“Θέλω πίσω την Ελλάδα”: ένα βιντεοτράγουδο κατάλληλο για την σημερινή διπλή επέτειο...¨Voglio la mia patria indietro” una canzone per il doppio triste anniversario 28 Giugno 2015. “I want my Greece back” a video song (on Youtube) as dedication ...

ΟΙ ΕΠΕΤΕΙΟΙ 
Α. Σαν σήμερα, 28 Ιουνίου 2015, η πρώτη κυβέρνησι της Αριστεράς στην νεώτερη Ελλάδα, στηριζόμενη σε ένα κόμμα, το ΑΝ.ΕΛ., που η συντριπτική πλειοψηφία του ελλαδικού αριστερού φάσματος πριν την συγκυβέρνησι το χαρακτήριζε “συντηρητικό”, “αντιδραστικό”, “ακροδεξιό” ή και “εθνικιστικό”, προκήρυξε δημοψήφισμα (ΦΕΚ Α΄ 63), το οποίο διεξήχθη μία εβδομάδα αργότερα, με ερώτημα “αν πρέπει να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας των τριών θεσμών, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (Ε.Κ.Τ.) και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (Δ.Ν.Τ.), που προτάθηκε στην Ελλάδα στις 25 Ιουνίου 2015”. Τα υπόλοιπα είναι μια (θλιβερή, όσο και εξοργιστική) ιστορία. 
Β. 28 Ιουνίου 2015, αργά το βράδυ επεβλήθηκαν στο ελλαδικό κράτος αιφνιδιαστικά εν μέσω κλίματος φόβου και τρόμου οι κεφαλαιακοί έλεγχοι, τα αγγλιστί Capital Controls... 
ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Το τραγούδι είναι παλαιότερο του 2015 (άλλα 3 χρόνια πίσω) και είναι προϊόν του κατ' εξοχήν λαϊκού νεοελληνικού μουσικού είδους, ίσως κάτω απο τα στάνταρ και του έντεχνου και του θεωρητικά ποιοτικού, αλλά μες στην συνεχιζόμενη ιλαροτραγική μας κατάντια, το θεωρούμε με την απλότητα και τον συναισθηματισμό του, αντιπροσωπευτικό και λίαν κατάλληλο για την σημερινή μουσική μας αναφορά στην επέτειο.
Εννοείται πως ο τίτλος του ΘΕΛΩ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ θα μπορούσε να αποτελέσει ένα κεντρικό σύνθημα στον αγώνα όσων αισθάνονται πατριωτικά ζωντανοί.
 ...............
 ΘΕΛΩ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ - Γιαννούλης & Καραγιώργης (Promo 2012)
Οι στίχοι:

«ΘΕΛΩ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»

Το ψέμα κι η αλήθεια μπερδεμένα

Γυρίζουν στο μυαλό μου το θολό

α λόγια των μεγάλων ξεφτισμένα

Που ‘θέλαν το δικό μου το καλό

Πως ήρθε έτσι ο καιρός

Κι ένας ολόκληρος λαός

Σε μια πλατεία ξεσηκώνεται και πάλι

Με μια φωνή ως τους ουρανούς

Λέει στου κόσμου τους τρανούς:

«ΠΟΤΕ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΔΕ ΣΚΥΒΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ»

Πως ήρθαν έτσι οι καιροί

Ο κόσμος να κυκλοφορεί

Και να προσμένει μες το κρύο τη λιακάδα

Και με τα μάτια σα φωτιά να κάνει την αποκοτιά

Και να φωνάζει: «ΘΕΛΩ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»

Τα όνειρα της νιότης πεταμένα

Γιατι ‘ναι λέει έτσι το σωστό

Τιμή και περηφάνια πουλημένα

Κι εκεί που μου χρωστούσαν τους χρωστώ

Πως ήρθε έτσι ο καιρός

Κι ένας ολόκληρος λαός

Σε μια πλατεία ξεσηκώνεται και πάλι

Με μια φωνή ως τους ουρανούς

Λέει στου κόσμου τους τρανούς:

«ΠΟΤΕ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΔΕ ΣΚΥΒΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ»

Πως ήρθαν έτσι οι καιροί

Ο κόσμος να κυκλοφορεί

Και να προσμένει μες το κρύο τη λιακάδα

Και με τα μάτια σα φωτιά να κάνει την αποκοτιά

Και να φωνάζει:

«ΘΕΛΩ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ» 

Στίχοι: Κυριάκος Καραγιώργης

Τραγούδι: Γιώργος Καραγιώργης - Ματθαίος Γιαννούλης

Το επιτάφιο επίγραμμα του Σείκιλου. Το παλαιότερο γνωστό τραγούδι του κόσμου! The Seikilos epitaph; the oldest surviving example of a complete musical composition

[[A humble dedication to Prof. M.J.

Η παρακάτω πρόχειρη παρουσίασι, αποτελεί αφιερωματική χειρονομία σε ένδειξι τιμής προς το πρόσωπο του Καθ. Martin Jarvis, εκλεκτού επισκέπτη στο εφετινό Θερινό Πρόγραμμα Γλώσσας και Πολιτισμού, Κοσμήτορα του Πανεπιστημίου του Ντάργουιν (pro-Vice Chancellor of  Charles Darwin University, OAM 2007) με μεγάλη μουσική παιδεία*.]

Το επιτάφιο επίγραμμα του Σείκιλου

 Πάνω σε έναν τάφο στο Αϊδίνιο, δηλαδή στις Τράλλεις, την αρχαία ελληνική πόλι της Μικράς Ασίας.. Μια μαρμάρινη κυλινδρική στήλη 40 περίπου εκ.
Χρονολογείται ανάμεσα στον 2ο π. Χ - 1ο μ. Χ. αιώνα. Ανακαλύφθηκε το 1883. Όμως, κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής καταστροφής του 1922 η στήλη χάθηκε από το μουσείο της Σμύρνης. Ξαναβρέθηκε σε έναν κήπο τουρκικού σπιτιού. Σήμερα φυλάσσεται στο Εθνικό Μουσείο της Δανίας στην Κοπεγχάγη. Πιστά αντίγραφά της υπάρχουν σε διάφορα μουσεία.
Πρόκειται για σχετικά πρόσφατα μελετημένο εύρημα, παγκόσμιας σημασίας. 

Η στήλη που είναι ενυπόγραφη και μάλλον αφιερωματική, φιλοξενεί ένα επίγραμμα σε δύο σκέλη.
Το πρώτο από τη μία μεριά:
ΕΙΚΩΝ Η ΛΙΘΟΣ
 ΕΙΜΙ • ΤΙΘΗΣΙ ΜΕ
 ΣΕΙΚΙΛΟΣ ΕΝΘΑ
ΜΝΗΜΗΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥ
ΣΗΜΑ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΝ
...

 Το δεύτερο από την άλλη:
ΟΣΟΝ ΖΗΣ ΦΑΙΝΟΥ, ΜΗΔΕΝ ΟΛΩΣ ΣΥ ΛΥΠΟΥ.
ΠΡΟΣ ΟΛΙΓΟΝ ΕΣΤΙ ΤΟ ΖΗΝ,
ΤΟ ΤΕΛΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΑΙΤΕΙ

Μεταφράσεις (2 ξένες και η δική μου)

•Αγγλικά

«While you live, shine
Don't suffer anything at all;
Life exists only a short while
And time demands its toll.»

Ιταλικά

« Finché vivi, splendi,

•non affliggerti per nulla:

•la vita è breve e il Tempo esige il suo tributo. »

•

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΙ

Όσο ζείς, εσύ να λάμπεις

•Για τίποτα καθόλου μή λυπάσαι

•Πολύ σύντομη είναι η ζήση

•Το πλήρωμα ο χρόνος απαιτεί.

 

Το επιμύθιο απλοϊκό και σαφέστατο:

Η ζωή είναι μικρή, ζήσε την όσο προλαβαίνεις!

...
Έ, λοιπόν, αυτό συνιστά το ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΟ ΠΛΗΡΕΣ ΜΟΥΣΙΚΟ ΚΟΜΜΑΤΙ που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα στον πλανήτη μας! Έστω κι αν είναι συντομότατο, διασώζει καί τους στίχους καί το μέλος του τραγουδιού. (Πάνω από το κείμενο διαβάζονται ευκρινώς τα μουσικά σύμβολα)!

Και μια όμορφη πρότασι (από το Γιουτιούμπι) μουσικής αποκατάστασης του απίστευτης σημασίας ευρήματος!
Seikilos Epitaph - Song of Seikilos
Για την διακειμενική παρακολούθησι του τραγουδιού, προσθέτουμε και μια ακόμα μικρή βοήθεια για τους αγγλόφωνους:

Ὅσον ζῇς φαίνου, "Hoson zēs phainou", While you live, shine,
μηδὲν ὅλως σὺ λυποῦ• "mēden holōs sy lypou;" have no grief at all;
πρὸς ὀλίγον ἐστὶ τὸ ζῆν, "pros oligon esti to zēn," life exists only for a short while,
τὸ τέλος ὁ xρόνος ἀπαιτεῖ. "to telos ho chronos apaitei." and time demands its toll.

(ΣΗΜ. Περισσότερα επεξηγηματικά κ.ά. σχόλια, ελπίζω να έχω την ευκαιρία να συμπεριλάβω στην αποψινή power point παρουσίασι του θέματος)

Εκ μέρους του διδακτικού προσωπικού του Προγράμματος
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΟΪΛΕΜΕΖΗΣ

* Ο κ. Μάρτιν Τζάρβις, εκτὀς απο πανεπιστημιακός Καθηγητής, έχει διατελέσει δεινός βιολιστής, διευθυντής ορχήστρας, (είναι ο ιδρυτής της Συμφωνικής Ορχήστρας του Ντάργουιν), αλλά ασχολείται και με ιστορικο- μουσικές μελέτες. Μεγάλο ενδιαφέρον έχουν σημειώσει τα τελευταία δημοσιεύματά του   γύρω απο την σύζυγο του Μπάχ και την πιθανή συμβολή της στο έργο του πατριάρχη της κλασσικής μουσικής.

 Βιβλιογραφία για το επίγραμμα του Σείκιλου :
 Βλ.π.χ.  Das Seikilos-Liedmore, by Aikaterini Giampoura :
 http://academia.edu/1536441/Das_Seikilos-Lied

Ένα χρονογράφημα από τον Αιθεροβάμονα και ένα τραγούδι. Για το Τριώδιο! Un testo di cronaca da un collaboratore e una canzone per il “Triodion”

ΓΕΛΑ ΠΑΛΙΑΤΣΟ

Έρχεται το Τριώδιο! Η τρελή Αποκριά! Όμως, για τον πολύ κοσμάκη έπαψε πια να είναι εποχή ραστώνης, κραιπάλης και γλεντιού. Η ραστώνη, η κραιπάλη και τα γλέντια είναι πια προνόμιο των λίγων κατόχων του χρήματος και της εξουσίας. Αυτοί είναι πραγματικοί μασκαράδες. Φοράνε τη μάσκα του λαϊκιστή πολιτικάντη, του Μαυρογιαλούρου και ανελλιπώς προσποιούνται, δίνουν καθημερινές παραστάσεις στο θέατρο του παραλόγου που έχουν στήσει οι ίδιοι. ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ! Πόσο προφητική ήταν εκείνη η ιστορική παράσταση του Κώστα Καζάκου και της αλησμόνητης Τζένης Καρέζη!

Έχουμε μπόλικους μασκαράδες για να διανθίζουν την καθημερινότητά μας. Ας είναι καλά οι άνθρωποι που μας κάνουν να γελάμε, να εκνευριζόμαστε, να αγανακτούμε, να ξεσπάμε και τέλος πάντων να είμαστε ζωντανοί! Το τσίρκο «Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΛΑΣ» διαθέτει στελέχη υψηλού καλλιτεχνικού επιπέδου με πλούσιο ρεπερτόριο και απέραντη γκάμα από κόλπα δεξιοτεχνίας και άφθονα ακροβατικά και άκρως διασκεδαστικά. Δώστε βάση:

 Ο ένας είναι ο ξυλοπόδαρος στο νούμερο: «-Δεν καταλαβαίνω τίποτα». Εδώ ο κόσμος καίγεται και αυτός χτενίζεται κι ας μην έχει μαλλιά.
 Ο άλλος είναι σχοινοβάτης που επιμένει να ακροβατεί στα ύψη και χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Δεν το χρειάζεται, γιατί προφανώς νιώθει ασφαλής.
 Ακολουθεί ο εξπέρ της ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΑΣ! Κάθε μέρα δίνει αληθινό σόου παρουσιάζοντας μια νέα πρωτοποριακή εκτέλεση κωλοτούμπας (είπα- ξείπα). Ο άνθρωπος παραμένει σταθερός στην αστάθειά του και συνεπέστατος στην ασυνέπειά του.
 Έπεται ο κλόουν του θιάσου. Με τα ανεκδιήγητα καμώματά του έχει κερδίσει με το σπαθί του το ρόλο του παλιάτσου, για να γελάμε όλοι μικροί και μεγάλοι. Όταν το τσίρκο δεν έχει κάτι άλλο για να γεμίσει το πρόγραμμά του, βγαίνει ο κλόουν. Αλήθεια έχετε σκεφθεί το διπλό ρόλο ενός παλιάτσου; Από τη μία έχουμε το τεράστιο χαμόγελό του , αλλά από την άλλη το δάκρυ του έστω και σαν ζωγραφισμένη μάσκα. Κλαίει και γελάει συνάμα. Γιατί άραγε; Η μάσκα του είναι η απεικόνιση της αρχαίας (τι σύμπτωση!) ελληνικής λέξης: ΚΛΑΥΣΙΓΕΛΩΣ.
Κάθε ομοιότητα με πραγματικά πολιτικά πρόσωπα είναι απλή σύμπτωση. Ή μήπως όχι; Μήπως μαντέψατε για ποιους πρόκειται;

ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Γέλα παλιάτσο, γέλα μ’ εμάς – Κλάψε παλιάτσο, κλάψε για μας!
Καλή Αποκριά! Βγάλτε τη μάσκα που φοράτε μόνιμα και ονειρευτείτε! Τα όνειρα είναι τζάμπα και η ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ!

Ο ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ

ΞΥΛΟΥΡΗΣ XILOURIS ΚΑΡΕΖΗ " ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ " 1973



Το μεγάλο μας τσίρκο

Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
(Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης)

Ερμηνεία: Ν. Ξυλούρης - Τζένη Καρέζη


Μεγάλα νέα φέρνω από κει πάνω
περίμενε μια στάλα ν' ανασάνω
και να σκεφτώ αν πρέπει να γελάσω,
να κλάψω, να φωνάξω, ή να σωπάσω.
Οι βασιλιάδες φύγανε και πάνε
και στο λιμάνι τώρα, κάτω στο γιαλό,
οι σύμμαχοι τους στέλνουν στο καλό.
Καθώς τα μαγειρέψαν και τα φτιάξαν
από ξαρχής το λάκκο τους εσκάψαν
κι από κοντά οι μεγάλοι μας προστάτες,
αγάλι-αγάλι εγίναν νεκροθάφτες
και ποιος πληρώνει πάλι τα σπασμένα
και πώς να ξαναρχίσω πάλι απ' την αρχή
κι ας ήξερα τουλάχιστον γιατί.

Το ριζικό μου ακόμα τι μου γράφει
το μελετάνε τρεις μηχανορράφοι.
Θα μας το πουν γραφιάδες και παπάδες
με τούμπανα, παράτες και γιορτάδες.
Το σύνταγμα βαστούν χωροφυλάκοι
και στο παλάτι μέσα οι παλατιανοί
προσμένουν κάτι νέο να φανεί.
Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες,
ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες.
Εφτά ο τόκος πέντε το φτιασίδι,
σαράντα με το λάδι και το ξύδι
κι αυτός που πίστευε και καρτερούσε,
βουβός φαρμακωμένος στέκει και θωρεί
τη λευτεριά που βγαίνει στο σφυρί.

Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
μην έχεις πια την πείνα για καμάρι.
Οι αγώνες πούχεις κάνει δεν φελάνε
το αίμα το χυμένο αν δεν ξοφλάνε.
Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
η πείνα το καμάρι είναι του κιοτή,
του σκλάβου που του μέλλει να θαφτεί.

Γενέθλια του ιστολογίου! Κι ένα τραγούδι… Compleanno del nostro blog; con una canzone!

Σαν σήμερα πριν από τέσσερα συναπτά χρόνια εμφανίστηκε στην μπλογκόσφαιρα το ιστολόγιό μας. Ήταν Σάββατο 8 Ιανουαρίου του 2008, αργά το βράδυ, όταν για να δοκιμάσουμε το επιτυχές της κατασκευής του ιστολογίου, δειλά-δειλά βγάλαμε στον διαδικτυακό αέρα με τον Αλέξη τον Κλαμαρή (Θεός σχωρέστον! μακαρίτη ήδη από διετίας…) το σήμα μας. Προηγήθηκαν –αλλά και ακολούθησαν –ατελείωτες κουβέντες και ακόμα μακρές τηλεφωνικές συνδιαλέξεις για τις τεχνικές λεπτομέρειες της εμφάνισης της ιστοσελίδας (99% επίτευγμα του Αλέξη!), αλλά και για παράπλευρα ζητήματα γύρω απο την λειτουργία του «Νέου Παλαμήδη»…
Από σήμερα, λοιπόν, μπαίνουμε στον πέμπτο χρόνο της λειτουργίας μας. Συν Θεώ!

Για ιστορικές αναδρομές σχετικά με το εγχείρημα δεν υπάρχει διάθεσι και χρόνος.
Τα στατιστικά στοιχεία που αφορούν την τρέχουσα συμπεριφορά του ιστολογίου σκοπεύουμε να τα θίξουμε λίαν προσεχώς.
Για απόψε φτάνει μια μικρή μουσική αφιέρωσι. Το ωραίο «Τραγούδι της χαράς» του ΚΩΣΤΑ ΤΟΥΡΝΑ από τον δίσκο ¨Τα Λευκά Φτερά" του 1975.

Ένα βιντεοτράγουδο που για τις ανάγκες της σημερινής επετείου πήρε την τελευταία στιγμή την θέσι ενός άλλου αγαπημένου μας τραγουδιού του Κώστα Τουρνά : (για τον λόγο ότι εκείνο ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΑ αναρτημένο στο "You Tube"). Αναφερόμαστε στο κομμάτι «Τον στέφανο της ζωής» του 1974...

KOSTAS TOURNAS το τραγούδι της χαράς ΚΩΣΤΑΣ ΤΟΥΡΝΑΣ

ΓΕΩΡΓΙΑ - ΕΛΛΑΔΑ 1-2! Δύο τέρματα, 2 βίντεο, για μια Ελλάδα που αντέχει… Georgia-Grecia 1-2 e qualificazione agli Europei di calcio! I goal e 2 video

Με 2 τέρματα εκτός έδρας η Εθνική Ελλάδος πήρε (και αυτή τη φορά) το εισιτήριο για το Ευρωπαϊκό του 2012!

Υπάρχει, λοιπόν και η άλλη Ελλάς;
Ναι, υπάρχει ακόμη η Ελλάδα των Ελλήνων που είναι ανταγωνιστικοί και που διακρίνονται παγκοσμίως! Σε πείσμα του πλήθους των διεφθαρμένων κρατικών υπαλλήλων ή λοιπών εκπροσώπων του παρακράτους, σε πείσμα των φαύλων ή έστω ανίκανων κατ’ επάγγελμα πολιτικών. Μου προκαλεί σιχαμάρα η σκέψι ότι και αυτή τη φορά ο Πρωθυπουργός και ο Πρόεδρος της (τροϊκανοκρατούμενης) Ελληνικής Δημοκρατίας θα σπεύσουν να βγάλουν συγχαρητήριες επιστολές (αυτές που θα τους συντάξουν οι γραφιάδες τους) και με τις δηλώσεις τους στα ΜΜΕ θα αποπειραθούν να οικοιοποιηθούν κάτι από τις επιτυχίες των επιλέκτων και εκλεκτών. Αυτών των λαμπρών παιδιών του νέου ελληνισμού που παλεύουν και μοχθούν (σε όλους τους χώρους και εν προκειμένω στον αθλητισμό) μόνοι και χαρακτηριστικά ξεχασμένοι από το ελλαδικό σύστημα.

Μέσα λοιπόν στον ζόφο που μας περιβάλλει ως κοινωνία και ως κράτος, έρχεται μία ακόμη αναλαμπή από τον χώρο του ελληνικού αθλητισμού. Και ευτυχώς που αυτές οι ευκαιρίες εθνικής ανάτασης , αυτές οι στιγμές που ξαναφέρνοντας το χαμόγελο στα σκυμμένα πρόσωπα των Ελλήνων, αποτελούν πολύτιμες ενέσεις αισιοδοξίας σε σωστές δόσεις εθνικής υπερηφάνειας, δεν έχουν εξαφανισθή από την ζωή μας.
Τα τελευταία 2 χρόνια της οικονομικής κρίσης, του Μνημονίου και της ανομολόγητης Χρεοκοπίας, εκτός από την σημερινή επιτυχία του Ποδοσφαίρου, είχαμε ακόμα πιο μεγάλες διακρίσεις στο Τζούντο (τρίτη στον κόσμο η Ιουλιέτα Μπουκουβάλα, Παγκόσμιος Πρωταθλητής ο Ηλίας Ηλιάδης, πέρυσι μέσα στο Τόκιο!!, στην Υδατοσφαίρισι (οι γυναίκες μας από δεύτερες στην Ευρώπη πέρυσι, εφέτος Παγκόσμιες Πρωταθλήτριες μέσα στην Σαγκάη!!, στην Κωπηλασία (3 πρωτιές στο Ευρωπαϊκό), στην Ενόργανη Γυμναστική (ασημένια μετάλλια με Κοσμίδη και Τσολακίδη και πρώτη θέσι με τον Βλάση Μάρα –με ιστορικό ρεκόρ με το χρυσό του, ως ο μοναδικός αθλητής που κερδίζει πέντε χρυσά μετάλλια σε ισάριθμους συνεχόμενους τελικούς οργάνου!), ακόμα και ...στο Σκάκι (πρωτιά στην Ευρώπη του δεκάχρονου Ευγένιου Ιωαννίδη).
Μπορεί, βέβαια, οι διεθνείς επιτυχίες στα άλλα σπορ και αθλήματα να μην προβάλλονται (από τα ελεγχόμενα Μέσα) όπως θα έπρεπε, αλλά είναι συνολικά ένα σημαντικότατο και ελπιδοφόρο γεγονός.

Και αυτή η Ελλάδα είναι πολύ σκληρή για να χρεοκοπήση. Σε κάτι τέτοιες ευκαιρίες την νιώθουμε να απαντάει κάπως έτσι στους εχθρούς της: «Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη»!

ΓΕΩΡΓΙΑ - ΕΛΛΑΔΑ 1-2: Τα γκόλ του αγώνα


Και 2 αγωνιστικά βίντεο:

Σκέψου III "Έβγαλε βρώμα η Ιστορια ότι ξοφλησαμε"


Υπόγεια Ρεύματα & Θ.Μικρούτσικος - Ανεμολογιο


Ανεμολόγιο

Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε
είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα
και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε
στο εξής θα παίζουμε σ' αυτό το θίασο μόνο ως φαντάσματα

Κάτω οι σημαίες στις λεωφόρους που παρελάσαμε
άλλαξαν λέει τ' ανεμολόγια και οι ορίζοντες
μας κάνουν χάρη που μας ανέχονται και που γελάσαμε
τώρα δημόσια θα έχουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες

Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε
είμαστε λάθος μες το κεφάλαιο του λάθος λήμματος
ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε
κι οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος

Δήλωσε η τσούλα η ιστορία ότι γεράσαμε
τις εμμονές μας περισυλλέγουνε τα σκουπιδιάρικα
όνειρα ξένα ράκη αλλότρια ζητωκραυγάσαμε
και τώρα εισπράττουμε απ' την εξέδρα μας βροχή δεκάρικα

Ξέσκισε η πόρνη η ιστορία αρχαία οράματα
τώρα για σέρβις μας ξαποστέλνει και για χαμόμηλο
την παρθενιά της επανορθώσαμε σφιχτά με ράμματα
την κουβαλήσαμε και μας κουβάλησε στον ανεμόμυλο

"Η μηχανή του χρόνου", το τραγούδι του Κ. Τουρνά (στίχοι και μτάφρασι στα ιταλικά). "La macchina del tempo"; canta Kostas Turnas

Η μηχανή του χρόνου
Μουσική / Στίχοι: Κώστας Τουρνάς

Η μηχανή του χρόνου με παίρνει, μ' αφήνει
μου δείχνει, με χάνει.

Η μηχανή του χρόνου φοβίζει, γυρνάει
μαθαίνει, ζευγάρια χωρίζει.

Η μηχανή του χρόνου, η μηχανή του χρόνου
η μηχανή του χρόνου...

Κάθε αγάπη και έρωτα, πόλεμο - ειρήνη
και πείνα και πλούτη
Κάθε αστρόνειρο, ελπίδα, γεράματα
νιάτα και ψέμα ρυθμίζει

Η μηχανή του χρόνου, η μηχανή του χρόνου
η μηχανή του χρόνου...

Κώστας Τουρνάς (Αστρόνειρα 1973)

Μετάφρασι (στα ιταλικά) / Traduzione:

La macchina del tempo

La macchina del tempo mi prende, mi lascia,
Mi fa vedere, mi perde.

La macchina del tempo fa paura, si gira
Fa conoscere, fa separarsi le coppie.

La macchina del tempo, la macchina del tempo
La macchina del tempo.

Ogni amore e ogni passione, guerra e pace
Fame e ricchezze
Ogni sognio stellato, speranza, vecchiaia
Giovinezza e bugia
Li sta regolando

La macchina del tempo (x3 )...

Το αντιεξουσιαστικό ζεϊμπέκικο του Σαββόπουλου. Για το θλιβερό τέλος του Νίκου Κοεμτζή. Sulla morte di Koemtzis; La canzone corraggiosa di Savvopoulos

«Ο Νίκος Κοεμτζής ήταν πεσμένος για περισσότερες από δύο ώρες σε πεζοδρόμιο στο Μοναστηράκι, ώσπου κάποιοι διερχόμενοι ειδοποίησαν ασθενοφόρο το οποίο τον μετέφερε σε κλινική, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του...»

Το «τρις εις θάνατον» επί του 8 της ισόβιας κάθειρξης όταν κατακυρώνεται ελαφρά τη καρδία από ένα πολιτικά επηρεασμένο δικαστήριο, αποδείχθηκε πως μπορεί να ισούται άνετα με έναν τραγικά μοναχικό θάνατο μιας υπερήφανης ύπαρξης –έστω και με χαρακτηριστικά αγριμιού - στα 74 της.

[Θα μπορούσαμε να διαλέγαμε τις «Βεργούλες» του Βαμβακάρη, αλλά προτιμούμε την τολμηρή ζεμπεκιά - απολογία του μεγάλου μας Νιόνιου.]



Διονύσης Σαββόπουλος

- Μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο


Λοιπόν μολύβι και χαρτί, η απόγνωση άνοιξε λαγούμι.
Σκιές που χώθηκαν με λάμψεις μαχαιριού σε πιο στενό κελί
Ψηλά με πέπλα αίματος χλιμίντριζε η Σελήνη.
Δεν έχει ελπίδα, ελευθερία δεν ζητά, αλλά δικαιοσύνη.

Γεννήθηκε σ' ένα λασπότοπο, κοντά στην Κατερίνη
Σκιές με λάμπες θυέλλης που γλυστρούν στου Άδη το πανί.
Ο Νίκος ήταν ο πρωτότοκος, τον άλλον λέγαν Δημοσθένη
Βουβός δεσμός, εικόνα παιδική, σε άλλο χρόνο αναπλεγμένη

Ο γέρος του είχε κρυψώνα το βουνό απ' το '45
Κι οι χωρικοί απ' τον φόβο των Αρχών, μακραίναν κι απ' τον γιο.
Κι αυτός τους έβλεπε στρωμένους στην δουλειά και μέσα του άναβε η μανία
του στριμωγμένου ανάμεσα στο πλήθος και την Αστυνομία.

Ώσπου μια μέρα χωρίς αποσκευή, τσουλώντας της τρύπας του την ρόδα
Κυλάει απ' την Μακεδονία ως εδώ, κι ακόμα που θα βγεί;
Θα τρέχει πάντα για το άστρο που δεν φτάνει καμιά Αστυνομία.
Για τους φυγάδες αυτός ο ουρανός είν' η παρανομία.

Νίκο, αγγίζω το στοιχειό σας
Νίκο, μες τον υπόκοσμο της γλώσσας

Δυο καταδίκες 6 χρόνια για κλοπή, τον είδα όταν βγήκε
Κρατούσε πλέον μιαν απόσταση απ' την τρέλα, όχι για να σωθεί
Αλλά για να την σώσει, αν με νοείς, να λόγου χάρη ήθελε γάμο.
Και τότε τού 'παν «έλα σε μάς για να προδώνεις».. Δεν δέχθηκε στιγμή!

Κι απ' την βαθειά των υπογείων τους την λύσσα, κατέφυγε στην επαρχία
Μα όπου κι αν πήγε, το σήμα είχε σταλεί, στην Σαλονίκη τον τσακίσαν.
Σχεδόν τρεκλίζοντας ξανάρθε στην Αθηνά, και τότε πιάσαν την μνηστή του.
Της είπαν λόγια, βοηθήσαν κι γονείς, ώσπου διέκοψε μαζί του.

Κι ωστόσο ζούσε τελείως σοβαρός, υπνοβατώντας σ' ένα κράτος
Που θριαμβεύει με μιαν ατέλειωτη στριγκλιά «διαφυγή καμιά».
Κρατώντας μόνο μια κρυφήν αναπνοή, των μπουζουκτζίδικων το γκέτο.
Βαθιά εικόνα, που η έκσταση εκεί, ακόμα λειτουργεί
«Ν' ακούω» έλεγε «τα λόγια, την φωνή, και τ' αδελφάκι μου υψωμένο
να το κοιτάω στον χορό του μοναχό, και κάτι να παθαίνω».

Νίκο, σκυλάδικο Σαββάτο
Νίκο, σπασίματα γεμάτο.

Παραγγελιά, και περιμέναν καθισμένοι, και τα ηχεία το αναγγείλαν.
Κι όλα τα όργανα συλλάβαν το σκοπό για το χορό του Δημοσθένη.
Καθώς ανέβαινε, η πίστα ήταν γεμάτη, ακούστηκε να ουρλιάζει
"Παραγγελιά", γιατί το είδε το κακό με δρασκελιές να πλησιάζει.

Η πίστα άδειασε, μονάχα δυο αστυνόμοι, χορεύαν, γυρνώντας του την πλάτη
τότε τους έσπρωξε ο μικρός με μια στριγκλιά «δικό μου το κομμάτι».
Τον ρίξαν κάτω σε γυαλιά κομματιασμένα, ξεφώνιζε όπως τον εσέρναν
Σαν ένα φιλμ ιλιγγιώδες η ζωή τους, του Νίκου έκαψε τα φρένα.

Έξω απ' την τρέλα δεν είχε κάτι να πιαστεί, γιατί του το 'χαν διαλύσει.
Κατρακυλάει στον προβολέα των σκοταδιών του, στην φρικαλέα ατραξιόν του.
Με τόση βία που είναι αδύνατον να πω, τι έγινε εκεί κάτου
Το δράμα όλο συντελέστηκε θαρρώ, στον χώρο του αοράτου.

Στον εαυτό του είπε «Νίκο, συγκρατήσου» τραβώντας κιόλας το λεπίδι.
Τον πρώτο που την έφαγε τον είδαν, με μια ταυτότητα να σκύβει
Σφάχτηκαν τρείς, μαχαίρωσε άλλους έξη, φωνές, «ανοίχτε θα μας σφάξουν».
Τραβώντας έξω τον μικρό παραμιλούσε «εσένα δεν θα σε πειράξουν».

Νίκο, σόι αλλοπαρμένο
Νίκο, τι έχεις καμωμένο;

Μετά κατέφυγε στο σπίτι ενός γνωστού, μα ένοιωσε ότι θα τον δώσουν
«Θα φύγω» είπε, «με μια βάρκα ν' ανοιχτώ, φουρτούνες να με πνίξουν, ΝΑ!
Να τρελαθούνε, που Νίκο να γυρεύουν, και Νίκο να μην βρίσκουν».
Μα όπως βγήκε τους είδε σαν βαλέδες, ο ένας με τις χειροπέδες.

Τον εκυκλώσαν και από τα γύρω μέρη, κρεμόταν η ζωή του
από ένα νήμα που δεν θα 'δινε σ' αυτούς, και πέταξε μαχαίρι.
Να αναγκαστούν να τον σκοτώσουν οι Αστυνόμοι, μα εκείνοι τού 'ριχναν στα πόδια.
Σερνόταν κι έβριζε, ώσπου ένας ταβερνιάρης, τού 'δωσε μια με ένα καδρόνι.

Η δίκη του έγινε τον άγριο Νοέμβρη, το ένιωθε άραγε κι εκείνος;
Ο Τύπος πάντως, τον πρόβαλε ανοιχτά σαν αιμοβόρο κτήνος.
Τα ίδια λέγαν και πολλοί προοδευτικοί -παράξενο δεν ήταν-
Η σύμβασή τους διαισθάνθηκε σ' αυτόν, μιαν άλλη απειλή.

Τό 'παν επίσης λαϊκοί ένα σωρό, στον συνεργάτη ενός εντύπου
Μα ο Μπιθικώτσης τον διώχνει και του λέει «πού να σου εξηγώ»
Δεν είχε μάρτυρες εκτός τ' αφεντικό και την νοικοκυρά του,
Οι δικηγόροι λέγαν «ανώμαλη ψυχή, κοιτάξτε τα χαρτιά του»!

Νίκο, χωριό συσκοτισμένων
Νίκο, ποιοι σ' έχουν κυκλωμένο;

Ο ίδιος ξέγραψε απ' αρχής τον εαυτό του, το είπε «πρέπει να πεθάνω»
Μπήκε στον κόπο δηλαδή τον δικαστών, μα αυτοί δεν μπήκαν στον δικό του.
Καθώς διηγόταν την ζωή του, θαρρούσα δεν θ' αντέξω
Η δική εξελισσόταν μέσα, μα η δικαιοσύνη ήταν απ' έξω…

Στα γράμματά του από την φυλακή, ο βίος δεν διαφέρει:
Ασφυκτιούσε σαν ζώο μυθικό, εδώ όσο κι εκεί.
Μην είναι τάχα ένα ρίγος παραπέρα, που δείχνει απόσταση από το δράμα
και μεταφέρει σαν ιπτάμενο ένα θαύμα, της δικαιοσύνης την γαλέρα;

Η τέχνη μου έζησε παράξενες στιγμές, και από δίκιο ξέρει:
Τα κίνητρά του δεν ήταν ταπεινά, τον βλέπω σε αργές στροφές
Σαν μια Θεότητα που λύει τον πανικό της και διαστέλλεται ξεσπώντας
Στ' ανυποψίαστα μπουλούκια του γλεντιού, που βιάζουν το άσυλό της.

Η ουρά που αυξάνει φτύνοντάς τον, ας λυσσάει με τον ζουρλομανδύα
και με τα ηλεκτροσόκ να τον κλονίσει, θα λάβει ό,τι της αξίζει
Στους λαβυρίνθους του εφιάλτη οδηγημένη, αιώνια, δίχως σωτηρία.
Στην τακτική δουλεία του δικαστή, που δεν καταλαβαίνει.

Νίκο, ποτέ δεν θά 'ναι έτσι
Νίκο, είν' η αρρώστια που μας σώζει
Καθώς σε φέρνει πιο μακριά κι απ' το κελί σου
Νίκο, στον ουρανό της μουσικής σου

Musica e versi: Dionigi Savvopulos (1978)

(Τρίτη και 13!) Ξορκίζοντας την φθινοπωρινή μελαγχολία με ένα ιταλικό τραγούδι για τον Σεπτέμβρη. Settembre: la canzone di Luca Carboni (+traduzione)

Εν μέσω θερμού Σεπτεμβρίου (πατημένο το φθινοπωρινό κατώφλι) περιμένοντας με συννεφιασμένες καρδιές τα πραγματικά πρωτοβρόχια κι αγωνιούντες για την επικείμενη βαρυχειμωνιά...

Ένα ιταλικό τραγούδι, μικρό αριστούργημα, που αφηγείται κάτι από τα ανοιξιάτικα νιάτα μας, επιστρέφοντας στο μυαλό μας στιγμές ίσως ξεθωριασμένες, αλλά αξέχαστες και για τον καθένα μας μοναδικές.
(ΣΗΜ. Το τραγούδι «Σεπτέμβρης» του Λούκα Καρμπόνι μας έχει απασχολήση και σε παλια ανάρτησι, όπου και παρουσιάσαμε τους στίχους του στο πρωτότυπο).



ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ

Μάλλον θα είναι
Αυτό το κλίμα του Σεπτέμβρη
Ή μόνο το ότι
Όλα αλλάζουνε πάντα.
Το καλοκαίρι περνάει
Και ύστερα κάθε ημέρα πεθαίνει
Και φεύγει
Μαζί της παίρνοντας την χαρά μου.


Μάλλον θα είναι
Αυτό το κλίμα του Σεπτέμβρη.
Ή απλώς το ότι
θα ήθελα να ονειρεύομαι πάντα.
Μα γατί κάποια στιγμή ξαφνικά
Τίποτα δεν είναι εύκολο;
Αναρωτιέμαι αν
Αν κάτι μένει ή αν χάνονται όλα…

Όπως τα γκολ που έβαζα
Σε ένα τέρμα φτιαγμένο με πέτρες
Με τα γόνατά μου γδαρμένα
«Εξωτερικό φάλτσο: …γκόλ!»

Όπως το να πεθαίνεις της δίψας
Γυρνώντας από μια καλοκαιρινή κούρσα,
Αλλά δεν έχω πια το ποδήλατό μου
Για κρός!

Άντε, λοιπόν, Έρωτα, κι αγκάλιασέ το
Αυτό το παιδί που τρέμει απ’ το κρύο
Αυτό που ζητάει όλη την αγάπη
Που υπάρχει.

Μάλλον θα είναι
Αυτό το κλίμα του Σεπτέμβρη.
Ή μόνο το ότι
Όλο μεγαλώνω.
Νάτο τι είναι!
Μού ‘ρχεται να γελάσω… Δυο δάκρυα..
Μα γατί κάποια στιγμή ξαφνικά
Τίποτα δεν είναι εύκολο;


Όπως τα γκολ που έβαζα
Σε ένα τέρμα φτιαγμένο από πέτρες
Και με τα χέρια στον ουρανό
Να βάζω γκόλ…
Και νά η μαμά να μου φωνάζει
Πως είναι στρωμένο το τραπέζι από ώρα
Μα εγώ που θέλω να παίξω
Ακόμα λίγο!


Άντε, λοιπόν, Έρωτα, κι αγκάλιασέ το
Αυτό το παιδί που τρέμει απ’ το κρύο
Αυτό που ζητάει όλη την αγάπη που υπάρχει.
Όπως το να πεθαίνεις της δίψας
Γυρνώντας από μια καλοκαιρινή κούρσα,
Όπως το να περιμένεις Χριστούγεννα
Ή το χιόνι να παίξης.
Όπως το να περιμένεις Χριστούγεννα…


Απόπειρα μεταφραστική απο τα ιταλικά:

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης - Σελλενίδης

Το κομμάτι “Spain” των Στράνγκλερς ως μουσικός συνειρμός μετά από το Barcelona – ManUtd 3-1. Il brano "Spain" dei 'The Stranglers' (+ lyrics)

Ο ποδοσφαιρικός αγώνας της χρονιάς Μπαρτσελόνα - Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ για τον τελικό του Champions league, έχει πριν από λίγο τελειώση με άνετη νίκη (3-1) για την ομάδα του νούμερο 1 μπαλαδόρου της εποχής μας, (η Μπάρτσα είχε «καθαρίση» το μάτς ήδη από το 69’ με το ωραιότατο τέρμα του Βίγια), αλλά εμένα για κάποιο ανεξήγητο λόγο το μυαλό μου πήγε σε ένα 26 χρόνια παλιό τραγούδι των Στράνγκλερς με τον τίτλο Spain (Ισπανία). Αντί να παρακολουθήσω την τελετή απονομής του βαρύτιμου κυπέλλου στους άξια νικητές παίκτες της ισπανικής ομάδας, έψαξα στο διαδίκτυο βρίσκοντας καί το δυνατό τραγούδι του πληθωρικού και πρωτοποριακού αγγλικού συγκροτήματος της Πάνκ Ρόκ, καί τα λόγια του (με εκείνο το παράξενο ρεφραίν που παρεμβάλλεται στα ισπανικά)…

The Stranglers - Spain



The Stranglers
Spain

Found a place in the southern reaches
A day or two in a saddle ride
If you're looking for leather breeches
They've got some damn good hides
If you're looking for the wild country
And you can live without John Wayne
There's a place that is down in history
Under the name of Spain
Under the name of Spain

If you want to leave the clouds behind you
Take a walk into sunshine
Plenty of it in the southern reaches
Where they're making future wine
Looks a little like California
Prickly pears and rolling plains
It's a place I could fly my flag today
Under the name of Spain
Under the name of Spain

Yo deseo que todos los niños españoles tengan una casa alegre con cariño y con juguetes.
Y por eso, envío un beso a todos los niños del mundo.

We knew that it was a love at first sight

Watch them move into the future
Got a lot of catching up to do
Hope they take a lesson from their neighbours
That'll show 'em what not to do
Should've happened for them in the 3's
But the pleasure got caught in pain
Ended up like the bull in the China shop
Under the name of Spain

Yo deseo que todos los niños españoles tengan una casa alegre con cariño y con juguetes.
Y por eso, envío un beso a todos los niños del mundo.

We knew that it was love at first sight

Spain!
Spain!
Spain!

Spain!
Spain!
Spain!

Spain!
Spain!
Spain!

Spain!
Spain!
Spain!

Yo deseo que todos los niños españoles tengan una casa alegre con cariño y con juguetes.
Y por eso, envío un beso a todos los niños del mundo.

We knew that it was a love at first sight

Watch them move into the future
Got a lot of catching up to do
Hope they take a lesson from their neighbours
That'll show 'em what not to do
Should've happened for them in the 3's
But the pleasure got caught in pain
Ended up like the bull in the China shop
Under the name of Spain
Under the name of Spain

Spain!
Spain!
Spain!

Under the name of Spain

Spain!
Spain!
Spain!

Spain!
...

The Stranglers, Aural Sculpture (1984)

Το ποντιακό τραγούδι Τσιάμπασι (από τον Σ. Καζαντζίδη). La canzone dal Pontos “ Çam başı” (canta: Stelios Kazantzidis)

Ημέρα μνήμης ποντακής γενοκτονίας και αλύτρωτων πατρίδων, ακούμε και ξανακούμε το αγαπημένο τραγούδι μέχρι να ακολουθήσουν πιο ύστερα τυχόν φιλολογικές προσεγγίσεις (: το κείμενο και απόδοσι στα νεοελληνικά).

Τσάμπασιν - Στέλιος Καζαντζίδης (Lyrics)


Update:
Είναι αλήθεια πως δεν κατάφερα να βρώ δόκιμη έκδοσι του εν λόγω τραγουδιού ως κειμένου, (υπάρχουν 2-3 ελαφρώς διαφέρουσες μεταξύ τους παραλλαγές στο διαδίκτυο), αλλά θα επιχειρήσω (με όλα τα επακόλουθα) την καταγραφή του, «κατά ακρόασιν» της ιδιαίτερης για εμένα συναισθηματικής σημασίας ερμηνείας του τραγουδιού από τον τραντέλλενα Καζαντζίδη.
Την προτιμώ εν προκειμένω, περιφρονώντας τις εμπαθείς κατά του Καζαντζίδη κριτικές από αρθρογράφους του κατεστημένου Αθηναϊκού Τύπου της εποχής του (Ελευθεροτυπία), οι οποίοι όταν γύρω στα μέσα δεκαετίας ’80, κυκλοφόρησε ο Στελάρας μαζί με τον άλλον θρύλο του ποντιακού τραγουδιού, τον Χρύσανθο ( Θεοδωρίδη) τον δίσκο “Τ΄Αηδόνια του Πόντου”, έβαλαν μέσ’ στο μελάνι τους χολή, κατηγορώντας τον πως με τον νεωτερίστικο τάχατες τρόπο που ερμηνεύει τα ποντιακά τραγούδια, τα …νοθεύει. Αν δεν ήσαν οι κύριοι αυτοί σε διατεταγμένη υπηρεσία, είχαν παρασυρθή από δεολογικές ή άλλου είδους προκαταλήψεις τους εναντίον του αντάρτη Καζαντζίδη, ο οποίος όχι μόνο τα έβαλε με το οικονομικό κατεστημένο των μουσικών εταιριών, αλλά μπήκε και στο στόχαστρο του πολιτικού-κομματικού συστήματος όταν καταφέρθηκε δημοσίως κατά του Εβραίου Μάτσα. Η αποκάλυψι πως εν καιρώ …δημοκρατίας λογοκρίθηκε αφιερωματική προς αυτόν τηλεοπτική εκπομπή μέγιστης ακροαματικότητας (Ρεπόρτερς), ύστερα από παρέμβασι του Γραφείου του τότε Πρωθυπουργού επειδή δέχθηκε σχετικό αίτημα γειτονικού μας κράτους (: Ισραήλ!!), περίμενε 20 περίπου χρόνια να δημοσιοποιηθή…
Όσο για την απόδοσι στην νεοελληνική από εμένα που έχω δηλώση άσχετος από την πατρογονική μου διάλεκτο, τα ποντιακά, αυτή είναι όσο ελεύθερη μου κάνει για την περίστασι.


Το κείμενο (στίχοι)

Το Τσάμπασιν

Εκάεν και το Τσιάμπασιν
κι επέμναν τα τουβάρεα γιάρ γιάρ αμάν
κι επέμναν τα τουβάρεα γιάρ γιάρ αμάν.
Ερρούξαν σο γουρτάρεμαν
τ΄ Ορντούς τα παλληκάρεα γιάρ γιάρ αμάν
και εν΄ ερρούξαν σο γουρτάρεμαν
τ΄ Ορντούς τα τσαναβάρεα γιάρ γιάρ αμάν.

Βάι εκάεν κι εμάνίεν τ΄ Ορντούς το παρχάρ,
εκεί άλλο ‘δέν κι επέμνεν, μαναχόν σαχτάρ!

Τρανόν γιαγκίν σο Τσάμπασιν
σπίτε κι θ΄ απομένε γιάρ γιάρ αμάν
σπίτε κι θ΄ απομένεν γιάρ γιάρ αμάν
Μικροί-τρανοί, πτωχοί-σεγκίν
όλ΄ κάθουνταν και κλαίνε γιάρ γιάρ αμάν
μικροί-τρανοί, πτωχοί-ζεγκίν,
όλ΄ κάθουνταν και κλαίνε γιάρ γιάρ αμάν

Βάι εκάεν κι εμάνίεν τ΄ Ορντούς το παρχάρ,
εκεί άλλο ‘δέν κι επέμνεν, μαναχόν σαχτάρ!

Κλαίν΄ τη Θεού τα πούλοπα,
κλαίν΄ τα πεγαδομάτεα γιάρ γιάρ αμάν
κλαίν΄ τα πεγαδομάτεα γιάρ γιάρ αμάν
κλαίει το Τσιαμλούκ, το Καρακιόλ,
κλαίν΄ τ΄ έμορφα τ΄ ελάτεα
γιάρ γιάρ αμάν!
Κλαίει το Τσιαμλούκ, το Καρακιόλ,
κλαίν΄ τ΄ έμορφα τ΄ ελάτεα
γιάρ γιάρ αμάν.

Βάι εκάεν κι εμάνίεν τ΄ Ορντούς το παρχάρ,
εκει άλλο ‘δέν κι επέμνεν μαναχόν σαχτάρ!
Βάι εκάεν κι εμάνίεν τ΄ Ορντούς το παρχάρ,
εκεί άλλο ‘δέν κι επέμνεν μαναχόν σαχτάρ!


Ελεύθερη απόδοσι στην νεοελληνική:

ΤΟ ΤΣΑΜΠΑΣΙ

Εκάψαν και το Τσάμπασι*
Απόμειναν ερείπια κι οι τείχοι.
Τι κι αν έτρεξαν τα παληκάρια
Της Ορντούς** να το γλυτώσουν…

Πάει, κάηκε, παρανάλωμα εγίνη
Της Ορντούς το παραδείσιο πάρκο
Τίποτα δεν απόμεινε εκεί ,
Στάχτη και μόνο στάχτη!

Κόλαση-φωτιά στο Τσάμπασι
Σπίτι δεν θα απομείνη
Μικροί-μεγάλοι, πλούσιοι ή φτωχοί,
Όλοι κάθονταν και κλαίγαν.
Μικροί-μεγάλοι, πλούσιοι ή φτωχοί,
Όλοι κάθονταν και κλαίγαν.

Πάει, καηκε κι εγίνη παρανάλωμα
Της Ορντούς το παραδείσιο πάρκο
Τίποτα δεν απόμεινε εκεί ,
Στάχτη και μόνο στάχτη!

Κλαίνε τα πουλάκια του Θεού.
Κλαίνε οι πηγές, κλαίνε τα κεφαλάρια,
Κλαίει το Τσαμλούκ, το Καρακιόλ***,
Κλαίνε και τα πανέμορφα τα έλατα ακόμη.

Κλαίει το Τσαμλούκ, κλαίει το Καρακιόλ,
Και κλαίνε και τα πανέμορφα έλατα .

(Απόδοσι: Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης-Σοϊλεμεζίδης)

ΣΧΟΛΙΑ:
* Τσάμπασι(ν) ή και Τσάμπαση : Ποντιακό χωριό στην ορεινή περιοχή (υψόμ. 2000 μ.) δυτικά της Κερασούντας και νότια των Κοτυώρων (ή Ορντού, όπως ονομάζονται σήμερα). Το χωριό αυτό [που εξ αιτίας του φυσικού κάλλους ήταν τόπος παραθερισμού των Ορντουλίδων, των ρωμιών δηλαδή κατοίκων του Ορντού], το κάψανε ύπουλα το 1913 οι οπαδοί των Νεοτούρκων.

Σύμφωνα με τα ισχύοντα ιστορικά στοιχεία, μέχρι το 19087 δεν ήταν αισθητός ο τουρκικός εθνικισμός γενικά στην Μ. Ασία.
Φαίνεται μάλιστα πως ούτε μέχρι το 1912 οι διωγμοί στον Πόντο είχαν οργανωμένο χαρακτήρα.
«Γεγονός βέβαια είναι ότι μετά το τέλος των Βαλκανικών πολέμων, η ελληνική μειονότητα έμεινε στο έλεος του νεοτουρκικού κομιτάτου, που οργάνωσε επιχείρηση βίαιης εξόντωσής της…» (Ιστορία του Ελλ. Έθνους, Αθήναι 1977, τ. ΙΔ΄, σ. 376).
«Με το τέλος των Βαλκανικών πολέμων άρχισαν οι συστηματικοί διωγμοί των Ελλήνων στην Τουρκία, που κράτησαν σχεδόν 10 χρόνια (1913-1922)…» (βλ. Ιστορία του Ελλ. Έθνους, τ. ΙΕ΄, σσ. 99 κ.ε.).

** Το Ορντού, όπως είπαμε, η νέοτερη, τουρκική ονομασία για τα αρχαια Κοτύωρα, ήταν το τέταρτο (μετα απο την Τραπεζούντα, την Σαμψούντα και την Κερασούντα), σε σημασία ακμάζον εμπορικό κέντρο του Πόντου αρχές του 20ου αιώνα, «και εκεί το εμπόριο ήταν στα χέρια των Ελλήνων» (Ιστορία του Ελλ. Έθνους,
Έθνους, τ. ΙΔ΄, σ. 372)

*** Τσαμλούκ (ή Τσαμλίκ) : χωριό της περιοχής.
Καρακιόλ: Βουνό της Κερασούντας με υψόμετρο άνω των 3000 μ.

Να συσχετίσω, κλείνοντας, τον τελευταίο στίχο με …τον τίτλο του ποιήματος:
Το όνομα Τσάμπασι, βρήκα ότι προέρχεται από την Τούρκικη φράση (Çam başı), που σημαίνει: «κορυφή των πεύκων». Κάτι, δηλαδή, σαν «Ορεινό Πευκοδάσος»!

Το τραγούδι «Μάνα» του Σταύρου Λογαρίδη (Βίντεο + στίχοι). La canzone “Madre” di Stavros Logaridis (video + versi)

Ο Σταύρος Λογαρίδης (γεννήθηκε το 1953 στην Κωνσταντινούπολι) υπήρξε μέλος των θρυλικών "Poll" [Κώστας Τουρνάς / Σταύρος Λογαρίδης / Ρόμπερτ Ουίλλιαμς από κοινού στο τραγούδι/κιθάρα/σύνθεσι και στα ντράμς ο Κώστας Παπαϊωάννου ] και των "Ακρίτας".
Το 1978 κυκλοφόρησε την πρώτη του προσωπική δουλειά με τίτλο "Λογαρίδης Σταύρος"….
(http://www.youtube.com/user/NeosPalamedes)
Δυό χρόνια μετά κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Σε Άλλη Γή" με παραγωγό τον Λουκά Σιδερά (των Aphrodites Child!), με συνεργάτες τον Παύλο Σιδηρόπουλο, Γιώργο Πεντζίκη, Δημήτρη Παπαχρήστου κ.α.
Από αυτόν τον LP δίσκο διαλέγουμε το κομμάτι με τον –επίκαιρο σήμερα- τίτλο «Μάνα», που είναι και πρώτο κατά σειράν από το σύνολο των 13 συνθέσεων, αλλά και κατέχει επιπλέον βαρύτητα, καθώς από αυτό, (από τον τελευταίο στίχο του!), προέρχεται και ο γενικός τίτλος του δεύτερου αυτού προσωπικού άλμπουμ του -άδικα υποτιμημένου- Έλληνα καλλιτέχνη.


Λογαριδης- Μανα


Σταύρος Λογαρίδης, Μάνα (Σε άλλη γή, 1980)
Στίχοι


Μάνα μου, μήν μελαγχολείς!
Σταματάω τον χρόνο
και μετράω τον πόνο
του χθές,
του χθές .
Νοιώθω ότι ήρθε ο καιρός
να γελάσης μαζί μου
να ξεχάσης, καλή μου,
το χθές,
το χθές,
και να σιγοτραγουδάς.

Δώσ’ μου τα φιλιά σου,
πάρε με σ’ άλλη γή,
σε άλλη γή.
Πάρε τα παιδιά σου
γέννησε σ’ άλλη γή,
σε άλλη γή!


Μάνα με γέννησες τρελό,
θα σου δώσω τ’ αστέρια,
τα ζεστά καλοκαίρια,
μην κλαίς.
Μήν κλαίς!

Μάνα, πόσο σε αγαπώ!
Χρειαζόμαστε ακόμα
κι απ’ τα μάτια σου χρώμα,
όταν κλαίς.
Μήν κλαίς!

Δώσ’ μου τα φιλιά σου,
πάρε με σ’ άλλη γή,
σε άλλη γή.
Πάρε τα παιδιά σου,
γέννησε σ’ άλλη γή,
σε άλλη γή!

Μάνα μου, μήν μελαγχολείς!
Σταματάω τον χρόνο,
μην μετράς πια τον πόνο
του χθές,
του χθές.
Και να σιγοτραγουδάς:

Δώσ’ μου τα φιλιά σου,
πάρε με σ’ άλλη γή,
σε άλλη γή
Πάρε τα παιδιά σου,
γέννησε σ’ άλλη γή,
σε άλλη γή,
σε άλλη γή!

Δυο άσχετα ξενόγλωσσα τραγούδια: το "Io ho te" του Αλ Μπάνο και το "Nights In White Satin" των Μούντυ Μπλούζ (“Moody Blues”) και οι στίχοι τους .

Due canzoni («Io ho te» di AL Bano e "Nights In White Satin" dei Moody Blues) e una traduzione in greco (video + lyrics)



1. Io ho te


Al Bano- Io ho te

(Pallavicini/ Massara)

Ci sono dei torrenti senza l'acqua e
il cielo a volte senza il blu.
Ci sono delle spiagge senza sole
e chi l'amore non l'ha piu.

Ma io ho te,
io ho te,
cascasse il mondo,
io ho te.
Oh no, no, no, non c'e dubbio che
non saro mai senza di te.

E’ triste dove vivere e per vivere
parlare a chi non sente mai.
E’ triste avere intorno tante gente e poi
sentirsi soli piu che mai.

Ma io ho te,
io ho te,
cascasse il mondo,
io ho te.
Oh no, no, no, non c'e dubbio che
non saro mai senza di te.

Ma io ho te,
io ho te,
cascasse il mondo,
io ho te.
E se saro importante o no
importa a me
tanto.

Io, io ho te,
cascasse il mondo,
io ho te.
Oh no, no, no, non c'e dubbio che
non saro mai senza di te.-

(1967, 45 giri: L'oro del mondo / Io ho te)


Πρόχειρη μετάφρασι:

Εγώ έχω εσένα

Υπάρχουν και χείμαρροι χωρίς νερό
κι ο ουρανός καμμια φορά χωρίς γαλάζιο
Υπάρχουν χωρίς ήλιο κι αμμουδιές
και κάποιος που δεν έχει πια τον έρωτα του.

Μα εγώ έχω εσένα
Μα εγώ έχω εσέ
ο κόσμος να χαλάση
έχω εσέ..
Ώ, όχι όχι όχι δεν υπάρχει αμφιβολία
πως δεν θα είμαι ποτέ χωρίς εσένα

Είναι θλιβερό κάπου να ζής και για να ζής
να μιλάς σε κάποιον που ποτέ του δεν σ’ ακούει.
Είναι θλιβερό να έχεις τριγύρω σου τόσο κόσμο κι όμως
τόσο μόνος, όσο ποτέ σου, να νιώθεις.

Μα εγώ έχω εσένα
Μα εγώ έχω εσέ
ο κόσμος να χαλάση
έχω εσέ..
Ώ, όχι όχι όχι δεν υπάρχει αμφιβολία
πως δεν θα είμαι ποτέ χωρίς εσέ.

Μα εγώ έχω εσένα
Μα εγώ έχω εσέ
ο κόσμος να χαλάση
έχω εσέ.
Κι αν γίνω κάποιος ή δεν γίνω
με νοιάζει
τόσο.

Μα εγώ έχω εσένα
Μα εγώ έχω εσέ
ο κόσμος να χαλάση
έχω εσέ..
Ώ, όχι όχι όχι δεν υπάρχει αμφιβολία
πως δεν θα είμαι ποτέ χωρίς εσέ.


2.The Moody Blues - Nights In White Satin´67



Moody Blues "Nights In White Satin" Lyrics

Nights in white satin,
never reaching the end,
Letters I've written,
never meaning to send.

Beauty I'd always missed
with these eyes before.
Just what the truth is,
I can't say anymore.

'Cos I love you, yes I love you, oh how I love you.

Gazing at people,
some hand in hand,
Just what I'm going through
they can't understand.
Some try to tell me,
thoughts they cannot defend,
Just what you want to be,
you will be in the end.

And I love you, yes I love you,
Oh how I love you, oh how I love you.

Nights in white satin, never reaching the end,
Letters I've written, never meaning to send.
Beauty I've always missed, with these eyes before.
Just what the truth is, I can't say anymore.

'Cos I love you, yes I love you,
Oh how I love you, oh how I love you.

'Cos I love you, yes I love you,
Oh how I love you, oh how I love you.

Breath deep
The gathering gloom
Watch lights fade
From every room
Bedsitter people
Look back and lament
Another day's useless
Energy spent

Impassioned lovers
Wrestle as one
Lonely man cries for love
And has none
New mother picks up
And suckles her son
Senior citizens
Wish they were young

Cold hearted orb
That rules the night
Removes the colours
From our sight
Red is gray and
Yellow white
But we decide
Which is right
And
Which is an Illusion

("Days of Future Passed", 1967)

Μεταφράζοντας στο πόδι το "The Eternal" των Τζόι Ντιβίζιον. Traducendo in fretta un brano dei Joy Division (x N. Papazoglou R.I.P. )

Αντί για ένα λουλούδι, σ’ αυτόν με το κόκκινο μαντήλι που σήμερα τα’ απόγευμα κηδεύτηκε στον Άγιο Θεράποντα...

Joy Division - The Eternal



The Eterna; Lyrics:

The Eternal

Procession moves on, the shouting is over
Praise to the glory of loved ones now gone
Talking aloud as they sit round their tables
Scattering flowers washed down by the rain

Stood by the gate at the foot of the garden
Watching them pass like clouds in the sky
Try to cry out in the heat of the moment
Possessed by a fury that burns from inside

Cry like a child, though these years make me older
With children my time is so wastefully spent
A burden to keep, though their inner communion
Accept like a curse, an unlucky deal

Laid by the gate at the foot of the garden
My view stretches out from the fence to the wall
No words could explain, no actions determine
Just watching the trees and the leaves as they fall

Joy Division (CLOSER, 1980)
[Ian Kevin Curtis;Bernard Sumner;Peter Hook;Stephen Paul Morris]


Μετάφρασι:

Το Αιώνιο

Η πομπή συνεχίζει τον δρόμο της, οι κραυγές σταμάτησαν
Αίνοι εις δόξαν αγαπημένων που χάθηκαν
Μιλώντας δυνατά, όντας καθισμένοι γύρω στα τραπέζια τους
Διασκορπίζοντας άνθη που τά ‘πνιξε η βροχή

Έχω σταθή κοντά στην πύλη, στο κατώφλι του κήπου
Κοιτώντας τους να περνούν σαν σύννεφα από τα ύψη
Προσπαθώ να φωνάξω πάνω στην έντασι της στιγμής
Κυριευμένος από μια φούρια που με καίει από τα μέσα

Κλαίω σαν παιδί παρόλο που τα χρόνια αυτά με κάνουν γέρο
Με τα παιδιά ο χρόνος μου τόσο σπάταλα σκορπιέται
Δυσβάστακτο βάρος παρόλη τους την εσώψυχη σχέσι
Δέχομαι σαν κατάρα μιαν άτυχη συμφωνία

Εκεί κείμαι κοντά στην πύλη στο κατώφλι του κήπου
Η θέα μου εκτείνεται από τον φράχτη στον τοίχο
Ούτε λέξι να εξηγήση, ούτε πράξι που να μπορεί να καθορίση
Απλώς κοιτώντας τα δέντρα και τα φύλλα καθώς πέφτουν

Τζόι Ντιβίζιον
(Μτφρ. Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης)

Για τον Νίκο Παπάζογλου, δυό τραγούδια, μια σκέψι, μισό ξόδι. Per la morte di Nicos Papazoglou due amate canzoni e un pensiero...

«Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό…»
«από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως…»

Σχεδόν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου συμβαίνει να ξυπνάω με μελωδίες και στίχους τραγουδιών στο κεφάλι. Με έναν παράδοξο τρόπο το μυαλό τους βάζει μές στο στόμα. Τελευταία (και ίσως πιο τακτικά από άλλων μεγάλων τραγουδοποιών ή τραγουδιστών) μου ‘ρχόντουσαν τα τραγούδια του Νίκου του Παπάζογλου.

Σήμερα, Κυριακή των Βαΐων, με μια σιγανή βροχή να πέφτει μουλωχτά, επίμονα, εκνευριστικά και ασταμάτητα από την χθεσινή συννεφιασμένη μέρα, το πρωί –είχα κοιμηθή και βαριά- δεν είχα όρεξη να σιγοτραγουδήσω κανένα τραγούδι.
Ίσως έτσι έπρεπε. Γιατί από κάπου ήρθε, απρόσκλητη, και έκανε ακόμα πιο κρύο το δωμάτιό μου η απίστευτη είδησι του θανάτου του…

Πάνω που ετοιμαζόμουν ο καλός σου να κάνω μια αφιέρωσι στα σαράντα του άλλου μεγάλου Έλληνα ροκά, του Μανώλη Ρασούλη –πόσο είχαν ταιριάξη μέσα μου οι δυό τους! – κεραυνός εν αιθρία η αναπάντεχη αναχώρησι του Νίκου. Θα τα πούνε τώρα οι δυό τους ανεμπόδιστα…

Δεν τον γνώριζα τον τραγουδιστή και τραγουδοποιό Νίκο Παπάζογλου από παλιά. Δεν είχα ιδέα, (όταν μου ανέφερε το όνομά του ο αδελφός μου ο Γιώργος, τότε που τον είδε κατενθουσιασμένος στους «Αχαρνείς» στο πλευρό του Διονύση Σαββόπουλου, ούτε κι αργότερα, όταν τον πρόσεξα καλύτερα ως ερμηνευτή στην «Εκδίκηση της Γυφτιάς»), πως νεώτερος ήταν σε ένα Πόπ-Ρόκ συγκρότημα.
Σύντομα όμως, κάτι το ότι ήταν ένας συνειδητοποιημένος Πόντιος από Θεσσαλονίκη, κάτι ο μοναδικός τρόπος – εκείνος ο έστω κάπως συνεσταλμένος και απόμακρα ανατολίτικος λαρυγγισμός στην φωνή, με παρέπεμπε πότε στον Χρύσανθο, πότε στον Δημήτριο Στράτο (Demetrio Stratos) – στην ερμηνεία, τα τραγούδια του –δικές του ή όχι συνθέσεις, αδιάφορο – με συνέπαιρναν και με μάγευαν.

Όμως ακόμα πιο πολύ τον αγάπησα τον Νίκο από τότε που τον συνάντησα και τον είδα από κοντά. Όταν τον είδα και άκουσα να τραγουδάει. Ήμουνα για μεταπτυχιακά στην Ιταλία, εκεί προς το τέλος των σπουδών μου –κοντά στα μέσα της δεκαετίας ΄80, όταν ο Νίκος Παπάζογλου ήλθε στην Βενετία για μια συναυλία προσκεκλημένος από το εκεί ελληνικό Προξενείο.

Έκτοτε τον έχω ακούση και άλλες φορές ζωντανά σε συναυλίες, αλλά το άκουσμα κάποιων τραγουδιών του, όπως το «Αύγουστος» ή το «Κανείς εδώ δεν τραγουδά», πηγαίνει πάντα τον νού μου σε εκείνο το απόβραδο σε μια πλατεία της Βενετίας. Τότε που με την νοσταλγία της πατρίδας στο βλέμμα και το βίωμα της συναισθηματικής εξερεύνησης του νέου ανθρώπου στην καρδιά μου, τον έβλεπα εκστατικός να τραγουδάει:
«…Ποτές μου δεν την έχω δει
ούτε κι αυτή με ξέρει,
μα σίγουρα πολύ συχνά
κοιτάμε το ίδιο αστέρι…»
(Εκείνο το φεγγαρολουσμένο βράδι νόμιζα πως τραγουδούσε μόνο για μένα και πως το τραγούδι μίλαγε για την δική μου χαμένη «Καρυάτιδα»…)

Τα χρόνια πέρασαν. Γύρισα στην πατρίδα. Αγάπησα σχεδόν όλα τα τραγούδια του και τα χιλιοτραγούδησα. Κοίταξα, εδώ στην ρωγμή του χρόνου, τόσες και τοσες φορές τον καθρέφτη. Άλλες τόσες περιορίστηκα στο χαμόγελο.
(Κοίταξα βέβαια και στον ουρανό. Αυτόν πάντα με δέος και με υιική συγκατάβασι).

Σήμερα και όλο το βράδι θα τον ξενυχτήση η σκέψι μου τον Νίκο. Για το καλό κατευόδιο. Η καλλιτεχνικά αγγελική μορφή του –ήτανε του φωτός ο Νίκος- μπορεί συν τω χρόνω να ξεθωριάση λίγο. Μοιραίο. Αλλά δεν θα χαθή. Οπωσδήποτε θα έρχεται –μαζί με άλλες αρχαγγελικές μορφές/φωνές του ελληνικού τραγουδιού, όπως εκείνη του συνωνόματού του Ξυλούρη ή του σχεδόν αποθεωμένου ήδη Στέλιου Καζαντζίδη- να συντροφεύει την μνήμη της γενιάς μας.
Ενώ είναι βέβαιο πως και από αύριο θα συνεχίσουμε να ξυπνάμε και να αρχίζουμε την μέρα μας κρατώντας μές στο στόμα μας ζείδωρους στίχους-ήχους από τραγούδια/μελωδήματα των λαϊκών πρωτοψαλτάδων μας με τις εξαγιασμένες φωνές. Σαν του Νίκου του Παπάζογλου.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ


Στίχοι: Νίκος Παπάζογλου
Μουσική: Νίκος Παπάζογλου

Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό
με μιάς θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και μ’ έπνιξε.
Φυλάξου για το τέλος θα μου ‘πής

Σ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο ‘πώ
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
Λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
Κουράγιο θα περάσει θα μου ‘πής

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
Θα πάω κι ας μου βγή και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
Από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φώς
που μέσ’ στα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που τό 'χει δή

Μέσ’ στο βλέμμα της ένας τόσο δά ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
Μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
Θα πάω κι ας μου βγή και σε κακό

ΚΑΡΥΑΤΙΔΑ



Καρυάτιδα
Στίχοι: Νίκος Παπάζογλου
Μουσική: Νίκος Παπάζογλου

Είμαι ερωτευμένος,
δέν μ' ενδιαφέρει ό, τι κι αν πούν,
με μια απ' τις Καρυάτιδες,
με μια απ' αυτές που λείπουν.

Είν' όμορφη και λυγερή
με νάζια και καπρίτσια
και όλα τ' άλλα δύσκολα
που έχουν τα κορίτσια.

Μαθαίνω πως απόχτησε
περίεργες συνήθειες
πως με τίς ώρες παρατηρεί
τον ουρανό τις νύχτες.

Ποτές μου δεν την έχω δή
ούτε κι αυτή με ξέρει,
μα σίγουρα πολύ συχνά
κοιτάμε το ίδιο αστέρι

(Το τραγούδι που αμέσως μίλησε μές στην καρδία μου για την μυστηριώδη γυναικεία μορφή που ακόμα τότε ονειρευόμουνα…)