισμού). Λεπτομέρεια, αντί για τέσσερις.
Πράγμα που επίσης σημαίνει πως ο Μπουαγιέ όχι μόνο ανάγει την ιστορική συνέχεια του ελληνικού έθνους στην εποχή των ονομαστί αναφερομένων ηρωικών μορφών της Αρχαίας Ελλάδος, του «Λεωνίδου» και του «Μιλτιάδου», αλλά εμμέσως παραδέχεται ελληνικό χαρακτήρα και στην προ των 3-4 αιώνων των επονείδιστων αλλοθρήσκων τυράννων, δηλαδή και στην περίοδο του Βυζαντίου! Γκόλ και στους οπαδούς του Φαλμεράιερ και τους εγχωρίους γρεκύλους που κάνουν λόγο για εκσλαβισμούς και για ρανίδες ελληνικού αίματος στους κατοίκους αυτής της χώρας.
5. Μιλάει σαφώς για ιερή υπόθεσι, για έναν απελευθερωτικό αγώνα υπέρ των δικαιωμάτων της ελευθερίας, της ΠΑΤΡΙΔΑΣ, αλλά και της ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ!!
Γκόλ και τρίποντο στους άθεους, τους εθνομηδενιστές και τους δωδεκαθεϊστές/νεοπαγανιστές.

Με το μνημειώδες αυτό κείμενό του ο Ιωάννης Πέτρος Μπουαγιέ αναδεικνύεται σε μέγιστη φιλελληνική μορφή. Και καθόσον με την μεν παρέμβασί του χαιρέτισε/αναγνώρισε με μοναδικό ενθουσιασμό την Ελληνική Επανάστασι, με την δε διορατικότητά του προοιωνίσθηκε, σχεδόν προφήτευσε, την Παλιγγενεσία του ελληνικού λαού -ενώ μάλιστα τους τότε (άρα και σήμερα) μεταγενέστερους Έλληνες τους/μας θεωρούσε παρόμοιους με τους προγόνους, ευχόμενος στους επαναστατημένους να μνημονεύονται στην ιστορία ως «κληρονόμοι της καρτερίας και των αρετών των προγόνων»- αλλά και πάνω απ’ όλα, καθόσον στήριξε εμπράκτως με αποστολή βοήθειας από το υστέρημα του φτωχού λαού του τον Απελευθερωτικό μας Αγώνα, προτείνουμε στην ελληνική(;) πολιτεία να τιμήση έστω και τώρα (160 χρόνια από τον θάνατό του) την μνήμη του αληθινού αυτού φίλου του γένους μας (με την ανέγερσι καταλλήλου αδριάντος και ονοματοδοσία σε κάποια πλατεία της Πρωτεύουσας) πολιτογραφώντας τον μετά θάνατον ως Έλληνα, και να στηρίξη πάση δυνάμει τον δοκιμαζόμενο από τον πρωτοφανούς καταστρεπτικότητας σεισμό άστεγο και λιμοκτονούντα πληθυσμό της Αϊτής.


Τέλος, υστερόγραφα, αναδημοσιεύουμε και δύο αποσπάσματα από αναρτήσεις ξένων ιστολογίων για να παραπέμψουμε στα αντίστοιχα κείμενα που είναι γραμμένα με ξεχωριστή το καθένα τους ευαισθησία. (Κοιτάξτε ακόμα και ένα τυχερό και ίσως λίγο πρόχειρο –αλλά καθόλου αδιάφορο- δημοσίευμα για την Εθνική Εορτή της ΑΪΤΗΣ).

α. Ένα περσινό:
Όταν έχουμε τυφώνες, η χώρα μου δέχεται βοήθεια άπό διάφορους οργανισμούς πως η Unicef και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Δυστυχώς οι άνθρωποι φτάνουν σε τόσο μεγάλη απόγνωση, που προσεύχονται να τους δίνει ο Θεός τυφώνες, ώστε να έρχονται ανθρωπιστικές βοήθειες.

β. Κι ένα πρόσφατο:
Το 1511, ένας δομηνικανός μοναχός, ο Αντόνιο ντε Μοντεσίνος, καταγγέλλει τη γενοκτονία από άμβωνος: «Με ποιο δικαίωμα και στο όνομα ποιας δικαιοσύνης έχετε τους ινδιάνους σε τέτοια φρικτή και απάνθρωπη σκλαβιά; Μήπως δεν πεθαίνουν ή, θα έλεγα καλύτερα, δεν τους σκοτώνετε για να βγάλουν κάθε μέρα χρυσάφι; Δεν θα έπρεπε να τους αγαπάτε όπως αγαπάτε τους ίδιους σας τους εαυτούς;»

[Και έναν-δυο αριθμούς τραπεζικού λογαριασμού για την βασανισμένη φίλη χώρα της Καραϊβικής (που καλό θα ήταν να επιβεβαιωθή από κάθε ενδιαφερόμενο, ενδεχομένως και με μια επιπλέον πληροφόρησι τηλεφωνώντας απ’ ευθείας στο εν Αθήναις Προξενείο).

ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡ. ΑΪΤΗ
ΑΡΙΘΜΟΣ 2341131478
IBAN:GR870100023000000-2341131478
ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Ελληνική Επιτροπή UNISEF:
169/480021-48 της Εθνικής Τράπεζας

Προξενείο Αϊτής:
Τηλ. : 210 6123014

Για να υποστηρίξετε την δράσι των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στην Αϊτή κοιτάξτε εδώ
και κυρίως εδώ.


Γιατροί του Κόσμου Ελλάδας
τηλέφωνο: 210 3213150 ]