Και του χρόνου στην Πόλι! Και ξανά το αγγλόφωνο τραγούδι (των H.E.R.R.). Για την Άλωσι. Per la ricorrenza (572 anni) della Caduta di Costantinopoli: Di nuovo il brano del gruppo H.E.R.R.

 Ψάχνοντας στο αρχείο των αναρτήσεων του ιστολογίου, πρόσεξα πως σε σχετικήμε την Επέτειο της Αλώσεως ανάρτησι,προ δεκαετίας, το καλλιτεχνικό/μουσικό συμπλήρωμα του κειμένου (μία σύνθεσι ξενόγλωσσου συγκροτήματος) αλιευμένο απο το YouTube είχε διαγραφεί. Καλή δικαιολογία για να περιορίσω την αναφορά μου στην εφετινή 572η επέτειο της αποφράδας 29ης Μαίου 1453 σε κάτι ήδη γνωστό και ειπωμένο. Δράττομαι λοιπόν της ευκαιρίας, που λένε, να βρώ σε άλλη “έκδοσι” και να ξαναβάλω το συμπαθητικό τραγούδι-οπτικοποιημένο βίντεο των άγνωστων αγγλόφωνων Ευρω-ροκάδων. Τέλος, για τους αγγλικούς στίχους του κομματιού σας παραπέμπω πίσω στην παλιά ανάρτησι.

Άλλη φορά (συν Θεώ) άλλα!

 

[Όσο για την ευχή που προτάσσεται στον τίτλο του εφετινού post, είναι, έτσι, για ξορκίσουμε το δυστοπικό παρόν!]

 

........................................

H.E.R.R. ~ The Fall Of Constantinople

 

1453

 

Αντεθνικοί μύθοι: Καταρρίπτοντας το αφήγημα του Ναβαρίνου. Ο Μελ. Μελετόπουλος ξεριζώνει τα ζιζάνια της ξενοδουλείας.

 Σήμερα θα έπεφτε η 25η Μαρτίου, με το παλιό...

Έχει έρθει ο καιρός (κι άν όχι, πάντως πλησιάζει) να αποδομήσουμε τους αποδομητές και να εκμηδενίσουμε τους εθνομηδενιστές.

Σε προ 4 ετών επετειακή ομιλία του, ο εκπαιδευτικός και συγγραφέας Δρ. Μελέτης Μελετόπουλος δίνει πόνο.

 

Ο μύθος του Ναυαρίνου - Μελέτης Μελετόπουλος

 

“Το κλίμα και το κρίμα”: Ένα αιρετικό ποίημα -βαφοπούλειον προσόμοιον- του Σελλενίδη . Una poesia satirica di Alex.Sellenidis (sulla crisi climatica); più un video altrettanto eretico su You Tube.

 Για την πρωτοτυπία ή το όποιο αισθητικό αποτέλεσμα του στιχουργήματος δεν πρόκειται φυσικά να σχολιάσω, αλλά η πρόθεσί μου ήταν να υπενθυμίσω σε όσους εκτιμούν την Νεοελληνική μας ποίησι την σημερινή επέτειο.

 

Σαν σήμερα 15 Σεπτεμβρίου πέθανε ο Γ. Βαφόπουλος. 1996, 27 χρόνια πρίν. Περι της τεχνικής και για το “βαφοπούλειον” του τίτλου, επιτρέψτε μου να παραπέμψω στην επετειακή ανάρτησι του 2016 εδώ, στον Νέο Παλαμήδη. Οι βιαστικοί φίλοι, ας διαβάσουν τουλάχιστον το τετράστιχό του “Ο Χρόνος”.

 

Όσο για τα 120 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΙ του, αν δεν βρώ τον απαιτούμενο χρόνο για το ιστολόγιο ή τον σύλλογό μας, θα φροντίσω να τιμηθεί η μνήμη του ποιητή και ευεργέτη της Θεσσαλονίκης στην πρώτη γραμμή του μετώπου, στο Σχολείο. Μέσα στην τάξι!

 

 

 

................................................................................................

 

ΤΟ ΚΛΙΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΙΜΑ

Το κλίμα είναι πρόφασι για ρίμα. Ή

το κλίμα είναι εύρημα για διάφορα. Ή

το κλίμα είναι κάτι που σκοτώνει…

Στον λαιμό του Θεού χαϊμαλί

σκοτεινοί το κρεμάνε σαν κρίμα.



Η 1κλιμ@ική  + allαγή είναι agenda στα Νταβός;

Η Κλιματική Αλλαγή δύναται να έχει καραμελόχρωμα και να χορηγείται σαν placebo.

H Κλιματική Αλλαγή είναι βίωμα για αρριβίστες και αντινατιβιστές

καθώς και αδέξιους καλαθοπλέκτες.

Όμως μπορεί σαφώς νά ‘ναι και χρήμα!

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΕΛΛΕΝΙΔΗΣ

(Χαλκίδα, Καλοκαίρι 2023)

 ....................................................................................

 

 

ΕΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟ ΒΙΝΤΕΟ

 

THIS IS crazy!! Are they CHANGING THE WEATHER?

Ο Κάλβος για την καταστροφή των Ψαρών (21-22 Ιουνίου 1824). 199 Anni dalla distruzuione di Psara (21 Giugno 1824); con un brano dalle Odi di Andrea Calvos)

 

 (…Massacro di migliaia di greci nel giugno 1824 da parte delle truppe turco-egiziane…) 

199 χρόνια απο την καταστροφή των Ψαρών. Η συλλογική μνήμη φθίνει... Οι ταγοί (και στα δύο ελεύθερα ελληνικά κράτη) σε ίδια και χειρότερη κατάστασι ετεροπροσδιοριζόμενης -αν όχι ξενοκρατούμενης-- νοοτροπίας με τους περισσότερους πολιτικούς του Αγώνα... Οι εθνικές αξίες κατασυκοφαντημένες πήγαν στα αζήτητα.

 Μαζί τους και η πατριωτική φωνή των ποιητών. Και (κατ' εξοχήν στα αζήτητα της νεοελληνικής "παιδείας") οι  φλογεροί στίχοι του Κάλβου... 

ΕΙΣ ΨΑΡΑ

(...)

 

Μία βοὴ σηκώνεται,

μία μόνη ἐπιθυμία,

καὶ ὡσὰν ἀκτίνα οὐράνιος,

ὡς φλόγα εἰς δάση εὐάνεμα

καίει τὰς καρδίας.

 

«Ὑπὲρ γονέων καὶ τέκνων,

»ὑπὲρ τῶν γυναικῶν,

»ὑπὲρ πατρίδος πρόκειται

»καὶ πάσης της Ἑλλάδος

»ὅσιος ἀγῶνας.

 

»Θαλπτήριον τῆς ἡμέρας

»φῶς, διὰ πάντοτε χαῖρε·

»καὶ σεῖς ὁποὺ εὐφραίνετε

»μὲ φωνὴν ἠδυόνειρον

»τῆς γῆς τὰ τέκνα,

 

»Χαίρετ᾿ ἐλπίδες. - Ἦλθε

»τῆς Ἄγαρ τὸ ὑπερήφανον

»σπέρμα· ἐπάνω εἰς τὰς ὄχθας

»τῶν Ψαρῶν, ἀλαλάζον

»σφόδρα, κατέβη.

 

»Ὦ πατρίς, τὴν ἑκούσιον

»δέξου θυσίαν»... -Αστράπτει.-

Σεισμὸς πολέμου ἀκούεται.

Ὑπὸ τύμβον ὑψήνορα

ἥρωες κοιμῶνται.

 

Ἐπὶ τὸ μέγα ἐρείπιον

ἡ Ἐλευθερία ὁλόρθη

προσφέρει δύο στεφάνους·

ἕν᾿ ἀπὸ γήινα φύλλα,

κ᾿ ἄλλον ἀπ᾿ ἄστρα. 

 

Ανδρέας Κάλβος, Λυρικά, Ωδή "ΕΙΣ ΨΑΡΑ", στροφές 19 – 24, στ. 91-120 - κριτ. έκδ. Filippo Maria Pontani, Ίκαρος, Αθήνα 1988

 

Ο Θρήνος «Ανακάλημα της Κωνσταντινόπολης» (Ολόκληρο το κείμενο και σε -δικό μας- μονοτονικό). Il Lamento "Triste ricordo di Costantinopoli" (Il testo intero e nel -nostro- sistema di accentuazione. The Lament "Sad remembrance of Constantinople" (The whole text and in -our- accentuation system).

 29 ΜΑΐΟΥ 1453 - 29 /5/2023   570 ΧΡΟΝΙΑ ...

Σάν σήμερα προπέρυσι κατά την 5^η Διαδικτυακή Εκδήλωσι , είχα την ευκαιρία να παρουσιάσω το «Ανακάλημα» και να το σχολιάσω με τον γνωστό -σε κάποιους ημέτερους/ομοϊδεάτες- δικό μου τρόπο. Σήμερα θα περιοριστώ να αναδημοσιεύσω το κείμενο με την δική μου πρότασι διόρθωσης στους προβληματικούς στίχους  35 και 36 (πρώην στ. 45 και 46).  Δυστυχώς το μαγνητοσκοπημένο βίντεο της σχεδον τρίωρης εκείνης εκδήλωσης χάθηκε/καταστράφηκε -- ειδικά κατά το 2^ο μέρος που μας ενδιαφέρει εδώ. Γραπτές αναλυτικές σημειώσεις δεν έχω αφήσει επίσης. Από την άλλη, οι τρέχουσες προσωπικές υποχρεώσεις δεν μου επιτρέπουν - προς το παρόν -- ευρύτερο σχολιασμό… 

 Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης 

....................................

Το «Ανακάλημα της Κωνσταντινόπολης»

 

Θρήνος, κλαυμός και οδυρμός και στεναγμός και λύπη,
θλίψις απαραμύθητος έπεσεν τοις Ρωμαίοις.
Εχάσασιν το σπίτιν τους, την Πόλην την αγία,
το θάρρος και το καύχημα και την απαντοχήν τους.

Τίς το ’πεν; Τίς το μήνυσεν; Πότ’ έλθεν το μαντάτο;    (5)

Καράβιν εκατέβαινε στα μέρη της Τενέδου
και κάτεργον το υπάντησε, στέκει κι αναρωτά το:
«Καράβιν, πόθεν έρκεσαι και πόθεν κατεβαίνεις;
«Έρκομαι ακ τ’ ανάθεμα κ’ εκ το βαρύν το σκότος,
ακ την αστραποχάλαζην, ακ την ανεμοζάλην·              (10)

απέ την Πόλην ερχομαι την αστραποκαμένην.
Εγώ γομάριν δεβ βαστώ, αμμέ μαντάτα φέρνω
κακά δια τους χριστιανούς, πικρά και δολωμένα.
Οι Τούρκοι ότε ήρθασιν, επήρασιν την Πόλην,
απώλεσαν τους χριστιανούς εκεί και πανταχόθεν.»   (15)

«Στάσου, καράβι, να χαρής, πάλι να σε ρωτήσω:
Εκεί  ’λαχεν ο βασιλεύς, ο Κύρης Κωνσταντίνος,
ο φρένιμος, ο δυνατός, ο περισσά ανδρειωμένος,
ο πράγος, ο καλόλογος, η φήμη των Ρωμαίων;»
«Εκεί ’λαχεν ο Δράγασης ο κακομοιρασμένος.             (20)
Σαν είδεν τ’ άνομα σκυλιά κ’ εχάλασαν τους τοίχους
κ’ ετρέξασιν κ’ εμπήκασιν πεζοί και καβαλλάροι
κ’ εκόπταν τους χριστιανούς ως χόρτο στο λιβάδιν
βαριά-βαριά ’ναστέναξεν μετά κλαυθμού και είπε:
“Ελέησον! Πράγμα τί θωρούν τα δολερά μου μάτια!  (25)
Πώς έχω μάτια και θωρώ! Πώς έχω φως και βλέπω!
Πώς έχω νούν και πορπατώ στον άτυχον τον κόσμον!
Θωρώ, οι Τούρκοι ’νέβησαν εις την αγίαν Πόλην
και τώρα αφανίζουσιν εμέν και τον λαόν μου”.

Εβίγλισεν ο ταπεινός δεξιά και αριστερά του·               (30)

θωρεί, φεύγουν οι Κρητικοί, φεύγουν οι Γενουβήσοι·
φεύγουσιν οι Βενέτικοι κ’ εκείνος απομένει.
Ελάλησεν ο ταπεινός με τα καμένα χείλη:

“Εσείς, παιδιά μου, φεύγετε, πάτε να γλυτωθήτε·
κ’ εμέναν πού μ’ αφήνετε τον κακομοιρασμένο;            (35)

με το θλιμμένον πρόσωπον, με τα θλιμμένα μάτια,        
με την τρεμούραν την πολλήν, με τα καμένα χείλη·
Αφήνετέ με στά σκυλιά κ’ εις του θεριού το στόμα.
Κόψετε το κεφάλιν μου, χριστιανοί Ρωμαίοι·
επάρετέ το, Κρητικοί, βαστάτε το στην Κρήτην              (40)
να το ιδούν οι Κρητικοί να καρδιοπονέσουν,
να δείρουσι τα στήθη τους, να χύσουν μαύρα δάκρυα

και να με μακαρίσουσιν ότι ούλους τους αγάπουν·
μηδέν με πιάσουν τα σκυλιά, μηδέν με κυριεύσουν·
(ότι ανελεήμονα των ασεβών τα σπλάχνα)                        (45)         
μηδέν με παν στον αμιρά, το σκύλον Μαχουμέτην,
και θέση πόδαν άτακτο εις τον εμόν αυχένα·
(εις βασιλέως τράχηλον δεν πρέπει πούς ανόμου)
μή με ρωτήσ’ ο άνομος, να ‘πή:“πού ’ν’ ο Θεός σου;”,
να ‘ρίση ο σκύλος τα σκυλιά να με κακολογήσουν,          (50)

να παίξουσιν το στέμμα μου, να βρίσουν την τιμήν μου·
απήν με βασανίσουσιν και τυραννίσουσίν με,
να κόψουν το κεφάλιν μου, να μπήξουν εις κοντάριν,
να σκίσουν την καρδία μου, να φάν τα σωτικά μου,
να πιούν από το αίμα μου, να βάψουν τα σπατιά τους     (55)

και να καυχούντ’ οι άνομοι εις την απώλειάν μου»

Ήλιε μου, ανάτειλε παντού, σ’ ούλον τον κόσμον φέγγε
κ’ έκτεινε τας ακτίνας σου σ’ όλην την οικουμένη
κ’ εις την Κωσταντινόπολιν, την πρώην φουμισμένην
και τώρα την Τουρκόπολιν, δεν πρέπει πιο να φέγγης.     (60)

Αλλ’ ουδέ τας ακτίνας σου πρέπει εκεί να στέλλης
να βλέπουν τ’ άνομα σκυλιά τες ανομιές να κάμνουν,
ίνα ποίσουν στάβλους εκκλησιές, να καίουν τας εκόνας,
να σχίζουν, να καταπατούν τα ’λόχρουσα βαγγέλια,
να καθυβρίζουν τους σταυρούς, να τους κατατσακίζουν,  (65)

να παίρνουσιν τ’ ασήμια τους και τα μαργαριτάρια
και των αγίων τα λείψανα τα μοσχομυρισμένα
να καίουν, ν’ αφανίζουσιν, στην θάλασσα να ρίπτουν,
να παίρνουν τα λιθάρια των και την ευκόσμησίν των
και στ’ άγια δισκοπότηρα κούπες κρασί να πίνουν.         (70)

Άρχοντες, αρκοντόπουλοι, αρχόντισσες μεγάλες,
ευγενικές και φρένιμες, ακριβαναθρεμμένες,
ανέγλυτες πανεύφεμες, ύπανδρες και χηράδες
και καλογριές ευγενικές, παρθένες, ηγουμένες
(Άνεμος δεν τους έδιδε, ήλιος ούκ έβλεπέν τες,               (75)
εψάλλαν, ενεγνώθασι εις τ’ άγια μοναστήρια)
ηρπάγησαν ανηλεώς ως καταδικασμένες!
Πώς να τες πάρουν στην Τουρκιά, σκλάβες να πουληθούσιν
και να τες διασκορπίσουσιν σ’ Ανατολήν και Δύσιν!
Γυμνές και ανυπόλυτες, δαρμένες, πεινασμένες,             (80)
να βλέπουν βούδια, πρόβατα, άλογα και βουβάλια,
παπίτσες, χήνες και έτερα . . . . . . .
και το βραδύ να μένουσιν με τους μουσουλουμάνους
και να τες μαγαρίζουσιν, μπαστάρδια να γεννούσιν,
μουσουλουμάνοι να γενού και σκύλοι ‘ματοπίνοι,            (85)
να πολεμούν χριστιανούς και να τους αφανίζουν!
Μήν το ‘πομένης, ουρανέ, και γή, μήν το βαστάξης·
ήλιε, σκότασε το φώς, σελήνη μήν τους δώσης.

Είπω και τίποτε μικρόν αλληγορίας λόγον:
Ήλιον τάξε νοητόν τον Μέγαν Κωνσταντίνον·                       (90)
σελήνη επονόμασε την νέαν του την Πόλιν.
Μή σου φανή παράξενο τούτον απού σου λέγω:
κόσμο μέγαν τον άνθρωπον Θεός επονομάζει,
όν έθετο εις τον μικρόν κόσμον, την πάσα κτίσι.
Αυτός λοιπόν εκόσμησε ο Μέγας Κωνσταντίνος               (95)
την Πόλιν την εξάκουστην, ήν βλέπεις και ακούεις,
καθώς την κλήσιν έλαβεν και την επωνυμίαν.
Ομοίως Ουστινιανός εκόσμησεν μεγάλως,
έκτισεν την Αγιάν Σοφιάν, το θέαμαν το μέγα·
παραπλησίον γέγονε Σιών της παναγίας.                         (100)
Εκείνοι ήσαν ήλιος κ’ η Πόλι ’ν’ η σελήνη.
(Χωρίς ηλίου πούποτε σελήνη ουδέν λάμπει.)
Εκείνοι γαρ οι βασιλείς, οι ευσεβείς, οι θείοι,
έλαμπον, εφωτίζασιν την παναγίαν Πόλιν,
την Δύσην, την Ανατολήν, όλην την Οικουμένην.            (105)
Όταν εις νούν αθυμηθώ της Πόλεως τα κάλλη,
στενάζω και οδύρομαι και τύπτω εις το στήθος,
κλαίω και χύνω δάκρυα μεθ’ οιμωγής και μόχθου.
Ο κόσμος της Αγιάς Σοφιάς, τα πέπλα της Τραπέζας
της παναγίας, της σεπτής, τα καθιερωμένα,                  (110)
τα σκεύη τα πανάγια και πού να καταντήσαν;
Άρ’ έβλεπεν ο άγγελος, ως ήτον τεταγμένος,
όστις και έταξεν ποτέ του πάλαι νεανίσκου;
Είπεν γαρ «ούκ εξέρχομαι έως ότου να έλθης»
Ο νεανίας έρχεται, ο άγγελος απήλθεν·                           (115)

ουχί εκείνος ο ποτέ παίδας των εκτητόρων,
αλλ’ άλλος παίδας έφθασε, πρόδρομος Αντιχρίστου,
και Άγγελοι και Άγιοι πλέον ού βοηθούσι.                       (118)