Σαράντος Καργάκος κατά του σημερινού πνευματικού ραγιαδισμού και γενιτσαρισμού (άρθρο του 2018). Lo storico e scrittore Sarantos Kargakos, sul vassallaggio neogreco e la mentalità filo-turca (articolo ristampa). The historian and author Sarantos Kargakos about the modern greek vassalage ant the pro-Turkish mentality (an old article)

«Γιατί όποιος δεν μπορεί να αγαπήσει τη δική του πατρίδα δέν μπορεί να αγαπήσει καμία άλλη πατρίδα»

 Μ.Μ. Σαράντος Καργάκος 

Πρόμαχος του διαχρονικού Ελληνισμού και της σημαιοφόρος της ιδέας της Πατρίδας ο φιλόλογος, ιστορικός και συγγραφέας Σαράντος Καργάκος (1947-2019) είναι φυσικό να έχει σφραγίδα στην καρδιά του την Ρωμιοσύνη και προμετωπίδα σε μεγάλο μέρος του συγγραφικού του μόχθου το Έπος του 1821. Η Ιστορία του νεώτερου Ελληνισμού (όταν το μελλοντικό –ας ελπίσουμε- Ελληνικό Κράτος θα έχει απαλλαγεί από τους συστημικούς ιστρούχτορες και λοιπούς ιδεολογικοπνευματικούς χατζηαβάτες) θα του αποδώσει την εξέχουσα θέσι που του αξίζει.
Ελαφρύ το χώμα του Μεγάλου αυτού Δασκάλου του Γένους!!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

και 

Καλή Λευτεριά στην Πατρίδα μας!

Α. Σ.

 ........................................................

H ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΤΟΥ 1821

Σήμερα δίνεται «γραμμή» να διαλυθούν τα κράτη για να σχηματισθεί ο παγκόσμιος πολτός για χάρη των δυνατών

Στο θέμα αυτό έχω συχνά αναφερθεί στο παρελθόν. Αλλά πιο εμπεριστατωμένα ασχολήθηκα όταν συνέγραψα την τετράτομη ιστορία μου «Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης του 1821», που εκδόθηκε προ ετών από την εφημερίδα «Real News» και, ολοκληρωμένη (μαζί με τα πολιτικά γεγονότα), πρόκειται να εκδοθεί προσεχώς με νέα μορφή. Από το βιβλίο αυτό αποσπώ μερικές σκέψεις και τις θέτω στην κρίση των αναγνωστών.  

Εν πρώτοις, θεωρώ απαράδεκτο να μικροποιούμε τους ανθρώπους που έζησαν στο παρελθόν και δημιούργησαν το δικό μας παρόν (με ό,τι καλό ή κακό). Συχνά, η μικροποίηση του χθες δεν γίνεται από αντικειμενικότητα, αλλά από σκοπιμότητα. Κρύβει την ηθική μας μικροβιότητα. Κάποιοι, που δεν μπορούν να φθάσουν ψηλά, προσπαθούν να κατεβάσουν τους υψηλούς τού χθες στα χαμηλά, εν ονόματι κάποιας«αποδομητικής Ιστορίας», με την οποία προσπαθούν να υποβαθμίσουν ό,τι λέγεται «έθνος», «εθνικό», και πρώτα απ’ όλα την εθνική Ιστορία και την εθνική λογοτεχνία μας, που εμπνέουν το εθνικό μας φρόνημα και την εθνική πολιτική της ανεξαρτησίας.

Ετσι, σπιλώνονται συστηματικά οι άνθρωποι που δημιούργησαν το αθάνατο ‘21. Υπάρχουν σχολικά βιβλία για το έπος αυτό, στα οποία οι αναφερόμενοι αγωνιστές, πολιτικοί και στρατιωτικοί δεν ξεπερνούν τη σύνθεση μιας καλαθοσφαιρικής ομάδας, χωρίς τον προπονητή! 

Και, σαν να μην έφθανε αυτό, κατά καιρούς από απίθανους «καλαμογράφους» γράφονται άρθρα και αρθρίδια αμφισβητικά, του τύπου «Για ποια Επανάσταση μιλάτε;» και παρουσιάζεται ο σχεδόν 10ετής πολυαίμακτος εκείνος αγώνας, σαν πολεμικό τάχα «εξάνθημα» του γαλλικού Διαφωτισμού και άλλοτε σαν ανταρσία και στάση.

Ως προς τούτο, οι καλοί αυτοί «καλαμογράφοι» εναρμονίζονται με τους νεότερους Τούρκους ιστορικούς που, αναφερόμενοι στην Ελληνική Επανάσταση, την ονομάζουν «isyan», δηλαδή «στάση», ενώ οι παλαιότεροι, ακόμη και για ελληνικά κινήματα (π.χ. κρητικά ενωτικά κινήματα), χρησιμοποιούσαν τον όρο «ihrilat», δηλαδή «επανάσταση». Κατανοούμε, φυσικά, τη στάση των νεότερων Τούρκων ιστορικών που εμπλέκονται σ’ ένα παιχνίδι πολιτικό, αλλά ο πολύς λαός δεν κατανοεί τη στάση κάποιων δικών μας «εκσυγχρονιστών» ιστορικών απέναντι στις παλαιότερες ιστορικές μορφές και συγγραφές. Για παράδειγμα, ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος έχει κηρυχθεί απόβλητος από τις περισσότερες φιλοσοφικές σχολές μας!

Προς τι, άραγε, το μένος αυτό; Είναι απλό: Ολοι αυτοί οι παλαιοί «εθνικιστές», λόγιοι και αγωνιστές, δημιούργησαν ένα εθνικό κράτος που αποτέλεσε αφετηρία σχηματισμού και άλλων εθνικών κρατών στην Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική, κι έτσι άρχισε η κατάρρευση των μεγάλων αυτοκρατοριών. Η αρτισύστατη μικρή Ελλάς υπήρξε το κακό παράδειγμα, το «μεγάλο λάθος», κατά τον Μέτερνιχ και τον μελετητή του, Χένρι Κίσινγκερ. Το κράτος αυτό, το πρώτο στην ιστορία του ελληνικού κόσμου, είχε φυσικά τις αδυναμίες του. Αλλά, παρά τούτο, μέσα σε 90 χρόνια είχε τριπλασιαστεί. Σήμερα, όμως, δίνεται «γραμμή» (και μάλιστα, «επιχρυσωμένη») να διαλυθούν τα κράτη -φυσικά, τα μικρά- για να σχηματισθεί ο παγκόσμιος πολτός, από τον οποίο θα παρασκευασθεί η «μαύρη πουτίγκα» των δυνατών. Επιβάλλεται όθεν καθετί εθνικό, είτε κράτος είτε γεγονός ή πρόσωπο σημαντικό, να βάλλεται, να διαβάλλεται και, αν είναι μνημείο, να βεβηλώνεται. Ποια προτομή ή ανδριάντας αγωνιστή του ‘21 δεν έχει βεβηλωθεί ή καταστραφεί;

Πρωταγωνιστές είναι τώρα κάποιοι κρανιόκενοι νεαροί, ποδηγετούμενοι απο ινστρούχτορες γηράσαντες εν πνευματική αμαρτία και μαλθακία. Αυτή η νέα «χρυσή νεολαία» (το χρυσή με την τρέχουσα έννοια) έχει σπουδάσει σε μυστηριώδη άντρα την καταστροφή των μνημείων του ‘21 και τη δική της καταστροφή. Καταστρέφει τη βρυσομάνα που θα τη χρειασθεί, όταν έλθουν -και ήλθον- οι δύσκολοι καιροί. Καταστρέφεται η βρυσομάνα από την οποία θα μπορούσαν οι νέοι να υδροδοτηθούν ψυχικά και πνευματικά, όταν εισέλθουν στην έρημο της απελπισίας. 

Το ‘21 έχει πολύ κακοπάθει κατά τα τελευταία χρόνια και από περίεργους «ανακαινιστές», που είτε δεν το βλέπουν και το αγνοούν είτε το βλέπουν με ένα (ή και μισό) μάτι, κι έτσι φωτίζουν μέρος μόνο από την τεράστια έκτασή του. Αλλοι, εφοδιασμένοι με τα «καπνογόνα» κάποιας ιδεολογίας ή ιδεοληψίας, θολώνουν το ευρύ τοπίο του Αγώνα και έτσι είναι είναι αδύνατον να δει κανείς με ευκρίνεια πρόσωπα και καταστάσεις. Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, που είχε μια ευρύτερη και βαθύτατη γνώση του ‘21, έγραψε τα ακόλουθα προειδοποιητικά για τον κίνδυνο που εγκυμονούσε η δήθεν απομυθευτική ιστορία, που ήταν τότε και τώρα του συρμού: «Υποτιμώντας ή σπιλώνοντας μεγάλα ονόματα ή εξαιρετικά γεγονότα δεν αποποιούμε το ‘21· το παραμορφώνουμε».

Σήμερα, οι νέοι της πατρίδας μας δεν γνωρίζουν το ‘21 ή έστω κάτι περιεκτικό για το ‘21. Γνωρίζουν, όμως, απόψεις κυρίως από προχειρογραφήματα ή περίεργες θεωρήσεις για το ‘21. Δεν απορρίπτω τις θεωρίες- είναι λίπασμα μυαλού για τον ιστορικό-, αρκεί να μην οδηγούν στην καταπακτή της λήθης τα πρόσωπα και τα γεγονότα. Οι πολλές θεωρίες και οι πολλές ιδεοληψίες έκαναν την Ιστορία να μοιάζει με νεκρό που τρέχει πίσω από το φάντασμά του. Μέχρι τα πρόσφατα χρόνια, το ‘21 ήταν ακόμη ζωντανό. Ηταν στο τραγούδι και της νέας μεταπολιτευτικής γενιάς. Αλλά, ξαφνικά, έπεσε πάνω του το μαύρο πέπλο της λησμονιάς. Επαψε για τους νέους μας να είναι πύρωμα ψυχής. Συχνά, οι παρελάσεις της 25ης Μαρτίου θυμίζουν καρναβαλική φιέστα. Οχι απο αμέλεια - εσκεμμένα. Γιατί δεν πρέπει τα νέα παιδιά να διατηρούν το πύρωμα της καρδιάς του 1821. Ο Νίκος Καζαντζάκης σε μια ομιλία του στο BBC, το 1946, είχε πει: «Η πιο στοιχειώδης λογική αντιστάθηκε στην άγια τούτη παραφροσύνη. Πώς μια χούφτα άνθρωποι ξαμάρτωτοι, πεινασμένοι, ανοργάνωτοι μέσα σε μια Ευρώπη λυσσαλέα αντιδραστική, μπορούσαν να σηκώσουν το κεφάλι και να ελπίσουν ελευθερία».

Σήμερα, κάποιοι προσπαθούν να σβήσουν από τη συνείδηση των νέων το ‘21 για να μην μπορούν σε κανέναν να σηκώσουν το κεφάλι. Πνευματικός ραγιαδισμός και γενιτσαρισμός εδώ και καιρό κάνουν στη χώρα μας θραύση.

Σαράντος Καργάκος

Πηγή 1

Πξγή 2

Ο Σαράντος Καργάκος για την ελληνικότητα της Μακεδονίας, το σκοπιανό κ.α. σχετικά ζητήματα της επικαιρότητας. (Ραδιοφωνική συνέντευξι στο Metropolis 95,5). Lo storico e scrittore Sarantos Kargakos, sulla grecità della Macedonia (recente intervista radiofonica). The historian and author Sarantos Kargakos about the hellenism of Macedonia (a recent radio intervew)

Αναμεταδίδουμε πολλαπλασιαστικά την πατριωτική φωνή του Μεγάλου Δάσκαλου της Ιστορίας, Σαράντου Καργάκου και παρακαλούμε όποιο απο τα μέλη μας έχει την διάθεσι και τον απαιτούμενο χρόνο, να πραγματοποιήσει για λογαριασμό του ιστολογίου μας την σχετική απομαγνητφώνησι της πρόσφατης αυτής συνεντεύξεως.
Κατα τα άλλα, ραντεβού αύριο στο ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ!
................

Σαράντος Καργάκος για την Μακεδονία

ΑΛΩΣΕΙΣ ΑΛΛΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ. Επίκαιρο κείμενο του Κ. Χολέβα για την 29η Μαΐου (αναδημοσίευσι) Un testo di C. Cholevas x il 29 Maggio (ristampa)

Σήμερα το είδαμε, σήμερα το αναδημοσιεύουμε. Μόλις διαβάσαμε (στο εξαίρετο ιστολόγιο του Συνδέσμου Επιστημόνων Πειραιώς) το παρακάτω κείμενο του γνωστού για την ελληνοπρέπειά του πολιτικού επιστήμονα και δημοσιολόγου, Κωνσταντίνου Χολέβα, αντιληφθήκαμε ότι ήταν σαν να το γράψαμε εμείς. Η αναδημοσίευσί του μας βγάζει από έναν μικρό κόπο. Μπορεί, βέβαια, ως συνήθως να ζηλέψαμε και λιγουλάκι, αλλά το γεγονός μας δίνει και την χαρά της μοιρασιάς, της βαθιάς επικοινωνίας με τις απόψεις του συγγραφέα.

ΑΛΩΣΕΙΣ ΑΛΛΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

Το 1453 δεν συνέβη η πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, της Ρωμανίας. Αυτή είχε συμβεί το 1204 κατά την Δ΄ Σταυροφορία. Οι Τούρκοι βρήκαν μία κεφαλή χωρίς σώμα, μία Κωνσταντινούπολη χωρίς ενδοχώρα. Το κτύπημα που κατέφεραν οι Φράγκοι στην Ορθόδοξη Ρωμηοσύνη και η κατανομή των εδαφών της Αυτοκρατορίας άνοιξαν τον δρόμο για τη δεύτερη Άλωση από τον Μωάμεθ τον Πορθητή. Εκείνη τη χρονιά, το 1204, ανιχνεύουμε και τη γέννηση του Νέου Ελληνισμού. Το βυζαντινό κράτος παύει πλέον να είναι πολυεθνικό με ελληνικό πολιτισμό και στη θέση του εμφανίζονται μικρά κράτη αμιγώς ελληνικά,. Η Νίκαια πρωτίστως, αλλά και η Ήπειρος και η Τραπεζούντα είναι τα πρώτα εθνικά κράτη στα Βαλκάνια. Εκφράζουν την ελληνορθόδοξη ελπίδα και γεννούν τη Μεγάλη Ιδέα.
Το μυστικό της επιβιώσεως του Ελληνισμού μετά το 1453 βρίσκεται στην ιδεολογία και στα κείμενα των ανθρώπων που στελέχωσαν το κράτος της μικρασιατικής Νικαίας από το 1204 μέχρι το 1261, όταν αυτό το κράτος έδιωξε τους Λατίνους από την Κωνσταντινούπολη. Το μυστικό αυτό λέγεται : Πίστη στην διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού. Και είναι χρήσιμο να το θυμόμαστε τώρα που διερχόμαστε μία ηθική, πνευματική και οικονομική κρίση. Τώρα που πολλές μικρές αλώσεις απειλούν το έθνος μας με απώλεια ταυτότητος και προσανατολισμού.
Από το 1204 μέχρι και τον Κυπριακό Αγώνα του 1955-59 η πίστη στη συνέχεια του Ελληνισμού μάς κρατούσε όρθιους. Περάσαμε αλώσεις, δουλείες, σταυρώσεις, μαρτύρια, αλλάξαμε κατακτητές, αγωνισθήκαμε σε καιρούς πολεμικούς ή ειρηνικούς, προδοθήκαμε από συμμάχους και υπονομευθήκαμε από μισθοφόρους και από φορείς ξενόφερτων ιδεών, αλλά επιβιώσαμε. Γιατί πιστεύαμε στον εαυτό μας, στο παρελθόν μας και στο μέλλον μας.
Ήδη από το 1204 αυτή την πίστη στη συνέχεια του Ελληνισμού εκφράζουν οι Αυτοκράτορες της Νικαίας. Ο Θεόδωρος Λάσκαρις Α΄, ο Ιωάννης Δούκας Βατάτζης, ο Θεόδωρος Λάσκαρις Β΄.
Αποτελεί άφθαστο μάθημα αξιοπρεπείας και ιστορίας η απάντηση του Βατάτζη -Θρακιώτη από το Διδυμότειχο- προς τον Πάπα Νικόλαο το 1237. Ο ηγέτης ενός μικρού κράτους του καθημαγμένου Ελληνισμού απαντά προς τον Πλανητάρχη της εποχής, αφού ο Παπικός θρόνος έστρεψε τους Σταυροφόρους προς την Κωνσταντινούπολη αντί για την Ιερουσαλήμ. Γράφει, λοιπόν, ο ελεήμων και ευλαβής Ορθόδοξος Αυτοκράτωρ ότι ο ίδιος και οι υπήκοοί του κατάγονται από το αρχαίο γένος των Ελλήνων «εξ ού η σοφία εξήνθησεν» για όλο τον κόσμο και ότι οι περισσότεροι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες ήσαν και αυτοί Έλληνες. Και προσθέτει ότι στους Έλληνες εδόθη η Κωνσταντινούπολη από τον Μέγα Κωνσταντίνο και ότι πιστοί στην ιστορία μας και στις παραδόσεις μας θα αγωνισθούμε για να απελευθερώσουμε την Κωνσταντινούπολη και να την ξανακάνουμε ορθόδοξη και ελληνική.
Αν θέλαμε να κρίνουμε με σημερινά δεδομένα ο Ιωάννης Βατάτζης είναι ο ηγέτης της δυσπραγούσης Ελλάδος και ο Πάπας είναι το Δ.Ν.Τ. Τότε είχαμε ηγέτες που ύψωναν φωνή εθνικής υπερηφανείας προς τους ισχυρούς. Τώρα άραγε έχουμε; Αυτή η πεποίθηση στη συνέχεια του Ελληνισμού έδωσε δύναμη στους προγόνους μας μετά την Άλωση της Πόλης από τους Οθωμανούς. Έστω και αν χρησιμοποιούσαμε εναλλάξ τα εθνικά ονόματα Ρωμηός, Γραικός και Έλληνας, ουδέποτε χάσαμε την εθνική μας συνείδηση που ήταν άρρηκτα δεμένη με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η πίστη στη διαχρονικότητα του Γένους διατρανώθηκε μέσα από αναγνώσματα όπως η Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου και η Αχιλλιάς, μέσα από την εμμονή στην Ελληνική γλώσσα , μέσα από την αναπαράσταση Αρχαίων σοφών στόν πρόναο πολλών εκκλησιών, μέσα από ποιήματα και δημοτικά τραγούδια, μέσα από κηρύγματα και ομιλίες λογίων.
Η συνέχεια του Ελληνισμού ενέπνευσε τον Ρήγα, τους κλεφταρματολούς, τις διακηρύξεις και τα Συντάγματα του 1821, τον Διονύσιο Σολωμό που καλεί τους Τριακόσιους του Λεωνίδα να σηκωθούν και να έλθουν κοντά μας.
Σήμερα που περνούμε μία πολλαπλή κρίση αναμένουμε από τους πνευματικούς ταγούς μας να ξαναμιλήσουν γι’ αυτή τη διαχρονικότητα του Έθνους, να μάς δώσουν διδάγματα από την Αρχαιότητα, το Βυζάντιο, την Φραγκοκρατία και την Τουρκοκρατία, να μας ποτίσουν με το κρασί του ’21 που έλεγε ο Κωστής Παλαμάς. Κι όμως βλέπουμε ορισμένους από αυτούς τους διανοουμένους μας να μάς δηλητηριάζουν με σάπιες πνευματικές τροφές. Αρνούνται τη συνέχεια του Ελληνισμού, χλευάζουν την ελληνορθόδοξη ταυτότητά μας, αφελληνίζουν την παιδεία μας, εισάγουν στρατιές μισθοφόρων από διάφορες χώρες στο όνομα ενός κίβδηλου ανθρωπισμού, αποδομούν την Παιδεία μετατρέποντας τα σχολεία σε κέντρα ταχύρρυθμης εκπαίδευσης Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και αφήνοντας τα παιδιά χωρίς πρότυπα, χωρίς αξίες.
Μπορούμε και δικαιούμαστε να βγούμε από την κρίση. Αρκεί να μη ξεχάσουμε το μυστικό των προγόνων μας. Να αντισταθούμε στις ηθικές, πνευματικές και οικονομικές αλώσεις προτάσσοντας τη συνέχεια του Ελληνισμού. Να μετατραπούμε σε μία δυναμική ηθική πλειοψηφία, η οποία με ειρηνικό και δημοκρατικό τρόπο θα βάλει στο περιθώριο τους διανοουμένους της συμφοράς και θα ξανασυνδέσει τις τύχες της Ελλάδας, της Κύπρου και των Αποδήμων με το γάργαρο νερό της διαχρονικής ελληνικότητας, το μόνο που μάς ξεδιψά και μας ξεπλένει. Να βάλουμε στο περιθώριο τις υλιστικές ιδεολογίες που αποχαυνώνουν τους νέους μας μιλώντας τους είτε για τη νομοτέλεια της δικτατορίας του προλεταριάτου είτε για τη νομοτέλεια της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης , η οποία γκρέμισε τα σύνορα για να φέρει τελικά στην Ευρώπη τα προβλήματα των αμερικανικών τραπεζών.
Το πνεύμα του Ελληνισμού ήταν πάντα αγωνιστικό και αντιστασιακό. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος δεν υπετάγη στους όρους του Μωάμεθ, αλλά έπεσε μαχόμενος. Οι σημερινές μάχες δεν θα δοθούν με σπαθιά, αλλά με ιδέες και ιδανικά. Αρκεί να ξαναπιστέψουμε στη συνέχεια του Ελληνισμού!

Κωνσταντίνος Χολέβας
Πολιτικός Επιστήμων

Διεθνές Συνέδριο Ποντιακών Ερευνών στην Δράμα

Ένα διεθνές Συνέδριο με θέμα τον Ποντιακό Ελληνισμό έγινε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο στην Δράμα.
Η πρωτοβουλία ανήκε κατ’ εξοχήν στο Ερευνητικο Κέντρο του Σωματείου 'Αγιος Γεώργιος Περιστερεώτα και η ευθύνη της διοργάνωσης υπο την επωνυμία «2ο Διεθνές Συνέδριο Ποντιακών Ερευνών» μοιράστηκε ανάμεσα στα Ποντιακά σωματεία της Βόρειας Ελλάδας, Άγιος Γεώργιος Περιστερεώτα, Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης, Μέριμνα Ποντίων Κυριών, και στην Νομαρχιακή Αυτοδιοίκησι Δράμας.
Από 27 έως 29 Σεπτεμβρίου Έλληνες και ξένοι ιστορικοί ερευνητές, ειδικοί επιστήμονες και καθηγητές Πανεπιστημίων, εισηγήθηκαν ποικίλα θέματα από τα ερευνητικά τους πεδία και εδέχθηκαν ερωτήσεις επι των εισηγήσεών τους από το κοινό που παρακολούθησε τις εργασίες του Συνεδρίου στο συνεδριακό Κέντρο της νομαρχίας Δράμας

Σημειώνουμε ότι το πρώτο Διεθνές Συνέδριο Ποντιακών Ερευνών είχε διεξαχθή πριν από τέσσερα χρόνια στην Θεσσαλονίκη (31.01- 1.02.2004) υπο τον γενικό τίτλο «Επιστημονικό Συνέδριο ΠΕΡΙ ΠΟΝΤΟΥ» προς τιμήν των Anthony Bryer, ομότιμου καθηγητή Ιστορίας, βυζαντινολόγο, Ιδρυτή του Κέντρου Βυζαντινών, Οθωμανικών και Νεοελληνικών Ερευνών του Πανεπιστημίου του Βirmingham της Αγγλίας, και Οδυσσέα Λαμψίδη, διδάκτορα Φιλοσοφίας, ιστορικό, βυζαντινολόγο και επί σειρά ετών πρόεδρο της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών και εκδότη του σημαντικού επιστημονικού περιοδικού "Αρχείο του Πόντου". Το πρώτο εκείνο επιστημονικό συνέδριο δεν είχε σκοπό μόνο «να τιμήσει τους επίλεκτους αυτούς εργάτες της επιστήμης που αποκάλυψαν με τις πρωτότυπες έρευνές τους και τη γενικότερη επιστημονική προσφορά τους την ιστορία και τον πολιτισμό του Πόντου από την αρχαιότητα ως και τα βυζαντινά χρόνια», αλλά και να μελετήση και παρουσιάση «τα στοιχεία εκείνα που καθορίζουν την ταυτότητα του Ποντιακού Ελληνισμού και δηλώνουν το στίγμα του , στα νεότερα χρόνια έως και τον 21ο αιώνα» και πράγματι «έθεσε τις βάσεις εκείνες ούτως ώστε να εξελιχθεί στη σημαντικότερη διεθνή επιστημονική εκδήλωση μελέτης της ποντιακής ιστορίας και του πολιτισμού.» (βλ. και Παγκόσμιο Ποντιακό Φόρουμ)
Επειδή τα τεχνικά προβλήματα που επι μέρες αντιμετωπίζαμε δεν μας επέτρεψαν να αναφερθούμε ενημερωτικά –εγκαίρως- για την πολύ σημαντική αυτή ΕΦΕΤΙΝΗ διοργάνωσι για την προώθησι της έρευνας του Ποντιακού Ελληνισμού (κατά την επίσημη διατύπωσι ο θεσμός στοχεύει στην δημοσιοποίησι των πορισμάτων « των ερευνών για την ιστορία και τον πολιτισμό του Πόντου στα αρχαία, βυζαντινά, οθωμανικά, νεότερα και σύγχρονα χρόνια»), με χαρά αναδημοσιεύουμε το Δελτίο Τύπου που μας απεστάλη.

Δελτίο Τύπου

"Με εξαιρετική επιτυχία ολοκληρώθηκαν οι εργασίες του 2ου Διεθνούς Συνεδρίου Ποντιακών Ερευνών που διεξήχθη στη Δράμα στις 27-29 Σεπτεμβρίου 2008, στο συνεδριακό κέντρο της νομαρχίας Δράμας στην Αίθουσα «Κωνσταντίνος Καραμανλής». Το Συνέδριο συνδιοργάνωσαν ο Άγιος Γεώργιος Περιστερεώτα, η Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης, η Μέριμνα Ποντίων Κυριών και η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Δράμας. Τη διοργάνωση στήριξαν με χορηγίες το Υπουργείο Μακεδονίας και Θράκης, η Ιερά Μητρόπολη Δράμας και η Τ.Ε.Δ.Κ νομού Δράμας.Τα Διεθνή Συνέδρια Ποντιακών Ερευνών σκοπό έχουν να ανακοινώνονται τα πορίσματα των ερευνών για την ιστορία και τον πολιτισμό του Πόντου στα αρχαία, βυζαντινά, οθωμανικά, νεότερα και σύγχρονα χρόνια.

Στο 2ο Διεθνές Συνέδριο τιμήθηκε η προσφορά του Sergei Karpov στις ποντιακές μελέτες και η μνήμη του αρχιμουσικού και συνθέτη Οδυσσέα Δημητριάδη, καθώς φέτος συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη γέννηση του.
Η εναρκτήρια συνεδρία πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου στις 18:30 και ξεκίνησε με τους χαιρετισμούς των επισήμων. Χαιρετισμό εκ μέρους των τριών Σωματείων που οργάνωσαν το Συνέδριο απηύθυνε στο ακροατήριο ο πρόεδρος της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης κ. Κώστας Αποστολίδης. Ακολούθησε η τιμητική αναφορά στο έργο του Sergei Karpov και του Οδυσσέα Δημητριάδη. Πιο συγκεκριμένα ο ιστορικός Νίκος Γιαννόπουλος αναφέρθηκε στο πρόσωπο και το έργο του κοσμήτορα της Ιστορικής Σχολής του πανεπιστήμιου Lomonosov Sergei Karpov. Στη συνέχεια ο καθηγητής και ακαδημαϊκός Sergei Karpov πήρε το λόγο και παρουσίασε νέες αρχειακές ανακαλύψεις από ντοκουμέντα που αφορούν στην Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Με το τέλος της διάλεξής του η πρόεδρος της Μέριμνας Ποντίων Κυριών κα Άρτεμις Καρανίκα-Κούμα επέδωσε στον καθηγητή την τιμητική διάκριση που ήταν μια συλλεκτική πολυτελής κασετίνα με ασημένια αντίγραφα νομισμάτων έξι αυτοκρατόρων της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας. Στη συνέχεια ο αρχιμουσικός-συνθέτης κ. Παύλος Τσακαλίδης παρουσίασε τη ζωή και το έργο του διάσημου αρχιμουσικού και συνθέτη Οδυσσέα Δημητριάδη παρουσιάζοντας σπάνιο αρχειακό φωτογραφικό και ηχητικό υλικό.

Την τιμητική διάκριση στην εγγονή του Οδυσσέα Δημητριάδη κα Λίκα Δημητριάδου, η οποία ήρθε για την τιμητική αυτή εκδήλωση από την Τιφλίδα, επέδωσε ο πρόεδρος του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα κ. Αριστείδης Κυριακίδης. Στη συνέχεια ακολούθησε συναυλία για τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του Οδυσσέα Δημητριάδη. Στη συναυλία, στην οποία διευθυντής του καλλιτεχνικού προγράμματος ήταν ο Παύλος Τσακαλίδης, συμμετείχαν η χορωδία του Συλλόγου Καυκασίων «Προμηθέας» Καλαμαριάς και το οργανικό σύνολο δωματίου «Οδυσσέας Δημητριάδης».
Την Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου ξεκίνησαν οι αμιγώς επιστημονικές εργασίες του Συνεδρίου. Η πρώτη συνεδρία με προέδρους τους καθηγητές κ. Sergei Karpov και κα Αλκμήνη Σταυρίδου-Ζαφράκα αφορούσε στην αρχαία ιστορία του Πόντου και στα βυζαντινά χρόνια. Για την αρχαία ιστορία ο λέκτορας του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης κ. Ηλίας Πετρόπουλος πραγματοποίησε εισήγηση με θέμα: Ζητήματα του αρχαίου ελληνικού αποικισμού του Ευξείνου Πόντου. Στη συνέχεια η αρχαιολόγος κα Ελένη Μεντεσίδου εισηγήθηκε το θέμα: Αμάσεια. Η πρώτη πρωτεύουσα του Πόντου. Στη συνεδρία με τη βυζαντινή θεματική πραγματοποιήθηκαν οι παρακάτω δυο εισηγήσεις: από την κα Ευριδίκη Γεωργαντέλη λέκτορα νομισματολογίας στο πανεπιστήμιο του Birmingham αναπτύχθηκε το θέμα Numismatic considerations of Trebizond’s presence in Anatolia and the Black Sea, 12th – 15th centuries και από τον επίκουρο καθηγητή τουρκολογίας στο πανεπιστήμιου Κύπρου κ. Tom Sinclair το θέμα The city of Bayburt during the Il-Khanid period. Τη συνεδρία για τα αρχαία και βυζαντινά χρόνια ακολούθησαν δυο συνεδρίες: μια για την ύστερη οθωμανική και μια για τη νεότερη και σύγχρονη ιστορία του Πόντου. Το Προεδρείο αυτής της συνεδρίας αποτελούνταν από τον καθηγητή κ. Michael Meeker και τον καθηγητή κ. Στάθη Πελαγίδη. Η συνεδρία άνοιξε με την εισήγηση του οθωμανολόγου καθηγητή στο Princeton University κ. Heath Lowry την οποία διάβασε ο κ. Νίκος Μιχαηλίδης, λόγω της απουσίας του καθηγητή Lowry. Η ανακοίνωση του είχε θέμα: Τhe city of Trabzon, ca 1895 και αφορούσε την παρουσίαση εξήντα περίπου ανέκδοτων φωτογραφιών της πόλης της Τραπεζούντας που τραβήχτηκαν με εντολή του σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ Β΄ από τον φωτογραφικό οίκο των Αδελφών Κακουλή. Στη συνέχεια ο υποψήφιος διδάκτορας νεότερης ιστορίας στο πανεπιστήμιο Δ. Μακεδονίας κ. Αλέξανδρος Καστρινάκης εισηγήθηκε το θέμα: Catholic and Protestant Missions in late 19th century Pontus, as reported in the Vatican archives and in Italian and American diplomatic sources. Η συνεδρία αυτή έκλεισε με την εισήγηση του κ. Θεοδόση Κυριακίδη, υποψήφιου διδάκτορα νεότερης ιστορίας στο πανεπιστήμιο Δ. Μακεδονίας, η οποία είχε θέμα: Υπερόριοι στις σταυροπηγιακές μονές του Πόντου. Το δεύτερο μέρος αυτής της συνεδρίας συνεχίστηκε με τις ακόλουθες τρεις εισηγήσεις: Ο καθηγητής του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες (UCLA) κ. Richard Hovannisian παρουσίασε το θέμα του με τίτλο: The Armenian Communities of the Pontus prior to 1915. Στη συνέχεια ο διδάκτωρ Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας του Α.Π.Θ. κ. Κυριάκος Χατζηκυριακίδης ανέπτυξε το θέμα: Το αμερικανικό ενδιαφέρον για το μεταλλείο «Άργανα» Μ. Ασίας (1908-1923). Η συνεδρία έκλεισε με την εισήγηση του διδάκτορος Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας του Α.Π.Θ. κ. Ευριπίδη Γεωργανόπουλου με θέμα: Οι αμερικανικές θέσεις για τον ελληνισμό του Πόντου το καλοκαίρι του 1919: τρεις αδημοσίευτες εκθέσεις.
Τη Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου τρίτη και τελευταία μέρα του Διεθνούς Συνεδρίου πραγματοποιήθηκαν δυο συνεδρίες και ακούστηκαν ανακοινώσεις για τη σύγχρονη ιστορία, τις εθνικές ταυτότητες, τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Το προεδρείο αποτελούσαν οι καθηγητές κ. Richard Hovannisian και κα Άρτεμις Ξανθοπούλου-Κυριακού. Η πρώτη συνεδρία ξεκίνησε με την εισήγηση του ομότιμου καθηγητή κοινωνικής ανθρωπολογίας στο πανεπιστήμιο του San Diego της Καλιφόρνια κ. Michael Meeker με θέμα: The Question of ethnicity in the Eastern Pontos. Στη συνέχεια ο καθηγητής κοινωνικών επιστημών του πανεπιστημίου Δ. Μακεδονίας κ. Στάθης Πελαγίδης εισηγήθηκε το θέμα με τίτλο: Το έπος των προσφύγων του 1922. Η περίπτωση της μηχανικής καλλιέργειας και του αγροτικού Κτηματολογίου. Η συνεδρία αυτή έκλεισε με την εισήγηση του υποψήφιου διδάκτορα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο πανεπιστήμιο του Princeton κ. Νίκου Μιχαηλίδη με θέμα: “Who are we”. Undisciplined Memories. Disputed Identities in the Eastern Black Sea Villages of Trabzon, Turkey. Η δεύτερη συνεδρία άνοιξε με την εισήγηση της αναπληρώτριας καθηγήτριας του τμήματος Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του πανεπιστημίου Μακεδονίας κας Ευτυχίας Βουτυρά με θέμα: Μετανάστες στην πατρίδα: παλιννοστούντες από την πρώην ΕΣΣΔ ως «εθνικές μειονότητες» στην Ελλάδα. Η συνεδρία έκλεισε με την εισήγηση της λέκτορος Οικιστικής και Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Τμήματος Βαλκανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Δ. Μακεδονίας κας Ελένης Γαβρά με θέμα: Από τη διερεύνηση της παράδοσης στην ανάδειξη του χαρακτήρα του τόπου.Το συνέδριο έκλεισε η πρόεδρος της επιστημονικής επιτροπής κα Άρτεμις Ξανθοπούλου-Κυριακού η οποία συνόψισε τις εισηγήσεις και κατέληξε με τα πορίσματα που προέκυψαν από αυτό το Διεθνές Συνέδριο.Μετά το πέρας κάθε συνεδρίας είχε προβλεφθεί χρόνος για συζήτηση στην οποία συμμετείχε και το ακροατήριο. Επίσης καθ’ όλη τη διάρκεια του συνεδρίου υπήρχε ταυτόχρονη διερμηνεία από τα ελληνικά στα αγγλικά και το αντίστροφο. Οι σύνεδροι έλληνες και ξένοι ανανέωσαν τη συνάντηση τους για το 3ο Διεθνές Συνέδριο Ποντιακών Ερευνών το οποίο πιθανώς να διεξαχθεί στην Αγγλία αφού το πανεπιστήμιο του Birmingham εξεδήλωσε ενδιαφέρον για τη συνδιοργάνωσή του."