Το «Tear» των Elecric Litany. Επειδή η μουσική όπως και οι Λιτανείες αντενδείκνυνται στον …Κορωνοϊό (Νέο Επιστημονικό Δόγμα!). Il brano “Tear” dei Electric Litany; nel giorno della Festa della Dormizione di Maria!?

Όπως και πέρυσι, και εφέτος στην Τήνο, όπως και οπουδήποτε στην χώρα μας, χωρίς Λιτανεία στην Παναγία…

Αποφάσισαν και διέταξαν. Συστημικοί Επιστήμονες και Νεοταξίτες Πολιτικοί. Όλοι για το καλό μας!

Εμείς κανονικά σε αυτήν την Εορτή της Κοιμήσεως, θά πρεπε (μαζί με το Απολυτίκιο της Ημέρας) να βροντοφωνάζουμε το ΤΗι ΥΠΕΡΜΑΧΩι! (Το κάνουμε νοερά ή και το σιγοψιθυρίζουμε.)

Και προσκυνώντας τον Τριαδικό Θεό μας, κάθε τέτοια μέρα παρακαλούμε ιδιαιτέρως την Υπεραγία Θεοτόκο για την μητρική Μεσιτεία και την Χάρι της! Κι ας είμαστε ανάξιοι ή ολιγόπιστοι!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και

Η Παναγιά Μαζί μας!!

ΥΓ Την επιλογή για το …Ηλεκτρικό συγκρότημα (την ξέρετε άλλωστε και απο άλλοτε), την καταλάβατε. Το γιατί το “Tear”; Όχι μόνο για την ποιητική εισαγωγή με τον Ρίτσο. Ίσως και γιατι ομοιοκαταληκτεί με το “Fear”.

Electric Litany - Tear

TEAR

Lyrics

Άφησε με να 'ρθω μαζί σου.

Τι φεγγάρι απόψε! Είναι καλό το φεγγάρι, - δε θα φαίνεται που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις.

Άφησε με να 'ρθω μαζί σου.

Όταν έχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι, αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες, ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου λησμονημένα λόγια - δε θέλω να τ' ακούσω.

 Άφησε με να 'ρθω μαζί σου

(Από την Σονάτα του Σεληνόφωτος, ποίηση Γ. Ρίτσου)

 

Wake your fears and you will know

Dry your tears and you will know

Come clear and you will know

When you're near we just don't know

Come clear and you will know

When you're near we just don't know

 

Say what you want

Don't change at all

For we all love

the change of hearts

 

Για την απειλή «της ιικής και της αυταρχικής πανδημίας»: Το σημερινό άρθρο του Σ. Παπαθεμελή στην «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ». Sulla minaccia della "pandemia virale e autoritaria": articolo sul giornale “Dimokratia”

Δεν πρέπει να υποκύψουμε στην απειλή της αυταρχικής πανδημίας

Αυτό που συμβαίνει με τους Αμερικανούς και Ευρωπαίους, «εταίρους» και «συμμάχους» μας, τρόπος τού λέγειν πλέον, είναι αδιανόητο. Δεν είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνονται την βρώμικη τουρκική προκλητικότητα απέναντι μας και, αντί να πειθαναγκάσουν τους οσμανλήδες να αλλάξουν συμπεριφορά, πιέζουν εμάς να το πράξουμε «για το συλλογικό καλό» (στη μοντέρνα ορολογία τους).

Η Ελληνική κυβέρνηση ως αυτή τη στιγμή αρνείται να υποκύψει στις ευρωαμερικανικές προτροπές και πιέσεις. Οι ευχές και οι προσευχές όλων των Ελλήνων είναι να σταθεί ανένδοτη ως το τέλος! Θα είναι μέγιστο μάθημα στους νεοοθωμανούς οιηματίες και προπαντός στους προστάτες τους, οι οποίοι δυστυχώς περισσεύουν εντεύθεν και εκείθεν του Ατλαντικού.

Τελικά, είχε δεν είχε, το ξεστόμισε και αυτό ο δικαίως αποκαλούμενος «Ντόκτωρ θάνατος», Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Δεν δίστασε να προβεί στην κτηνώδη δήλωση: «Δεν είναι με απόλυτο τρόπο ορθός ο ισχυρισμός ότι όλα υποχωρούν μπροστά στη προστασία της ζωής». Τον «ξέπλυνε» όσο ήταν δυνατόν («τον αράπη και αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς») ο γερμανός Υπ.Εξ. Χάικο Μάας που ξεκαθάρισε: «Χρειαζόμαστε ταχεία βοήθεια χωρίς ‘’εργαλεία βασανισμού’’, όπως η τρόικα ή τα σκληρά μέτρα λιτότητας»! Να αγιάσει το στόμα του!

Τελικά έχει δίκιο ο ποιητής μας Στέφανος Μπολέτσης που φώναζε στη δεκαετία τού ’50-’60: «Υπάρχουν στον κόσμο καλοί!/ ίσως δεν είναι πολλοί./όμως υπάρχουν στον κόσμο καλοί!». Ναι υπάρχουν!

«Στρατηγική βάθους», «Γαλάζια Πατρίδα» και άλλα ηχηρά παρόμοια της χιτλερικής εποχής χρησιμοποιεί ο νεοοθωμανός, αντιγράφοντας τον Αδόλφο Χίτλερ για να αξιώσει από εμάς να του παραδώσουμε «γην και ύδωρ». Προφανώς είναι αμύητος στην Ελληνική ιστορία. Ο Θουκυδίδης στον Επιτάφιο του Περικλέους κατέληγε:

«Και το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ΄ ελεύθερον το εύψυχον κρίναντες μη περιοράσθε τους πολεμικούς κινδύνους».

(Ευτυχία θα πει ελευθερία, ελευθερία θα πει ψυχή δυνατή και μη δειλιάζετε μπροστά στους κινδύνους του πολέμου!). Καθαρά πράγματα.

Ο Ζώρζ Κλεμανσώ όταν απηύθυνε την πολεμική του ομιλία στους Γάλλους το 1918, τους εβεβαίωνε ότι:

«Το καθήκον μας είναι να διαλέξουμε τον πόλεμο διατηρώντας τα δικαιώματα του πολίτη, προστατεύοντας όχι την ελευθερία, αλλά όλες τις ελευθερίες».

Όμως οι σημερινοί ηγέτες της Δύσεως κινούνται στον αντίποδα.

Όπως έγραψαν οι Tom Palmer και Simon Lee:

«Δεν έχουμε να κάνουμε με μία, αλλά με δύο πανδημίες, οι οποίες είναι και οι δύο θανατηφόρες. Η πρώτη οφείλεται σε έναν ιό, ο οποίος εισβάλλει στα κύτταρα ενός ξενιστή, και τα εξασθενίζει, και συνήθως τα εξαφανίζει. Η δεύτερη είναι μια ιδεολογία - ο αυταρχισμός - που εισβάλλει και αποδυναμώνει τους δημοκρατικούς θεσμούς, συχνά μέχρι να τους εξαφανίζει.

Ο Ρόμπερτ Χιγκς, κατέδειξε ότι υπάρχει ένα φαινόμενο ανεπίστροφου της εξουσίας, δηλαδή ότι τα νέα προνόμια που αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια μιας κρίσης τείνουν να διατηρούνται πολύ πέρα από το τέλος αυτής της κρίσης. "Σε όλη την ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, οι εθνικές καταστάσεις έκτακτης ανάγκης ήταν εξαιρετικές περιστάσεις για την προοδευτική απώλεια ελευθεριών". Αυτό φυσικά δεν ισχύει μόνο για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ισχύει παντού!

Τα έκτακτα μέτρα σε περιόδους κρίσης, όπως ο περιορισμός και οι απαγορεύσεις συγκεντρώσεων, δεν πρέπει να αποτελούν ευκαιρία για την καθιέρωση δικτατορίας. Πρέπει να διατηρηθούν οι αρχές του τεκμηρίου ελευθερίας και του περιορισμένου κράτους. Επειδή έτσι και εγκαταλειφθούν αυτές οι αρχές, είναι εξαιρετικά δύσκολο να επανέλθουν. Στην πραγματικότητα, οι ελεύθερες και νόμιμες κοινωνίες είναι πιο ανθεκτικές, πιο ευημερούσες και, από κάθε άποψη, πιο επιθυμητές και ελκυστικές από τις δικτατορίες.

Καθώς αγωνιζόμαστε κατά της απειλής της ιικής πανδημίας, δεν πρέπει να υποκύψουμε στην απειλή της αυταρχικής πανδημίας. Και οι δύο είναι θανατηφόρες».

Πηγή: https://www.contrepoints.org/2020/04/11/368758-une-pandemie-en-cache-toujours-une-autre (μετάφρ. Ε. Νιάνιος).

ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗΣ

Εφημερίδα «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» 2/5/2020

( Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

E-mail: stpapathemelis@gmail.com)

Πανδημία και πανικός. Μια τραγική είδησι απο τον ιταλικό Τύπο και οι επισημάνσεις του “αιρετικού” Ι. Ιωαννίδη. Pandemia e panico: La notizia con la tragedia a Rubano: con il 53enne che si è suicidato. Piu un video (con le dichiarazioni del prof. John Ioannidis su Alpha News –Cipro- 31.03.2020).

Πού μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο η τρομολαγνεία των ΜΜΕ, ο εγκλεισμός και η απελπισία; Διάβασα την είδησι προχθές σε ιταλική εφημερίδα του Βένετο (Il Mattino di Padova) και έφριξα!

Μεταφράζω υπότιτλο και είδησι:

"Τραγωδία στο Ρουμπάνο: 53άχρονος αυτοκτόνησε δια πνιγμού με πλαστική σακούλα. Στην πόρτα είχε αφήσει σημείωμα: «Μην μπαίνετε, είναι μολυσμένο. Ειδοποιήστε το 166»

RUBANO. Ανακαλύπτει πως είναι θετικός στον κορωνοϊό και αυτοκτονεί με ασφυξία, σφίγγοντας μια πλαστική σακούλα γύρω από το κεφάλι του. Τραγωδία το πρωί στο Ρουμπάνο. Ένας άνδρας 53 χρονών, ονόματι Μ.G., αυτοκτόνησε στην κατοικία του. Στην πόρτα είχε αφήσει και σημείωμα: «Καλέστε το 166. Μήν μπείτε γιατί είναι μολυσμένο».
Το ασθενοφόρο και την Αστυνομία κάλεσε ο αδελφός του αυτόχειρα. Οι άνδρες του υγειονομικού μπήκαν στο σπίτι φορώντας τον ειδικό εξοπλισμό με τις ειδικές μάσκες και τις σχετικές αντιμολυσματικές προφυλάξεις."
...................................................

Μετά θυμήθηκα και τις δηλώσεις του αιρετικού καθηγητού Ιωάννη Ιωαννίδη στον  Άλφα (της Κύπρου):

John Ioannidis
Professor Ioannis Ioannidis Stanford University about covid-19
Τρομολαγνεία, Κορωνοϊός, Ιταλία, Παραδοσιακή Γρίπη, Θνητότητα, Παραπλάνησι, Κρούσματα, Στρές, Ανοσοποιητικό,Πανικός, Εμβόλιο, Μέτρα.

«Ιός δηλητήριο», αξιοσημείωτο άρθρο από την «Χριστιανική» (του Κ. Μπλάθρα). “Virus velenoso”; articolo notevole di K. Blathras (ristampa dal giornale “Cristianiki”). “Virus-venom”; a remarkable article by K. Blathras (19/03/200 on newspaper “Cristianiki”).

ΕΝΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕ ΑΔΗΛΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ
-του Κωνσταντίνου Μπλάθρα*

«Είµαστε σε πόλεµο µε έναν εχθρό που είναι αόρατος», ανέφερε στο διάγγελµά του την Τρίτη (17/3) για τον κορονoϊό ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος µίλησε και για «οικονοµία πολέµου», αναγγέλοντας µέτρα στήριξης των κλάδων που θα πληγούν από την υποχρεωτική καραντίνα, στην οποία βρίσκεται ήδη, εδώ και µέρες η χώρα. Η τελευταία αυτή κρίση –γιατί σε κρίση βρισκόµαστε, θυµίζω από το 2010, µηδέποτε εξελθόντες έκτοτε «στην κανονικότητα»–, που είναι η οξύτερη, καθώς αφορά την υγεία και το αρχέγονο δίλληµμα ζωή-θάνατος, δοκιµάζει και πάλι τις αντοχές µας: πολιτικές, οικονοµικές, κοινωνικές, τώρα πια και εκκλησιαστικές. Γιατί η κρίση είναι και κριτήριο, ώρα της κρίσης, δηλαδή, για όλους.

∆εν νοµίζω ότι χρειάζεται να µπω στις λεπτοµέρειες της παγκόσµιας υγειονοµικής απειλής που ονοµάζεται κορoνoϊός ή convid-19, µε το κωδικό του όνοµα. Η απειλή κατά της ζωής επαναφέρει πάντα τον άνθρωπο σε µια στοιχειώδη (ζωική;) κατάσταση. Ο κίνδυνος της απανθρωπίας, του να ξεχάσουµε δηλαδή ότι είµαστε άνθρωποι, αναµετριέται σε αυτές τις κρίσεις µε το άθληµα της ανθρωπιάς, µε την πρώτη να κρατά τα σκήπτρα σε πολλές περιπτώσεις.

Θυµίζω µόνο ενδεικτικά τα όσα ο Θουκυδίδης λέει για τον λοιµό του 430 π.Χ. στην Αθήνα: «Αλλ’ η νόσος εισήγαγε προσέτι και άλλας χειροτέρας µορφάς ανοµίας εις την πόλιν […]. Και κανείς δεν ήτο διατεθειµένος να υποβάλλεται προκαταβολικώς εις ταλαιπωρίας προς επιδίωξιν σκοπού, τον οποίον ενόµιζεν ενάρετον, αφού εθεώρει αµφίβολον, αν θα επιζήση […] Αλλά φόβος των θεών ή νόμος των ανθρώπων κανείς δεν τους συνεκράτει, αφ᾽ ενός μεν διότι βλέποντες ότι όλοι εξ ίσου απέθνησκαν, έκριναν ότι καμία δεν υπήρχε διαφορά μεταξύ ευσεβείας και ασεβείας». (Ιστορίαι 2, 53, 1-4, µετάφραση: Ελευθέριος Βενιζέλος)

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η «χριστιανική» µας κοινωνία απέχει από εκείνη της προχριστιανικής Αθήνας ως προς τα ήθη ή ότι ο σηµερινός «διαφωτισµένος» από την επιστήµη και µέσα στην ασφάλεια της τεχνολογίας του άνθρωπος είναι ηµερότερος. Είναι όµως;


 Ιταλία

Μιλώντας για την Ιταλία, η οποία δοκιµάστηκε πρώτη από την ιό στην Ευρώπη, ο φιλόσοφος Τζόρτζιο Αγκαµπέν γράφει: «Το πρώτο πράγµα που δείχνει µε σαφήνεια το κύµα πανικού που έχει παραλύσει τη χώρα είναι ότι η κοινωνία µας δεν πιστεύει πια σε τίποτε άλλο παρά µόνο στη γυµνή ζωή. […]. Η γυµνή ζωή –και ο φόβος µήπως τη χάσουµε– δεν είναι κάτι που ενώνει τους ανθρώπους, αλλά τους τυφλώνει και τους χωρίζει […]. Ο πλησίον µας έχει εξαφανιστεί και είναι παράδοξο που η Εκκλησία σωπαίνει σχετικά µε αυτό […] τί είναι µια κοινωνία που δεν έχει άλλη αξία από την επιβίωση; […] Υπήρξαν στο παρελθόν χειρότερες επιδηµίες, αλλά ποτέ κανείς δεν σκέφτηκε να κηρύξει µια κατάσταση έκτακτης ανάγκης όπως η παρούσα.» («Γυµνή ζωή ή πώς λειτουργεί η τροµοκρατία των µυγιάγγιχτων», µετάφραση: Γιώργος Πινακούλας)

Τα µέτρα που λαµβάνονται σε παγκόσµιο επίπεδο είναι πρωτοφανή, γιατί οι συνθήκες σήµερα το επιτρέπουν: ο απόλυτος έλεγχος της δηµόσιας ζωής από το κράτος, αλλά όχι λιγότερο και της ιδιωτικής ζωής, κάνει την κρίση αυτή µια περίπου δοκιµή για τον κόσµο του µέλλοντος. Ένας κόσµος όπου συναιρούνται η µυθιστορηµατική φαντασία των Όργουελ και Χάξλεϋ, ένας τεχνο-ολοκληρωτικός κόσµος. Μα, θα πείτε, κακώς λαµβάνονται τα µέτρα; Εφ’ όσον αφορούν στη σωτηρία ανθρώπινων ζωών, όπως ανέφερε στο διάγγελµά του ο πρωθυπουργός, έχει καλώς. Κανείς µας δεν θα ήθελε να διακινδυνεύσει ο ίδιος ή οι δικοί του άνθρωποι από την ασθένεια.

Αλλά το «µένουµε σπίτι» έχει και τις αόρατές του παρενέργειες, όσο αόρατος είναι και ο ιός. Η πρώτη έχει ήδη φανεί: είναι η εξαφάνιση του δηµόσιου χώρου. Το «κοκούνινγκ», όπως το ονόµασε ο κ. Μητσοτάκης, η κατά µόνας δηλαδή διαβίωση, µοιάζει να είναι ένα τόσο κοντινό µέλλον. Χωρίς όµως δηµόσιο χώρο, να είστε βέβαιοι, θα πρέπει να αποχαιρετίσουµε αυτό που σήµερα ξέρουµε ως ∆ηµοκρατία, ή, εν πάσει περιπτώσει, ό,τι έχει μείνει ακόµα στα σπαράγµατα δηµοκρατίας των σύγχρονων κρατών. Τα έκτακτα µέτρα ήρθαν για να µείνουν. Σκεφθείτε µόνο πως µε τον παρόντα ιό, όπως λένε οι ειδικοί, δεν θα ξεµπλέξουµε ούτε τον ερχόµενο χειµώνα. Σκεφτείτε επίσης ότι ιοί σαν αυτόν (που δεν είναι και ο πιο φονικός που έχει ποτέ εµφανιστεί) υπάρχουν πάµπολλοι και θα υπάρξουν ακόµα περισσότεροι.

 Δηµόσιο – Ιδιωτικό

Μία άλλη διελκυνστίνδα που θα προκύψει –ήδη έχει αναφανεί– είναι στην οικονοµία η διάσταση µεταξύ δηµόσιας και ιδιωτικής οικονοµίας, µεταξύ κράτους και αγορών ή µεταξύ κρατισµού και φιλελευθεριµού. Πολλοί προβλέπουν κιόλας την επιστροφή σε ένα κρατικό µοντέλο οικονοµίας, αλλ’ όµως, νοµίζω, σύντοµα θα ξυπνήσουµε σε µια νέα πραγµατικότητα. Σας θυµίζω ότι τα δύο ακοίµητα ιερεία της σύγχρονης ζωής, τα µόνα καταστήµατα που όχι µόνο δεν κλείνουν στην κρίση, αλλά διευρύνουν και τις δραστηριότητές τους, είναι τα σουπερµάρκετ και οι τράπεζες. Και τα δύο πιονιέροι του «ελεύθερου» εµπορίου («καπηλικό» θα το ονόµαζε το δίχως άλλο ο µέγας Αριστοτέλης), δεν έχουν παρά να µας βάλουν σε σκέψεις για το µοντέλο της επόµενης µέρας. ∆εν θα είναι, όπως κάποιοι τείνουν να πιστέψουν, η επιστροφή σε µια κρατικά ελεγχόµενη οικονοµία, αλλά η αυστηροποίηση του µοντέλου που ως τα σήµερα µας οδηγεί από κρίση σε κρίση. Το µέλλον µοιάζει ότι θα έχει την εικόνα µιας κρατικά διευθυνόµενης άγριας οικονοµίας της αγοράς.

Κι ας έρθουµε, τέλος, και σε µία νέα κατάσταση που ζήσαµε αυτό τον καιρό και που έχει να κάνει µε την ίδια τη συνείδησή µας. Από την πρώτη-πρώτη µέρα της κρίσης –και αυτό πρέπει όλους να µας προβληµατίσει– υπήρξε µια λυσσώδης επίθεση στην Εκκλησία, µε εντελώς ιδιαίτερα νέα στοιχεία. Για πρώτη φορά γίναµε µάρτυρες µιας µε κάθε µέσο επίθεσης όχι απλά αντικληρικαλιστικής, κατά των παπάδων δηλαδή, όπως µέχρι σήµερα, αλλά κατά της ίδιας της καρδιάς της εκκλησιαστικής λειτουργίας που είναι η Θεία Ευχαριστία. Μέχρι σήµερα κανείς δεν είχε ενοχοποιήσει την Θεία Κοινωνία για τη µετάδοση λοιµώξεων, ούτε και οι αρµόδιοι γιατροί. Άλλωστε και η ίδια η εµπειρία της ζωής θα τους διέψευδε. Εάν η Μετάληψη µετέδιδε ασθένειες, θα έπρεπε οι ιογενείς λοιµώξεις τουλάχιστον να είναι η «επαγγελµατική νόσος» των ιερέων. Αλλά κάτι τέτοιο δεν έχει παρατηρηθεί.

Μεταλαβιά

Σε όσους έσπευσαν να χλευάσουν την απλή πίστη του λαού ότι η Μεταλαβιά δεν κολλάει, αντιθέτως ο Χριστός είναι φάρµακον ιάσεως και αθανασίας, αφιερώνουµε παρενθετικά λίγους στίχους από τον «Κανόνα εις τον λεπρόν», που ο άγιος Ρωµανός ο Μελωδός έγραψε στην σκιά της πανώλους που έπληξε την Κωναταντινούπολη, το 541: «Απλώνει ο µόνος Εύσπλαχνος το χέρι του και πιάνει, / και αµέσως ο λεπρός καθαρίστηκε στο σώµα του τελείως, / γιατί από τη λέπρα απαλλάχθηκε κι αµέσως εδραπέτευσεν εκείνη. / Τη φυσική επήρε οµορφιά του το δέρµα του κορµιού του.» (µετάφραση: Αρχιµ. Ανανίας Κουστένης)

Με την λυσσώδη αυτή επίθεση, αναπτύχθηκε τις µέρες αυτές η πρωτοφανής για τα ορθόδοξα λατρευτικά ήθη θεωρία της «ατοµικής προσευχής», µε επιστέγασµα την γνωστή ανακοίνωση του πρωθυπουργού, της 16ης Μαρτίου, µε την οποία «αναστέλλονται οι λειτουργίες σε όλους τους χώρους θρησκευτικής λατρείας κάθε δόγµατος και θρησκείας». Πρωτοφανές!

Είχε προηγηθεί η µαραθώνια συνεδρίαση της διευρυµένης ∆ιαρκούς Ιεράς Συνόδου και η λογική, κατά τη γνώµη µας, απόφασή της, για περιορισµό της εκκλησιαστικής λειτουργίας µόνο την Κυριακή και αυτή µε περιορισµένη χρονική διάρκεια και µικρή προσέλευση. Ο πρωθυπουργός φέρεται «θυµωθείς» από την απόφαση αυτή, αφού η Εκκλησία δεν συναίνεσε στις καινοφανείς του ιδέες περί αποκλειστικής «ατοµικής προσευχής», ιδέες που ασπάστηκαν, δυστυχώς, και κάποιοι ιερωµένοι και αρκετοί θεολόγοι. Περιττό δε να πω ότι εάν µία τέτοια πρωτοφανή, πλήρους περιστολής των λειτουργιών, απόφαση την είχε πάρει ο προηγούµενος πρωθυπουργός, θα είχαµε ήδη εµφύλιο.

Αλλ’ ας αφήσουµε την µικροπολιτική. Εδώ, νοµίζω, διακυβεύεται αυτή καθαυτή η ορθόδοξη λαϊκή συνείδηση. Με άλλα λόγια, φαίνεται πως κάποιοι θεώρησαν την γρίπη του κορωναϊού χρυσή ευκαιρία για να µεταστραφεί η εκκλησιαστική πίστη σε κάποιον τύπο εξευρωπαϊσµένου και εκκοσµικευµένου προτεσταντισµού. Ζητούσαν ουσιαστικά από την Ιερά Σύνοδο να αναιρέσει τον εαυτό της, καταργώντας η ίδια, για άδηλο χρονικό διάστηµα –µερικοί λένε ως και µετά το Πάσχα!– την Θεία Λειτουργία, που είναι η καθαυτό καρδιά της λειτουργίας της Εκκλησίας. ∆εν θα σχολιάσουµε την καθυστερηµένη µάλλον αντίδραση της Ιεραρχίας, που δεν φάνηκε να κατάλαβε εξ αρχής το µέγεθος της πρόκλησης, ούτε την πρώτης τάξεως ευκαιρία που χάθηκε για να εµπεδοθεί η σχετική θεολογία της Θείας Ευχαριστίας και οι κοινωνικές, µεταξύ άλλων, συνέπειές της. Ας µείνουµε στο ότι, εν τέλει, υπήρξε µια λογική και ισορροπημένη απόφαση, που πάρθηκε µε δηµοκρατικό τρόπο. Ίσως η δηµοκρατική αυτή αργοπορία («έλεγε ο καθένας τα δικά του», σχολιάστηκε από κάποιους πικρόχολα), που κράτησε µέχρι αργά το βράδυ, είναι που εξόργισε τον πρωθυπουργό. Σας είπα, η ∆ηµοκρατία θα είναι κάτι ολοένα και πιο στενάχωρο, µάλιστα για τους έγκλειστους του ιού.

Μα, θα έπρεπε να µη γίνει τίποτα; Ποιος λέει κάτι τέτοιο; Ίσα-ίσα που επαινούµε τις πρωτουβουλίες για τον περιορισµό της διασποράς της ασθένειας και κυρίως τον ηρωισµό εκείνων που είναι στην πρώτη γραµµή της αντιµετώπισής της, τις γιατρίνες, τους γιατρούς, τις νοσοκόµες και τους νοσοκόµους και το λοιπό ιατρικό προσωπικό.

Αλλά το είπαµε από την αρχή, κάθε κρίση είναι και κριτήριο. Κριτήριο της νέας εποχής, στην οποία έχουµε µπει για τα καλά, µοιάζει να είναι µόνο η επιβίωση: η βιολογική επιβίωση των ανθρώπων και η γιγάντωση και παγίωση ενός συστήµατος «αγοράς», που, ο Θεός να µε βγάλει ψεύτη, µπροστά του ορρωδεί οποιοσδήποτε ιός. Και µη ξεχνάµε ότι ιός ελληνικά θα πει δηλητήριο!

*Πρωτοσέλιδο άρθρο της “Χριστιανικής” της 19ης Μαρτίου 2020



ΦΩΤΟ: Ο δήμαρχος της Βενετίας Λουίτζι Μπρουγκνάρο δεόμενος γονατιστός μπροστά την Παναγία «της Υγείας», στην εικόνα που φυλάσσεται στη Βασιλική της, «σε μια δύσκολη ώρα για τον Δήμο μας», όπως γράφει ο ίδιος στο τουίτερ

Πηγή