Το ποίημα ΛΑ΄ Γρηγορίου του Θεολόγου: Δυο απόπειρες έμμετρης νεοελληνικής απόδοσης (υπό Α.Σ). La poesia XXXI di San Gregorio il Teologo: due tentativi di traduzione in neogreco (da A. Sellenidis) .Gregory the Theologian's Poem XXXI: Two Attempts into a Modern Greek Lyrical Translation (by Alex. Sellenides).

 

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ (Του ..."μεταφραστού"):

Το εξομολογητικό ύφος του Γρηγορίου, τό χω ξαναπεί, είναι ένα απο τα χαρακτηριστικά της ποιητικής του φωνής. Ακούστε την απο τα βάθη των αιώνων σ’ αυτό το ποίημα.

Μοιάζει σπαρακτικό παράπονο πονεμένου και απο πολλά και πολλούς κατατρεγμένου ταπεινού ανθρώπου. Κι όμως είναι παράπονο που είναι έμμετρα διατυπωμένο απο την πέννα και το στόμα ενός γιγαντιαίου κατα το πνευματικό ανάστημα ανθρώπου, ενός αναγνωρισμένου ήδη απο την εποχή του Έλληνα Σοφού και Χριστιανού Αγίου.

Στο συγκεκριμένο ποίημα είχα προ ημερών την έμπνευσι να ετοιμάσω μια μετάφρασι. Μου πήρε κάποιες μέρες να κατασταλάξω σε κάτι έμμετρο με βάσι ρυθμό κάπως παρόμοιο με του πρωτοτύπου αρχαίου κειμένου (δωδεκασύλλαβο). Πάνω που την ολοκλήρωνα, άνοιξα ένα σκονισμένο βιβλίο και τί βρήκα ; Πάνω σε ένα πρόχειρο χαρτί μια (απο 20ετίας; ) άλλη μετάφρασί μου στο ποίημα!? Έμμετρη κι αυτή, αλλά η απόδοσι του ποιήματος του Γρηγορίου ήταν σε νεοελληνικό ιαμβικό 15σύλλαβο!

Τί να πώ, τώρα, για το ...μυαλό μου;

...................................................

: 

ΠΌΘΟΣ ΤΟΥ͂ ΘΑΝΆΤΟΥ

Δὶς, οἶδα τοῦτο, φεῦ δὶς ἐπτερνισμένος·

Εἰ μὲν δικαίως, προσδέχοιθ' ὑμᾶς Θεός·

Εἰ δ' οὐ δικαίως, προσδέχοιθ' ὅμως Θεός·

Οὐδὲν γὰρ ὑμῶν οὐδὲ ὣς καθέξομαι.

Πλὴν ἐκλέλοιπα, καὶ ποθῶ λύσιν κακῶν.

Τῶν μὲν παρόντων εἰμὶ πάντων ἔμπλεως,

Πλούτου, πενίας, χαρμονῶν, οὐ χαρμονῶν,

Δόξης, ἀτιμίας τε, δυσμενῶν, φίλων·

Τῶν δ' οὐ παρόντων εὔχομαι πεῖραν λαβεῖν.

Πέρας λόγου· τολμῶ δὲ, καὶ δέχου λόγον·

Εἰ μηδέν εἰμι, Χριστέ μου, τίς ἡ πλάσις;

Εἰ τίμιός σοι, πῶς τόσοις ἐλαύνομαι;

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ

(ΕΠΗ ΙΣΤΟΡΙΚΑ “Περι εαυτου” ΛΑ΄, Migne XXXVII, 1299)

 

..........................................................................

 

ΔΟΚΙΜΗ Α΄ 

ΠΟΘΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ 

 

 

ΔΟΚΙΜΗ Β΄ 

[ ΥΓ (του ...μεταφραστου!) :

Είν’ αλήθεια οτι κι οι δύο μ’ αρέσουνε, αλλά και στις δύο κάθε φορά που τις κοιτάζω, βρίσκω ψεγάδια. Μέχρι να αποφασίσω κάτι άλλο (non c’ e΄ due senza tre?) τις δημοσιεύω και ...έχει ο Θεός!

"Παλαμήδης": ποίημα του Π. Μπουκάλα (απόσπασμα). "Il Palamede": poesia di P. Boukalas. "Palamedes"; a poem (excerpt) by Pantelis Boukalas

Επ' ευκαιρία της προγραμματισμένης σημερινής ομιλίας (8:00 μμ στην Εστία Γνώσης Χαλκίδος) με θέμα "Ο άβαξ, οι πεσσοί και ο Παλαμήδης", αναδημοσιεύουμε ένα μέρος απο το ποίημα "Παλαμήδης" του Παντελή Μπουκάλα.

 .....................................................................
Παλαμήδης

...

Και ωστόσο, εγώ τα γράμματα επινόησα

Όλα, όχι δεν θα το πω

Και ας προσμετρούν στα τόσα μου

και τούτο το κατόρθωμα

Κάποια τα βρήκα

Των Φοινίκων

Η φωνή, ένιωθα να τους λείπει η φωνή

Κι φύση γύρω μου φωνήεσσα

Και ζωηρότατη

Ως έβλεπα τους γερανούς να πτερουργούν,

Να σχηματίζουν με το πέταγμά τους

Τρεις γωνίες και καμιά την ίδια ώρα

φαντάστηκα το ύψιλον,

έτσι το βάφτισαν κατοπινοί,

γράμμα κινούμενο,

να σημαδεύει τον αέρα

ν΄ ανοίγει και να κλείνει

να ηχεί και να σωπαίνει

…

Δεν ήθελε τον πόλεμο

Ένα σπιτάκι, ναι, ένα παλάτι,

αυτός ο πόθος του, τριμμένος

Ήτανε κι οι χρησμοί και βάραιναν

ήταν της μάνας του ο λόγος

μή φύγεις γιε μου κι ακριβέ

καμώθηκε τον τρελαμένο

Στ’ αλέτρι ζεύει βόδι και γαϊδούρι,

αλάτι σπέρνει

Μυρίστηκα τον μπαγαπόντη

Τον πόνεσα, δεν λέω

αλλά το χρέος μου να τον στρατεύσω

Για την Ελένη

Είτε αρπαγμένη είτε ερωτοδοσμένη

Εμείς οφείλαμε . το θάνατό μας.

Αρπάζω νιάνιαρο τον γιό του

Μπροστά στ΄ αλέτρι τον απίθωσα

Και τότε ο δήθεν θολωμένος θόλωσε

Με το στρατήγημά μου

Τ΄ αλέτρι αφήνει

Αδράχνει τον Τηλέμαχο

Γιέ μου καμάρι μου του λέει

Κι όλο να κλαίει το νήπιο να βασανίζεται

Κείθε κρατάει το πάθος του

Δεν με συγχώρεσε

Ούτε στον κάτω κόσμο

Κάν εκεί δεν θέλησε να ανταμώσει τη σκιά μου

Κι όχι συγγνώμη, όχι

Τέτοια ποτέ δεν ήταν στο φέρσιμο του

Μα να μου πει και να μου ιστορίσει

Ποια λήξη έλαβε ο πόλεμος

Και πώς

Ποιοι Αχαιοί πλανιούνται ακόμα

Σε στεριές και θάλασσες

Ποιες μάνες ποια παιδιά προσμένουν άδικα

Πόσοι οι Τρώες που σωθήκαν – αν…

Όχι

Μ’ όλους κουβέντα έπιασε να μάθει

Μάνα, Αχιλλέα, τον μάντη Τειρεσία,

Πρώτον τον άκλαυτον Ελπήνορα

Τάχα τον πόνεσε η καρδιά του

Τον Παλαμήδη εμέ ως και νεκρό με σκότωσε

Ο ποιητής του

Στον διαλεχτό του την αθανασία έδωσε

Εγώ, αφώνητος πέρασα από τα έπη του

Ανονόμαστος

Παντελής Μπουκάλας
("Ρήματα": Αθήνα, 2009. Εκδόσεις Άγρα).

«Σαλαμίνος Ιεράς Ναυμαχίας» επέτειος: Ποίημα Ι. Παναγάκου. Alla ricorrenza della battaglia navale a Salamis: una poesia

ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ ΙΕΡΑ ΝΑΥΜΑΧΙΑ
Στενά Σαλαμίνας
28 ή 29 Σεπτεμβρίου 480 π.Χ.







Ω, αοίδιμη ναυμαχία!
Μνήμη αιωνία ουσίας ανόθευτης,
ευδώρων στενών Σαλαμίνας.
Ξεκίνημα της ιστορίας της ναυτικής, πασιφαές.
Στου κόσμου τα πλάτη ο πρώτος ακήρατος χρόνος.
Του κόσμου η μέγιστη νίκη·
η πιο τρανή, του φωτός του ελεύθερου·
στα ξύλινα τείχη…
Κι απ’ της ελιάς κλωνάρι, της ιερής,
τρυφερός βλαστός στης νίκης το δρόμο,
να φέγγει τον οιωνό τον άσβεστο,
στου Κυχρέα τα στενά ειμαρμένη·
της ανδρείας, του φωτός ειμαρμένη·
της ανδρείας, του κοινού των Ελλήνων.

Των Ελλήνων, ω, δαιμόνιε νου,
που τη νίκη με τέχνασμα,
εκάλεσες, στων στενών τα νερά,
του Θεμιστοκλή που κρυφίως το μήνυμα έστειλε,
το απατηλό, με τον Σίκινο, ίσα, στον Ξέρξη:
Σαν του ήλιου το φως θα πάψει τα νερά να φλογίζει,
και το σκοτάδι ξεχυθεί πλημμύρα στον ουρανό,
οι Έλληνες θα τρέξουν φευγιό μεγάλο και κρυφό,
απ’ τα στενά, πριν έρθουν οι Πέρσες,
αλαφιασμένοι να έβγουν·
να γλυτώσουν απ’ του Ξέρξη το χέρι το δοξασμένο.
Κι ως επείσθη σ’ αυτό ο βασιλιάς,
τα καράβια με τρεις, τις γραμμές τους,
να σαλπάρουνε διέταξε·
στα στενά να προλάβουν να έμπουν
κι αιφνιδίως στων Ελλήνων να επιπέσουν το στόλο.

Μα σαν στο άρμα του ανήλθε ο ήλιος,
και ξύπνησε φωτόλουστη η μέρα στα γαλανά νερά,
του Μαραθώνα η μνήμη και των Θερμοπυλών,
ζωντανή στις καρδιές και στο νου των Ελλήνων
που με θάρρος τον εχθρό επροσμέναν,
εις στα στόματα όλων, με ψυχή, υψηχώντας, αντήχησε:
"Ω παίδες Ελλήνων, ίτε, ελευθερούτε πατρίδ',
ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας,
θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων
νυν υπέρ πάντων αγών".
Και ευθύς, οι εμβολισμοί ξεκινήσαν,
φωτοπλημμύριστοι,
πρώτα των Αθηναίων
επί του σκότους του μαύρου του Φοινικικού·
κι ακολούθησαν κι όλοι οι άλλοι:
Αιγινήτες, Κορίνθιοι, Μεγαρείς·
Λακεδαιμόνιοι, Σικυώνιοι, Επιδαύριοι·
Αβρακιώτες, Ερετριείς, Τροιζήνιοι·
και Νάξιοι, Ερμίονες, Λευκάδιοι·
Κείοι, Στυρείς, Κυθνίοι·
κι απ’ τη Μεγάλη Ελλάδα, μαζί κι οι Κροτωνιάτες!
Έλλην Λόγος, απ’ τη μια·
χλιδή Περσική, απ’ την άλλη, βαρβαρότητα και τυραννία.
Και δεν τους έσκιαζαν οι παφλασμοί του τρόμου,
απ’ το άπειρο πλήθος των σκαφών του εχθρού!
Οι παφλασμοί του τρόμου που το αίμα παγώνει!
Δεν τους έσκιαζαν, γιατί ήσαν γενναίοι!
Έσπαζαν, οι παφλασμοί του τρόμου,
στα βροντερά και γενναία τους στήθη με ιαχή –
"Ίτε παίδες"!
Τον παιάνα της αρετής που πηγή κι ηλιαχτίδα,
σε τούτη τη γη, ξεπηδά κι αναβλύζει αιώνια!
Με ψυχή λιονταρίσια, και ορμή αετού,
για το μέλλον του γένους κρατήσαν, φωτεινούς ουρανούς.
Μ’ ανυπέρβλητο θάρρος και τόλμη,
ως το γλαυκοπόρφυρο δείλι να ’ρθει,
τα κουπιά τους, χτυπούσαν ελαύνοντας,
και, με χάλκινα ακρόπρωρα,
τα εχθρικά τα σκαριά εμβολίζαν
κι ακροστόλια σπάζοντας,
και του εχθρού τα κουπιά,
και συντρίβοντας κι όλα του τ’ άρμενα.

Και το γέρας το λαμπρό, το δορίκτητο,
ως τους άξιζε δρέψαν,
κι ήπιαν, ω, το κροντήρι της νίκης!
Μαραθώνα, τη δόξα σου ορθή κι υψιμέδουσα,
Θερμοπύλες, το δικό σας καλλίανθο κλέος,
δικαιώσαν, λαμπρύναν και στέργιωσαν!
Ναι, με τρόπο που δεν επιτρέπει σε κανέναν σε τούτη τη γη,
στο εξής να υστερεί, και πιο κάτω να στέκει,
απ’ το ένδοξο φως που στη χώρα του Αίαντα φέγγει!

Τώρα ξέρουμε…
Δεν πολεμάν θνητοί σε Σαλαμίνες·
ούτε απλοί στρατιώτες το δόρυ τους μπορούν να εξακοντίσουν!
Μόν’ ποιητές, φιλόσοφοι και μαχητές φωτός·
και σκαπανείς του πνεύματος, Ημίθεοι και ήρωες·
γυμνασμένα κορμιά, με επιδέξια χέρια
και μια φλόγα να καίει την καρδιά: η αντρεία!
Κι αν, να μάθεις ζητάς,
ταξιδιώτη στο σκαρί "ιστορία",
Σαλαμίνα, ιδού, τι σημαίνει!
Πράξη Θεία, που λέγεται Ποίηση,
Σαλαμίνα, ω, πνεύμα, σημαίνει,
κι ενατένιση, διαρκής αναζήτηση:
του αιώνιου, του φωτός, του απόλυτου·
της αλήθειας αστέρι, σ’ ουρανό και στη γη.
Να ποιήσεις το φως το απόλυτο,
στη ζωή και με πράξεις,
Σαλαμίνα, επιπλέον, σημαίνει!

Μα, οι ροές της ιστορίας μελωδούν,
Μαραθώνων, Σαλαμίνων, Πλαταιών,
την ύψιστη νίκη, ως πνεύματος άθλο,
μόνο, αν, Θερμοπύλες, φωτισμένη τολμά η ψυχή!
Και να! Οι καπνοί της Αθήνας που όλη φλεγόταν,
τις ψυχές καταπίναν, τις ψυχές των Ελλήνων
που απλοί θεατές, απ’ τα μέρη του Αίαντα,
των Περσών τις δηώσεις στου Θησέα τη χώρα,
και τις βέβηλες πράξεις στα ιερά της Ακρόπολης,
με το φόβο πελώριο, ανθρώπινο φόβο,
στις ψυχές να πλανάται, μοναχά εκοιτούσαν,
κι αναμέναν να ’ρθει κι η δικιά τους σειρά.
Γιατί, ποιός, θα τό ’χε υπογράψει και εγγύηση,
ποιός, θα μπορούσε να δώσει,
πως ο Ξέρξης εκεί θα ηττηθεί;
Κανείς, παρά μόνο, της ψυχής το μελάνι!
Γι’ αυτό, κι οι Σαλαμίνες,
Θερμοπύλες διπλές κι αν είναι!
Για της ψυχής το θάρρος, το αστείρευτο,
σαν τολμά Θερμοπύλες·
και για της νίκης της γοργοφτέρουγης
το καλόηχο εύδοξο άκουσμα,
που αυτάγγελτη, γίνετ’ αυτάγγελμα,
σαν κεραυνοί αρετής κυβερνούν της καρδιάς την πυξίδα!

Και να, που πνεύμα φωτός τούτη η νίκη κάρπισε·
όχι, στου Αχιλλέα, μόνο, τη χώρα,
μα κι ακόμα πιο πέρα κι ακόμα πιο πάνω·
στην Ευρώπη που ανέμενε το φως να δεχτεί·
μα θα τό ’χανε, φευ, των Ελλήνων το ελεύθερο εκείνο το φως,
αν εκείνη η μάχη χανόταν.
Και πώς θα ερχόταν γλυκύς ο καιρός,
το φως το υπέρλαμπρο να θρέψει το φέγγος του,
πατέρας του πνεύματος, μαζί και μητέρα,
σ’ αυτόν τον πλανήτη, σε όλη τη γη!
Των απόγονων, όμως, του Ιάσονα
και των κουρσευτών της Τροίας, η νίκη,
ν’ ανθίσει, επέτρεψε, σε ετούτο το πνεύμα φωτός,
στων αιώνων το γήινο πλάτεμα.

Κι από τότε, αιώνια ο χρόνος φλοισβίζει,
πως διπλό, είν’ το χρέος!
Διπλό του κόσμου ετούτου του Ελληνικού,
χρυσόδιπλο και του κόσμου ολάκερου.
Γιατί εδώ ’ταν που το πνεύμα ανέτρεψε
και για πάντα εκρήμνισε , την πορεία του σκότους.
Κι έγινε στίχος, μαζί και τραγούδι,
ο παλιός προαιώνιος όρκος - χρησμός:
"…την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω,
πλείω δε και αρείω όσης αν παραδέξωμαι…"

Μα, ω, ουράνια Θεία δίκη
που το μόχθο της ύψιστης αρετής επιβραβεύεις,
με καταξίωση και με τιμής αιώνιο κότινο, ναι!
Γιατί δεν αστράφτεις, υψιβρεμέτες, τους κεραυνούς σου,
οδηγός να γίνεις του σήμερα, ναι!
Που λησμονεί το λαμπρό παρελθόν του,
κι αμνημόνως περί άλλων τυρβάζει!
Δεν φωτίζεις, γιατί, ξανά με το φως, αυτό,
το ανέσπερο, του Έλληνα φως,
αυτό που δε σβήνει, μα, κάπου κοιμάται,
το φως της ευθύνης, το φως της τιμής
που ανέτειλε εδώ, μα εδώ είναι; ποιος ξέρει,
ψηλά να φωτίζει και νου και καρδιές;

Ω, άκορη Θέμις, πριν δίκην δικάσεις,
"για δες" κατά κει που φτερόκοπο στέκει
πολυμόχθως κι αείποτε, των Σαλαμινομάχων,
τιμής κι αρετής και ήθους το σθένος.
Δείξ’ την ευγνωμοσύνη σου, μαζί μου κι εσύ,
για χάρη και μόνο, και μόν’ προς τιμήν του,
σ’ αυτό, το υπέρτατο, τ’ απόλυτο φως,
που η τιμή κι η αρετή και το ήθος ορίζουν!

Κι εσείς, ω, Σαλαμινομάχοι, ω, Ημίθεοι!
Και συ, επικράτεια του Κυχρέα,
στολίδι του Σαρωνικού κι αγλάισμα των αιώνων,
ω, Σαλαμίνα!
Που σας πρέπει μνημείο παγκόσμιο,
εδώ να στηθεί, στον Πανίερο Δήμο του κόσμου!
Μνημείο μνήμης και τιμής, στους νεκρούς –
Υπόσχεση τόλμης κι αρετής, σ’ αυτούς που θα έρθουν·
λευτεριάς παρακαταθήκη ιερή,
να φωτίζει απ’ την Κυνόσουρα τους αιώνες!

Ω, Σαλαμινομάχοι! Ω, Σαλαμίνα! Αγαλλιάστε!
Κοντά είναι η ώρα, που ο παλμός της περήφανης νίκης,
θα σαλπίσει ξανά, μες στο σκότος ελπίδα,
να σταλάξει το φως μέσα εκεί στις ψυχές,
κι ο δαυλός σας, να δείξει το δρόμο.
Και πυρφόρες σαν θά ’ναι και πάλι οι καρδιές,
ν’ αναστήσουν τη μνήμη του χρέους·
νά ’ν’ ολόρτη, στο χρόνο, εδώ:
Μέγα Τέμενος, λαμπρό των Ελλήνων
και για σένα, ω, ανθρωπότη!
Τώρα, δέστε! Να εδώ που η Μάνα,
η Αιγαιοπελαγίτισσα Μάνα,
σαλπίζει τον όρθρο των καιρών!
Για σένα Ελλάδα, για σε Οικουμένη!
Σηκώστε τ’ άρμπουρα, σηκώστε τα!
Σηκώστε τ’ άρμπουρα και τις καρδιές!
Άιντε παιδιά, να σηκώσουμε την Ελλάδα!
Η σάλπιγγα σήμανε. Για νέες Σαλαμίνες!
Ίτε, ω, του Πνεύματος Πόθοι!
Ίτε, ω, παίδες Ελλήνων!!

Ιωάννης Παναγάκος
Άνχης (ΠΖ) ε.α. – Σ.Σ.Ε./1971
Δάσκαλος Σκακιού – Λογοτέχνης
Μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών

ΕΛΥΤΙΚΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΣΠΟΡΑΔΙΚΗΣ ΑΙΘΡΙΑΣ. Ένας κέντρωνας με στίχους απο τους Προσανατολισμούς (1941).Cogliendo 15sillabi negli "Orientamenti" di Elitis

Cogliendo versi 15sillabi nei giardini degli "Orientamenti" di Odisseas Elitis

Για την παραξενιά του υπογράφοντος να αναζητεί σε ποιητικές συνθέσεις της μοντέρνας νεοελληνικής ποίησης το στοιχείο της παραδοσιακής αντίληψης του ρυθμού και μάλιστα στην λαϊκότερη μορφή του, αυτήν του ιαμβικού δεκαπεντασυλλάβου, ίσως έχουν αρχίση να εξοικειώνονται οι τακτικοί επισκέπτες του Νέου Παλαμήδη.
Η φιλοπαίγμων διάθεσίς του -σε συνδυασμό με την φιλολογική περιέργεια – τον έχουν οδηγήση μέχρι στιγμής σε δύο παράδοξα δημοσιεύματα σχετικά με την κρυμμένη γοητεία του δεκαπεντασύλλαβου στίχου (σε μέτρο ιαμβικό), όπως την αισθάνθηκε να αναδύεται μέσα απο τις υπερρεαλιστικές συνθέσεις του Ανδρέα Εμπειρίκου στην Ενδοχώρα.
Φυλλομετρώντας λοιπόν την «εμπειρίκια Ενδοχώρα» και δρέποντας 15συλλάβους, κατέληξε να συνθέση 2 «κέντρωνες» χρησιμοποιώντας, βέβαια, μια τεχνική που είναι κοντά στην τεχνική του κολλάζ: ένα «δεκατριάστιχο στα κάστρα του ανέμου» και ένα δεκατετράστιχο που αυθαίρετα μεν, αλλά με απέραντο σεβασμό στον ποιητή και το ύφος του, το τιτλοφόρησε «Εμπειρίκιον σονέττον Ελλήνων εστι το φώς».
Με ανάλογη διάθεσι και τεχνική κατέληξε στο σημερινό δημοσίευμα: ένας νέος κέντρωνας, αυτή τη φορά απο προσεκτική ανθολόγησι που επιχείρησε στην αγαπημένη του συλλογή ποιημάτων του Οδυσσέα Ελύτη «Προσανατολισμοί». Πρόκειται για ένα επτάστιχο –καθόλου τυχαίο για τον «επταδολάτρη» Ελύτη, ο οποίος στους «Προσανατολισμούς» συμπεριφέρεται χαρακτηριστικά «επταδικά» (προσέχοντας τον αριθμό επτά και τα πολλαπλάσιά του).
Σχεδιάζουμε να επανέλθουμε καί στον μεγάλο μας ποιητή συμμετέχοντας στο κλίμα εορτασμού της εκατονταετηρίδας απο την γέννησί του και στην σημαντικότατη πρώτη αυτή ποιητική του συλλογή (που κι αυτή κλείνει 70 χρόνια!), αλλά μέχρι τότε, ας αναρτήσουμε το παρόν.


.
.
.
.

ΕΛΥΤΙΚΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΣΠΟΡΑΔΙΚΗΣ ΑΙΘΡΙΑΣ
«Κι οι αθώοι του καημοί πίδακες χρυσανθέμων»

Κυματιστή, ξεφυλλισμένη, ελεύθερη σαν φώς
Μια κάμαρη όπου γδύθηκε κορίτσι αγαπημένο
Σ’ ένα μαντίλι που έχασε τις τέσσερείς του άκρες
Δίνοντας μια σπρωξιά στην αναμφίβολη ευτυχία
Δεν ξέρει καν πώς βρέθηκε να ζει σ’ ένα σεργιάνι
Μέσα στ’ αμίλητο νερό της κολυμπήθρας του ήλιου

Ναί θα στολίσουμε τη γή, θα σφίξουμε τη μέρα!


(Στίχοι: ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ (ΣΠΟΡΑΔΕΣ, Αιθρίες Ι-ΧΧΙ), Σύνθεσι "Κολλάζ": Αλέξανδρος ΣΕΛΛΕΝΙΔΗΣ)

Το ποίημα «Σάλπισμα» του Δ. Ιατρόπουλου. La poesia “Salpisma” (= Suono di tromba) di Demetrio Iatropulos

Με χαρά αναδημοσιεύουμε το καθαρά πατριωτικό (με κάπως απλοϊκό, αλλά ανατρεπτικό-επαναστατικό ύφος) ποίημα του γνωστού στιχουργού, ποιητή και δημοσιογράφου Δημήτρη Ιατρόπουλου.
Ο ποιητής απορρίπτει συλλήβδην τους πολιτικούς ταγούς και καθε τύπου ειδήμονες-"σωτήρες". Χαλάει την παρτίδα και σταματάει να παίζει με όρους καθωσπρεπισμού, συνειδητοποιούμενος αγωνιστικά!
Αξιοπρόσεκτη (μετά τις όχι αλάνθαστες στιχουργικά 7 πρώτες τετράστιχες στροφές) η υστερόγραφη (στις τελευταίες 4 στροφές – τερτσίνες!) σαν επεξηγηματική κάπως επίκλησι στην προσωπική ευθύνη, στην πατριωτική ευαισθησία του μεμονωμένου Έλληνα.

Σάλπισμα

Δεν κάνω πια πίσω,
Το στρίβω για εμπρός,
Παντού όπου γυρίσω,
Με σπρώχνει ο καιρός.

Ανοίγω τη βρύση,
Και τρέχουν φωτιές,
Με έχουν αντλήσει,
Χιλιάδες φορές..

Δεν έχω άλλο τράτο,
Στο δρόμο θα βγω.
Με πήγαν στον πάτο,
Τους πάω στο γκρεμό!

Δεν θέλω μνημείο,
Του Άγνωστου Έλληνα.
Μονάχος μου έμεινα,
Αρχαίο αγγείο..

Οι δήθεν φωστήρες,
Πηδούν στο κρεβάτι μας.
Θα βγούμε για πάρτη μας,
Και τέρμα οι "σωτήρες"..

Δε γουστάρω κανένα,
Τα όνειρά μου ένα-ένα,
Αριθμούς τά ‘χουν κάνει,
Με τους τηλεφακούς..

Δε γουστάρω κανένα,
Παρά μόνο Εσένα*,
Έλληνά μου που βλέπεις,
Αδελφέ μου που ακούς..

*Μονάχα από Εσένα περιμένω,
Με στίχο αγριεμένο,
Που διόρθωσε ο Θεός..

*Μονάχα από Εσένα περιμένω,
Εσύ είσαι το Τρένο,
Εσύ είσαι κι ο Σταθμός..

*Μονάχα από Εσένα περιμένω
Χαλάω την παρτίδα,
Δεν παίζω, εδώ κι εμπρός!

*Μονάχα από Εσένα, περιμένω,
Εσύ είσαι η Πατρίδα,
Εσύ είσαι τ' ΑΓΡΙΟ ΦΩΣ!

Δημήτρης Ιατρόπουλος


(Το είδαμε στο ιστολόγιο «Ας μιλήσουμε επιτέλους…»

Στην γιορτή της Γυναίκας ένας αγγελικός ύμνος, ένα τραγούδι κι ένα (συγκλονιστικό) ποίημα. Sulla Festa della Donna; due pezzi musicali e una poesia...

On the "International Women's Day ", March 8, 3 tokens...
Πράγματι, κάποιοι είμαστε αμετακίνητα καχύποπτοι απέναντι σε άνωθεν εντολές και υποδείξεις απανταχού παγκοσμιοποιητών. Και οι καινοφανείς γιορτασμοί με τις ονομασίες «Διεθνείς» ή «Παγκόσμιες Ημέρες» δεν μας φαίνονται ούτε απαραίτητοι, ούτε βέβαια αθώοι.
Περισσότερο απο αφορμή για ενημέρωσι και καμπάνια πληροφόρησης ή ευκαιρία ευαισθητοποίησης, εμάς συχνά μας φαίνονται ασκήσεις υποταγής και καθοδήγησης των μαζών, που εκπονούν κάποιοι γραφειοκράτες του ΟΗΕ ως διεθνιστική προπαγάνδα για λογαριασμό κάποιων αθέατων.

Όμως το θέμα της σημερινής «γιορτής» δεν μπορεί να μας αφήσει και παντελώς ασυγκίνητους. Ας αφορμηθούμε, λοιπόν, από την ημερομηνία και, ρίχνοντας νερό στο κρασί μας, ας αφιερώσουμε κι εμείς την σημερινή ανάρτησί μας στην Γυναίκα. Με τον δικό μας, εννοείται, τρόπο.

Α. Στην ευλογημένη «εν γυναιξί»
Ο αγγελικός ύμνος είναι το δοξαστικό «Χαίρε, Μαρία» στην γλώσσα των Λατίνων.
Ave Maria
Gratia plena
Dominus tecum
Benedicta tu in mulieribus
Et benedictus fructus ventris
Tui, Jesus…
Το μουσικό κομμάτι είναι ενός αγαπημένου μας ξένου (αλλά ...ομόδοξου!) συγκροτήματος ελάχιστα γνωστού, τους Origen, για τους οποίους θέλουμε να επανέλθουμε.
Origen - Ave Maria XXI Century


Β. Στην γυναικεία χάρι.
Ένα τραγούδι από ένα γυναικείο συγκρότημα.
Celtic Woman - A New Journey - You Raise Me Up


Γ. Στην γυναίκα κόρη, σύντροφο, μάνα…
Ένα συγκινητικό ποίημα, όλο ανθρωπιά.
Ζητώντας την κατανόησί σας, το παραθέτουμε αμετάφραστο, μέχρι νεωτέρας. Τυχεροί οι αγγλομαθείς!

ΣΗΜΕΙΩΣΙ:
Η Κέιτ, η στιχουργός του ποιήματος, ήταν νοσηλευόμενη, ανίκανη να μιλήση, αλλά κάπου κάπου την έβλεπαν να γράφει. Μετά τον θάνατό της, αδειάσανε το ντουλάπι της στο νοσοκομείο και βρέθηκε αυτό το ποίημα:

Kate
[A poem about humanity]

What do you see nurses
What do you see?
Are you thinking
when you are looking at me
A crabbit old woman
not very wise,
Uncertain of habit
with far-away eyes,
Who dribbles her food
and makes no reply,
When you say in a loud voice
'I do wish you'd try'
Who seems not to notice
the things that you do,
And forever is losing
a stocking or shoe,
Who unresisting or not
lets you do as you will
with bathing and feeding
the long day to fill,
Is that what you're thinking
is that what you see?
Then open your eyes nurse
You're not looking at me.

I'll tell you who I am
as I sit here so still,
As I use at your bidding
as I eat at your will.
I'm a small child of ten
with a father and mother,
Brothers and sisters who
love one another,
A young girl of sixteen
with wings on her feet,
Dreaming that soon now
a lover she'll meet:
A bride soon at twenty,
my heart gives a leap,
Remembering the vows
that I promised to keep:
At twenty-five now
I have young of my own
Who need me to build
a secure happy home.
A young woman of thirty
my young now grow fast,
Bound to each other
with ties that should last:
At forty my young ones
now grown will soon be gone,
But my man stays beside me
to see I don't mourn:
At fifty once more
babies play round my knee,
Again we know children
my loved one and me.
Dark days are upon me,
my husband is dead,
I look at the future
I shudder with dread,
For my young are all busy
rearing young of their own,
And I think of the years
and the love I have known;

I'm an old woman now
and nature is cruel,
'I' is her jest to make
old age look like a fool.
The body it crumbles,
grace and vigour depart,
There now is a stone
Where once I had a heart:
But inside this old carcase
a young girl still dwells,
And now and again
my battered hearth swells,
I remember the joys,
I remember the pain,
And I'm moving and living
life over again,
I think of the years
all too few - gone too fast,
And accept the stark fact
that nothing can last.
So open your eyes nurses,
Open and see,
Not a crabbit old woman,
look closer; see ME .

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΦΡΑΝΚΟ ΦΟΡΤΙΝΙ, ως μικρή αφιέρωσι στα ΓΕΝΕΘΛΙΑ του ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ.Una poesia di Franco Fortini; come regalino al compleanno del nostro blog

ΕΝΑ ΙΤΑΛΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ ΜΕ ΝΟΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ
Una poesia di Franco Fortini; come regalino al terzo compleanno del nostro blog

Ένα ποίημα που το είχα υπ’ όψιν μου προ 20-25ετίας, από την παραμονή μου στην Ιταλία.
Παρ’ όλο που το έψαχνα με κάπως συγκεχυμένη την ανάμνησι του κειμένου και -το χειρότερο- υπό λανθασμένο όνομα συνθέτου (δεν ήταν όπως νόμιζα ο …Saba) το βρήκα, επιτέλους, προ 2-3 ημερών. Το διαδίκτυο κάνει «θαύματα», εν προκειμένω ανατάξεις –αν όχι νεκραναστάσεις- μνήμης!
Το ποίημα του πολύ σημαντικού Ιταλού ποιητή Φράνκο Φορτίνι (+ 28.11.1994), που μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωσι, το είχα από τότε μεταφράση, αλλά μέχρι σήμερα δεν κατέστη δυνατόν να βρώ το χαμένο κείμενο/τετράδιο. (Εδώ το διαδίκτυο -που λέγαμε- σηκώνει τα χέρια ψηλά!).
Με νέα προσπάθεια αποπειρώμαι μια απόδοσι στην νέα ελληνική. Αυτή κι αν είναι ανέκδοτη! Επιθυμώ να την προσφέρω στο Ιστολόγιό μας ως αναμνηστικό για την τρίτη αυτή επέτειο των γενεθλίων του…

Ringraziamenti di Santo Stefano

Principi potenti cuoi,
principi unghie di marmo,
signori di tutti noi,
voi di invisibili armi,
voi che ci avete creati
ciechi e quieti come le merci
sigillate nei mercati,
come i visceri lerci
dei macelli, che vanno
nei vostri splendidi autoclavi,
sazi nei dopoNatali
vi ringraziano gli schiavi.

Franco Fortini
da "Una volta per sempre", 1963

TRADUZIONE INEDITA di Alexandros Sellenides
ΑΝΕΚΔΟΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΙ:

Ευχαριστήρια της αργίας μετά τα Χριστούγεννα*

Άρχοντες σληροδέρματοι,
Άρχοντες νύχια από μάρμαρο,
Κύριοι πάντων ημών,
Εσείς με τα αθέατα όπλα,
Εσείς που μας έχετε καμωμένους
Τυφλούς και αδρανείς σαν τις σφραγισμένες
Πραμάτειες στα παζάρια,
Σαν τα ρυπαρά εντόσθια
Των σφαγείων, που πηγαίνουν
Στους υμέτερους εξαίσιους κλιβάνους,
Μεταχριστουγεννιάτικοι χορτάτοι
Σας ευγνωμονούν οι σκλάβοι.

Φράνκο Φορτίνι (απ’ την συλλογή «Μια φορά για πάντα», 1963)
(μετάφρασι: Αλέξανδρος Σελλενίδης, 2009)


• Στον τίτλο του πρωτοτύπου έχουμε κατά λέξι «Ευχαριστίες για την αργία του Αγίου Στεφάνου». Ως γνωστόν οι καθολικοί έχουν και αυτοί αργία κατά την επόμενη των Χριστουγέννων, και οι μέν Ιταλοί τηρούν τα έθιμά τους (οικογενειακό γεύμα, ανταλλαγή δώρων κλπ) υπο την ονομασία Santo Stefano, ενώ οι αγγλοσαξονικοί λαοί με το ίδιο περίπου πνεύμα ονομάζουν την ημέρα αυτή της 26ης Δεκεμβρίου, Boxing Day.

Στο Άγιο Βρέφος: Ένα παιδικό χριστουγεννιάτικο ποιηματάκι του Ουμπέρτο Σάμπα. A Gesù Bambino: Una poesia di Natale di Umberto Saba (Trad.in greco)

La poesia (una nota filastrocca)
"A Gesù Bambino" di Umberto Saba (tradotta in greco -testo a fronte)

A Gesù Bambino
di Umberto Saba

La notte è scesa
e brilla la cometa
che ha segnato il cammino.
Sono davanti a Te, Santo Bambino!
Tu, Re dell’universo,
ci hai insegnato
che tutte le creature sono uguali,
che le distingue solo la bontà,
tesoro immenso,
dato al povero e al ricco.
Gesù, fa’ ch’io sia buono,
che in cuore non abbia che dolcezza.
Fa’ che il tuo dono
s’accresca in me ogni giorno
e intorno lo diffonda,
nel Tuo nome.

ΑΝΕΚΔΟΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΙ:

Στο Θείο Βρέφος

Εκατέβηκε η νύκτα
και φωτίζει ο κομήτης
που σημάδεψε τον δρόμο.

Να κι εγώ μπροστά σου στέκω,
σε εσένα, Θείο Βρέφος!
Σύ, ώ Βασιλιά του κόσμου όλου,
που μας έχεις γαλουχήσει
πως τα πλάσματά σου όλα είναι μεταξύ τους ίσα
κι ό,τι τα διακρίνει μόνο, αυτό είν’ η καλοσύνη,
θησαυρός που δεν τελειώνει,
στου φτωχούλη την καρδιά ή στου πλούσιου φυτρώνει.

Ιησού μου, κάνε έτσι που να γίνω εγώ καλός
μέσ’ στο στήθος να μην έχω παρά μόνο γλυκό φώς.
Είναι εσένα αυτό δώρο κάνε το να μεγαλώνει
μέσα μου την κάθε μέρα
και τριγύρω να το σπέρνω
στο δικό Σου το όνομά Σου.

ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΣΑΜΠΑ
(traduttore: Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης)

"Δεύτε ίδωμεν πιστοί", Xριστουγεννιάτικο ποίημα Γ. Βερίτη . Una poesia natalizia di Giorgio Veritis. A Christmas poem by G. Veritis

Πέρυσι με τις ταλαιπωρίες του αρχισυντάκτη του Περιοδικού μας δεν καταφέραμε να συμπεριλάβουμε το παρόν ποίημα στην ύλη του Νέου Παλαμήδη, για ένα λογοτεχνικό αφιέρωμα που ετοιμάζαμε (για τα εξηντάχρονά του) στον ευαίσθητο και παραγκωνισμένο χριστιανό ποιητή Γιώργο Βερίτη.
Τί να κάνουμε; Ας τον θυμηθούμε απόψε, κι ας απευθύνουμε μαζί με το ποιητικό αυτό απόσπασμα της θρησκευτικής του σύνθεσης, την δική μας ευγνώμονα νοερή προσφορά στον Μεγάλο Αναμενόμενο, τον Κύριο, Σωτήρα, Βασιλιά μας!


Δεύτε ίδωμεν πιστοί
………….
Ω Σύ, μεγάλε Αναμενόμενε
του δύστυχου πεσμένου ανθρώπου!
Για Σέ ψαλμοί κι ωδές και σίβυλλες,
για σένα οι θρύλοι κάθε τόπου.

Για Σέ ο Δαβίδ τη λύρα ανάκρουσε,
κι ο μεγαλόπνοος Ησαΐας,
που διασκελίζοντας τα σύνορα
της Ιουδαίας και της Ασίας,

στης γής τα πέρατα τα κήρυξε,
πως θείο Παιδί για μάς εδόθη,
π' όλοι θα βρούν σ' Αυτό την πλήρωση
οι πανανθρώπινοί μας πόθοι.

Τον ερχομό Σου, ώ! πώς τον πρόσμενε
του βράχου ο τραγικός Δεσμώτης,
όσο τα σπλάγχνα τ' όρνιο εσπάραζε
της αδαπάνητής του νιότης!

Κι ήρθες! Δεν ήρθες μ' αστροπέλεκα
και με βροντές και καταιγίδα.
Ήρθες σάν αύρα, σάν πνοή, σάν φώς,
σάν ορθρινή δροσοσταλίδα.

Ήρθες! Μπροστά σου γονατίζουμε
- Μάγοι φτασμένοι από τα ξένα,
και ταπεινά σε χαιρετίζουμε
τον Λατρευτό μας και τον Ένα.

Της νοσταλγίας τ' Αστέρι τ' άγρυπνο
στη Φάτνη Σου μας έχει φέρει.
Κι αν μας εράπισε τα μάγουλα
το χειμωνιάτικο αγριοκαίρι,

κι άν χίλιοι δυό στο δρόμο βρέθηκαν
- ξυπνοί! - να μας περιγελάσουν
και να μας λέν πως είσαι χίμαιρα,
και τρέλα το κυνήγημά Σου,

μα εμείς, ώ θησαυρέ, Σε βρήκαμε,
και τη χαρά μας διαλαλούμε!
Ας είσαι Θεός άυλος κι άπιαστος,
εμείς στα χέρια Σε κρατούμε!

΄Ω Σύ, γλυκιά Πραγματικότητα
που ψηλαφούν τα δάχτυλά μας!
Σε λέμε - κι ας τ' ακούσουν οι άπιστοι -
Κύριο, Σωτήρα, Βασιλιά μας.
Γ. ΒΕΡΙΤΗΣ

Η Lufthansa ζήτησε συγγνώμη από Έλληνα επιβάτη! Που διαμαρτυρήθηκε για τον όρο «Macedonia». This is not Sparta! :- Όλα, πάρτα!

Η Lufthansa ζήτησε συγγνώμη από Έλληνα επιβάτη!
Που διαμαρτυρήθηκε για τον όρο «Macedonia»

Προ εβδομάδος μια από τις μεγαλύτερες αεροπορικές εταιρίες τού πλανήτη, η Lufthansa German Airlines, αναγκάσθηκε να ζητήση συγγνώμη από Έλληνα πελάτη της για την επιπολαιότητα με την οποία ένας πιλότος της αναφέρθηκε σε "Μακεδονία" και Ελλάδα. Ο Έλληνας ως επιβάτης σε πρόσφατη (18 Νοεμβρίου) πτήσι Φρακφούρτης – Αθηνών, αναστατώθηκε ακούγοντας από μικροφώνου τον κυβερνήτη να αναγγέλλει πως η πτήσι θα συνεχιζόταν πάνω από την Σερβία και θα διέσχιζε την Μακεδονία με προορισμό την Ελλάδα. (: " the route will be above of Serbia, pass through Macedonia towards Greece").
Ο εθνικά θιγμένος επιβάτης δοκίμασε να διαμαρτυρηθή επι τόπου στο πλήρωμα του αεροσκάφους, αλλά δεν ικανοποιήθηκε από την αμετανόητη απάντησι-στάσι του πιλότου. Σε επιστολή του, λοιπόν, καταγγέλλει τον πιλότο της πτήσης για απαράδεκτη και αντιδεοντολογική συμπεριφορά και ζητά από την εταιρία να λάβη θέσι απολογούμενη επι του θέματος.
Μια επιστολή (βλ. το πλήρες κείμενο κάτω απο το "ΝεοΣουρηαλιστικό" στιχούργημα) απο έναν πολίτη με αγωνιστικό ήθος και αφοπλιστική συλλογιστική που αξίζει να παραδειγματίση.

..........................................................................
Όμως, δεν μπορώ να μην αναλογιστώ με τρόμο και αποθάρρυνσι το πολυκαιριζόμενο έλλειμα από την ελλαδική πολιτεία: εδώ και πάνω από 50 (ναι, πενήντα!?) χρόνια μαγειρεύουνε συστηματικά κάποιοι κύκλοι το όνομα και το ζήτημα. Πόσες τέτοιες επιστολές έχουνε στείλει (σε ξένες εταιρίες, ΜΜΕ, Ιδρύματα, Πανεπιστήμια κλπ φόρα), οι (χιλιάδες τον αριθμό, ετησίως) μετακινούμενοι στο Εξωτερικό επίσημα (ή και ανεπίσημα) εκπροσωπούντες την Ελλάδα πολίτες της (ανώτατοι και κατώτεροι κρατικοί υπάλληλοι, δικαστικοί, ακαδημαϊκοί, πανεπιστημιακοί καθηγητές και βοηθοί, επιστήμονες, , άλλοι άνθρωποι του πνεύματος, της διανόησης και των καλών Τεχνών, αλλά και δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες, εμπορευόμενοι και αθλητικοί παράγοντες ;

ΘΛΙΒΕΡΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

Αυτή η χώρα δεν είναι άξια πια για την χάρι των ονομάτων Ελλάδα, Μακεδονία, Αθήνα, Σπάρτη …

This is no Sparta! : - Όλα, πάρτα!
Πάρτε, λοιπόν, και το όνομα

της άπαρτής μας Πάτρας
(Αφού οι πλήστοι εδώ κρατάν παράταιρα και θέλουν
μόνο την άσχετη και άπληστη γενική πτώσι της πάρτης)
This is (= ενθάδε κείται) η χώρα της ξενόφερτης πατάτας,
Της ιδιωτικής ταράτσας, της πολιτικής παράτας

Και του ό,τι θέλεις, ξένε, πάρτα!

Α. Σ.

(Ακολουθεί η επιστολή. Αποφάσισα να μην διορθώσω τις -πολλές- ανορθογραφίες του συντάκτη της. Άλλωστε, καλό είναι να μην κοιτάμε μόνο "το δάκτυλο" )

...............................................................

Subject: FW: Lufthansa Flight 3380 Frankfurt-Athens

Dear sir / madam ,

I would like to share with you, what I met flying with your carrier on the way back to Creece. Starting from Malaysia Kuala Lumbur, I had to change flight in Frankfurt in order to come back in my country, after a bussiness trip I had last week.

The flight was as always a nice experience, feeling all the time safe traveling with you. This is the reason, you are always my first choice. Last Tuesday, 18th of Nov at 09:00 o'clock, I took the flight LH 3380 to be back in my country.

As we were flying above of Serbia, the pilot, as always, was given an announcement, describing the route, the temperature and the time of arrival in Greece. He said that " the route will be above of Serbia, pass through Macedonia towards to Greece". Hearing astonished his said, and took to me 3 minutes to realize how unacceptable and provocative was, I asked from your crew to explain me again the route... I heard the same thinks. One member of your crew when he realized that I was getting serious he said "ok, I will tell to the pilot your problem". He came back and he said to me that the pilot he recognized what he said and that he doesn't want to discuss about politics.

As you can understand most of the travelers were Greeks and were upset about this unacceptable stance of your crew. If you don't want discuss about politics, don't open such issues. Do you know that Germany he recognized this new slavic country as FYROM ? Are you aware that your crew (of this flight) is unucceptable and unproffessional ? I really don't mind about different way of thinking, this is what Greece tought to the world. Democrasy. We are living with this ages and we are proud when hearing different opinions. This is real life. Everybody is free to express his feelings and his thoughts. But in professional life, there are limitations, restrictions and laws where we are moving in. Your pilot he was in a mission, working for you, to carry people, that paying a lot of money, to arrive safe and relaxed in their countries. I didn't pay my money, to make me nervous and upset and very dissapointed. ENOUGH. DON'T PLAY ANY MORE WITH OUR FEELINGS. Every joke has an end, but this joke still going on. I am demanding respect from you and from your employees. Almost more than ten years, my country and FYROM discussing to find a solution on this crusial issue. It is so sensitive for us that other country plays with our history. And as all of these happening, in an official carrier that earns milions every year from the Greeks, the pilot that the only relation has with history is just to know how the word is written, we are hearing that there is another Macedonia.

ENOUGH. I really want to have your opinion and the company's stance in all of the above. And is not only me that expecting these answers.

You frequent flyer 9922 2926 8874 075

Marios G........