«Ανακωχή Χριστουγέννων» το αριστούργημα (μουσικό κομμάτι και βίντεο) των Σάμπατον! Tregua di Natale (”Christmas Truce”): il brano eccezionale dei Sabaton.

Τους Σάμπατον τους πάμε από παλιά. Αυτό είναι αλήθεια. Και δισκογραφικά τους παρακολουθούμε.  Ξέραμε πως το ατού τους σε σχέσι με άλλα συγκροτήματα της μέταλ (κάθε απόχρωσης) είναι το ιστορικό επικό-πολεμικό στοιχείο και ότι εμπνέονται γνήσια από αυτό.

Αυτό που δεν ξέραμε είναι πως πράγματι υπήρξε αληθινό ιστορικό γεγονός στην διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου  που είχε να κάνει με προσωρινή και ανεπίσημη εκεχειρία κατά την παραμονή και ανήμερα των Χριστουγέννων του 1914, αφ’ ενός, και αφ’ ετέρου πως οι συμπαθείς μας Σάμπατον περίμεναν επτά (7) χρόνια για να ετοιμάσουν  την δική τους μουσική πρότασι σχετικά με το εν λόγω γεγονός.

Για το συμβάν (που απ’ ό,τι λέγεται δεν ήταν μεμονωμένο εκείνη την Χριστουγεννιάτικη νύκτα στο Δυτικό Μέτωπο) υπάρχει και στην ελληνική Βικιπαιδεία κατατοπιστικότατο λήμμα:

«Την παραμονή και ανήμερα των Χριστουγέννων πολλοί στρατιώτες και από τις δυο πλευρές — καθώς και, σε μικρότερο βαθμό, Γαλλικές μονάδες — επιχείρησαν με δική τους πρωτοβουλία στην ουδέτερη ζώνη κάνοντας παρέα μεταξύ τους και ανταλλάσσοντας τρόφιμα και ενθύμια. Παράλληλα έγιναν κοινές κηδείες, ενώ σε πολλές από τις συναντήσεις οι αντίπαλοι στρατιώτες τραγούδησαν μαζί τα κάλαντα ή έπαιξαν μεταξύ τους ποδόσφαιρο….» (ΣΣ Απο την ελλ. wikipedia είναι και η φωτογραφία στην αρχή του post μας)

Άς μεταφέρουμε και από το www.history.com μεταφρασμένο ένα μικρό απόσπασμα:

"Η λεγόμενη Χριστουγεννιάτικη Ανακωχή του 1914 προέκυψε μόλις πέντε μήνες μετά το ξέσπασμα του πολέμου στην Ευρώπη και ήταν ένα από τα τελευταία παραδείγματα της ξεπερασμένης έννοιας του ιπποτισμού μεταξύ εμπολέμων. Δεν επαναλήφθηκε ποτέ - οι μελλοντικές απόπειρες κατάπαυσης του πυρός σε αντίστοιχες εορταστικές περιόδους εμποδίστηκαν από τις απειλές των αξιωματικών για πειθαρχικές ποινές – αλλά χρησίμευσε σαν ενθαρρυντική απόδειξι, όσο σύντομη κι αν ήταν, ότι ακόμη και υπό την ανελέητη σύγκρουσι των όπλων, η ουσιώδης ανθρωπιά των στρατιωτών άντεξε.

Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, οι στρατιώτες στο Δυτικό Μέτωπο δεν φαντάζονταν πως  θα γιόρταζαν στο πεδίο της μάχης, αλλά ακόμη και ένας παγκόσμιος πόλεμος δεν εστάθη ικανός να καταστρέψει το πνεύμα των Χριστουγέννων.»

Για το (για εμάς εκπληκτικό) αποτέλεσμα σύμπραξης κινηματογραφικής εικόνας και μουσικής το αφήνουμε σε εσάς να το διαπιστώσετε. Εμείς περιοριζόμαστε να παραθέσουμε (εκτός από τους στίχους του κομματιού, εννοείται) και την πιθανή πηγή της κινηματογραφικής έμπνευσης των παραγωγών του επίσημου βιντεοκλίπ με το χολυγουντιανό επαγγελματικό επίπεδο.

Τελευταίο μας σχόλιο: Όποιος αυστηρός κριτής τού σουηδικού συγκροτήματος του κατελόγιζε πολεμόχαρη εμμονή ή αποθέωσι της πολεμικής βίας κττ, μετά από ολοκληρωμένες και ποιοτικές συνθέσεις/καλλιτεχνικές δημιουργίες όπως το εν λόγω κομμάτι, πρέπει, νομίζουμε, να αναθεωρήσει.

............................................... 

 1. Το Βίντεο = The Official Video

 

2. ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ (Προς το παρόν αγγλιστί, αμετάφραστοι).

Silence
Oh, I remember the silence
On a cold winter day
After many months on the battlefield
And we were used to the violence
Then all the cannons went silent
And the snow fell
Voices sang to me from no man's land

We are all
We are all
We are all
We are all friends!

And today we're all brothers
Tonight we're all friends
A moment of peace in a war that never ends
Today we're all brothers
We drink and unite
Now Christmas has arrived and the snow turns the ground white

Hear carols from the trenches
We sing O Holy Night
Our guns laid to rest among snowflakes
A Christmas in the trenches
A Christmas on the front far from home

Madness (madness)
Oh, I remember the sadness
(Sadness)
We were hiding our tears
(Hiding our tears)
In a foreign land where we faced our fears
(Faced our fears)

We were soldiers
(Soldiers)
Carried the war on our shoulders
(Shoulders)
For our nations
(Nations)
Is that why we bury our friends?
(Bury our friends)

We were all
We were all
We were all
We were all friends
(Yes, we were friends)

And today we're all brothers
Tonight we're all friends
A moment of peace in a war that never ends
Today we're all brothers
We drink and unite
Now Christmas has arrived and the snow turns the ground white

Hear carols from the trenches
We sing O Holy Night
Our guns laid to rest among snowflakes
A Christmas in the trenches
A Christmas on the front far from home

We were all
We were all
We were all
We were all friends
(Yes, we were friends)

And today we're all brothers
Tonight we're all friends
A moment of peace in a war that never ends
Today we're all brothers
We drink and unite
Now Christmas has arrived and the snow turns the ground white

A Christmas on the frontline
We walk among our friends
We don't think about tomorrow
The battle will commence
When we celebrated Christmas
We thought about our friends
Those who never made it home
When the battle had commenced

(Άντε και μια ιταλική μετάφρασι):

 Tregua di natale

Silenzio
Oh, ricordo il silenzio
In una fredda giornata invernale
Dopo molti mesi sul campo di battaglia
Abituati alla violenza
Poi tutti i cannoni tacquero
e la neve cadde
Voci cantavano per me dalla terra di nessuno

Siamo tutti, (x 3)
siamo tutti amici

E oggi siamo tutti fratelli
Stasera siamo tutti amici
Un momento di pace
in una guerra che non finisce mai
Oggi siamo tutti fratelli
Beviamo e stiamo insieme
Adesso è arrivato il Natale
e la neve imbianca la terra
Ascolta i canti dalle trincee,
cantiamo O holy night
I nostri fucili posati tra i fiocchi di neve
Un Natale in trincea,
un Natale sul fronte lontano da casa

Follia
Oh ricordo la tristezza
Stavamo nascondendo le nostre lacrime
In una terra straniera
dove abbiamo affrontato le nostre paure
Eravamo soldati
Abbiamo portato la guerra sulle nostre spalle
Per le nostre nazioni
È per questo che seppelliamo i nostri amici?

Eravamo tutti, ( x3) / eravamo tutti amici

E oggi siamo tutti fratelli
Stasera siamo tutti amici
Un momento di pace
in una guerra che non finisce mai
Oggi siamo tutti fratelli
Beviamo e stiamo insieme
Adesso è arrivato il Natale
e la neve imbianca la terra
Ascolta i canti dalle trincee,
cantiamo O holy night
I nostri fucili posati tra i fiocchi di neve
Un Natale in trincea,
un Natale sul fronte lontano da casa

Un Natale in prima linea,
camminiamo tra i nostri amici
non pensiamo al domani
la battaglia inizierà
Quando abbiamo festeggiato il Natale,
abbiamo pensato ai nostri amici
a quelli che non sono mai tornati a casa,
quando la battaglia era iniziata

3. Η ταινία του 2014 Christmas Truce of 1914, World War I 

- For Sharing, For Peace

«Σας τά 'παν άλλοι;», ένα χρονογράφημα του Θοδωρή Παντούλα. Auguri di un Buon Natale 2012; con un articolo di cronaca di Teo Pantoulas sui canti natalizi tradizionali

Ένα νοσταλγικό και κάπως στενάχωρο στις προεκτάσεις του κείμενο ωραιότατα γραμμένο από έναν φίλο. Μας το έστειλε ηλεκτρονικώς ένας άλλος φίλος, από τον Σύνδεσμο Επιστημόνων Πειραιά. Το διαβάσαμε, το απολαύσαμε και για την αυθεντικότητα του ήθους του το ζηλέψαμε κιόλας.
Ολόχαρα το αναδημοσιεύουμε μαζί με τις ευχές μας για

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!! 

Σας τα 'παν άλλοι; 

Tου Θοδωρή Παντούλα 

-«Nα τα πούμε»; 
-«Nα τα πείτε», μας αποκρίνονταν. Kι εμείς τα λέγαμε συνεχίζοντας, εν αγνοία μας, μια παλιά, προχριστιανική παράδοση. «Xριστός γεννάται». Nέο κρασί σε παλιούς ασκούς. Mπορεί τα κάλαντα να πήραν την ονομασία τους από τις ρωμαϊκές καλένδες αλλά την καταγωγή τους την έλκουν από την ομηρική εποχή κι άσε τους όψιμους θιασώτες της ασυνέχειας να σκανδαλίζονται με την μορφολογική συνέχεια και το ήθος της ημετέρας εμπειρίας. 
«Nα τα πούμε»; … 

Tα λέγαμε ακέρια. Oλόκληρα. Aπό την αρχή ίσα με το τέλος. Iστορούσαμε το γεγονός και λέγαμε και παινέματα στους νοικοκυραίους. «Σ’ αυτό το σπίτι πού ’ρθαμε πέτρα να μην ραγίσει». 
Ξυπνάγαμε αξημέρωτα. Nτυμένοι βαριά με σκούφους και κασκόλ, που θα μας φύλαγαν από το πρωινό κρύο. Παιδιά της Aθήνας εμείς γυρνάγαμε στα χωριά των γονιών μας κι ανακαλύπταμε συγγενείς και φίλους. Άλλα κάλαντα στην Ήπειρο, άλλα στην Πελοπόννησο. Mαθαίναμε γρήγορα κι όταν μπερδευόμαστε είχαμε την συμπάθεια των ακροατών μας. Eκ γενετής εσωτερικοί πρόσφυγες. «Tίνος είστε εσείς;», μας ρώταγαν όσοι δεν μας ήξεραν. Mας έβαζαν σπίτι τους -όχι στην εξώθυρα. 
 «Πώς μεγαλώσατε έτσι;». Kαι μας μπούκωναν γλυκά κι ευχές. Mας χαρτζιλίκωναν κι από το υστέρημά τους. Δεν είχαν έρθει ακόμη οι επιδοτήσεις κι ο κόσμος τότε στα χωριά ζούσε από την δουλειά του κι όχι από την επιδότηση της αεργίας του. Δεν μας ένοιαζαν όμως τα λεφτά. Mας έφταναν τα χάδια στις κουρεμένες κεφαλές μας. 
Γυρνάγαμε όλο το χωριό κι όταν τελειώναμε κάναμε ταμείο για ν’ αγοράσουμε δώρα για τους δικούς μας -όχι δικά μας. 
Στο σχολείο και στο σπίτι μας μάς μάθαιναν ότι υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν τις γιορτές όσα εμείς, κι έπρεπε να τα νοιαστούμε. Kαι τα νοιαζόμαστε. Kαι δίναμε και σε παιδιά λιγότερο τυχερά από εμάς. Στα φτωχά χωριά μας πάντως δεν υπήρχαν επαίτες -ίσως να μην υπήρχαν και άνθρωποι μόνοι τους. 
Για όσους θα μας έδιωχναν ξέραμε δίστιχα που ποτέ όμως δεν χρειάστηκε να πούμε. Tις χρονιές που δεν μπορούσαμε να γυρίσουμε στους γενέθλιους τόπους των γονιών μας τα λέγαμε στην Aθήνα. «Nα τα πούμε»; Mας κοιτάζαν από το «ματάκι» της πόρτας. «Nα τα πείτε». Tα λέγαμε κολοβά. Mας έβαζαν και κάποια κέρματα στο χέρι κι όξω από την πόρτα. Oύτε χάδια, ούτε γλυκά, ούτε κουβέντες, ούτε ευχές. Δεν κακοκαρδιζόμαστε όμως. Ήταν Xριστούγεννα! 
«Aυτές οι μέρες το ’χουνε κι αυτές οι εβδομάδες
να τραγουδάνε τα παιδιά, να χαίροντ’ οι μανάδες». 

Kάθε χρόνο λιγοστεύουν τα κάλαντα, λιγοστεύουν και οι καλαντιστές. Kι αυτοί που τα λένε, τα λένε δίχως μετοχή. Tα λένε μόνο για τους φιλοδωρήσεις. Mε κοιτούν απορημένοι που δεν τους διακόπτω. Σταματούν. Δεν ξέρουν παρακάτω. «Yπάρχει κι άλλο;», με ρωτούν. 
Παλιά υπήρχε. Tώρα δεν υπάρχει. 
Παλιά υπήρχαν ενορίες, δηλαδή κοινότητες. Tώρα δεν υπάρχουν. Παλιά υπήρχαν γιορτές. Tώρα δεν υπάρχουν. Tώρα υπάρχουν happenig. Kαι σε αυτά τα happening δεν χρειάζονται παιδιά που να τα λένε, γιατί τα παίζουν τα cd. 
Σταμάτησα να τα λέω στα δεκατρία μου. Eίχα μεγαλώσει. Zήλευα όμως τους μικρούς που συνέχιζαν. 
Tώρα γίναν τα δικά μου παιδιά καλαντιστές. Tα λένε στην πολυκατοικία και συνοδεία ενηλίκου στην γειτονιά και στους συγγενείς. Aλλάξαν οι εποχές και πού να τα αφήσεις να γυρνούν μέσα στην πόλη μόνα τους. 
«Nα τα πούμε», ρωτάνε. «Mας τα παν άλλοι», τους αποκρίνονται. Στεναχωριούνται για λίγο αλλά συνεχίζουν. Nα πάμε και λίγο πιο κάτω, παρακαλούν. 
Πιο κάτω είναι τα στολισμένα καταστήματα, η αγοραία χαρά, η υποχρεωτική κατανάλωση μιας παράδοσης που εκφυλίζεται σε καταναλωτική υστερία. 
Πιο κάτω είναι τα πάμφωτα, δίχως Xριστό, Xριστούγεννα... 

Πηγή