Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα POESIA NEOGRECA. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα POESIA NEOGRECA. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2026

“Επιτύμβιον” : Το ποίημα του Μανόλη Αναγνωστάκη (και 2 μεταφράσεις). La poesia “Epigramma tombale”; di Manolis Anagnostakis (anche in trad. italiana). “Epitaph” a poem by Manolis Anagnostakes (translated by me).

 

Επιτύμβιον


Πέθανες — κι έγινες και συ: ο καλός,

Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.

Τριάντα έξι στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,

Εφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που προσέφερες.

 

 Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το ’ξερα τί κάθαρμα ήσουν,      5

Τί κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα

Κοιμού εν ειρήνη, δεν θα ’ρθώ την ησυχία σου να ταράξω.

(Εγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω

Πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο).          10


Κοιμού εν ειρήνη.

Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,

Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.


Δε θα ’σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.


ΜΑΝΟΛΗΣ  ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ  (Ο Στόχος, 1970)

 

(ΠΗΓΗ)

 

....................................... 

 

TRADUZIONE ITALIANA


 

Epigramma tombale


Sei morto — e sei diventato anche tu: l'uomo buono,
l'uomo splendido, il padre di famiglia, il patriota.
Trentasei corone ti hanno accompagnato, tre discorsi di vicepresidenti,
sette decreti per i meravigliosi servizi che hai offerto.

Ah, povero Lavrentis, io che ero l'unico a sapere che carogna eri,
che moneta falsa, un'intera vita dentro la menzogna.
Dormi in pace, non verrò a turbare la tua quiete.
(Io, un'intera vita dentro il silenzio la riscatterò
a caro prezzo, e non al prezzo della tua misera carne).

Dormi in pace. Come sei sempre stato in vita: l'uomo buono,
l'uomo splendido, il padre di famiglia, il patriota.
 

Non sarai mica il primo, e nemmeno l'ultimo.


MANOLIS ANAGNOSTAKIS   (1925-2005)

(Traduz. da A. S.) 

 

 




.............................................


ENGLISH TRANSLATION



TOMBSTONE EPITAPH


You died — and you became like everyone else: the good guy,
the wonderful person, the
pater familias, the patriot.
Thirty-six wreaths accompanied you, three speeches by vice-presidents,
seven resolutions for your priceless services.


Oh, Laurence — only I, who alone knew what a scumbag you were,
what a fake coin, a whole life inside the lie.
Keep sleeping in peace, I will not come to disturb your quiet.

(I, a whole life inside silence will redeem it
at a very high price, and not at the price of your cheap remains.)


Sleep in peace.
As you always were in life: the good guy,
the wonderful person, the
pater familias, the patriot.


You will not be the first, nor even the last.

 

 

MANOLIS ANAGNOSTAKIS /  translated by Alex. Sellenides

 

 

Δευτέρα 4 Μαΐου 2026

Στα 101 χρόνια του Αναγνωστάκη: “Έχει Τέλος το Σκάκι;”: Μία ποιητική αντίρρησι του Σελλενίδη...Sul centenario di M. Anagnostakis (1925 - 2005: "Gli scacchi finiscono mai?" Un'obiezione poetica di Sellenidis...



Πέρυσι, χρονιά της εκατονταετηρίδας απο την γέννησι του σπουδαίου Μανώλη Αναγνωστάκη (9 Μαρτίου 1925...) σχεδίαζα να κάνω κάτι περισσότερο στο πλαίσιο του In Country Program που ήμουν προσκεκλημένος. Εκ των πραγμάτων δεν τα κατάφερα…

[Το ίδιο απαγορευτική αποδείχθηκε και η άλλη επέτειος των 30 χρόνων απο τον θάνατό του.]

Εφέτος έλεγα να πετύχω ακριβώς την ημερομηνία στις αρχές Μαρτίου στο Ιστολόγιο ή να περιμένω την ευκαιρία του εφετινού Θερινού Σχολείου πολύ πιο οργανωμένα, ει δυνατόν με μια επιμέρους θεματική σε συνεννόησι πάντα με τον επικεφαλής καθηγητή του Προγράμματος. Η πρόσφατη όμως πληροφόρησί μου πως για λόγους ανωτέρας βίας μάλλον ακυρώνεται η διεξαγωγή του εφετινού In Country Program, με ωθεί να επιχειρήσω μια απλή, ήσσονος σημασίας, ανάρτησι στο ταλαίπωρο Blog μου.

[Η απογοήτευσί μου, ομολογημένα, ας είναι δικαιολογία για την όποια προχειρότητα του σημερινού post...]

….………….

Η άποψί μου για τον αγαπημένο της Αριστεράς και βραβευμένο αυτόν ποιητή της Θεσσαλονίκης έχει κατατεθεί καί στο σχολείο (σχεδόν κάθε χρόνο), αλλά καί στο Ιστολόγιο.

Περιορίζομαι σε ένα μικρό απόσπασμα:

Έναςαπό τους λίγους εξ ευωνύμων νεοέλληνες λογοτέχνες που σέβομαι καί για το ήθοςκαί για το έργο του (έστω και όχι άνευ επιφυλάξεων)…κλπ

Στην ίδια ανάρτησι κάτι έγραφα περι πρωτοτυπίας, καβαφικής επιδρασης και μίμησης...

Αλλ' ας έρθουμε στο προκείμενο. Μια πολυδιαφημισμένη (και μελοποιημένη!) ποιητική του σύνθεσι.

Θυμίζω πως σε σχόλιο σχετικής με αυτό το λογοτέχνημα παλιάς ανάρτησής μου έγραφα:


"...Τώρα, το συγκεκριμένο ποίημα του αξιόλογου και σημαντικού κατά τα άλλα Μανώλη Αναγνωστάκη, δεν μου λέει και πολλά.
Θεωρώ μάλιστα ότι και αυτό όπως και το άλλο δημοφιλέστατο, του Ν. Βαγενά, είναι μετριότατες συνθέσεις.
Επιπλέον ισχυρίζομαι ότι αυτά τα ποιήματα δεν έχουν και πολλή συνάφεια με το παιχνίδι των Βασιλέων. Απλά το χρησιμοποιούν για εκφραστικό πρόσχημα.
Πολύ πιο δικό μας –σκακιστικά- θεωρούσα ανέκαθεν το λιγότερο προβεβλημένο από τα παραπάνω δύο «ανέκδοτο» ποίημα του μεγίστου μας Καβάφη με τον τίτλο «Το Πιόνι»...
"

 

Και ολοκλήρωνα ως εξής:


"Αντικειμενικά μιλώντας το θεματικό στοιχείο που καλύπτει στην Ν.Ε. μας ποίησι το σκάκι είναι πενιχρότατο. Ως ποσοστό ποιημάτων δε, καλύτερα να μη μιλάμε! «Τα δάκτυλα στο φιλιατρό» που έλεγε και ο εθνικός μας ποιητής.…"

 

Ακριβώς για αυτό, λοιπόν, επειδή ο σεμνός και ταυτόχρονα αξιοπρεπής αυτός άνθρωπος της ποιήσεως έχει υμνηθή με υμνολογίες ουρανομήκεις και περιβληθή με θαυμασμό υπερμεγέθη απο τους συστημικούς κριτικούς και ιδεολογικά προκατειλημμένους αναγνώστες του ειδικά για το ποίημα “Το Σκάκι”, κρίνω κατάλληλη στιγμή να δημοσιεύσω μια, ούτως ειπείν, “ποιητική αντίρρησι” .

 


“Έχει Τέλος το Σκάκι;”: αντίφωνο του Σελλενίδη στο ποίημα “Το Σκάκι” του Αναγνωστάκη. 

 

ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ ΤΟ ΣΚΑΚΙ;



Στην δικιά μου “πατρίδα” εκεί στο σκάκι

δέν ξεπουλώ παρτίδα, Αναγνωστάκη.



Ἡ Ντάμα κι άν “πεθάνει” δέν πεθαίνει,

άν στην μεγάλη ιδέα είναι δοσμένη.



Οἱ Πύργοι μου χωρίς φτερά για μύλους,

φυλάνε, δεν πυροβολούν τους φίλους.



Τα Φανταράκια έχουν σκεπάσει την θωριά τους

μα πάνε εμπρός με πίστι στα όνειρά τους.



Οἱ Αξιωματικοί έχουν μεγάλη χάρι

σαν συνεργάζονται στην μάχη ὡς ζευγάρι.



Ὅσο για τ’ Άλογα, τα μόνα που πετάνε,

περιοδεύουνε και ὅπου θές σε πάνε.



[Με άβουλο Βασιλιά και αποξενωμένο;

Όχι, δεν κάθομαι το τέλος να προσμένω.

Τί να τον κάνω τον Τρελό, δέν θέλω νούλα,

και μ΄ ἕνα άλογο σώζω την Ακριβούλα!]



Κι άν πέφτω; Μαχόμενος!

Κι απ’ την αρχή,

σαν χάσω μία μάχη, ξαναπαίζω!



ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΕΛΛΕΝΙΔΗΣ (Χαλκίδα, 10 10 2025)

 

Σάββατο 11 Απριλίου 2026

Προς την Ανάστασι, με ένα ποίημα (“Μικρό Άσμα”) του Νίκου Καρούζου και ένα ξένο πρόβλημα. Verso la Resurrezione, con una poesia di Nikos Karusos e un problema scaccografico non mio. Towards the Resurrection, with a poem by Nikos Karouzos and a 2-mover chess problem (by A.-J. Fink).

Χωρίς περιττά λόγια δικά μας ή άλλων σχόλια...

...

 

ΑΣΜΑ ΜΙΚΡΟ

 

Έαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο.

Με τι βιασύνη προχωρεί ο Ιησούς εφέτος
προς την Ανάσταση.
Κι ούτε που βλέπει τα λουλούδια
ούτε που βλέπει τα πουλιά
και τα ποτάμια δε βλέπει.
Βαρέθηκε...

Βαρέθηκε τους αιώνιους παπάδες
τις τυπολατρίες και τις δοξολογίες
των ανθρώπων
τα δάκρυα και τις υποκρισίες
που τον σταυρώνουν κάθε μέρα.

Βιάζεται να αναστηθεί
να φύγει από τον κόσμο
να πάει στα δάση
εκεί που είναι η αλήθεια
μακριά απ’ την ανθρώπινη ματαιότητα.

Έαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο.



Νίκος Καρούζος «Τα Πάθη της Ποίησης» (1979)

 


 

....................................

 

ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΣΚΑΚΟΓΡΑΦΙΚΟ ΔΥΑΡΙ 

Παλιό, ωραίο και εύκολο!

... 


 ΜΑΤ ΣΕ ΔΥΟ ΚΙΝΗΣΕΙΣ

Παρασκευή 10 Απριλίου 2026

Το ποίημα του Καρυωτάκη “Στο Σταυρό” και ένα πρόβλημα δυάρι σκακογραφικό (του Σελλενίδη).La poesia di Kariotakis "Sulla croce" e un problema scaccografico (di Sellenidis). Karyotakis' poem "On the Cross" and a 2-mover chess problem (by Sellenides).


Η Σταύρωσις

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

Απο τα νεανικά τού -δεν το κρύβω- κάποτε ιδιαίτερα αγαπημένου μου Κώστα Καρυωτάκη (1896 - 1928).

[Άς κρατήσω και μια σημείωσι για τα 130 χρόνια απο την γέννησί του...]



Στὸ Σταυρό



Κι ἀκλούθησε τοῦ Γολγοθᾶ τὸ δρόμο

φορῶντας ἀγκαθένιο ἕνα στεφάνι

κι ἕνα σταυρὸ σηκώνοντας στὸν ὦμο.

Αὐτὸς πού ’ρθὲ νὰ ζήσει, νὰ πεθάνει,

πρὸς τὴν Ἀλήθεια γιὰ ν’ ἀνοίξει κάποιο δρόμο. 5



Νὰ Τοῦ καρφώσουν ἄφησε τὰ χέρια

καὶ σὰ ληστὴ μὲ τοὺς ληστὲς κοιτοῦσε

νὰ Τὸν κοιτᾶνε —οἱ ματιὲς σὰν μαχαίρια.

Αὐτὸς ποὺ τὴ χαρὰ μόνο σκορποῦσε

καὶ μοναχὰ γιὰ νὰ βλογάει εἶχε τὰ χέρια. 10



Σὰν ἄνθρωπος στὰ νύχια τοῦ θανάτου

παράδερνε, σὰν ἄνθρωπος τὴ φύση

ἐχάϊδεψε μὲ τὴ στερνὴ ματιά Του.

Αὐτὸς ποὺ εἶχε τὴ ζωὴ στὸν κόσμο χύσει

καὶ ποὺ ἦταν πάνω ἀπὸ τοὺς νόμους τοῦ θανάτου. 15

Κ. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ


ΤΟ ΣΚΑΚΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ


Για λόγους ...φυγοπονίας, λέω να αναδημοσιεύσω κάτι παλαιότερο και ταυτόχρονα εύπεπτο. Ένα δυάρι που πρόσφατα έβαλα και στο Gameknot.

                                                         ..

 

ΜΑΤ  ΣΕ  ΔΥΟ ΚΙΝΗΣΕΙΣ  

 

........................................................................

                              ...

 

Και απο ττην Υμνολογία της σημερινής Εορτής:

                                        .

 

"Τὸν δι' ἡμᾶς Σταυρωθέντα, δεῦτε πάντες ὑμνήσωμεν·..."

(Απ το Κοντάκιον)

 

Τετάρτη 31 Δεκεμβρίου 2025

Στα εκατόχρονα του καβαφικού ποιήματος «Εις Ιταλικήν παραλίαν». Cento anni dalla poesia “In spiaggia italiana” di Costantino Cavafis.

Ο Καβάφης (για εμένα όπως έχω επανειλημμένα πεί και γράψει Ελληνικώτατος, άρα και εθνικός ως ένα βαθμό, ποιητής) εν μέσω εθνικής καταστροφής (3 μόλις χρόνια μετά την Μικρασιατική καταστροφή, το 1925 ο απόηχος είναι εντονότατος και το εθνικό τραύμα χαίνει), γράφει το παρακάτω ποίημα για να εκφράσει με τον ιδιοπρόσωπο λυρικό του τρόπο (ψευδο-ιστορική σκηνοθεσία, κλασσική επιγραμματικότητα, καβαφική ειρωνεία) την δική του συγκίνησι. Παραλληλίζει το ιστορικό γεγονός της Μικρασιατικής Καταστροφής με το αντίστοιχο της καταστροφικής για τους συνασπισμένους Έλληνες της Πελοποννήσου (Αχαϊκή Συμπολιτεία - O Αλεξανδρινός έχει και άλλο, ακόμα πιο εύγλωττο, σχετικό ποίημα) τελευταίας στην ουσία μάχης που έγινε το 146 π.Χ στην Κόρινθο (Μάχη της Λευκόπτετρας) και που σήμανε την κατάληψι όλης της Πελοποννήσου απο τους Ρωμαίους... 

Να σημειώσουμε την σημαντική ιστορική λεπτομέρεια: μετά απο αυτήν την συντριπτική μας ήττα, οι Ρωμαίοι με αρχηγό τον ύπατο Λεύκιο Μόμμιο προέβησαν σε παραδειγματική γενοκτονία των Ελλήνων της περιοχής, σφάζοντας όλον τον ανδρικό πληθυσμό, σκλαβώνοντας τα γυναικόπαιδα και ισοπεδώνοντας/πυρπολώντας τα σπίτια της Κορίνθου…

Στην ψευδο-ιστορική σκηνοθεσία του ποιήματος, ο δραματικός χρόνος είναι το 146 π.Χ. Το εναρκτήριο έτος της Ρωμαιοκρατίας σ’ ολόκληρο τον κυρίως Ελληνικό Κόσμο.

Ο δραματικός χώρος: μια παραθαλάσσια Ελληνική Αποικία της Ιταλίας κάπου στην πάλαι ποτέ σφύζουσα απο τον ελληνικό Πολιτισμό Μεγάλη Ελλάδα (=Καλαβρία και Σικελία. ήδη, απο χρόνια τότε, το 146, κατακτημένη απο την Ρωμαϊκη αναδυόμενη Αυτοκρατορία).

Πρωταγωνιστής είναι ένας Έλληνας απο την ιστορικά ελληνική αυτή περιοχή της Ιταλίας ("Ἰταλιώτης “), είναι ανέμελος νεαρός, είναι πλούσιος γόνος και φέρει το (καβαφικώς πεποιημένον) όνομα Κήμος Μενεδώρου.

Στο θέαμα της άφιξης του στόλου των νικητών Ρωμαίων με την λεία απο την Ελλάδα, ο νέος συνειδητοποιείται και μελαγχολεί...


Εἰς Ἰταλικὴν παραλίαν


Ὁ Κῆμος Μενεδώρου,   Ἰταλιώτης νέος,

τὸν βίον του περνᾶ     μέσα στὲς διασκεδάσεις·

ὡς συνειθίζουν τοῦτο      οἱ ἀπ’ τὴν Μεγάλη Ἑλλάδα

μὲς στὰ πολλὰ τὰ πλούτη   ἀναθρεμένοι νέοι.


Μὰ σήμερα εἶναι λίαν,     παρὰ τὸ φυσικό του,

σύννους καὶ κατηφής.      Κοντὰ στὴν παραλίαν,

μὲ ἄκραν μελαγχολίαν     βλέπει ποὺ ἐκφορτώνουν

τὰ πλοῖα μὲ τὴν λείαν       ἐκ τῆς Πελοποννήσου.

 

Λ ά φ υ ρ α  ἑ λ λ η ν ι κ ὰ·   ἡ   λ ε ί α  τ ῆ ς  Κ ο ρ ί ν θ ο υ.


Ά, σήμερα βεβαίως        δὲν εἶναι θεμιτόν,

δὲν εἶναι δυνατὸν        ὁ Ἰταλιώτης νέος

νά 'χει γιὰ διασκεδάσεις   καμιὰν ἐπιθυμίαν.



ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ (1925)



Σάββατο 12 Ιουλίου 2025

Ποιητικός αποχαιρετισμός (με χαϊκού και καβαφικό ποίημα) για το In-Country Program. Saluto poetico (con un haiku di Sellenidis e una poesia di Kavafis) per il programma In-Country. Poetic farewell (with a haiku by Sellenides and a Cavafy's poem) for the In-Country Program.

  Ένα σύντομο αποχαιρετιστήριο post για το εφετινό In-Country Program και το πέρασμα του Admin απο αυτό.

1. ΧΑΪΚΟΥ

 Το χαϊκού είναι σελλενίδειον, αλλά η αναφορικότητα δείχνη ευθέως τον Καβάφη και με εστίασι στην ελληνοκεντρικότητά του.

 

ΑΘΗΝΑΙ

 

Μόνο η Αθήνα

Στεφάνωσε τον Λόγο

Και τον Άνθρωπο.

 

Αλέξανδρος Σελλενίδης (Χαλκίδα - Θεσσαλονίκη, 02.07.2025)

[ΣΣ: Απώτερη φιλολογική πηγή: Ιμέριος (βλ. 4ος μ.Χ. αι.). Πρβλ. βέβαια το παρακάτω καβαφικό "Γνωρίσματα"] 

  2. ΠΟΙΗΜΑ Κ. ΚΑΒΑΦΗ

Το ποίημα του Καβάφη είναι όχι άγνωστο, αλλά γενικά υποτιμημένο - και όχι μόνο λόγω του ότι είναι ένα απο τα 75  ¨Κρυφά" ή ¨Κρυμμένα" του. Είναι ένα παμπάλαιο, 130 ήδη χρόνων, απο την πρώτη ποιητική περίοδο του Αλεξανδρινού, και φέρει τον τίτλο "Γνωρίσματα¨...

ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ

Ἄλλων μὲν γὰρ ἄλλαι χῶραι καρπῶν τε καὶ τόκων
εὔφοροι· ἵππος δεικνύει τὸν Θετταλόν…· καρπὸς δὲ
τῆσδε τῆς πόλεως λόγος καὶ ἄνθρωπος. (
 Ιμέριος)

 

Το γνώρισμά της έχει κάθε χώρα.

Ίδιον είναι Θεσσαλού ίπποι και ιππασία·

αναδεικνύει του πολέμου ώρα

τον Σπαρτιάτην· έχει η Μηδία



την τράπεζαν μετά των εδεσμάτων·

κόμη δεικνύει τους Κελτούς, τους Ασσυρίους πώγων.

Αι δε Αθήναι ως γνωρίσματά των

τον Άνθρωπον έχουσι και τον Λόγον.


                                                 Κωνσταντίνος ΚΑΒΑΦΗΣ  (1895)

 

 [ΣΣ: Για μια ακόμη φορά ζητώ συγγνώμη, για την μή χρήσι του πολυτονικού στο πρωτότυπο καβαφικό κείμενο]

 

 


Τετάρτη 9 Ιουλίου 2025

«Αθανάσιος»: Ένα “άγνωστο” ποίημα του Καβάφη . “Athanasios”: a little known poem by K. Kavafis (as a small tribute to prof. George Frazis)

 

Στην αρχή το σημερινό ποίημα (εν πολλοίς άγνωστο) το είχα στο αρχείο με τις προσεχείς αναρτήσεις του Ιστολογίου, σκεπτόμενος να το αναρτήσω τον προσεχή Ιανουάριο (και μάλιστα πιθανολογούσα μαζί με κάτι απο Γρηγόριο Θεολόγο).

Όμως μετά την χθεσινοβραδινή ποιητική βραδιά στην Αριδαία, στο πλαίσιο του προγράμματος In Country 2025, άλλαξα γνώμη και το βάζω απόψε, σαν μικρή συμβολή στον φίλο, συνάδελφο, κουμπάρο Γ. Φραζή. Ο νύν καθηγητής του Πανεπ. Darwin είχε, όπως είχα την ευκαιρία εχθές να θυμίσω στην ευάριθμη ομήγυρι, δημοσιεύσει προ 40 ετίας ως δευτερο-τριτοετής φοιτητής ένα κείμενο (σε δύο συνέχειες – αν θυμάμαι καλά) κάτι σαν πρωτόλειο άρθρο στο ενοριακό περιοδικό “Νεανικά Μηνύματα”, με θέμα τον Βυζαντινό Καβάφη και την θρησκευτικότητά του.

Το ποίημα είναι δικαιολογημένα ελάχιστα γνωστό, καθότι ευρισκόμενο στα “Ατελή Ποιήματα” του Αλεξανδρινού. Αλλά τα υπόλοιπα ίσως μου δοθή η ευκαιρία να τα πώ δια ζώσης στους συναδέλφους και τους φοιτητές του Προγράμματος...

 


«Αθανάσιος»
 
Μέσα σε βάρκα επάνω στον μεγάλο Νείλο,
με δυο πιστούς συντρόφους μοναχούς,
φυγάς και ταλαιπωρημένος ο Αθανάσιος
– ο ενάρετος, ο ευσεβής, ο την ορθή πίστην τηρών –
Προσευχόταν. Τον καταδίωκαν οι εχθροί
και λίγη ελπίς υπήρχε να σωθεί,
Ήταν άνεμος ενάντιος˙
και δύσκολα η σαθρή βάρκα τους προχώρει.
 
Σαν ετέλειωσε την προσευχή,
έστρεψε το θλιμμένο βλέμμα του
προς τους συντρόφους του – κι απόρησε
βλέποντας το παράξενο μειδίαμά τους.
Οι μοναχοί, ενώ προσεύχονταν εκείνος,
είχαν συναισθανθεί τι εγίνονταν
στην Μεσοποταμία˙ οι μοναχοί
εγνώρισαν που εκείνη τη στιγμή
το κάθαρμα ο Ιουλιανός είχεν εκπνεύσει.

 
 

Κ. Π. Καβάφης

 

 

 

Κυριακή 15 Αυγούστου 2021

Το «Tear» των Elecric Litany. Επειδή η μουσική όπως και οι Λιτανείες αντενδείκνυνται στον …Κορωνοϊό (Νέο Επιστημονικό Δόγμα!). Il brano “Tear” dei Electric Litany; nel giorno della Festa della Dormizione di Maria!?

Όπως και πέρυσι, και εφέτος στην Τήνο, όπως και οπουδήποτε στην χώρα μας, χωρίς Λιτανεία στην Παναγία…

Αποφάσισαν και διέταξαν. Συστημικοί Επιστήμονες και Νεοταξίτες Πολιτικοί. Όλοι για το καλό μας!

Εμείς κανονικά σε αυτήν την Εορτή της Κοιμήσεως, θά πρεπε (μαζί με το Απολυτίκιο της Ημέρας) να βροντοφωνάζουμε το ΤΗι ΥΠΕΡΜΑΧΩι! (Το κάνουμε νοερά ή και το σιγοψιθυρίζουμε.)

Και προσκυνώντας τον Τριαδικό Θεό μας, κάθε τέτοια μέρα παρακαλούμε ιδιαιτέρως την Υπεραγία Θεοτόκο για την μητρική Μεσιτεία και την Χάρι της! Κι ας είμαστε ανάξιοι ή ολιγόπιστοι!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και

Η Παναγιά Μαζί μας!!

ΥΓ Την επιλογή για το …Ηλεκτρικό συγκρότημα (την ξέρετε άλλωστε και απο άλλοτε), την καταλάβατε. Το γιατί το “Tear”; Όχι μόνο για την ποιητική εισαγωγή με τον Ρίτσο. Ίσως και γιατι ομοιοκαταληκτεί με το “Fear”.

Electric Litany - Tear

TEAR

Lyrics

Άφησε με να 'ρθω μαζί σου.

Τι φεγγάρι απόψε! Είναι καλό το φεγγάρι, - δε θα φαίνεται που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις.

Άφησε με να 'ρθω μαζί σου.

Όταν έχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι, αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες, ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου λησμονημένα λόγια - δε θέλω να τ' ακούσω.

 Άφησε με να 'ρθω μαζί σου

(Από την Σονάτα του Σεληνόφωτος, ποίηση Γ. Ρίτσου)

 

Wake your fears and you will know

Dry your tears and you will know

Come clear and you will know

When you're near we just don't know

Come clear and you will know

When you're near we just don't know

 

Say what you want

Don't change at all

For we all love

the change of hearts

 

Κυριακή 8 Αυγούστου 2021

Για πιστούς και άπιστους (no 2): Το παρεκκλήσι της Ἁγίας Τριάδος στην λίμνη Μαραθώνος (Ντοκουμέντο 7 Αυγούστου). Και το “Azure” των Electric Litany. Per credenti e non: La miracolosa salvaguardia dagli incendi della cappella di Santa Trinità (Lago di Maratona); più il brano “Azure” degli Electric Litany (You tube video + lyrics).

«…μια χαμηλή εκκλησία, μ' έναν Θεό πανύψηλο!»

ΕΛΥΤΗΣ


Η παρακάτω μαρτυρία-ρεπορτάζ μιλάει για ένα ακόμη θαυμαστό γεγονός απο τις πυρκαγιές. Και αυτό όχι από την Εύβοια. Από την Αττική (Μαραθώνας). Και απ’ ό,τι φαίνεται, σ’ αυτήν την περίπτωσι δεν προηγήθηκε καμμία λιτανεία…

[Εσείς δήτε το βίντεο. Εγώ θα μπορούσα να προσθέσω στην ανάρτησι κάποιον εκκλησιαστικό ύμνο, αλλά θα κλείσω στην συνέχεια με ένα μουσικοποιητικό σχόλιο, που προφανώς μου προέκυψε ως συνειρμός (εκκλησάκι, λιτανεία, πίστι κττ)…]

Νέο θαύμα! Το εκκλησάκι της Αγίας Τριάδος N

Αναφορικώς με το εκκλησάκι, αυτό έχει το όνομα της Αγίας Τριάδος και δεν είναι τυχαίο! Πρόκειται για ένα μοναστηριακό ξωκκλήσι, το οποίο ανήκει στην Μητρόπολι Κηφισιάς. Και μπορεί να είναι ένα από τα εκατοντάδες μεταβυζαντινά ανάλογα μνημεία, αλλά για εμάς εδώ στην Εύβοια έχει κάτι παραπάνω, αφού σύμφωνα με γραπτές μαρτυρίες εκεί ασκήθηκε ο Άγιος Τιμόθεος Επίσκοπος Ευρίπου (1510 – 1590)!  Αυτό το ταπεινό εκκλησάκι λοιπόν, το πιθανότερο είναι να ταυτίζεται με το ιερό κτίσμα στο οποίο λειτουργούσε ο Άγιος (πρίν ανοικοδομήσει την Μονή Πεντέλης, της οποίας υπήρξε και κτήτωρ), το αναφερόμενο στις πηγές ως «Αγία Τριάδα του Νερού»!


....................................................................................

Τέλος, για το post-rock /alternative rock συγκρότημα των Electric Litany, σας έχουμε …προειδοποιήσει! 

 Azure - Electric Litany (Copenhagen Steet Demos)

 

 Όσο για τους στίχους, εύκολο:

Πρόκειται για το «Ναοί στο σχήμα τ’ ουρανού», δηλ. για τον 14ο Ψαλμό από το «Αξιον Εστί» (: από την 3η ενότητα των «Παθών») του Οδυσσέα Ελύτη. Το συγκρότημα χρησιμοποίησε την απαγγελία τού Νομπελίστα μας και την επένδυσε καταλλήλως μουσικά!


[ Και επειδή στο ομώνυμο κανάλι τους στο Youtube οι Electric Litany μετέφρασαν αποσπασματικά το εν λόγω μελοποιημένο ποίημα, αναδημοσιεύω όσο γίνεται πιστά (με κύρια φιλολογική παρέμβασί μου, τα αποσιωπητικά στις παρενθέσεις) την εκεί δική τους παρουσίασι: ]

Electric Litany.

Copenhagen Street Demos.

(Recorded on an iphone 9).

March 2015, London.

- Voice-Poem: Odysseas Elytis (Αξιον Εστι - Ναοι στο σχημα τ'ουρανου) (Axion esti - Temples in the Shape of the Sky)

Images: Bela Tar, Theo Angelopoulos

 

 - Temples in the shape of the sky

and beautiful girls

with the grape in their teeth, you were right for us!

Birds on high lifting the heaviness of our heart

the deep azure that we loved!

They are gone, they are gone.

July with the bright shirt

and stony August with its small uneven steps

They are gone, they are gone

and deep beneath the earth clouds gathered, throwing up black gravel

and thunder, the rage of the dead

and slowly moaning in the wind

they came back with their chests

thrust out fearsome statues of rock.

-

ΝΑΟΙ στο σχήμα του ουρανού

και κορίτσια ωραία

με το σταφύλι στα δόντια που μας πρέπατε!

Πουλιά το βάρος της καρδιάς μας ψηλά μηδενίζοντας

και πολύ γαλάζιο που αγαπήσαμε!

Φύγανε φύγανε 

ο Ιούλιος με το φωτεινό πουκάμισο

και ο Αύγουστος ο πέτρινος με τα μικρά του ανώμαλα σκαλιά.

(…)

Φύγανε φύγανε

(…)

και βαθιά κάτω απ'το χώμα συννέφιασε ανεβάζοντας

χαλίκι μαύρο

και βροντές, η οργή των νεκρών

και αργά στον άνεμο τρίζοντας

εγυρίσανε πάλι με το στήθος μπροστά

φοβερά των βράχων τ' αγάλματα!