Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποπ-Ρόκ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποπ-Ρόκ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 21 Μαΐου 2023

Ένα ιταλικό τραγούδι για την πολιτική υποκρισία και την κομματοκρατία. Το "Ti ti ti ti" του ΡίνοΓκαετάνο. Una canzone contro la partitocrazia e l' ipocrisia politica (Ul "Ti ti ti ti" di Rino Gaetano).

 


Παραθέτοντας μαζί με τους ιταλικούς στίχους και μια πρόχειρη νεοελληνική μετάφρασι, να περιοριστώ μόνο σε μια παρατήρησι, σημαντική μια και αφορά στον τίτλο:  «Ti ti ti ti». [Ο αγαπημένος μου αδικοχαμένος τραγουδοποιός Ρίνο Γκαετάνο, (Salvatore Antonio "Rino" Gaetano  1950 –  1981 αντισυστημικός κι αντιεξουσιαστής από τον ιταλικό Νότο, και συγκεκριμένα από τον ελληνογενή Κρότωνα), γνωστός για την στιχουργική τόλμη του, ελπίζω να με μας απασχολήσει ξανά στο ιστολόγιο]. Αυτό το «τι τι τι τι» αντιστοιχεί στο νεοελληνικό «πουλ πουλ» που ως επιφώνημα χρησιμοποιείται από τον λαό μας για τη συγκέντρωση των ορνίθων, συνήθως για να φωνάξει κάποιος τις κότες στο κοτέτσι προκειμένου να τις ταΪσει καλαμπόκι!  Οπότε, ακούστε προσεκτικά το αγαπημένο μου ιταλικό τραγούδι και θα καταλάβετε το συγκλονιστικό μέσα στην ειρωνεία του νόημα…

 

 «Ti ti ti ti».

A te che sogni una stella ed un veliero

Che ti portino su isole dal cielo più vero

A te che non sopporti la pazienza

O abbandonarti alla più sfrenata continenza

 

A te che hai progettato un antifurto sicuro

A te che lotti sempre contro il muro

E quando la tua mente prende il volo

T'accorgi che sei rimasto solo

 

A te che ascolti il mio disco forse sorridendo

Giuro che la stessa rabbia sto vivendo

Siamo sulla stessa barca io e te

Ti ti ti ti ti ti ti ti ti ti ti  (x 3)

A te che odi i politici imbrillantinati

Che minimizzano i loro reati

Disposti a mandare tutto a puttana

Pur di salvarsi la dignità mondana

 

A te che non ami i servi di partito

Che ti chiedono il voto, un voto pulito

Partono tutti incendiari e fieri

Ma quando arrivano sono tutti pompieri

 

A te che ascolti il mio disco forse sorridendo

Giuro che la stessa rabbia sto vivendo

Siamo sulla stessa barca io e te

RINO  GAETANO

 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΙ:

 

"TT TI TI TI"  (= ΠΟΥΛ ΠΟΥΛ ΠΟΥΛ)

 

Σε σένα που ονειρεύεσαι ένα αστέρι και ένα ιστιοφόρο

Για να σε πάνε σε νησιά με πιο αληθινό ουρανό

Σε σένα που δεν ανέχεσαι την υπομονή

Ή το να αφεθείς στην πιο αχαλίνωτη εγκράτεια.

 

Σε εσέ που έχεις σχεδιάσει ένα ασφαλές αντικλεπτικό

Σε σένα που παλεύεις πάντα ενάντια σ έναν τοίχο

Και όταν το μυαλό σου πάει να πετάξει

Αντιλαμβάνεσαι πως έχεις μείνει μόνος,

 

Σ εσένα που ακούς τον δίσκο μου ίσως χαμογελώντας

Σου ορκίζομαι πως την ίδια οργή βιώνω:

Είμαστε στην ίδια βάρκα, εσύ κι εγώ!

 

Τι τι τι τι τι τι τι τι τι τι τι (x 3)

[ = Πουλ πουλ πουλ πουλ πουλ πουλ πουλ πουλ πουλ πουλ (x 3)]

 

Σε εσένα που μισείς τους φτιασιδωμένους πολιτικούς,

Εκείνους που υποβαθμίζουν τα εγκλήματά τους,

Που είναι πρόθυμοι να τα εκπορνεύσουν όλα

Προκειμένου να σώσουν τον καθωσπρεπισμό του.


Σε εσένα που δεν αγαπάς τους δούλους  των κομμάτων

Που σου ζητάνε την ψήφο σου, την «καθαρή» ψήφο

--Πώς ξεκινάνε όλοι πυρπολητές και όλο φλόγα

Μα όταν φτάνουν  γίνονται όλοι πυροσβέστες!

 

Σ εσένα που ακούς τον δίσκο μου ίσως χαμογελώντας

Σου ορκίζομαι πως την ίδια λύσσα νιώθω:

Είμαστε στην ίδια βάρκα, εσύ κι εγώ!

 


Πέμπτη 4 Απριλίου 2013

2 ποιητικά (σολωμικά!) αποσπάσματα και ένα τραγούδι περι αντοχής. Due frammenti dalla poesia “I liberi assediati” di Dionysios Solomos e la canzone “I am titanium”

Τα δύο σολωμικά αποσπάσματα, το 5 και το 51 από το δεύτερο σχεδίασμα των Ελευθέρων Πολιορκημένων.
Και ένα ξένο τραγούδι για την αντοχή. 
Ειδικά μετά το Σχολικό, όχι άνευ λόγου, απλώς άνευ σχολίων...

Α. 
5. 
. . . . . . . . . . . Στην πεισμωμένη μάχη 
Σφόδρα σκιρτούν μακριά πολύ τα πέλαγα κι’ οι βράχοι, 
Kαι τα γλυκοχαράματα, και μές στα μεσημέρια, 
Kι’ όταν θολώσουν τα νερά, κι’ όταν εβγούν τ’ αστέρια. 
Φοβούνται γύρου τα νησιά, παρακαλούν και κλαίνε, 
Kι’ οι ξένοι ναύκληροι μακριά πικραίνονται και λένε: 
«Aραπιάς άτι, Γάλλου νους, σπαθί Tουρκιάς μολύβι, 
 Πέλαγο μέγα βράζ’ ο εχθρός προς το φτωχό καλύβι.» 

51
H δύναμή σου πέλαγο κι’ η θέλησή μου βράχος. 

 Διονύσιος Σολωμός
( Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι. Σχεδίασμα B΄)



Β. 
David Guetta- Titanium ft. Sia
ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ( LYRICS )
You shout it loud
But I can't hear a word you say
I'm talking loud, not saying much
I'm criticized but all your bullets ricochet
shoot me down, but I get up

[Chorus]
I'm bulletproof nothing to lose
Fire away, fire away
Ricochet, take your rain
Fire away, fire away
You shoot me down but I won't fall
I am titanium
You shoot me down but I won't fall
I am titanium

Cut me down
But it's you who have further to fall
Ghost town, haunted love
Raise your voice,
sticks and stones may break my bones
I'm talking loud, not saying much

[Chorus]
I'm bulletproof nothing to lose
Fire away, fire away
Ricochet, take your rain
Fire away, fire away
You shoot me down but I won't fall
I am titanium
You shoot me down but I won't fall
I am titanium

I am titanium
I am titanium

Stone-hard, machine gun
Firing at the ones who run
Stone-hard, thus bulletproof guns

[Chorus]
You shoot me down but I won't fall
I am titanium…

Δευτέρα 31 Δεκεμβρίου 2012

Ένα μουσικό πόκερ με σαραντάχρονα τραγούδια της ελληνικής Ποπ-Ρόκ. 5 brani musicali dall’ anno 1972, di musica pop-rock greca. Dicendo addio all’ anno che va via.

Τέτοιες μέρες, και ειδικά παραμονή Πρωτοχρονιάς, κάποιοι έχουν το συνήθειο να χαρτοπαίζουν. Αμφιλεγόμενη συνήθεια, παλιά όσο δεν φανταζόμαστε. Μπερδεμένη μέσα στα προχριστιανικά πολυήμερα γλέντια για το χειμερινό Ηλιοστάσιο και τα ζάρια των Σατουρναλίων. Και οι παλιές συνήθειες δεν κόβονται. Αντίθετα συνήθως γίνονται παράδοσι ή μέρος της παράδοσης.
Εμείς πάντως, (και) εφέτος δεν θα έχουμε τραπέζι με τσόχα ή τέλος πάντων παιχνίδια τυχερά με τραπουλόχαρτα.
Αντ’ αυτού κλέβουμε και χρόνο για να γεμίσουμε την αποψινή σελίδα του ιστολογίου με ελληνική μουσική. Από το είδος της ποπ-ρόκ μουσικής που άκουγε η ελληνική νεολαία την δεκαετία του 70.
Με πέντε μουσικά κομμάτια που έρχονται από σαράντα χρόνια πίσω, από το σωτήριο έτος 1972, να μας ξυπνήσουν αναμνήσεις και αισθήματα…
Θα μπορούσε, ας πούμε, αυτό το προτεινόμενο από εμάς μουσικό πενταπόσταγμα να είναι ένα καλό χέρι στο αποψινό πρωτοχρονιάτικο τραπέζι; Έτσι τουλάχιστον θέλουμε.
Αν μιλήσουμε με όρους του Πόκερ, θα μπορούσε να είναι κάτι πού δυνατό. Ας πούμε πόκερ με 4 Βαλέδες και μια Ντάμα ( το των Νοστράδαμος). Ή φούλ του Άσου (όπου ο καθένας διαλέγει τις αντιστοιχίες του για τους Άσους και τα υπόλοιπα φύλλα)!

Αλλά ας ακούσουμε με την βοήθεια του μαγικού χρονοντούλαπου που λέγεται Γιουτιούμπ.

1. Aphrodite's Child - Aegean Sea (video)

2. Socrates Drank The Conium-Starvation 1972
3 POLL "AETOI" -1972-

4 MAD (Gr Psychedelic Rock) Τι ζητάς απ' τη ζωή. 1972

Τι ζητάς απ' τη ζωή

Πές μου πώς μπορείς κάθε λεπτό
να ‘σαι δυνατός στον κόσμο αυτό
στον κόσμο αυτό που δεν μας χωρεί.

Μα πως μπορείς;
Όταν σε ματώνει η πίκρα, όταν σε βαραίνει η λύπη,
νιώθεις πως δεν είσαι τίποτα.

Πές μου
Πότε έχεις γελάσει, πές μου πόσο έχεις κλάψει
Πές μου, τί ζητάς απ' τη ζωή...

5. ΝΟΣΤΡΑΔΑΜΟΣ - ΑΤΛΑΝΤΙΣ [ΧΑΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ]


ΑΤΛΑΝΤΙΣ [Χαμένη Πολιτεία]

Αυτή η πόλη μαγική
έρχεται στο μυαλό μου
που οι καμπάνες της υμνούν
την ομορφιά του κόσμου.

Χτισμένη σ’ άγνωστο νησί,
μαλαματένια κάστρα
ψάχνουν πολλοί για να τη βρουν
μα είναι μακριά σαν τ’ άστρα.

Πόλη, χαμένη πολιτεία,
βαθειά σ’ ωκεανού μαγεία
ο χρόνος δε σε σβήνει,
ο θρύλος σου θα μείνει.

Τώρα, χαμένη πολιτεία,
έβγα απ’ τα νερά τα κρύα
να δούμε τους ναούς σου,
τους δώδεκα θεούς σου.

Τώρα.. χαμένη πολιτεία
έβγα... απ’ τα νερά τα κρύα.
 

Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2012

Γενέθλια του ιστολογίου! Κι ένα τραγούδι… Compleanno del nostro blog; con una canzone!

Σαν σήμερα πριν από τέσσερα συναπτά χρόνια εμφανίστηκε στην μπλογκόσφαιρα το ιστολόγιό μας. Ήταν Σάββατο 8 Ιανουαρίου του 2008, αργά το βράδυ, όταν για να δοκιμάσουμε το επιτυχές της κατασκευής του ιστολογίου, δειλά-δειλά βγάλαμε στον διαδικτυακό αέρα με τον Αλέξη τον Κλαμαρή (Θεός σχωρέστον! μακαρίτη ήδη από διετίας…) το σήμα μας. Προηγήθηκαν –αλλά και ακολούθησαν –ατελείωτες κουβέντες και ακόμα μακρές τηλεφωνικές συνδιαλέξεις για τις τεχνικές λεπτομέρειες της εμφάνισης της ιστοσελίδας (99% επίτευγμα του Αλέξη!), αλλά και για παράπλευρα ζητήματα γύρω απο την λειτουργία του «Νέου Παλαμήδη»…
Από σήμερα, λοιπόν, μπαίνουμε στον πέμπτο χρόνο της λειτουργίας μας. Συν Θεώ!


Για ιστορικές αναδρομές σχετικά με το εγχείρημα δεν υπάρχει διάθεσι και χρόνος.
Τα στατιστικά στοιχεία που αφορούν την τρέχουσα συμπεριφορά του ιστολογίου σκοπεύουμε να τα θίξουμε λίαν προσεχώς.
Για απόψε φτάνει μια μικρή μουσική αφιέρωσι. Το ωραίο «Τραγούδι της χαράς» του ΚΩΣΤΑ ΤΟΥΡΝΑ από τον δίσκο ¨Τα Λευκά Φτερά" του 1975.

Ένα βιντεοτράγουδο που για τις ανάγκες της σημερινής επετείου πήρε την τελευταία στιγμή την θέσι ενός άλλου αγαπημένου μας τραγουδιού του Κώστα Τουρνά : (για τον λόγο ότι εκείνο ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΑ αναρτημένο στο "You Tube"). Αναφερόμαστε στο κομμάτι «Τον στέφανο της ζωής» του 1974...

KOSTAS TOURNAS το τραγούδι της χαράς ΚΩΣΤΑΣ ΤΟΥΡΝΑΣ

Παρασκευή 29 Απριλίου 2011

Δυο άσχετα ξενόγλωσσα τραγούδια: το "Io ho te" του Αλ Μπάνο και το "Nights In White Satin" των Μούντυ Μπλούζ (“Moody Blues”) και οι στίχοι τους .

Due canzoniIo ho te» di AL Bano e "Nights In White Satin" dei Moody Blues) e una traduzione in greco (video + lyrics)



1. Io ho te


Al Bano- Io ho te

(Pallavicini/ Massara)

Ci sono dei torrenti senza l'acqua e
il cielo a volte senza il blu.
Ci sono delle spiagge senza sole
e chi l'amore non l'ha piu.

Ma io ho te,
io ho te,
cascasse il mondo,
io ho te.
Oh no, no, no, non c'e dubbio che
non saro mai senza di te.

E’ triste dove vivere e per vivere
parlare a chi non sente mai.
E’ triste avere intorno tante gente e poi
sentirsi soli piu che mai.

Ma io ho te,
io ho te,
cascasse il mondo,
io ho te.
Oh no, no, no, non c'e dubbio che
non saro mai senza di te.

Ma io ho te,
io ho te,
cascasse il mondo,
io ho te.
E se saro importante o no
importa a me
tanto.

Io, io ho te,
cascasse il mondo,
io ho te.
Oh no, no, no, non c'e dubbio che
non saro mai senza di te.-

(1967, 45 giri: L'oro del mondo / Io ho te)


Πρόχειρη μετάφρασι:

Εγώ έχω εσένα

Υπάρχουν και χείμαρροι χωρίς νερό
κι ο ουρανός καμμια φορά χωρίς γαλάζιο
Υπάρχουν χωρίς ήλιο κι αμμουδιές
και κάποιος που δεν έχει πια τον έρωτα του.

Μα εγώ έχω εσένα
Μα εγώ έχω εσέ
ο κόσμος να χαλάση
έχω εσέ..
Ώ, όχι όχι όχι δεν υπάρχει αμφιβολία
πως δεν θα είμαι ποτέ χωρίς εσένα

Είναι θλιβερό κάπου να ζής και για να ζής
να μιλάς σε κάποιον που ποτέ του δεν σ’ ακούει.
Είναι θλιβερό να έχεις τριγύρω σου τόσο κόσμο κι όμως
τόσο μόνος, όσο ποτέ σου, να νιώθεις.

Μα εγώ έχω εσένα
Μα εγώ έχω εσέ
ο κόσμος να χαλάση
έχω εσέ..
Ώ, όχι όχι όχι δεν υπάρχει αμφιβολία
πως δεν θα είμαι ποτέ χωρίς εσέ.

Μα εγώ έχω εσένα
Μα εγώ έχω εσέ
ο κόσμος να χαλάση
έχω εσέ.
Κι αν γίνω κάποιος ή δεν γίνω
με νοιάζει
τόσο.

Μα εγώ έχω εσένα
Μα εγώ έχω εσέ
ο κόσμος να χαλάση
έχω εσέ..
Ώ, όχι όχι όχι δεν υπάρχει αμφιβολία
πως δεν θα είμαι ποτέ χωρίς εσέ.


2.The Moody Blues - Nights In White Satin´67



Moody Blues "Nights In White Satin" Lyrics

Nights in white satin,
never reaching the end,
Letters I've written,
never meaning to send.

Beauty I'd always missed
with these eyes before.
Just what the truth is,
I can't say anymore.

'Cos I love you, yes I love you, oh how I love you.

Gazing at people,
some hand in hand,
Just what I'm going through
they can't understand.
Some try to tell me,
thoughts they cannot defend,
Just what you want to be,
you will be in the end.

And I love you, yes I love you,
Oh how I love you, oh how I love you.

Nights in white satin, never reaching the end,
Letters I've written, never meaning to send.
Beauty I've always missed, with these eyes before.
Just what the truth is, I can't say anymore.

'Cos I love you, yes I love you,
Oh how I love you, oh how I love you.

'Cos I love you, yes I love you,
Oh how I love you, oh how I love you.

Breath deep
The gathering gloom
Watch lights fade
From every room
Bedsitter people
Look back and lament
Another day's useless
Energy spent

Impassioned lovers
Wrestle as one
Lonely man cries for love
And has none
New mother picks up
And suckles her son
Senior citizens
Wish they were young

Cold hearted orb
That rules the night
Removes the colours
From our sight
Red is gray and
Yellow white
But we decide
Which is right
And
Which is an Illusion

("Days of Future Passed", 1967)

Κυριακή 17 Απριλίου 2011

Για τον Νίκο Παπάζογλου, δυό τραγούδια, μια σκέψι, μισό ξόδι. Per la morte di Nicos Papazoglou due amate canzoni e un pensiero...

«Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό…»
«από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως…»

Σχεδόν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου συμβαίνει να ξυπνάω με μελωδίες και στίχους τραγουδιών στο κεφάλι. Με έναν παράδοξο τρόπο το μυαλό τους βάζει μές στο στόμα. Τελευταία (και ίσως πιο τακτικά από άλλων μεγάλων τραγουδοποιών ή τραγουδιστών) μου ‘ρχόντουσαν τα τραγούδια του Νίκου του Παπάζογλου.

Σήμερα, Κυριακή των Βαΐων, με μια σιγανή βροχή να πέφτει μουλωχτά, επίμονα, εκνευριστικά και ασταμάτητα από την χθεσινή συννεφιασμένη μέρα, το πρωί –είχα κοιμηθή και βαριά- δεν είχα όρεξη να σιγοτραγουδήσω κανένα τραγούδι.
Ίσως έτσι έπρεπε. Γιατί από κάπου ήρθε, απρόσκλητη, και έκανε ακόμα πιο κρύο το δωμάτιό μου η απίστευτη είδησι του θανάτου του…

Πάνω που ετοιμαζόμουν ο καλός σου να κάνω μια αφιέρωσι στα σαράντα του άλλου μεγάλου Έλληνα ροκά, του Μανώλη Ρασούλη –πόσο είχαν ταιριάξη μέσα μου οι δυό τους! – κεραυνός εν αιθρία η αναπάντεχη αναχώρησι του Νίκου. Θα τα πούνε τώρα οι δυό τους ανεμπόδιστα…

Δεν τον γνώριζα τον τραγουδιστή και τραγουδοποιό Νίκο Παπάζογλου από παλιά. Δεν είχα ιδέα, (όταν μου ανέφερε το όνομά του ο αδελφός μου ο Γιώργος, τότε που τον είδε κατενθουσιασμένος στους «Αχαρνείς» στο πλευρό του Διονύση Σαββόπουλου, ούτε κι αργότερα, όταν τον πρόσεξα καλύτερα ως ερμηνευτή στην «Εκδίκηση της Γυφτιάς»), πως νεώτερος ήταν σε ένα Πόπ-Ρόκ συγκρότημα.
Σύντομα όμως, κάτι το ότι ήταν ένας συνειδητοποιημένος Πόντιος από Θεσσαλονίκη, κάτι ο μοναδικός τρόπος – εκείνος ο έστω κάπως συνεσταλμένος και απόμακρα ανατολίτικος λαρυγγισμός στην φωνή, με παρέπεμπε πότε στον Χρύσανθο, πότε στον Δημήτριο Στράτο (Demetrio Stratos) – στην ερμηνεία, τα τραγούδια του –δικές του ή όχι συνθέσεις, αδιάφορο – με συνέπαιρναν και με μάγευαν.

Όμως ακόμα πιο πολύ τον αγάπησα τον Νίκο από τότε που τον συνάντησα και τον είδα από κοντά. Όταν τον είδα και άκουσα να τραγουδάει. Ήμουνα για μεταπτυχιακά στην Ιταλία, εκεί προς το τέλος των σπουδών μου –κοντά στα μέσα της δεκαετίας ΄80, όταν ο Νίκος Παπάζογλου ήλθε στην Βενετία για μια συναυλία προσκεκλημένος από το εκεί ελληνικό Προξενείο.

Έκτοτε τον έχω ακούση και άλλες φορές ζωντανά σε συναυλίες, αλλά το άκουσμα κάποιων τραγουδιών του, όπως το «Αύγουστος» ή το «Κανείς εδώ δεν τραγουδά», πηγαίνει πάντα τον νού μου σε εκείνο το απόβραδο σε μια πλατεία της Βενετίας. Τότε που με την νοσταλγία της πατρίδας στο βλέμμα και το βίωμα της συναισθηματικής εξερεύνησης του νέου ανθρώπου στην καρδιά μου, τον έβλεπα εκστατικός να τραγουδάει:
«…Ποτές μου δεν την έχω δει
ούτε κι αυτή με ξέρει,
μα σίγουρα πολύ συχνά
κοιτάμε το ίδιο αστέρι…»
(Εκείνο το φεγγαρολουσμένο βράδι νόμιζα πως τραγουδούσε μόνο για μένα και πως το τραγούδι μίλαγε για την δική μου χαμένη «Καρυάτιδα»…)

Τα χρόνια πέρασαν. Γύρισα στην πατρίδα. Αγάπησα σχεδόν όλα τα τραγούδια του και τα χιλιοτραγούδησα. Κοίταξα, εδώ στην ρωγμή του χρόνου, τόσες και τοσες φορές τον καθρέφτη. Άλλες τόσες περιορίστηκα στο χαμόγελο.
(Κοίταξα βέβαια και στον ουρανό. Αυτόν πάντα με δέος και με υιική συγκατάβασι).

Σήμερα και όλο το βράδι θα τον ξενυχτήση η σκέψι μου τον Νίκο. Για το καλό κατευόδιο. Η καλλιτεχνικά αγγελική μορφή του –ήτανε του φωτός ο Νίκος- μπορεί συν τω χρόνω να ξεθωριάση λίγο. Μοιραίο. Αλλά δεν θα χαθή. Οπωσδήποτε θα έρχεται –μαζί με άλλες αρχαγγελικές μορφές/φωνές του ελληνικού τραγουδιού, όπως εκείνη του συνωνόματού του Ξυλούρη ή του σχεδόν αποθεωμένου ήδη Στέλιου Καζαντζίδη- να συντροφεύει την μνήμη της γενιάς μας.
Ενώ είναι βέβαιο πως και από αύριο θα συνεχίσουμε να ξυπνάμε και να αρχίζουμε την μέρα μας κρατώντας μές στο στόμα μας ζείδωρους στίχους-ήχους από τραγούδια/μελωδήματα των λαϊκών πρωτοψαλτάδων μας με τις εξαγιασμένες φωνές. Σαν του Νίκου του Παπάζογλου.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ



Στίχοι: Νίκος Παπάζογλου
Μουσική: Νίκος Παπάζογλου

Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό
με μιάς θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και μ’ έπνιξε.
Φυλάξου για το τέλος θα μου ‘πής

Σ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο ‘πώ
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
Λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
Κουράγιο θα περάσει θα μου ‘πής

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
Θα πάω κι ας μου βγή και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
Από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φώς
που μέσ’ στα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που τό 'χει δή

Μέσ’ στο βλέμμα της ένας τόσο δά ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
Μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
Θα πάω κι ας μου βγή και σε κακό

ΚΑΡΥΑΤΙΔΑ



Καρυάτιδα
Στίχοι: Νίκος Παπάζογλου
Μουσική: Νίκος Παπάζογλου

Είμαι ερωτευμένος,
δέν μ' ενδιαφέρει ό, τι κι αν πούν,
με μια απ' τις Καρυάτιδες,
με μια απ' αυτές που λείπουν.

Είν' όμορφη και λυγερή
με νάζια και καπρίτσια
και όλα τ' άλλα δύσκολα
που έχουν τα κορίτσια.

Μαθαίνω πως απόχτησε
περίεργες συνήθειες
πως με τίς ώρες παρατηρεί
τον ουρανό τις νύχτες.

Ποτές μου δεν την έχω δή
ούτε κι αυτή με ξέρει,
μα σίγουρα πολύ συχνά
κοιτάμε το ίδιο αστέρι

(Το τραγούδι που αμέσως μίλησε μές στην καρδία μου για την μυστηριώδη γυναικεία μορφή που ακόμα τότε ονειρευόμουνα…)